POV Eva
Czwarte miejsce.
Te dwa słowa smakują w moich ustach jak kwas akumulatorowy, gdy patrzę, jak Charles wpada do garażu.
Jego kombinezon wyścigowy rozpięty do pasa, blond włosy przyklejone do czoła od potu i furii. Hiszpańskie słońce było bezlitosne przez cały weekend, ale to nic w porównaniu z żarem, jaki bije od niego teraz.
Wiem, co się zaraz wydarzy, zanim jeszcze otworzy usta.
Napięcie szczęki, sposób, w jaki zaciska i rozluźnia pięści… Potrzebuje kogoś, kogo może obwinić, a ja mam dziś na sobie tarczę.
— Balans hamulców był zły. — Jego niemiecki akcent wyostrza się, gdy jest wściekły, zamieniając słowa w broń. — Mówiłem ci, że potrzebuję mocniejszego przodu w drugim sektorze!
Woźny, który przyszedł tylko, żeby zetrzeć rozlane napoje energetyczne i egzystencjalną rozpacz, zamiera w pół ruchu i patrzy na nas, jakby Charles właśnie zaczął mówić alfabetem Morse’a.
Nie dziwię mu się.
Przesunięcie balansu na przód oznacza, że więcej siły hamowania idzie na przednie koła — pomaga to utrzymać tył w ryzach w trudniejszych partiach. Jak drugi sektor. Wiem o tym.
Chciałabym to wyjaśnić temu biedakowi.
Ale teraz jestem zbyt zajęta, żeby nie wbić Charlesowi rysika w oko.
— Wyliczyłam to na podstawie twoich uwag z treningu — zaczynam, ale Charles już jest w pełnym ataku.
— Twoje wyliczenia były błędne, Farnese. Znowu.
W garażu panuje cmentarna cisza.
Dwadzieścia par oczu obraca się w naszą stronę, mechanicy zamarli w pół ruchu, jakby oglądali wypadek samochodowy w zwolnionym tempie. Bo właściwie tak jest.
— To są mistrzostwa, nie amatorska zabawa — kontynuuje Charles, a jego głos z każdym słowem się wzmaga. — Jeden taki błąd może nas wszystkiego pozbawić!
Moja twarz płonie tak, że mogłaby stopić stal. Najgorsze jest to, że ma rację. Ale to, że ma rację, nie daje mu prawa do rozszarpywania mnie przed całą ekipą.
Mój temperament, włoski ogień odziedziczony po Tacie razem z jego uporem, zapala się natychmiast.
— Wiem, co robię, Weinberg. Jedna drobna korekta nie robi ze mnie niekompetentnej.
— To udowodnij. — Podchodzi bliżej, szare oczy zimne jak zimowy deszcz. — Bo na razie twoja praca kosztuje mnie punkty.
Między nami aż iskrzy. Nie tylko od złości i irytacji, ale od tego samego przyciągania, które prześladuje mnie już od ponad roku.
Rozsądek mówi: uciekaj. Ale teraz wygrywa furia.
— Może gdybyś dawał jaśniejsze uwagi, zamiast oczekiwać, że czytam ci w myślach—
— Może gdybyś rzeczywiście nadawała się na ten poziom—
— Podsumowanie. — Głos Parkera przecina naszą kłótnię jak szachownica kończąca wyścig. — Sala konferencyjna. Natychmiast.
Nasz szef zespołu wygląda na kompletnie znudzonego nami obojgiem i wiem, że później oboje dostaniemy za swoje.
Charles rzuca mi jeszcze jedno miażdżące spojrzenie, po czym odchodzi, zostawiając mnie z resztkami godności zawodowej i determinacją chwiejącą się jak uszkodzone przednie skrzydło.
Sześć godzin później garaż wygląda jak miasto duchów. Zostałam tylko ja, mój laptop i tyle samonienawiści, że starczyłoby na napęd rakiety na Marsa. Przeliczyłam wszystko dwanaście razy, zmieniłam każdy parametr, sprawdziłam z danymi historycznymi.
Jutrzejszy setup będzie perfekcyjny, nawet jeśli mnie to zabije.
Słyszę kroki i spinam się cała. Znam ten krok, miarowy i zdecydowany. Jak wszystko w Charlesie Weinbergu.
