Oczywiście, ponieważ nie miałam żadnych pieniędzy i nie miałam sposobu, aby je zarobić, musiałam rzucić szkołę. Nie miałam już gdzie mieszkać, więc musiałam zamieszkać z moją jedyną żyjącą krewną: moją babcią. Z jednym małym bagażem ubrań i niezbędnych rzeczy wsiadłam do pociągu do bezimiennego miasteczka na wsi, gdzie mieszkała moja babcia. Kiedy opuszczałam stolicę, byłam już przygotowana na najgorsze. Kiedy po raz pierwszy stanęłam przed adresem, który miał być miejscem zamieszkania mojej babci, rzeczywistość nie odbiegała zbytnio od moich oczekiwań. Jak mi powiedziano, moja babcia prowadziła małą cukiernię i sklep z ciastkami w bardzo małym miasteczku. Opis był trafny. „Sweet Time” było nazwą na wyblakłym białym i różowym szyldzie małego sklepiku należącego do mojej babci. Było jasne, że szyld wyblakł z białego i czerwonego do obecnego stanu różowego. Sklep znajdował się na parterze, a nasze mieszkanie na pierwszym piętrze. Życie z moją babcią było jak powrót do podstaw wszystkiego. Byłyśmy biedne, ale szczęśliwe. Nasz dom i sklep były małe, ale wystarczające dla dwóch małych dziewczynek jak my. Chodziłam do lokalnej publicznej szkoły średniej, aby kontynuować naukę, i otrzymałam stypendium, aby dalej pomagać w moich wydatkach. Robiłam wszystko, co mogłam, aby wspierać moją babcię, abyśmy mogły przetrwać i utrzymać sklep na powierzchni. To oznaczało, że pracowałam każdą wolną godzinę dnia. Rzadko wychodziłam z przyjaciółmi, ponieważ musiałam pracować w sklepie. Skupiałam się na nauce, aby otrzymać stypendium na studia. Nie trzeba było mówić, że nie miałyśmy wystarczająco pieniędzy, aby wysłać mnie na uniwersytet. Życie było trudne, ale wystarczająco proste. Przez cały ten czas moja babcia zawsze była przy mnie. Ani razu nie narzekała, nawet gdy się starzała, co oznaczało, że nie miałam żadnego uzasadnionego powodu do narzekań. Na końcu mojego życia szkolnego otrzymałam pełne stypendium na studia artystyczne i projektowanie na pobliskim uniwersytecie. To oznaczało, że musiałam się wyprowadzić i zamieszkać w akademiku uniwersyteckim, ale nadal upewniałam się, że pokonuję krótki dystans do domu, aby odwiedzić moją babcię i pomagać w sklepie. To było w moim pierwszym roku na uniwersytecie, kiedy poznałam mojego pierwszego i jedynego chłopaka. Życie było całkiem dobrze, aż… pojawili się ci ludzie. Pewnego dnia, kiedy wróciłam do sklepu z jednej z moich zakupowych wypraw, od razu wyczułam, że coś jest nie tak. Cała okolica była cicha, zbyt cicha. To było jakby nikt tam nie mieszkał ani nie oddychał. Nikt nie chodził po ulicy, nie przejeżdżał żaden samochód i nie było żadnych oznak życia. Moje serce zamarło, gdy moje oczy skupiły się na dużej czarnej limuzynie zaparkowanej przed moim domem. Nigdy wcześniej nie widziałam limuzyny na żywo, tylko w filmach. Było oczywiste, że w tym małym i biednym miasteczku, gdzie niewiele osób posiadało samochody, nikt nie posiadał błyszczącej czarnej limuzyny. To, czego nie mogłam pojąć, gdy szok tego wszystkiego mnie ogarnął, to dlaczego limuzyna była zaparkowana tuż przed moim domem? Kiedy moje ciało odzyskało równowagę po początkowym szoku, znalazłam się, upuszczając torbę z zakupami na zewnątrz i biegnąc najszybciej, jak mogłam, w stronę sklepu. Widok rozbitych okien, złamanych szyldów i przewróconych doniczek z rozlaną czarną ziemią wszędzie wstrząsnął mną do głębi, gdy zaniemówiłam z szoku. Co się tu stało, gdy mnie nie było? Następna myśl, która przyszła mi do głowy, to… babcia! Gdzie ona jest? Czy