passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Love Slave to the Mafia Boss's Passion 18+ - Rozdział #4 - autor Realfantasies

Love Slave to the Mafia Boss's Passion 18+

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Czy to ma znaczenie?" odpowiedział szef grzmiącym głosem, stojąc przed swoim synem. "Cóż... przysięga małżeńska..." wyszeptał ksiądz z wahaniem, jego nerwowe, bladoniebieskie oczy błądziły bezładnie.

Powiedz mu, księże! Powiedz mu, że nie możemy wziąć ślubu, jeśli pan młody jest nieprzytomny i nie może złożyć przysięgi małżeńskiej. To znaczy, czy on w ogóle wie, co się dzieje? Czy to by się w ogóle liczyło, gdyby nie wiedział, w co się pakuje?

"Och... rozumiem," powiedział szef, kiwając głową ze zrozumieniem. Obserwowałam zaskoczona tą nieoczekiwanie wyrozumiałą reakcją szefa mafii, który dalej kiwał głową.

"Musi złożyć przysięgę małżeńską... rozumiem... rozumiem," szef dalej mamrotał do siebie, jakby się nad czymś zastanawiał. Hayden wciąż był nieprzytomny jak martwy. Założę się, że gdyby ci dwaj mężczyźni przestali go podtrzymywać, po prostu padłby na podłogę.

*Trzask!* Głośny odgłos uderzenia rozniósł się echem po marmurowym kościele. Westchnęłam z szoku wraz z resztą tłumu, obserwując rozgrywającą się przed nami scenę. Bez ostrzeżenia szef nagle uderzył syna w skroń kolbą pistoletu. Mocno.

Czy to go zabiło? Cholera... on krwawi... Moje oczy rozszerzyły się, a usta otworzyły ze zdziwienia. Skroń Haydena krwawiła, krew sączyła się z rany i spływała po jego twarzy.

"Obudź się, synu!" krzyknął szef na całe gardło. Jego głos był tak głośny, że musiałam zakryć uszy dłońmi. Ten człowiek jest szalony. Właśnie uderzył swojego syna, żeby go obudzić?! Założę się, że wszyscy tutaj są szaleni!

"...hmmm..." Niewiarygodne, ale Hayden zaczął się poruszać i wydawać niewyraźne dźwięki. Obserwowałam ze zdumieniem, jak Hayden nagle podniósł zwieszoną głowę do pionu.

Czy on właśnie się obudził? Obudził się... tak po prostu? "Hayden! Obudź się synu!" szef dalej krzyczał głośno tuż przy uchu Haydena.

Hayden nagle otworzył oczy i rozejrzał się sennie. Mogłam sobie wyobrazić, że był zdezorientowany, dlaczego znajduje się w kościele i wśród tylu ludzi. Nagle jego wzrok padł na mnie i nasze oczy się spotkały.

Westchnęłam lekko ze zdumienia, gdy nasze spojrzenia się wreszcie spotkały. Znalazłam się w sytuacji, gdzie wpatrywałam się w parę przepięknych niebieskich oczu. Ja w szoku; on lekko zdezorientowany.

Po chwili Hayden przechylił głowę na bok ze zmieszaniem, próbując zrozumieć, co się dzieje. Powoli strząsnął z siebie dwóch mężczyzn, którzy go podtrzymywali, i stanął prosto. Wciąż był wyraźnie pijany i oszołomiony, gdy starał się utrzymać stabilnie na własnych nogach.

"Ręce precz..." mruknął Hayden niskim głosem, marszcząc jasne brwi z irytacją. Dwaj mężczyźni posłusznie puścili Haydena, a szef szybko podszedł do boku syna, by go sprawdzić.

Hayden podniósł rękę i dotknął rany na skroni, która wciąż krwawiła. Byłam zszokowana, dlaczego nikt do tej pory nie udzielił mu pomocy medycznej. Spojrzał ze zmieszaniem na krew na swojej dłoni po dotknięciu rany na głowie.