Jest już w cywilnych ubraniach: ciemne dżinsy i czarny t-shirt, który przylega do ciała w sposób karygodny w większości krajów.
— Wciąż tu jesteś.
W jego głosie nie ma już wcześniejszych ostrych krawędzi, ale napięcie nadal się tli.
Nie odrywam wzroku od ekranu. Nie mogę. Nie chcę. — Naprawiam swoją rzekomo amatorską robotę.
Podchodzi bliżej i przygląda mi się, a ja nienawidzę, jak reaguje na jego bliskość moje ciało. Warunkowanie Pawłowa w najczystszej postaci.
— Eva.
Tylko moje imię, ale sposób, w jaki je wypowiada, cicho i chropowato, sprawia, że podnoszę wzrok wbrew sobie.
I już jest: ten wzrok, który od trzynastu miesięcy jest moją zgubą.
Głód zmieszany z frustracją, zmieszany z czymś, czego nie chcę nazywać, bo gdybym to nazwała, stałoby się prawdziwe — a Charles nie zna prawdziwości.
Dał mi to jasno do zrozumienia kilka miesięcy temu, gdy głupio zapytałam, czym dla siebie jesteśmy.
— Niczym. Nie ma między nami nic i nigdy nie będzie.
Wspomnienie piecze jak świeże skaleczenie papierem.
— Byłem sfrustrowany — mówi cicho, przechodząc za moje krzesło. — Zespół patrzył…
— Więc mnie upokorzyłeś.
Moje słowa brzmią pewniej, niż się czuję, ale moja złość jest dziś bardzo skomplikowana. Spleciona z pożądaniem, bólem i żałosną nadzieją, że może tym razem będzie inaczej.
Jego dłonie ściskają oparcie mojego krzesła, knykcie białe od wysiłku.
— Nie będę przepraszał za to, że chcę wygrywać. — Jego oddech muska moje ucho, a po kręgosłupie przebiega mi dreszcz. — Ale nie powinienem był wyładowywać się na tobie. Zwłaszcza przy wszystkich. Przepraszam.
Odwracam się gwałtownie na krześle, nagle uwięziona między nim a biurkiem, nasze twarze są o włos od siebie.
— To niczego nie zmienia — szepczę, choć serce wali mi jak szalone.
— Nigdy nie zmienia — zgadza się, głos szorstki jak żwir.
Między nami aż iskrzy, jak w tej krótkiej chwili przed uderzeniem pioruna, gdy wszystkie włosy stają dęba i już wiesz, że masz przerąbane.
Jego wzrok zsuwa się na moje usta i przysięgam, czuję to spojrzenie jak fizyczny dotyk.
Kiedy zbliża się bardziej, nie cofam się. Jego dłoń unosi się, kciuk sunie po mojej dolnej wardze, a oboje wiemy, że to kompletnie niszczy moją zdolność podejmowania decyzji.
Unoszę brodę, tak blisko, że czuję jego oddech na skórze, a potem całujemy się, jakby świat miał się zaraz skończyć.
Jego usta są gorące i zachłanne na moich. Szarpię go za koszulkę, desperacko chcąc poczuć jego skórę, a on plącze dłonie w moich włosach, ciągnąc tak mocno, że aż jęczę.
Podnosi mnie na blat roboczy jak szmacianą lalkę, narzędzia z hukiem spadają na podłogę, a ja mam gdzieś ten hałas.
— Nie powinniśmy — sapczę mu w usta, głos drży, bo moje ciało już wrzeszczy ‘tak’.
— Nigdy nie powinniśmy — warczy w odpowiedzi, zęby muskają moją szyję. — Ale zawsze to robimy.
Zanim zdążę zaprotestować, już mnie podnosi, jakbym nic nie ważyła, niesie przez przyćmione korytarze, a moje nogi oplatają go odruchowo.
Wiem, dokąd idziemy—magazynek między działem inżynierii a symulacją, zamknięte zaplecze. Zamek szczęka za nami, a Charles przyciska mnie do ściany z taką siłą, że aż odbiera mi dech.