jest w porządku? „Babciu!!” krzyknęłam na całe gardło. Wbiegłam przez uchylone drzwi do sklepu. Wnętrze sklepu było również w nieładzie, tak jak na zewnątrz. Wszystko, co można było zniszczyć, zostało zniszczone, a tam, klęcząc na rękach i kolanach na środku podłogi, była moja biedna babcia. „Babciu!” krzyknęłam, biegnąc do jej boku, pochylając się, aby podtrzymać jej wątłe ciało. „Lisa…” moja babcia nazwała mnie moim przezwiskiem cicho między jej zrozpaczonymi szlochami. Widok jej płaczącej i jak jej ciało drżało z szoku i strachu, złamał moje serce na milion kawałków. Co zrobiliśmy, aby zasłużyć na coś tak okrutnego? „W końcu wróciłaś,” powiedział niski i bezemocjonalny głos mężczyzny, uświadamiając mi po raz pierwszy, że moja babcia i ja nie byłyśmy jedynymi osobami w pokoju. Powoli spojrzałam w kierunku głosu. Tam, niedaleko od miejsca, gdzie klęczałyśmy na podłodze, stało trzech bardzo wysokich i dużych mężczyzn. Wszyscy ubrani na czarno. Nie mogłam dostrzec ich twarzy, ponieważ wszyscy nosili czarne okulary przeciwsłoneczne, które ukrywały ich oczy przed widokiem. Ich czarne garnitury, spodnie i błyszczące skórzane buty wyglądały na nienaganne i idealne, nawet po całym zamieszaniu, które wywołali w moim domu. Ci mężczyźni wyglądali, jakby wyszli prosto z filmu… filmu o mafii. Więc to… była mafia… „Szanowny panie, przepraszam, jeśli w jakikolwiek sposób pana obraziliśmy, ale… jestem pewna, że to wszystko musi być jakieś nieporozumienie…” powiedziałam drżącym głosem, powoli wstając na nogi. „Czy znasz Simona i Marianne Maxford?” jeden z mężczyzn ubranych na czarno zapytał surowo. „Tak… to byli moi rodzice…” odpowiedziałam cicho. Co mafia miała wspólnego z moimi rodzicami? Minęło około sześciu lat od ich śmierci… „Więc nie ma pomyłki. W końcu cię znaleźliśmy,” kontynuował mężczyzna równym głosem. „Co masz na myśli?” zapytałam zdezorientowana. „Spójrz na to,” powiedział mężczyzna, wyciągając w moją stronę kilka arkuszy papieru. Z wahaniem wzięłam papiery od niego, zauważając, że moje ręce trzęsły się mocno. Czym mogły być te papiery? Zanim miałam okazję przeczytać treść papierów, mężczyzna zaczął mówić ponownie, jakby odpowiadając na moje niezadane pytanie. „To jest umowa pożyczki, którą twoi rodzice zawarli z naszym szefem, gdy zaciągnęli pożyczkę na pięćset milionów dolarów,” mężczyzna stwierdził rzeczowo. „…Co?!” wykrzyknęłam zszokowana. Pięćset milionów dolarów?! --Ciąg dalszy nastąpi…
Przesuń w górę, aby kontynuować
To niemożliwe. Moi rodzice nigdy nie wspomnieli o żadnym długu wobec mafii, a już na pewno nie o pięciuset milionach dolarów. Po co w ogóle potrzebowaliby aż tyle pieniędzy? Żyliśmy normalnie. Nie mieliśmy takich szalonych sum do wydania.
Odwróciłam się, by spojrzeć na moją szlochającą babcię, która miała wyraz absolutnego szoku na twarzy. Wiedziałam, że prawdopodobnie ona też pierwszy raz słyszy o tym wszystkim. Martwiłam się o nią. Wyglądała tak blado, jakby miała zaraz zemdleć, a jej ciche łkanie stawało się coraz głośniejsze w miarę jak sytuacja wokół nas się pogarszała.
"To dokładnie tak, jak jest napisane w umowie. Twoi rodzice pożyczyli pięćset milionów dolarów od naszego szefa i jesteśmy tu, żeby je odzyskać. Proste", kontynuował mężczyzna beznamiętnym głosem.
Proste. Akurat.
Spojrzałam na umowę, którą mocno ściskałam w drżącej dłoni. Przeglądając ją, widziałam słowa i cyfry: pięćset milionów dolarów. Na dokumencie widniały podpisy moich rodziców. Czy naprawdę wzięli tę absurdalną pożyczkę? Dlaczego?
