**Jakiś czas wcześniej**
Spóźnię się! To nie może mi się przydarzyć! Promocyjna wyprzedaż w supermarkecie zaczyna się za dziesięć minut, a ja się spóźnię. Spojrzałam na listę zakupów, którą babcia starannie przygotowała i westchnęłam. Jeśli przegapię wyprzedaż i zabraknie produktów, nie będziemy w stanie kupić wszystkiego w ramach naszego budżetu. Muszę się pospieszyć.
Biegłam pełną prędkością wzdłuż chodnika prowadzącego do supermarketu. Wymijałam ludzi, trzymające się za ręce pary, dzieci na rowerkach, wujka wyprowadzającego psa i wielu innych. Jednak musiałam się gwałtownie zatrzymać, gdy prawie wpadłam na lekko pulchnego starszego pana.
Musiał być po pięćdziesiątce i był ubrany w eleganckie ubrania, jakby pochodził z wielkiego miasta. To znaczy, nikt w jego wieku nie ubiera się tu tak dobrze. "Przepraszam bardzo, proszę pana. Czy na pana wpadłam? Czy nic panu nie jest?" przeprosiłam i szybko zadałam pytania.
Wydaje mi się, że zatrzymałam się w porę, zanim na niego wpadłam, ale musiałam zapytać, żeby się upewnić. Wydawał się zszokowany, widząc jak gorliwie go przepraszam. Jednak w następnej chwili zaczął się do mnie uśmiechać.
"Nic mi nie jest, młoda damo. Nie ma powodu do zmartwień. Może i wyglądam na starego i trochę przy kości, ale zapewniam, że jestem silny i bardzo sprawny!" odpowiedział starszy pan donośnym głosem, po czym głośno się roześmiał.
"Och... cieszę się, że to słyszę. No cóż..." odpowiedziałam radośnie, odwzajemniając uśmiech. Jednak byłam bardzo świadoma faktu, że się spóźniam. Nie mogłam tu stać i rozmawiać z nim w nieskończoność, nawet jeśli bym chciała.
"Proszę zaczekać, panno!" zawołał starszy pan, gdy odwróciłam się, by odejść. "O co chodzi? Potrzebuje pan pomocy?" zapytałam. "Czy... zna pani może kogoś o nazwisku Jack Witman?" zapytał starszy pan, mrużąc oczy.
Hmm... nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek słyszała o kimś o tym nazwisku. "Przepraszam, proszę pana. Nie słyszałam wcześniej tego nazwiska. Przykro mi, że nie mogłam pomóc" odpowiedziałam szczerze, smutno się do niego uśmiechając.
"Hmm... rozumiem" odpowiedział cicho starszy pan. "Szuka pan tego człowieka? Czy on mieszka w tym mieście?" zapytałam, myśląc, że może mogłabym pomóc. "Tak. To... mój stary przyjaciel. Mieliśmy kilka sprzeczek, gdy byliśmy młodsi i nie widziałem go od wielu lat, ale teraz, gdy się starzeję, wie pani... chciałbym go zobaczyć..." powiedział nieco smutno.
"To małe miasto, ale... nigdy o nim nie słyszałam. Bardzo mi przykro..." odpowiedziałam z żalem. "Och... nieważne. Nic się nie stało" powiedział mężczyzna z lekkim uśmiechem. "W takim razie, muszę już iść. Miłego dnia, proszę pana! Mam nadzieję, że znajdzie pan swojego przyjaciela!" powiedziałam najweselej jak potrafiłam.
Powiedziałam to, kłaniając się z szacunkiem, po czym pobiegłam w kierunku supermarketu. Na pewno nie zdążę na czas, ale jeśli się pospieszę, byłam pewna, że wciąż będę mogła dostać niektóre promocyjne produkty, których chciała babcia.
"Do zobaczenia wkrótce, mała panno" wymamrotał do siebie starszy pan, obserwując jak młoda kobieta biegnie coraz dalej, aż zniknęła w tłumie.
...
Wlokłam się chodnikiem z torbami pełnymi zakupów w obu rękach. To rezultat moich starań w łapaniu przecenionych produktów. Chociaż przybyłam trochę późno, na szczęście udało mi się kupić większość rzeczy z listy zakupów babci. Powinna być zadowolona z mojego osiągnięcia.