"Uderzyłem się w głowę?" Hayden zapytał ojca wprost. "Nie. Uderzyłem cię w głowę pistoletem, żeby cię obudzić! Musisz się teraz ożenić. To nie czas na bycie pijanym!" Jego ojciec odpowiedział, krzycząc głośno na syna.

Mówienie spokojnym i opanowanym tonem wyraźnie nie było mocną stroną szefa. "No... kurwa..." zaklął Hayden, wycierając swoją krew o białą marynarkę, plamiąc ją na czerwono.

"Kontynuujcie ceremonię. Nie mamy całego dnia!" szef krzyknął na księdza, który zadrżał ze strachu. To nie może się dziać. Idziemy dalej z ceremonią? Naprawdę muszę wyjść za tego faceta?

Poczułam zimny pot na ciele i zdałam sobie sprawę, jak bardzo byłam spanikowana w tym momencie. Jeśli za niego wyjdę, moje życie naprawdę się skończy. Utknę z tymi szalonymi mafiozami do końca życia. Nie... to nie może być prawda.

Niecierpliwy szef chwycił ramię syna i szarpnął go do przodu. Obserwowałam, jak Hayden lekko się zatoczył pod wpływem szarpnięcia ojca. Jednak nagle Hayden zatrzymał się, jakby coś sobie właśnie uświadomił.

"...kim ona jest?" zapytał Hayden, wskazując na mnie palcem. Jestem dziewczyną, którą masz poślubić, ale chyba nie zdajesz sobie z tego sprawy ani z niczego innego, bo jesteś kompletnie pijany, krzyczałam w myślach.

"To twoja panna młoda, Hayden!" krzyknął szef, wyraźnie tracąc resztki cierpliwości. "...ona nie jest moją panną młodą," stwierdził Hayden stanowczo.

Och... wow. Co za zwrot akcji. Byłam pewna, że żadna panna młoda stojąca przy ołtarzu nie spodziewała się ani nie chciała być odrzucona przez swojego przyszłego męża, ale byłam zachwycona tym, co słyszałam. Proszę, zerwij te głupie zaręczyny, żebym mogła wrócić do domu z babcią. Proszę!

"Co ty, do diabła, mówisz?! Przeszliśmy przez to. Jeśli mówię, że ona jest twoją panną młodą, to ONA JEST twoją panną młodą!" szef krzyczał synowi prosto w twarz. Skrzywiłam się na widok tej agresywnej sceny.

Pozostali członkowie gangu i goście siedzieli przyklejeni do swoich miejsc, obserwując wszystko w całkowitej ciszy. Chciałam iść do domu, w kościele było zimno, a kątem oka widziałam, że moja babcia z minuty na minutę stawała się bledsza. Nie czuła się dobrze, mogłam to stwierdzić.

"Jak masz... na imię?" Hayden zapytał mnie bezpośrednio, mówiąc tak wolno i wyraźnie, jak tylko mógł w swoim stanie. Byłam zszokowana, że faktycznie się do mnie odezwał.

Czułam jego wzrok na swojej twarzy i czułam, jak słowa więzną mi w gardle. Hayden dalej wpatrywał się we mnie zmrużonymi oczami, czekając na moją odpowiedź.

"...Malissa. Nazywam się Malissa Maxford," w końcu zdołałam powiedzieć, choć mój głos brzmiał drżąco i sucho.

"Amelia. Nie poślubię nikogo poza Amelią. Ona nie jest moją panną młodą," stwierdził Hayden stanowczo, wskazując w moim kierunku. Strząsnął ramię ojca i odwrócił się, by odejść.

"Co ty mówisz! Amelia... Arghhh! Ludzie, powstrzymajcie go natychmiast!" szef rozkazał, wskazując palcem na plecy syna. Mężczyźni wstali ze swoich miejsc i zaczęli krępować ręce i nogi Haydena, aż został zmuszony do uklęknięcia na ziemi u stóp ojca.