"Ale... moi rodzice nie żyją od wielu lat..." wyszeptałam, wciąż nie mogąc się z tym pogodzić. Nie byłam w stanie spłacić żadnego długu. Ledwo wiązaliśmy koniec z końcem. Nie mieliśmy żadnych oszczędności, a co dopiero pięćset milionów dolarów, o których mówił ten człowiek.
"Dokładnie. Dlatego szukaliśmy cię tak długo, jako ich jedynej córki. Skoro twoi rodzice nie żyją, ty musisz spłacić dług szefowi", powiedział mężczyzna, kiwając głową.
"Ale... nie mam żadnych pieniędzy..." powiedziałam, kompletnie zagubiona.
"Cóż, to nie jest mój problem. Jednak szef chce odzyskać swoje pieniądze. Więc idziesz z nami", powiedział mężczyzna.
Zanim zdążyłam zareagować, ręka mężczyzny wystrzeliła z zadziwiającą prędkością i złapała mój nadgarstek w swój wielki uścisk. Nie trzymał mnie zbyt mocno i nie bolało, ale bez względu na to, jak bardzo się szarpałam, jego uścisk nie słabł.
"Puść mnie! Co ty wyprawiasz?" krzyknęłam głośno, nadal bezskutecznie próbując się wyrwać.
"Przestań się szarpać. Niepotrzebnie utrudniasz to nam obojgu. Mój szef kazał mi cię do niego przyprowadzić, jeśli nie masz pieniędzy na spłatę", powiedział mężczyzna, bez wysiłku radząc sobie z moim oporem.
"Nie! Odmawiam!" krzyknęłam.
"Cóż, ja tylko wykonuję swoją pracę. Krzywdzenie kobiet i starszych pań nie jest w moim stylu. Radzę ci przestać się szarpać i pójść ze mną dobrowolnie", powiedział mężczyzna stanowczo.
"Lisa!" usłyszałam, jak babcia woła moje imię ochrypłym i załamanym głosem, widząc szarpaninę między mną a mężczyzną. Jednak chwilę później babcia zamilkła. Odwróciłam się i zobaczyłam, że zemdlała.
Och... co ja teraz zrobię?
"Puść mnie! Nie widzisz, że babcia zemdlała! To wszystko przez ciebie..." krzyczałam na mężczyznę, czując łzy napływające do oczu. To najgorsze; nie mogę teraz zacząć płakać. Muszę najpierw pomóc babci...
"Ty... zostań tu. Wezwij karetkę i zabierz babcię do najbliższego szpitala. Dziewczyno, ty idziesz ze mną", mężczyzna polecił jednemu ze swoich ludzi, wskazując palcem na moją babcię.
Zanim się zorientowałam, moje ciało zostało uniesione z podłogi. Mężczyzna podniósł mnie i przerzucił przez ramię bez wysiłku. Krzyknęłam ze zdziwienia, po czym zaczęłam uderzać pięściami w jego ramiona i dziko kopać nogami.
"Babciu! Babciu!" wołałam najgłośniej jak mogłam, nie przestając się szarpać.
Patrzyłam na nieruchomą postać mojej babci leżącą na podłodze i czułam łzy spływające po twarzy. Czy ona będzie w porządku? Nie mam już nikogo... Nie mogę jej też stracić.
Wszystko, co wydarzyło się po tym, jak wsiadłam do czarnej limuzyny, przypominało scenę z filmu, gdzie młoda kobieta zostaje porwana przez mafię, wepchnięta do samochodu ze związanymi rękami i nogami, z czarnym workiem na głowie, żeby przestała się szarpać i nie wiedziała, dokąd ją zabierają.
Jak w filmie, gdy tylko znalazłam się w samochodzie, nie przestawałam się szarpać i krzyczeć na całe gardło. Mężczyźni najpierw przytrzymywali mnie na siedzeniu rękami, zanim spojrzeli po sobie i zdecydowali, że potrzebne są dodatkowe środki, żeby mnie poskromić.
"Słuchaj, panno. Dostałem rozkaz, żeby traktować cię uprzejmie i z szacunkiem. Nie wolno mi używać przemocy, ale jeśli uznam, że wyrządzisz sobie mniej szkody będąc związana, to cię zwiążę. Rozumiesz?" wyjaśnił ten sam mężczyzna co wcześniej ze zmęczonym westchnieniem.