Jednak nie spodziewałam się, że będzie tak ciężko. Chyba gdybym odłożyła trochę pieniędzy i zaczęła oszczędzać, mogłabym kupić rower lub jakiś mały wózek, którym mogłabym przewozić te ciężkie torby z zakupami. Na razie to tylko pomysł, niestety nie mieliśmy takich pieniędzy do wydania.
Nie urodziłam się w biednej rodzinie. Pierwsze szesnaście lat mojego życia przeżyłam jako część rodziny o przeciętnych dochodach i przeciętnym standardzie życia. Mieliśmy dom, samochód, a ja chodziłam do prywatnej szkoły, gdzie miałam wielu dobrych przyjaciół. Moi rodzice mieli własną firmę i wszystko było normalne i w porządku aż do tego feralnego dnia.
Około sześciu lat temu moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy ciężarówka transportowa uderzyła w ich samochód. Późniejsze śledztwo wykazało, że kierowca ciężarówki był pijany po imprezie, na której był poprzedniej nocy i miał kaca, gdy przyszedł rano do pracy.
Niezależnie od powodu, straciłam tego dnia oboje rodziców. Wypadek pojawił się w wiadomościach z wyraźnymi zdjęciami ich całego samochodu płonącego w płomieniach, zanim eksplodował. Kilka innych osób, które były na miejscu, zostało rannych. Kierowca ciężarówki został poważnie ranny, ale przeżył wypadek.
Moi rodzice zawsze wozili mnie do szkoły rano przed pójściem do pracy. To był czysty przypadek, że nie było mnie w samochodzie w dniu wypadku. Ponieważ miałam nocowanie u jednej z koleżanek poprzedniej nocy, byłam w drodze do szkoły z nią, gdy doszło do wypadku. Zawsze myślałam o tym zrządzeniu losu. Gdybym nie poszła wtedy na nocowanie, prawdopodobnie zginęłabym wraz z rodzicami w wypadku. Kto wie... może to byłaby lepsza opcja?
Moje życie drastycznie się zmieniło po śmierci rodziców. Po pierwsze, nauczyłam się, że nie każdy, kto wydaje się mieć dobre intencje, rzeczywiście je ma. Zaraz po pogrzebie rodziców dowiedziałam się, że ich tak zwany partner biznesowy przejął firmę i nie zostało nic do przekazania mi. W zasadzie zostałam w jakiś sposób oszukana o mój udział w biznesie rodziców. Wszystko, co zbudowali, poszło na marne w ciągu jednej nocy.
Sprawy pogorszyły się, gdy powiedziano mi, że moi rodzice mieli długi w bankach, które zażądały zabezpieczenia: naszego domu. Po spłaceniu długu i załatwieniu wszystkich spraw, straciłam dom, samochód i prawie wszystkie oszczędności życia moich rodziców. Wyszłam z tego wszystkiego z mniej niż trzystu dolarami na koncie.
--Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oczywiście, ponieważ nie miałam żadnych pieniędzy i nie miałam sposobu, aby je zarobić, musiałam rzucić szkołę. Nie miałam już gdzie mieszkać, więc musiałam zamieszkać z moją jedyną żyjącą krewną: moją babcią. Z jednym małym bagażem ubrań i niezbędnych rzeczy wsiadłam do pociągu do bezimiennego miasteczka na wsi, gdzie mieszkała moja babcia. Kiedy opuszczałam stolicę, byłam już przygotowana na najgorsze. Kiedy po raz pierwszy stanęłam przed adresem, który miał być miejscem zamieszkania mojej babci, rzeczywistość nie odbiegała zbytnio od moich oczekiwań. Jak mi powiedziano, moja babcia prowadziła małą cukiernię i sklep z ciastkami w bardzo małym miasteczku. Opis był trafny. „Sweet Time” było nazwą na wyblakłym białym i różowym szyldzie małego sklepiku należącego do mojej babci. Było jasne, że szyld wyblakł z białego i czerwonego do obecnego stanu różowego. Sklep znajdował się na parterze, a nasze mieszkanie na pierwszym piętrze. Życie z moją babcią było jak powrót do podstaw wszystkiego. Byłyśmy biedne, ale szczęśliwe. Nasz dom i sklep były małe, ale wystarczające