Co teraz? Najwyraźniej Hayden ma kogoś, kogo kocha i zamierza poślubić tę osobę. Ja też miałam kogoś, w kim byłam szaleńczo zakochana, chociaż on nigdy nie chciał poślubić kogoś takiego jak ja...

To, co nastąpiło później, było kompletnym chaosem, gdy członkowie gangu walczyli, by powstrzymać Haydena, a szef dalej krzyczał na swojego syna. Po pewnym czasie Hayden ponownie zapadł w stan nieprzytomności i nikt nie mógł go ocucić.

Ostatecznie, ku mojej największej uldze, ceremonia ślubna nie mogła być kontynuowana. To nie znaczyło, że natychmiast uwolniłam się od mafii, ale przynajmniej uniknęłam małżeństwa na jeszcze jeden dzień.

Mężczyźni w czerni odprowadzili moją babcię i mnie z powrotem do jej sali szpitalnej po tym, jak przebrałam się z sukni ślubnej. Nie zobaczyłam już więcej Haydena tego dnia.

--Ciąg dalszy nastąpi...

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

**Jakiś czas wcześniej**

Spóźnię się! To nie może mi się przydarzyć! Promocyjna wyprzedaż w supermarkecie zaczyna się za dziesięć minut, a ja się spóźnię. Spojrzałam na listę zakupów, którą babcia starannie przygotowała i westchnęłam. Jeśli przegapię wyprzedaż i zabraknie produktów, nie będziemy w stanie kupić wszystkiego w ramach naszego budżetu. Muszę się pospieszyć.

Biegłam pełną prędkością wzdłuż chodnika prowadzącego do supermarketu. Wymijałam ludzi, trzymające się za ręce pary, dzieci na rowerkach, wujka wyprowadzającego psa i wielu innych. Jednak musiałam się gwałtownie zatrzymać, gdy prawie wpadłam na lekko pulchnego starszego pana.

Musiał być po pięćdziesiątce i był ubrany w eleganckie ubrania, jakby pochodził z wielkiego miasta. To znaczy, nikt w jego wieku nie ubiera się tu tak dobrze. "Przepraszam bardzo, proszę pana. Czy na pana wpadłam? Czy nic panu nie jest?" przeprosiłam i szybko zadałam pytania.

Wydaje mi się, że zatrzymałam się w porę, zanim na niego wpadłam, ale musiałam zapytać, żeby się upewnić. Wydawał się zszokowany, widząc jak gorliwie go przepraszam. Jednak w następnej chwili zaczął się do mnie uśmiechać.

"Nic mi nie jest, młoda damo. Nie ma powodu do zmartwień. Może i wyglądam na starego i trochę przy kości, ale zapewniam, że jestem silny i bardzo sprawny!" odpowiedział starszy pan donośnym głosem, po czym głośno się roześmiał.

"Och... cieszę się, że to słyszę. No cóż..." odpowiedziałam radośnie, odwzajemniając uśmiech. Jednak byłam bardzo świadoma faktu, że się spóźniam. Nie mogłam tu stać i rozmawiać z nim w nieskończoność, nawet jeśli bym chciała.

"Proszę zaczekać, panno!" zawołał starszy pan, gdy odwróciłam się, by odejść. "O co chodzi? Potrzebuje pan pomocy?" zapytałam. "Czy... zna pani może kogoś o nazwisku Jack Witman?" zapytał starszy pan, mrużąc oczy.

Hmm... nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek słyszała o kimś o tym nazwisku. "Przepraszam, proszę pana. Nie słyszałam wcześniej tego nazwiska. Przykro mi, że nie mogłam pomóc" odpowiedziałam szczerze, smutno się do niego uśmiechając.

"Hmm... rozumiem" odpowiedział cicho starszy pan. "Szuka pan tego człowieka? Czy on mieszka w tym mieście?" zapytałam, myśląc, że może mogłabym pomóc. "Tak. To... mój stary przyjaciel. Mieliśmy kilka sprzeczek, gdy byliśmy młodsi i nie widziałem go od wielu lat, ale teraz, gdy się starzeję, wie pani... chciałbym go zobaczyć..." powiedział nieco smutno.

"To małe miasto, ale... nigdy o nim nie słyszałam. Bardzo mi przykro..." odpowiedziałam z żalem. "Och... nieważne. Nic się nie stało" powiedział mężczyzna z lekkim uśmiechem. "W takim razie, muszę już iść. Miłego dnia, proszę pana! Mam nadzieję, że znajdzie pan swojego przyjaciela!" powiedziałam najweselej jak potrafiłam.

Powiedziałam to, kłaniając się z szacunkiem, po czym pobiegłam w kierunku supermarketu. Na pewno nie zdążę na czas, ale jeśli się pospieszę, byłam pewna, że wciąż będę mogła dostać niektóre promocyjne produkty, których chciała babcia.

"Do zobaczenia wkrótce, mała panno" wymamrotał do siebie starszy pan, obserwując jak młoda kobieta biegnie coraz dalej, aż zniknęła w tłumie.

...

Wlokłam się chodnikiem z torbami pełnymi zakupów w obu rękach. To rezultat moich starań w łapaniu przecenionych produktów. Chociaż przybyłam trochę późno, na szczęście udało mi się kupić większość rzeczy z listy zakupów babci. Powinna być zadowolona z mojego osiągnięcia.

Jednak nie spodziewałam się, że będzie tak ciężko. Chyba gdybym odłożyła trochę pieniędzy i zaczęła oszczędzać, mogłabym kupić rower lub jakiś mały wózek, którym mogłabym przewozić te ciężkie torby z zakupami. Na razie to tylko pomysł, niestety nie mieliśmy takich pieniędzy do wydania.

Nie urodziłam się w biednej rodzinie. Pierwsze szesnaście lat mojego życia przeżyłam jako część rodziny o przeciętnych dochodach i przeciętnym standardzie życia. Mieliśmy dom, samochód, a ja chodziłam do prywatnej szkoły, gdzie miałam wielu dobrych przyjaciół. Moi rodzice mieli własną firmę i wszystko było normalne i w porządku aż do tego feralnego dnia.

Około sześciu lat temu moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy ciężarówka transportowa uderzyła w ich samochód. Późniejsze śledztwo wykazało, że kierowca ciężarówki był pijany po imprezie, na której był poprzedniej nocy i miał kaca, gdy przyszedł rano do pracy.

Niezależnie od powodu, straciłam tego dnia oboje rodziców. Wypadek pojawił się w wiadomościach z wyraźnymi zdjęciami ich całego samochodu płonącego w płomieniach, zanim eksplodował. Kilka innych osób, które były na miejscu, zostało rannych. Kierowca ciężarówki został poważnie ranny, ale przeżył wypadek.

Moi rodzice zawsze wozili mnie do szkoły rano przed pójściem do pracy. To był czysty przypadek, że nie było mnie w samochodzie w dniu wypadku. Ponieważ miałam nocowanie u jednej z koleżanek poprzedniej nocy, byłam w drodze do szkoły z nią, gdy doszło do wypadku. Zawsze myślałam o tym zrządzeniu losu. Gdybym nie poszła wtedy na nocowanie, prawdopodobnie zginęłabym wraz z rodzicami w wypadku. Kto wie... może to byłaby lepsza opcja?

Moje życie drastycznie się zmieniło po śmierci rodziców. Po pierwsze, nauczyłam się, że nie każdy, kto wydaje się mieć dobre intencje, rzeczywiście je ma. Zaraz po pogrzebie rodziców dowiedziałam się, że ich tak zwany partner biznesowy przejął firmę i nie zostało nic do przekazania mi. W zasadzie zostałam w jakiś sposób oszukana o mój udział w biznesie rodziców. Wszystko, co zbudowali, poszło na marne w ciągu jednej nocy.

Sprawy pogorszyły się, gdy powiedziano mi, że moi rodzice mieli długi w bankach, które zażądały zabezpieczenia: naszego domu. Po spłaceniu długu i załatwieniu wszystkich spraw, straciłam dom, samochód i prawie wszystkie oszczędności życia moich rodziców. Wyszłam z tego wszystkiego z mniej niż trzystu dolarami na koncie.

--Ciąg dalszy nastąpi...

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Oczywiście, ponieważ nie miałam żadnych pieniędzy i nie miałam sposobu, aby je zarobić, musiałam rzucić szkołę. Nie miałam już gdzie mieszkać, więc musiałam zamieszkać z moją jedyną żyjącą krewną: moją babcią. Z jednym małym bagażem ubrań i niezbędnych rzeczy wsiadłam do pociągu do bezimiennego miasteczka na wsi, gdzie mieszkała moja babcia. Kiedy opuszczałam stolicę, byłam już przygotowana na najgorsze. Kiedy po raz pierwszy stanęłam przed adresem, który miał być miejscem zamieszkania mojej babci, rzeczywistość nie odbiegała zbytnio od moich oczekiwań. Jak mi powiedziano, moja babcia prowadziła małą cukiernię i sklep z ciastkami w bardzo małym miasteczku. Opis był trafny. „Sweet Time” było nazwą na wyblakłym białym i różowym szyldzie małego sklepiku należącego do mojej babci. Było jasne, że szyld wyblakł z białego i czerwonego do obecnego stanu różowego. Sklep znajdował się na parterze, a nasze mieszkanie na pierwszym piętrze. Życie z moją babcią było jak powrót do podstaw wszystkiego. Byłyśmy biedne, ale szczęśliwe. Nasz dom i sklep były małe, ale wystarczające dla dwóch małych dziewczynek jak my. Chodziłam do lokalnej publicznej szkoły średniej, aby kontynuować naukę, i otrzymałam stypendium, aby dalej pomagać w moich wydatkach. Robiłam wszystko, co mogłam, aby wspierać moją babcię, abyśmy mogły przetrwać i utrzymać sklep na powierzchni. To oznaczało, że pracowałam każdą wolną godzinę dnia. Rzadko wychodziłam z przyjaciółmi, ponieważ musiałam pracować w sklepie. Skupiałam się na nauce, aby otrzymać stypendium na studia. Nie trzeba było mówić, że nie miałyśmy wystarczająco pieniędzy, aby wysłać mnie na uniwersytet. Życie było trudne, ale wystarczająco proste. Przez cały ten czas moja babcia zawsze była przy mnie. Ani razu nie narzekała, nawet gdy się starzała, co oznaczało, że nie miałam żadnego uzasadnionego powodu do narzekań. Na końcu mojego życia szkolnego otrzymałam pełne stypendium na studia artystyczne i projektowanie na pobliskim uniwersytecie. To oznaczało, że musiałam się wyprowadzić i zamieszkać w akademiku uniwersyteckim, ale nadal upewniałam się, że pokonuję krótki dystans do domu, aby odwiedzić moją babcię i pomagać w sklepie. To było w moim pierwszym roku na uniwersytecie, kiedy poznałam mojego pierwszego i jedynego chłopaka. Życie było całkiem dobrze, aż… pojawili się ci ludzie. Pewnego dnia, kiedy wróciłam do sklepu z jednej z moich zakupowych wypraw, od razu wyczułam, że coś jest nie tak. Cała okolica była cicha, zbyt cicha. To było jakby nikt tam nie mieszkał ani nie oddychał. Nikt nie chodził po ulicy, nie przejeżdżał żaden samochód i nie było żadnych oznak życia. Moje serce zamarło, gdy moje oczy skupiły się na dużej czarnej limuzynie zaparkowanej przed moim domem. Nigdy wcześniej nie widziałam limuzyny na żywo, tylko w filmach. Było oczywiste, że w tym małym i biednym miasteczku, gdzie niewiele osób posiadało samochody, nikt nie posiadał błyszczącej czarnej limuzyny. To, czego nie mogłam pojąć, gdy szok tego wszystkiego mnie ogarnął, to dlaczego limuzyna była zaparkowana tuż przed moim domem? Kiedy moje ciało odzyskało równowagę po początkowym szoku, znalazłam się, upuszczając torbę z zakupami na zewnątrz i biegnąc najszybciej, jak mogłam, w stronę sklepu. Widok rozbitych okien, złamanych szyldów i przewróconych doniczek z rozlaną czarną ziemią wszędzie wstrząsnął mną do głębi, gdy zaniemówiłam z szoku. Co się tu stało, gdy mnie nie było? Następna myśl, która przyszła mi do głowy, to… babcia! Gdzie ona jest? Czy jest w porządku? „Babciu!!” krzyknęłam na całe gardło. Wbiegłam przez uchylone drzwi do sklepu. Wnętrze sklepu było również w nieładzie, tak jak na zewnątrz. Wszystko, co można było zniszczyć, zostało zniszczone, a tam, klęcząc na rękach i kolanach na środku podłogi, była moja biedna babcia. „Babciu!” krzyknęłam, biegnąc do jej boku, pochylając się, aby podtrzymać jej wątłe ciało. „Lisa…” moja babcia nazwała mnie moim przezwiskiem cicho między jej zrozpaczonymi szlochami. Widok jej płaczącej i jak jej ciało drżało z szoku i strachu, złamał moje serce na milion kawałków. Co zrobiliśmy, aby zasłużyć na coś tak okrutnego? „W końcu wróciłaś,” powiedział niski i bezemocjonalny głos mężczyzny, uświadamiając mi po raz pierwszy, że moja babcia i ja nie byłyśmy jedynymi osobami w pokoju. Powoli spojrzałam w kierunku głosu. Tam, niedaleko od miejsca, gdzie klęczałyśmy na podłodze, stało trzech bardzo wysokich i dużych mężczyzn. Wszyscy ubrani na czarno. Nie mogłam dostrzec ich twarzy, ponieważ wszyscy nosili czarne okulary przeciwsłoneczne, które ukrywały ich oczy przed widokiem. Ich czarne garnitury, spodnie i błyszczące skórzane buty wyglądały na nienaganne i idealne, nawet po całym zamieszaniu, które wywołali w moim domu. Ci mężczyźni wyglądali, jakby wyszli prosto z filmu… filmu o mafii. Więc to… była mafia… „Szanowny panie, przepraszam, jeśli w jakikolwiek sposób pana obraziliśmy, ale… jestem pewna, że to wszystko musi być jakieś nieporozumienie…” powiedziałam drżącym głosem, powoli wstając na nogi. „Czy znasz Simona i Marianne Maxford?” jeden z mężczyzn ubranych na czarno zapytał surowo. „Tak… to byli moi rodzice…” odpowiedziałam cicho. Co mafia miała wspólnego z moimi rodzicami? Minęło około sześciu lat od ich śmierci… „Więc nie ma pomyłki. W końcu cię znaleźliśmy,” kontynuował mężczyzna równym głosem. „Co masz na myśli?” zapytałam zdezorientowana. „Spójrz na to,” powiedział mężczyzna, wyciągając w moją stronę kilka arkuszy papieru. Z wahaniem wzięłam papiery od niego, zauważając, że moje ręce trzęsły się mocno. Czym mogły być te papiery? Zanim miałam okazję przeczytać treść papierów, mężczyzna zaczął mówić ponownie, jakby odpowiadając na moje niezadane pytanie. „To jest umowa pożyczki, którą twoi rodzice zawarli z naszym szefem, gdy zaciągnęli pożyczkę na pięćset milionów dolarów,” mężczyzna stwierdził rzeczowo. „…Co?!” wykrzyknęłam zszokowana. Pięćset milionów dolarów?! --Ciąg dalszy nastąpi…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Love Slave to the Mafia Boss's Passion 18+

Love Slave to the Mafia Boss's Passion 18+

418 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

418

Treść

Aa