"Nic mnie to nie obchodzi!" krzyknęłam mu prosto w twarz.
Widząc, że nie przestanę krzyczeć i się szarpać, mężczyzna skinął głową do swoich ludzi i jeden zaczął wiązać mi ręce, podczas gdy drugi zajął się nogami. Krzyczałam z całych sił i przeklinałam ich przez cały czas, aż dosłownie zakleili mi usta taśmą.
"To dla twojego dobra, panno. Nie mogę pozwolić, żebyś pojawiła się przed szefem w złym stanie. Wytrzymaj jeszcze chwilę..." powiedział mężczyzna z chichotem, wyciągając telefon komórkowy.
"Tak... możesz powiedzieć szefowi, że jesteśmy w drodze. Tak, dziewczyna jest z nami", zameldował komuś po drugiej stronie linii.
Rozmowa telefoniczna była krótka i zwięzła, w przeciwieństwie do podróży, w której uczestniczyłam. Ponieważ nie zawiązali mi oczu, prawdopodobnie uznając to za niepotrzebne, wciąż mogłam obserwować krajobraz za oknami samochodu. Nie wiedziałam dokładnie, dokąd mnie zabierają, ale po kierunku, w którym jechaliśmy, było jasne, że zmierzamy do stolicy.
Nie byłam w tym tętniącym życiem mieście od czasu, gdy przeprowadziłam się na wieś, by zamieszkać z babcią. Zastanawiałam się, czy to miejsce w ogóle się zmieniło?
"Obudź się, panienka. Jesteśmy na miejscu" --Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Usłyszałam cichy głos wołający mnie, zanim czyjaś ręka sięgnęła i potrząsnęła moim prawym ramieniem. Obudziłam się, lekko podskakując. Kiedy zasnęłam? Musiałam zdrzemnąć się podczas kilkugodzinnej jazdy do miasta. Chyba byłam zmęczona, w ogóle nie zauważyłam, kiedy zasnęłam.
Gdzie jestem? Samochód całkowicie się zatrzymał, a wyglądając przez okno zobaczyłam, że dotarliśmy do gigantycznej posiadłości urządzonej w barokowym europejskim stylu. Ten budynek jest ogromny! Czy jesteśmy w luksusowym hotelu? Na zewnątrz widziałam pięknie urządzony ogród z fontanną z kupidynem i kwiatami różnych rodzajów i kolorów.
Gdyby okoliczności mojego przybycia tutaj były inne, z pewnością cieszyłabym się widokiem i byłabym podekscytowana pobytem w tak pięknym miejscu. Jednak jedyne, co teraz czułam, to niepokój, strach i stres.
Mężczyźni bez słowa rozwiązali mi ręce i nogi, po czym ostrożnie odkleili taśmę z moich ust. Nerwowo odchrząknęłam, zanim spróbowałam wydać jakiś dźwięk. Nie wiedziałam, jak będę brzmieć po tak długim czasie niemożności mówienia. "Umm... gdzie jesteśmy?" zapytałam, gdy tylko odzyskałam głos.
"To jest posiadłość szefa. Ostrzegam cię; szef jest... bardzo poważnym człowiekiem. Uważaj, co robisz i mówisz, jeśli chcesz dożyć świtu," powiedział mężczyzna, wyciągając do mnie rękę i pomagając mi wysiąść z limuzyny.
Szef jest bardzo poważnym człowiekiem... Nagle zaczęła do mnie docierać rzeczywistość, że moje życie może być zagrożone. Założę się, że ten człowiek nie żartował. Jeśli powiem lub zrobię coś niewłaściwego, mogę zostać zabita. Jeśli to koszmar, to teraz jest czas, żeby się obudzić, Malissa!
Zastanawiałam się przez krótką chwilę, jakim człowiekiem jest szef gangu mafijnego. Potem zdałam sobie sprawę, że lepiej, żebym się tego nie dowiadywała... Byłam pogrążona w myślach i strachu, gdy mężczyzna ciągnął mnie za ramię. Pozostali mężczyźni osłaniali mnie z obu stron, uniemożliwiając ucieczkę.
Szczerze mówiąc, myśl o ucieczce nawet nie przeszła mi przez głowę. Nie było mowy, żebym mogła przegonić tych mężczyzn, nieważne jak bardzo bym się starała. Jeśli chciałam uciec, musiałam wymyślić sprytniejszy plan niż zwykłe uciekanie...