Jego usta znów rozbijają się o moje, tym razem bez żadnych zawahań. Całuje mnie, jakby chciał mnie sobie wziąć na własność, a ja mu na to pozwalam.
Moje dłonie już rwą jego ubrania, podciągam mu koszulkę, paznokcie wbijają się w jego tors. Jego palce są na mojej talii, wsuwają się pod pasek spodni, a ja wyginam się w jego stronę, bo potrzebuję więcej. Już teraz.
— Charles… — jęczę, głos mi się łamie.
— Tak? — szepcze, usta przy moim uchu. — Powiedz mi, czego chcesz.
Nie odpowiadam słowami. Chwytam jego dłoń i wciskam ją sobie między nogi, niemal błagając, by mnie dotknął.
Nie trzeba mu tego powtarzać — jego palce wsuwają się pod moje majtki, odnajdują mnie mokrą, a ja gryzę go w ramię, tłumiąc jęk, który chce się wyrwać z moich ust.
— Kurwa… — warczy, jego palce naciskają mocniej, krążą dokładnie tam, gdzie trzeba.
Moje biodra unoszą się na jego dłoni, chcąc więcej, i on mi to daje.
Jego palce wchodzą we mnie, pieprzą idealnym rytmem — nie umiem już myśleć. Kciuk zatacza kółka na najczulszym miejscu, już drżę, nogi mi się trzęsą, gdy się go trzymam.
— Charles — szepczę, prawie bezgłośnie. — Nie przestawaj…
— Nigdy — obiecuje, jego oddech gorący na mojej szyi. — Nie przestanę, dopóki nie będziesz krzyczeć moje imię.
I wiem, że będę.
Bo przy Charlesie Weinbergu nigdy nie potrafiłam powiedzieć nie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Monako.
Gdzie miliarderzy bawią się w zwykłych ludzi, a zwykli ludzie udają, że tu pasują. Całe księstwo cuchnie pieniędzmi i desperacją, co czyni je idealnym tłem dla najbardziej prestiżowego cyrku Formuły 1.
Jestem po łokcie zanurzona w geometrii zawieszenia, gdy mój telefon wibruje kolejnym alertem z tabloidów.
"Pierwszy Kierowca Nexus Racing, Elio Black, przyłapany z tajemniczą blondynką w Jimmy'z."
Oryginalnie.
Facet przechodzi przez kobiety jak ja przez klocki hamulcowe - często i bez większego namysłu nad długoterminową trwałością. Jest gwiazdą Nexus Racing, co tylko sprawia, że nagłówki bolą bardziej.
Po przeciwnej stronie pit lane'u, ten sam bałagan rozpraszający uwagę.
"To już trzecia w tym tygodniu," komentuje Adison, nasza szefowa strategii w Apex Nova, zaglądając mi przez ramię. "Facet ma wytrzymałość."
"Facet ma problemy," poprawiam, regulując pochylenie tylnych kół z większą siłą niż to konieczne.
Ruch wywołuje ból w ramieniu, pamiątkę po zeszłotygodniowych akrobacjach w magazynie z Charlesem.
A mówiąc o diable, Charles wyłania się ze swojego pokoju kierowcy wyglądając jak z reklamy turystycznej Monako. Wyprasowana koszulka zespołu, perfekcyjnie ułożone blond włosy, wyraz twarzy, który mógłby zamrozić ognie piekielne.
Doskonaliliśmy sztukę profesjonalnej obojętności od dawna - żadnych przeciągłych spojrzeń, żadnych przypadkowych dotknięć. Żadnego przyznania, że cztery dni temu przyciskał mnie do ściany, szepcząc moje imię jak modlitwę.
"Regulacja przedniego skrzydła na FP2?" Jego ton jest kliniczny, jakbym była Siri z kluczem francuskim.
"Już zrobione. Dwa stopnie dodatniego kąta klapy."
Czego nie mówię - choć bardzo chcę - to że oznacza to więcej docisku z przodu samochodu. Więcej przyczepności. Której będzie potrzebował na zakręcie 3 i 11, gdzie wjeżdża trochę za ostro i traci czas.
Już przeanalizowałam liczby. Obejrzałam dane. Przemyślałam to, zanim w ogóle zaparkował ten cholerny samochód.