dla dwóch małych dziewczynek jak my. Chodziłam do lokalnej publicznej szkoły średniej, aby kontynuować naukę, i otrzymałam stypendium, aby dalej pomagać w moich wydatkach. Robiłam wszystko, co mogłam, aby wspierać moją babcię, abyśmy mogły przetrwać i utrzymać sklep na powierzchni. To oznaczało, że pracowałam każdą wolną godzinę dnia. Rzadko wychodziłam z przyjaciółmi, ponieważ musiałam pracować w sklepie. Skupiałam się na nauce, aby otrzymać stypendium na studia. Nie trzeba było mówić, że nie miałyśmy wystarczająco pieniędzy, aby wysłać mnie na uniwersytet. Życie było trudne, ale wystarczająco proste. Przez cały ten czas moja babcia zawsze była przy mnie. Ani razu nie narzekała, nawet gdy się starzała, co oznaczało, że nie miałam żadnego uzasadnionego powodu do narzekań. Na końcu mojego życia szkolnego otrzymałam pełne stypendium na studia artystyczne i projektowanie na pobliskim uniwersytecie. To oznaczało, że musiałam się wyprowadzić i zamieszkać w akademiku uniwersyteckim, ale nadal upewniałam się, że pokonuję krótki dystans do domu, aby odwiedzić moją babcię i pomagać w sklepie. To było w moim pierwszym roku na uniwersytecie, kiedy poznałam mojego pierwszego i jedynego chłopaka. Życie było całkiem dobrze, aż… pojawili się ci ludzie. Pewnego dnia, kiedy wróciłam do sklepu z jednej z moich zakupowych wypraw, od razu wyczułam, że coś jest nie tak. Cała okolica była cicha, zbyt cicha. To było jakby nikt tam nie mieszkał ani nie oddychał. Nikt nie chodził po ulicy, nie przejeżdżał żaden samochód i nie było żadnych oznak życia. Moje serce zamarło, gdy moje oczy skupiły się na dużej czarnej limuzynie zaparkowanej przed moim domem. Nigdy wcześniej nie widziałam limuzyny na żywo, tylko w filmach. Było oczywiste, że w tym małym i biednym miasteczku, gdzie niewiele osób posiadało samochody, nikt nie posiadał błyszczącej czarnej limuzyny. To, czego nie mogłam pojąć, gdy szok tego wszystkiego mnie ogarnął, to dlaczego limuzyna była zaparkowana tuż przed moim domem? Kiedy moje ciało odzyskało równowagę po początkowym szoku, znalazłam się, upuszczając torbę z zakupami na zewnątrz i biegnąc najszybciej, jak mogłam, w stronę sklepu. Widok rozbitych okien, złamanych szyldów i przewróconych doniczek z rozlaną czarną ziemią wszędzie wstrząsnął mną do głębi, gdy zaniemówiłam z szoku. Co się tu stało, gdy mnie nie było? Następna myśl, która przyszła mi do głowy, to… babcia! Gdzie ona jest? Czy jest w porządku? „Babciu!!” krzyknęłam na całe gardło. Wbiegłam przez uchylone drzwi do sklepu. Wnętrze sklepu było również w nieładzie, tak jak na zewnątrz. Wszystko, co można było zniszczyć, zostało zniszczone, a tam, klęcząc na rękach i kolanach na środku podłogi, była moja biedna babcia. „Babciu!” krzyknęłam, biegnąc do jej boku, pochylając się, aby podtrzymać jej wątłe ciało. „Lisa…” moja babcia nazwała mnie moim przezwiskiem cicho między jej zrozpaczonymi szlochami. Widok jej płaczącej i jak jej ciało drżało z szoku i strachu, złamał moje serce na milion kawałków. Co zrobiliśmy, aby zasłużyć na coś tak okrutnego? „W końcu wróciłaś,” powiedział niski i bezemocjonalny głos mężczyzny, uświadamiając mi po raz pierwszy, że moja babcia i ja nie byłyśmy jedynymi osobami w pokoju. Powoli spojrzałam w kierunku głosu. Tam, niedaleko od miejsca, gdzie klęczałyśmy na podłodze, stało trzech bardzo wysokich i dużych mężczyzn. Wszyscy ubrani na czarno. Nie mogłam dostrzec ich twarzy, ponieważ wszyscy nosili czarne okulary przeciwsłoneczne, które ukrywały ich oczy przed widokiem. Ich czarne garnitury, spodnie i błyszczące skórzane buty wyglądały na nienaganne i idealne, nawet po całym zamieszaniu, które wywołali w moim domu. Ci mężczyźni wyglądali, jakby wyszli prosto z filmu… filmu o mafii. Więc to… była mafia… „Szanowny panie, przepraszam, jeśli w jakikolwiek sposób pana obraziliśmy, ale… jestem pewna, że to wszystko musi być jakieś nieporozumienie…” powiedziałam drżącym głosem, powoli wstając na nogi. „Czy znasz Simona i Marianne Maxford?” jeden z mężczyzn ubranych na czarno zapytał surowo. „Tak… to byli moi rodzice…” odpowiedziałam cicho. Co mafia miała wspólnego z moimi rodzicami? Minęło około sześciu lat od ich śmierci… „Więc nie ma pomyłki. W końcu cię znaleźliśmy,” kontynuował mężczyzna równym głosem. „Co masz na myśli?” zapytałam zdezorientowana. „Spójrz na to,” powiedział mężczyzna, wyciągając w moją stronę kilka arkuszy papieru. Z wahaniem wzięłam papiery od niego, zauważając, że moje ręce trzęsły się mocno. Czym mogły być te papiery? Zanim miałam okazję przeczytać treść papierów, mężczyzna zaczął mówić ponownie, jakby odpowiadając na moje niezadane pytanie. „To jest umowa pożyczki, którą twoi rodzice zawarli z naszym szefem, gdy zaciągnęli pożyczkę na pięćset milionów dolarów,” mężczyzna stwierdził rzeczowo. „…Co?!” wykrzyknęłam zszokowana. Pięćset milionów dolarów?! --Ciąg dalszy nastąpi…
Przesuń w górę, aby kontynuować
To niemożliwe. Moi rodzice nigdy nie wspomnieli o żadnym długu wobec mafii, a już na pewno nie o pięciuset milionach dolarów. Po co w ogóle potrzebowaliby aż tyle pieniędzy? Żyliśmy normalnie. Nie mieliśmy takich szalonych sum do wydania.
Odwróciłam się, by spojrzeć na moją szlochającą babcię, która miała wyraz absolutnego szoku na twarzy. Wiedziałam, że prawdopodobnie ona też pierwszy raz słyszy o tym wszystkim. Martwiłam się o nią. Wyglądała tak blado, jakby miała zaraz zemdleć, a jej ciche łkanie stawało się coraz głośniejsze w miarę jak sytuacja wokół nas się pogarszała.
"To dokładnie tak, jak jest napisane w umowie. Twoi rodzice pożyczyli pięćset milionów dolarów od naszego szefa i jesteśmy tu, żeby je odzyskać. Proste", kontynuował mężczyzna beznamiętnym głosem.
Proste. Akurat.
Spojrzałam na umowę, którą mocno ściskałam w drżącej dłoni. Przeglądając ją, widziałam słowa i cyfry: pięćset milionów dolarów. Na dokumencie widniały podpisy moich rodziców. Czy naprawdę wzięli tę absurdalną pożyczkę? Dlaczego?
"Ale... moi rodzice nie żyją od wielu lat..." wyszeptałam, wciąż nie mogąc się z tym pogodzić. Nie byłam w stanie spłacić żadnego długu. Ledwo wiązaliśmy koniec z końcem. Nie mieliśmy żadnych oszczędności, a co dopiero pięćset milionów dolarów, o których mówił ten człowiek.
"Dokładnie. Dlatego szukaliśmy cię tak długo, jako ich jedynej córki. Skoro twoi rodzice nie żyją, ty musisz spłacić dług szefowi", powiedział mężczyzna, kiwając głową.
"Ale... nie mam żadnych pieniędzy..." powiedziałam, kompletnie zagubiona.
"Cóż, to nie jest mój problem. Jednak szef chce odzyskać swoje pieniądze. Więc idziesz z nami", powiedział mężczyzna.
Zanim zdążyłam zareagować, ręka mężczyzny wystrzeliła z zadziwiającą prędkością i złapała mój nadgarstek w swój wielki uścisk. Nie trzymał mnie zbyt mocno i nie bolało, ale bez względu na to, jak bardzo się szarpałam, jego uścisk nie słabł.
"Puść mnie! Co ty wyprawiasz?" krzyknęłam głośno, nadal bezskutecznie próbując się wyrwać.
"Przestań się szarpać. Niepotrzebnie utrudniasz to nam obojgu. Mój szef kazał mi cię do niego przyprowadzić, jeśli nie masz pieniędzy na spłatę", powiedział mężczyzna, bez wysiłku radząc sobie z moim oporem.
"Nie! Odmawiam!" krzyknęłam.
"Cóż, ja tylko wykonuję swoją pracę. Krzywdzenie kobiet i starszych pań nie jest w moim stylu. Radzę ci przestać się szarpać i pójść ze mną dobrowolnie", powiedział mężczyzna stanowczo.
"Lisa!" usłyszałam, jak babcia woła moje imię ochrypłym i załamanym głosem, widząc szarpaninę między mną a mężczyzną. Jednak chwilę później babcia zamilkła. Odwróciłam się i zobaczyłam, że zemdlała.
Och... co ja teraz zrobię?
"Puść mnie! Nie widzisz, że babcia zemdlała! To wszystko przez ciebie..." krzyczałam na mężczyznę, czując łzy napływające do oczu. To najgorsze; nie mogę teraz zacząć płakać. Muszę najpierw pomóc babci...
"Ty... zostań tu. Wezwij karetkę i zabierz babcię do najbliższego szpitala. Dziewczyno, ty idziesz ze mną", mężczyzna polecił jednemu ze swoich ludzi, wskazując palcem na moją babcię.
Zanim się zorientowałam, moje ciało zostało uniesione z podłogi. Mężczyzna podniósł mnie i przerzucił przez ramię bez wysiłku. Krzyknęłam ze zdziwienia, po czym zaczęłam uderzać pięściami w jego ramiona i dziko kopać nogami.
"Babciu! Babciu!" wołałam najgłośniej jak mogłam, nie przestając się szarpać.
Patrzyłam na nieruchomą postać mojej babci leżącą na podłodze i czułam łzy spływające po twarzy. Czy ona będzie w porządku? Nie mam już nikogo... Nie mogę jej też stracić.
Wszystko, co wydarzyło się po tym, jak wsiadłam do czarnej limuzyny, przypominało scenę z filmu, gdzie młoda kobieta zostaje porwana przez mafię, wepchnięta do samochodu ze związanymi rękami i nogami, z czarnym workiem na głowie, żeby przestała się szarpać i nie wiedziała, dokąd ją zabierają.
Jak w filmie, gdy tylko znalazłam się w samochodzie, nie przestawałam się szarpać i krzyczeć na całe gardło. Mężczyźni najpierw przytrzymywali mnie na siedzeniu rękami, zanim spojrzeli po sobie i zdecydowali, że potrzebne są dodatkowe środki, żeby mnie poskromić.
"Słuchaj, panno. Dostałem rozkaz, żeby traktować cię uprzejmie i z szacunkiem. Nie wolno mi używać przemocy, ale jeśli uznam, że wyrządzisz sobie mniej szkody będąc związana, to cię zwiążę. Rozumiesz?" wyjaśnił ten sam mężczyzna co wcześniej ze zmęczonym westchnieniem.
"Nic mnie to nie obchodzi!" krzyknęłam mu prosto w twarz.
Widząc, że nie przestanę krzyczeć i się szarpać, mężczyzna skinął głową do swoich ludzi i jeden zaczął wiązać mi ręce, podczas gdy drugi zajął się nogami. Krzyczałam z całych sił i przeklinałam ich przez cały czas, aż dosłownie zakleili mi usta taśmą.
"To dla twojego dobra, panno. Nie mogę pozwolić, żebyś pojawiła się przed szefem w złym stanie. Wytrzymaj jeszcze chwilę..." powiedział mężczyzna z chichotem, wyciągając telefon komórkowy.
"Tak... możesz powiedzieć szefowi, że jesteśmy w drodze. Tak, dziewczyna jest z nami", zameldował komuś po drugiej stronie linii.
Rozmowa telefoniczna była krótka i zwięzła, w przeciwieństwie do podróży, w której uczestniczyłam. Ponieważ nie zawiązali mi oczu, prawdopodobnie uznając to za niepotrzebne, wciąż mogłam obserwować krajobraz za oknami samochodu. Nie wiedziałam dokładnie, dokąd mnie zabierają, ale po kierunku, w którym jechaliśmy, było jasne, że zmierzamy do stolicy.
Nie byłam w tym tętniącym życiem mieście od czasu, gdy przeprowadziłam się na wieś, by zamieszkać z babcią. Zastanawiałam się, czy to miejsce w ogóle się zmieniło?
"Obudź się, panienka. Jesteśmy na miejscu" --Ciąg dalszy nastąpi...
Przesuń w górę, aby kontynuować