Miałam rację, posiadłość była ogromna. Szłam już jakiś czas przez liczne korytarze posiadłości, a pokój szefa, gdziekolwiek był, nie był w zasięgu wzroku. Byłam zszokowana tym, jak luksusowa była posiadłość. Wszędzie były dekoracje w bogatym aksamitnym czerwonym kolorze pomieszanym ze złotem.
Marmurowe rzeźby, wielkie obrazy, które wyglądały na niezwykle drogie, meble w stylu barokowym i marmurowa podłoga o delikatnym wzorze - to widoki, do których nie byłam przyzwyczajona. Wiedziałam z filmów, że mafia podobno jest niesamowicie bogata, ale nigdy nie myślałam, że zobaczę, co to naprawdę znaczy być niesamowicie bogatym.
Mimo luksusowych dekoracji, w posiadłości było lodowato zimno i drżałam przez całą długą wędrówkę. "Zaczekaj tutaj," powiedział mężczyzna, zatrzymując się gwałtownie. Prawie wpadłam na jego szerokie plecy, gdy nagle się zatrzymał. Czy wreszcie dotarliśmy?
Powoli kiwnęłam głową na znak, że rozumiem. Mężczyzna zniknął za parą bardzo wysokich i szerokich ciemnych drewnianych drzwi, zostawiając mnie z dwoma innymi mężczyznami, którzy stali blisko mnie. Przełknęłam nerwowo ślinę, czekając na to, co miało nastąpić.
Po krótkiej chwili mężczyzna pojawił się znowu zza drewnianych drzwi i przywołał mnie do środka. W przeciwieństwie do ciemniejszych korytarzy, złote światło w pokoju, do którego właśnie weszłam, było oślepiające. Kryształowy żyrandol wiszący u sufitu był zbyt duży, by być prawdziwy i oślepiająco jasny.
Pokój był tak duży, że początkowo nie zauważyłam, że ktoś w nim jest. "Szef jest w tę stronę," mruknął do mnie mężczyzna pod nosem. Czy był zdenerwowany? Podążając za jego wzrokiem, w końcu zobaczyłam mężczyznę stojącego na końcu pokoju za dużym drewnianym stołem.
Nie patrzył w naszą stronę, wpatrując się przez szkło rozciągające się na całą wysokość ściany od podłogi do sufitu. Jego aura była onieśmielająca i musiał być szefem mafii.
Mężczyzna za mną popchnął mnie do przodu w kierunku swojego szefa. Poczułam, jak moje ciało zamiera w panice i nie wiedziałam, co robić ani jak zareagować. Chyba nie myślał, że powinnam tak po prostu wmaszerować do szefa, prawda?
"Wejdź," rozkazał donośny głos z drugiego końca pokoju. Głos miał w sobie tyle autorytetu, że bez zastanowienia się podporządkowałam. Nie miałam w tym momencie wątpliwości, że zostanę zabita, jeśli nie zrobię dokładnie tego, co ten głos nakazał.
Podeszłam na drżących nogach, aż dotarłam do dużego zestawu burgundowych sof, ustawionych wokół marmurowego stolika do kawy. "Usiądź, Malissa," powiedział starszy mężczyzna, odwracając się do mnie po raz pierwszy. Jego duża dłoń wskazała sofę, na której chciał, żebym usiadła.
Szybko podeszłam do tej sofy i usiadłam bez wydania żadnego dźwięku. Obserwowałam, jak starszy mężczyzna, ubrany w szary garnitur, podchodzi do mnie i siada na sofie naprzeciwko mnie. "Cóż, to z pewnością miło spotkać cię znowu," powiedział starszy mężczyzna, uśmiechając się do mnie szeroko.
Miałam dziwne uczucie, jakbym widziała go wcześniej, ale za nic nie mogłam sobie przypomnieć gdzie i kiedy. To znaczy, nie spotyka się tak po prostu szefa mafii przypadkiem na ulicy, zwłaszcza jeśli mieszkało się w biednym starym mieście jak ja... Czekaj... chwileczkę...
"Pan jest..." sapnęłam zszokowana, gdy zdałam sobie sprawę, że rzeczywiście spotkałam tego człowieka wcześniej. To on. Nie ma co do tego wątpliwości. To wujek, którego spotkałam, gdy biegłam do supermarketu na zakupy. Powiedział mi, że szuka swojego przyjaciela i... On jest szefem mafii?!
--Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować