passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Aurora autor Passion Master

Luna Aurora

/

Rozdział 1

Rozdział 1

"Gratulacje, Luna," ogłosił. "Spodziewasz się bliźniaków."

Twarz Aurory rozjaśniła się szerokim, promiennym uśmiechem, radość rozprzestrzeniała się w niej niczym pożar. Położyła dłoń na brzuchu, próbując wyobrazić sobie maleńkie życie rosnące w jej wnętrzu. Bliźniaki.

Dwie małe dusze były teraz jej częścią, częścią jej i Fenrira, jej partnera i męża. Ciężar tej myśli napełnił ją ciepłem, i nie mogła się doczekać, by podzielić się tą wiadomością.

Fenrir będzie zachwycony; była tego pewna. Przez lata widziała w nim silnego, odpornego przywódcę Stada Onyksowego Cienia, który niesie swoje obowiązki z niezachwianą siłą. Ale wiedziała, że stopnieje, gdy usłyszy tę wiadomość, jego zahartowane alfońskie oblicze złagodnieje dla rodziny, którą wkrótce powitają.

Po przybyciu do posiadłości Stada Onyksowego Cienia, Aurora zajęła się przygotowaniami, chętna, by powitać go w domu. Chciała, aby moment, w którym podzieli się swoją nowiną, był doskonały.

W końcu drzwi frontowe się otworzyły i Fenrir wszedł do foyer, jego potężna sylwetka wypełniała wejście. Aurora poczuła, jak serce jej zabiło mocniej, gdy go zobaczyła, jednak zmęczenie w jego postawie było wyraźne.

Jego wyraz twarzy był zimniejszy niż zwykle, jego oczy utwardzone odległym spojrzeniem, którego nie mogła zrozumieć. Mimo zmęczenia, wciąż był uderzająco przystojny, jego ciemne włosy potargane po długim dniu, szerokie linie ramion emanujące siłą.

"Witaj w domu," przywitała go ciepło, podchodząc, by go objąć. Ale Fenrir ledwo spotkał jej spojrzenie, jego oczy były odległe, a usta zaciśnięte w wąską linię. Nie odwzajemnił jej uśmiechu, a zamiast spodziewanego uścisku, cofnął się, tworząc niewielki dystans między nimi.

"Aurora," powiedział, jego ton pozbawiony zwykłego ciepła, "musimy porozmawiać."

Nieoczekiwana chłodność w jego głosie dała jej do myślenia. Czuła, jak radość, którą trzymała w sobie, zaczyna przygasać. Przełykając swoje nerwy, wymusiła miękki uśmiech. "Czy wszystko w porządku?"

Fenrir zawahał się, jego wzrok utkwiony był w ziemi, zanim w końcu spojrzał jej w oczy. "Arianna... wróciła." Serce Aurory zamarło, radość, którą czuła zaledwie chwilę temu, ulotniła się. Arianna. Słyszała historie - dziewczyna, która zdobyła serce Fenrira przed ich małżeństwem, ta, która zniknęła w tajemniczych okolicznościach. Arianna była jego pierwszą miłością, tą, która w pewnym sensie ukształtowała go w mężczyznę, jakim jest dzisiaj. "Wróciła?" powtórzyła, jej głos ledwie szeptem. Fenrir skinął głową, jego wyraz twarzy był odległy, a przez twarz przeszedł cień ostrożności. "Tak. Wróciła do stada, gdy byłaś poza domem." Zrobił pauzę, wydawało się, że walczy ze słowami. "Ona... ona chce tu miejsca. Wśród nas." Oświadczenie zawisło ciężko w powietrzu, ciężar jego przeszłości przytłaczał ich. Aurora zmusiła się, by zachować neutralny wyraz twarzy, nie chcąc zdradzić iskry bólu i zamieszania, które szybko ją przytłaczały. Zawsze wiedziała o jego historii z Arianną, ale nie spodziewała się, że powróci w ten sposób, nieproszona i nierozwiązana. W tej chwili wiedziała, że nie może powiedzieć mu o ciąży, nie teraz. Ekscytacja, którą czuła jeszcze kilka godzin temu, zmieniła się w cichy, bolesny ból. Nie wydawało się właściwe dzielić się z nim tym szczęściem, gdy jego myśli były wyraźnie gdzie indziej. Na razie, ta wiadomość pozostanie tylko jej.

Z cichą determinacją skinęła głową, starannie dobierając słowa. „Rozumiem,” odpowiedziała cicho, tłumiąc emocje, które groziły wypłynięciem na powierzchnię. „Jestem... tutaj dla ciebie, Fenrir.”

Fenrir pokręcił głową i mruknął. „Rozwiedźmy się.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Aurora stała zamrożona w wielkim foyer, jej serce waliło, gdy słowa Fenrira odbijały się echem w jej umyśle: „Rozwiedźmy się.” Ciężar jego deklaracji uderzył w nią jak fala przypływu, pozostawiając ją bez tchu. Dotknęła swojego płaskiego brzucha instynktownie, jej serce bolało ze świadomości życia rosnącego w jej łonie. „Fenrir, proszę,” błagała, stawiając krok naprzód, desperacja wdzierała się w jej głos. „Czy możemy o tym porozmawiać? Wiem, że teraz jest skomplikowanie, ale możemy to przepracować. Nie mogę cię stracić!” On skierował na nią swoje zimne spojrzenie, a dystans między nimi wydawał się nie do pokonania. „Aurora, nie ma już o czym rozmawiać,” powiedział płasko, jego ton pozbawiony ciepła, które kiedyś posiadał. Czuła chłód jego odrzucenia otulający ją, duszący jej nadzieje. „Nie możesz podjąć tej decyzji tak szybko,” nalegała, jej serce biło z lęku. Fenrir nie odpowiedział; po prostu przeszedł obok niej, jego mowa ciała sygnalizowała niechęć do zaangażowania się. Zdesperowana odpowiedziami, zawahała się tylko na moment, zanim podążyła za nim cicho, mając nadzieję zrozumieć powód nagłej prośby o rozwód. Kochała go i było to oczywiste jak dzień, że on też, do tej pory. Gdy wyszła z domu na chłodne wieczorne powietrze, zauważyła Fenrira stojącego na skraju podjazdu, jego szerokie ramiona napięte, gdy rozmawiał z Arianną.

Widok wywołał w niej ukłucie zazdrości, skręcając jej żołądek. Aurora trzymała się na dystans, obserwując z daleka.

Arianna stała bliżej, niż Aurora by sobie życzyła, a śmiech wylewał się z jej ust niczym muzyka. Aurora patrzyła, jak usta Fenrira wykrzywiają się w uśmiechu, a ciepło w jego wyrazie twarzy ostro kontrastuje z chłodem, który okazał jej zaledwie chwilę wcześniej.

Głęboki ból osiadł w piersi Aurory.

Z odwagą, która sprawiła, że żołądek Aurory zawirował, Arianna owinęła ramiona wokół szyi Fenrira, przyciągając go do siebie na pocałunek.

Widok ich razem wywołał w Aurorze falę zdrady. Fenrir odpowiedział z łatwością, która jasno wskazywała, że to nie był ich pierwszy moment intymności. Serce Aurory przyspieszyło, a ona walczyła z łzami, czując, jak grunt pod nią się przesuwa.

Arianna zauważyła Aurorę, co dodało jej odwagi, gdy jeszcze bardziej wtuliła się w Fenrira, pogłębiając ich pocałunek, ciche oświadczenie, że to ona teraz trzyma jego serce.

Jakby wyczuwając spojrzenie Aurory, Fenrir w końcu lekko odwrócił głowę, jego wyraz twarzy był nieczytelny, gdy ją zauważył.

Aurora poczuła przypływ gorąca na policzkach, mieszankę wstydu i buntu, która ją ogarnęła.

Czy w ogóle obchodziłoby go, że ich widziała? Czy miało to dla niego jakiekolwiek znaczenie?

Z bijącym sercem Aurora odwróciła się, zanim Fenrir zdążył zareagować.

Jej oddech był płytki, gdy walczyła z chęcią płaczu. Obraz ich razem wypalony był w jej umyśle, gorzkie przypomnienie wszystkiego, co mogła stracić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Aurora

Luna Aurora

450 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

450

Treść

Aa