Ale trzymam się krótko. Prosto. Jak zawsze.
Nie podnoszę wzroku znad laptopa. We dwoje możemy grać w lodową królową.
Zawiesza się o uderzenie serca za długo i raczej czuję niż widzę jego wewnętrzną debatę. Potem:
"Dobrze. Balans wydawał się nieodpowiedni na zakręcie 11 przy Mirabeau."
I tak po prostu znika, zostawiając moje głupio przyspieszone tętno.
Treningi idą gładko jak jedwab - P3 w FP1, P2 w FP2.
Boże, kocham te małe kody.
FP1 i FP2 - pierwszy i drugi trening. P3, P2 - trzecie miejsce, drugie miejsce. Czysto. Efektywnie. Jak dane, którymi oddycham.
Informacje zwrotne Charlesa są precyzyjne, techniczne i całkowicie pozbawione żaru, który zwykle między nami płonie.
Żadnego droczenia się. Żadnych ukradkowych spojrzeń. Tylko czasy okrążeń, zużycie opon, prędkości wejścia w zakręt.
To dokładnie to, czego chciałam. To też doprowadza mnie do szaleństwa.
Porównuję dane telemetryczne, gdy cień pada na mój ekran. Moja pierwsza myśl to że Charles wrócił, żeby faktycznie komunikować się jak człowiek. Druga myśl to że potrzebuję terapii przez to, jak szybko nadzieja rozkwita w mojej piersi.
Żadna z tych myśli nie przygotowuje mnie na rzeczywistość.
"Przepraszam, czy ty jesteś Eva Farnese?"
Podnoszę wzrok na twarz, która wywołała tysiąc sprośnych tweetów i prawdopodobnie zainspirowała tyle samo marzeń na jawie.
Elio Black, stojący przede mną w znoszonych dżinsach i dopasowanej grafitowej koszulce, która idealnie przylega do ciała wyrzeźbionego przez adrenalinę i arogancję.
Jego ciemne włosy są potargane w ten bezwysiłkowy sposób typu właśnie-zszedłem-z-jachtu, a jego uśmiech jest bronią masowego rozproszenia. To ten rodzaj uśmiechu, który został naukowo zaprojektowany, by topić opory i oddzielać kobiety od ich bielizny z zatrważającą skutecznością.
A najgorsze? On jest tego absolutnie świadomy.
"Nie powinieneś tu być. To strefa zamknięta." Mój głos wychodzi bardziej płaski niż osobowość Charlesa, co jest osiągnięciem.
Jego uśmiech faktycznie się poszerza. Co za bezczelność!
"Zgubiłem się szukając centrum mediowego. Ale cieszę się, że tak się stało. Słyszałem imponujące rzeczy o setupach Apex Nova."
"Jestem pewna, że tak." Sarkazm jest tak gęsty, że można by go rozsmarować na toście.
To ten sam facet, który powiedział magazynowi Autosport, że umawia się z modelkami, bo "one rozumieją ten styl życia." Proszę cię bardzo.
"Twój pakiet aerodynamiczny jest genialny. Sposób, w jaki zintegrowałaś dane z farby flow-vis z Barcelony? Genialne."
Okej, więc przystojniak faktycznie zwraca uwagę na techniczne szczegóły. Jestem mniej więcej w 2% pod wrażeniem.
"Analizowałeś nasz samochód?"
Podchodzi bliżej i czuję jego perfumy - pewnie mają pretensjonalną francuską nazwę i są w kryształowym flakonie.
"Analizuję wszystko, co piękne i niebezpieczne. Samochody, linie wyścigowe..." Jego orzechowe oczy skupiają się na moich z wyćwiczoną intensywnością. "Utalentowanych mechaników, którzy zamieniają niemożliwe marzenia w rzeczywistość."
Prycham. Na głos. Jak zwierzę gospodarskie.
"To naprawdę działa na ludzi?"
Przez ułamek sekundy jego maska opada. Szczere zaskoczenie przemyka po jego twarzy, zanim się śmieje - nie tym wyćwiczonym chichotem z konferencji prasowych, ale czymś pełniejszym, bardziej prawdziwym.
"Nie jesteś pod wrażeniem ofensywy uroku Elio Blacka. Odświeżające."
"Słuchaj, już widziałam twoją pracę. Niedziela: tajemnicza brunetka na przyjęciu na jachcie. Wtorek: ta aktorka z Netflixa w kasynie. Środa: czyjaś szwajcarska kuzynka na kolacji sponsorskiej. Masz bardziej napięty harmonogram niż nasze strategie pit stopów."
Jego oczy rozjaśniają się czymś, co podejrzanie przypomina rozkosz. "Śledzisz to?"
"Powiadomienia z plotkarskich stron atakują mój telefon. To jak subskrypcja reality show, o które nigdy nie prosiłam."
"Może po prostu szukam kogoś, kto przejrzy przez to całe gówno," mówi i przez moment w jego głosie jest coś prawie szczerego.
"Spróbuj z terapeutą. Im się płaci za zajmowanie się tego typu introspekcją."
Zanim zdąży odpowiedzieć, temperatura spada o dziesięć stopni.
Nie muszę patrzeć, żeby wiedzieć, że Charles wrócił, prawdopodobnie promieniując zaborczą energią jak terytorialny kot.
"Kierowcy Nexus Racing wydają się często gubić," powiedział głosem, który mógłby ciąć szkło.
Uśmiech Elio wraca na miejsce, ale teraz kryje się za nim kalkulacja. "Po prostu doceniam kunszt. Twoja mechanik ma imponujące umiejętności. I najwyraźniej odporność na tanie pochlebstwa."
Poziom testosteronu zbliża się do masy krytycznej. Spodziewam się, że zaraz zaczną krążyć wokół siebie jak rekiny.
"Nie masz własnego garażu do zanieczyszczania, Black?" pyta Charles, stając lekko między nami. Subtelny jak neonowy szyld.
"Mam. Dzięki za przypomnienie." Oczy Elio znów znajdują moje, i tym razem jest w nich wyzwanie. "Do zobaczenia, Eva. Może gdzieś z lepszą kawą i mniejszą... terytorialnością."
Wychodzi, jakby był właścicielem paddocku, co biorąc pod uwagę wartość netto jego ojca, może być częściowo prawdą.
Charles odwraca się do mnie, zanim Elio znika z pola widzenia. "Czego on chciał?"
"Przypuszczam, że przetestować swoją playboyową rutynę na kimś nowym. Czy on myśli, że nie czytam tabloidów?"
Wracam do moich danych, ignorując zarówno przerwę, jak i dziwną energię Charlesa.
"Black nie traci czasu na ludzi, którzy go nie interesują." Jego szczęka robi to coś, gdy zgrzyta zębami. To jednocześnie niepokojące i atrakcyjne, co podsumowuje cały mój problem. "Uważaj na niego."
"Uważać? Ten facet to chodząca fabryka czerwonych flag. Bardziej prawdopodobne, że złapię coś stojąc pod wiatr od jego perfum, niż że nabiorę się na jego grę."
Charles wpatruje się we mnie przez długą chwilę i jest coś nieczytelnego w jego wyrazie twarzy.
"Naprawdę nie jesteś nim zainteresowana."
"Dlaczego miałabym być? Najwyraźniej wolę swoje błędy własnej produkcji i emocjonalnie niedostępne." Słowa wymykają się, zanim zdążę je powstrzymać, ostre i szczere i zdecydowanie zbyt odkrywcze.
Jego twarz robi coś skomplikowanego - część skrzywienia, część pragnienia, część budowania muru w czasie rzeczywistym.
"Eva-"
"Dane do FP3?" przerywam mu, wyświetlając nową telemetrię. "Czy skończyliśmy już z rutyną opiekuńczego kolegi z zespołu?"
Waha się i przez sekundę myślę, że może faktycznie powie coś prawdziwego.
Coś o nas, o tej rzeczy, którą robimy. O tym, dlaczego obchodzi go, kto ze mną flirtuje, skoro jasno dał do zrozumienia, że jestem tylko wygodnym ujściem.
"Skup się na setupie. Potrzebujemy każdej dziesiątej sekundy jutro."
Odchodzi, zostawiając mnie z laptopem i rosnącą pewnością, że gram w grę, której zasady zna każdy oprócz mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować