passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Aurora - Rozdział #2 - autor Passion Master

Luna Aurora

/

Rozdział 2

Rozdział 1

"Gratulacje, Luna," ogłosił. "Spodziewasz się bliźniaków."

Twarz Aurory rozjaśniła się szerokim, promiennym uśmiechem, radość rozprzestrzeniała się w niej niczym pożar. Położyła dłoń na brzuchu, próbując wyobrazić sobie maleńkie życie rosnące w jej wnętrzu. Bliźniaki.

Dwie małe dusze były teraz jej częścią, częścią jej i Fenrira, jej partnera i męża. Ciężar tej myśli napełnił ją ciepłem, i nie mogła się doczekać, by podzielić się tą wiadomością.

Fenrir będzie zachwycony; była tego pewna. Przez lata widziała w nim silnego, odpornego przywódcę Stada Onyksowego Cienia, który niesie swoje obowiązki z niezachwianą siłą. Ale wiedziała, że stopnieje, gdy usłyszy tę wiadomość, jego zahartowane alfońskie oblicze złagodnieje dla rodziny, którą wkrótce powitają.

Po przybyciu do posiadłości Stada Onyksowego Cienia, Aurora zajęła się przygotowaniami, chętna, by powitać go w domu. Chciała, aby moment, w którym podzieli się swoją nowiną, był doskonały.

W końcu drzwi frontowe się otworzyły i Fenrir wszedł do foyer, jego potężna sylwetka wypełniała wejście. Aurora poczuła, jak serce jej zabiło mocniej, gdy go zobaczyła, jednak zmęczenie w jego postawie było wyraźne.

Jego wyraz twarzy był zimniejszy niż zwykle, jego oczy utwardzone odległym spojrzeniem, którego nie mogła zrozumieć. Mimo zmęczenia, wciąż był uderzająco przystojny, jego ciemne włosy potargane po długim dniu, szerokie linie ramion emanujące siłą.

"Witaj w domu," przywitała go ciepło, podchodząc, by go objąć. Ale Fenrir ledwo spotkał jej spojrzenie, jego oczy były odległe, a usta zaciśnięte w wąską linię. Nie odwzajemnił jej uśmiechu, a zamiast spodziewanego uścisku, cofnął się, tworząc niewielki dystans między nimi.

"Aurora," powiedział, jego ton pozbawiony zwykłego ciepła, "musimy porozmawiać."

Nieoczekiwana chłodność w jego głosie dała jej do myślenia. Czuła, jak radość, którą trzymała w sobie, zaczyna przygasać. Przełykając swoje nerwy, wymusiła miękki uśmiech. "Czy wszystko w porządku?"

Fenrir zawahał się, jego wzrok utkwiony był w ziemi, zanim w końcu spojrzał jej w oczy. "Arianna... wróciła." Serce Aurory zamarło, radość, którą czuła zaledwie chwilę temu, ulotniła się. Arianna. Słyszała historie - dziewczyna, która zdobyła serce Fenrira przed ich małżeństwem, ta, która zniknęła w tajemniczych okolicznościach. Arianna była jego pierwszą miłością, tą, która w pewnym sensie ukształtowała go w mężczyznę, jakim jest dzisiaj. "Wróciła?" powtórzyła, jej głos ledwie szeptem. Fenrir skinął głową, jego wyraz twarzy był odległy, a przez twarz przeszedł cień ostrożności. "Tak. Wróciła do stada, gdy byłaś poza domem." Zrobił pauzę, wydawało się, że walczy ze słowami. "Ona... ona chce tu miejsca. Wśród nas." Oświadczenie zawisło ciężko w powietrzu, ciężar jego przeszłości przytłaczał ich. Aurora zmusiła się, by zachować neutralny wyraz twarzy, nie chcąc zdradzić iskry bólu i zamieszania, które szybko ją przytłaczały. Zawsze wiedziała o jego historii z Arianną, ale nie spodziewała się, że powróci w ten sposób, nieproszona i nierozwiązana. W tej chwili wiedziała, że nie może powiedzieć mu o ciąży, nie teraz. Ekscytacja, którą czuła jeszcze kilka godzin temu, zmieniła się w cichy, bolesny ból. Nie wydawało się właściwe dzielić się z nim tym szczęściem, gdy jego myśli były wyraźnie gdzie indziej. Na razie, ta wiadomość pozostanie tylko jej.

Z cichą determinacją skinęła głową, starannie dobierając słowa. „Rozumiem,” odpowiedziała cicho, tłumiąc emocje, które groziły wypłynięciem na powierzchnię. „Jestem... tutaj dla ciebie, Fenrir.”

Fenrir pokręcił głową i mruknął. „Rozwiedźmy się.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Aurora stała zamrożona w wielkim foyer, jej serce waliło, gdy słowa Fenrira odbijały się echem w jej umyśle: „Rozwiedźmy się.” Ciężar jego deklaracji uderzył w nią jak fala przypływu, pozostawiając ją bez tchu. Dotknęła swojego płaskiego brzucha instynktownie, jej serce bolało ze świadomości życia rosnącego w jej łonie. „Fenrir, proszę,” błagała, stawiając krok naprzód, desperacja wdzierała się w jej głos. „Czy możemy o tym porozmawiać? Wiem, że teraz jest skomplikowanie, ale możemy to przepracować. Nie mogę cię stracić!” On skierował na nią swoje zimne spojrzenie, a dystans między nimi wydawał się nie do pokonania. „Aurora, nie ma już o czym rozmawiać,” powiedział płasko, jego ton pozbawiony ciepła, które kiedyś posiadał. Czuła chłód jego odrzucenia otulający ją, duszący jej nadzieje. „Nie możesz podjąć tej decyzji tak szybko,” nalegała, jej serce biło z lęku. Fenrir nie odpowiedział; po prostu przeszedł obok niej, jego mowa ciała sygnalizowała niechęć do zaangażowania się. Zdesperowana odpowiedziami, zawahała się tylko na moment, zanim podążyła za nim cicho, mając nadzieję zrozumieć powód nagłej prośby o rozwód. Kochała go i było to oczywiste jak dzień, że on też, do tej pory. Gdy wyszła z domu na chłodne wieczorne powietrze, zauważyła Fenrira stojącego na skraju podjazdu, jego szerokie ramiona napięte, gdy rozmawiał z Arianną.

Widok wywołał w niej ukłucie zazdrości, skręcając jej żołądek. Aurora trzymała się na dystans, obserwując z daleka.

Arianna stała bliżej, niż Aurora by sobie życzyła, a śmiech wylewał się z jej ust niczym muzyka. Aurora patrzyła, jak usta Fenrira wykrzywiają się w uśmiechu, a ciepło w jego wyrazie twarzy ostro kontrastuje z chłodem, który okazał jej zaledwie chwilę wcześniej.

Głęboki ból osiadł w piersi Aurory.

Z odwagą, która sprawiła, że żołądek Aurory zawirował, Arianna owinęła ramiona wokół szyi Fenrira, przyciągając go do siebie na pocałunek.

Widok ich razem wywołał w Aurorze falę zdrady. Fenrir odpowiedział z łatwością, która jasno wskazywała, że to nie był ich pierwszy moment intymności. Serce Aurory przyspieszyło, a ona walczyła z łzami, czując, jak grunt pod nią się przesuwa.

Arianna zauważyła Aurorę, co dodało jej odwagi, gdy jeszcze bardziej wtuliła się w Fenrira, pogłębiając ich pocałunek, ciche oświadczenie, że to ona teraz trzyma jego serce.

Jakby wyczuwając spojrzenie Aurory, Fenrir w końcu lekko odwrócił głowę, jego wyraz twarzy był nieczytelny, gdy ją zauważył.

Aurora poczuła przypływ gorąca na policzkach, mieszankę wstydu i buntu, która ją ogarnęła.

Czy w ogóle obchodziłoby go, że ich widziała? Czy miało to dla niego jakiekolwiek znaczenie?

Z bijącym sercem Aurora odwróciła się, zanim Fenrir zdążył zareagować.

Jej oddech był płytki, gdy walczyła z chęcią płaczu. Obraz ich razem wypalony był w jej umyśle, gorzkie przypomnienie wszystkiego, co mogła stracić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Dom był cichy, gdy Aurora weszła do sypialni, którą dzieliła z Fenrirem, czując ciszę jak ciężar przygniatający ją do ziemi. Słaby zapach jego wody kolońskiej wciąż unosił się w powietrzu, będąc gorzko-słodkim przypomnieniem mężczyzny, którego, jak jej się wydawało, znała. Jej wzrok przesunął się po pokoju, a tam, leżące na łóżku na widoku, były papiery rozwodowe. Przeszedł ją dreszcz, gdy się w nie wpatrywała. Każda strona była czysta i gładka, linie prawniczego żargonu ostre i zimne.

Poczuła ukłucie smutku na ten widok, ale także dziwne poczucie ulgi. Oto przed nią leżała ostateczność wszystkiego — dowód na to, że życie, które zbudowała z Fenrirem, dobiegło końca. Jej palce lekko drżały, gdy chwyciła długopis, unosząc go nad linią podpisu. Przez chwilę zawahała się, przypominając sobie marzenia i obietnice, które kiedyś ich łączyły. Ale przypomniała sobie, że te obietnice są teraz puste, przyćmione przez niezaprzeczalną prawdę jego działań.

Wzięła głęboki oddech i podpisała swoje imię, atrament wysychał, jakby pieczętując ostatnie fragmenty ich więzi. Gdy odkładała długopis, łza spłynęła po jej policzku, ale szybko ją starła. To była teraz jej rzeczywistość i musiała być silna. Aurora podniosła telefon i zadzwoniła do swojego przydzielonego kierowcy, jej głos był pewny, gdy instruowała go, aby zawiózł ją do domu jej matki. Jazda była cicha, a jej umysł pędził myślami o tym, co ją czeka.

Dom jej matki zawsze był miejscem pocieszenia, ale powrót teraz wydawał się jak wycofanie w porażce.

Zmuszała się, by spojrzeć przez okno, przyjmując znajome otoczenie, które rozmywało się, próbując znaleźć ukojenie w podróży powrotnej do swoich korzeni. Kiedy w końcu dotarli, Aurora wzięła chwilę, by się opanować, zanim wysiadła z samochodu. Przywitała ją ciepły uśmiech matki, który szybko zmienił się w wyraz zatroskania, gdy zobaczyła zmęczoną twarz córki.

„Aurora, kochanie, co się stało?” zapytała jej matka, delikatnie chwytając jej dłonie. Aurora zdołała się lekko uśmiechnąć, wdzięczna za troskę, ale emocje, które dotychczas tłumiła, zaczęły się uwalniać. Wzięła głęboki oddech, starając się utrzymać głos w ryzach. „Mamo, Fenrir… poprosił mnie o rozwód.”

Szok na twarzy matki odzwierciedlał ból, jaki czuła Aurora. „Rozwód?” powtórzyła jej matka, niedowierzanie wyryte na jej twarzy. „Ale dlaczego? Myślałam, że jesteście szczęśliwi razem. Jesteś jego Luną, jego partnerką…”

Aurora pokręciła głową, nie mogąc spojrzeć matce w oczy, gdy poczuła falę smutku zalewającą ją. „On… on wciąż kocha kogoś innego, mamo. Arianna wróciła, i to jakbym była dla niego nikim. Myślałam, że mamy przyszłość, że zbudujemy razem rodzinę, ale on tego nie chce ze mną.”

Jej matka przyciągnęła ją do uspokajającego uścisku, pocierając kojące kółka na jej plecach, gdy obrona Aurory zaczęła się kruszyć. „Och, Aurora,” jej matka wyszeptała delikatnie. „Bardzo mi przykro. Nie mogę uwierzyć, że on by wszystko tak po prostu wyrzucił.”

Przez dłuższą chwilę Aurora kurczowo trzymała się matki, znajdując ukojenie w znajomym cieple i zapachu. To było miejsce, do którego należała, wśród ludzi, którzy kochali ją bezwarunkowo. Poczuła, jak ból w jej sercu nieco łagodnieje, choć smutek pozostał, ciężki i nieugięty.

Jej matka lekko się odsunęła, studiując jej twarz. „Jesteś pewna, że nie ma nic do uratowania?” zapytała delikatnie. „Może jest zdezorientowany lub przytłoczony… Czy to może być pomyłka?”

Aurora pokręciła głową. „On jasno dał mi do zrozumienia, mamo. Jego serce należy do niej, nie do mnie.” Zawahała się, jej ręka instynktownie przesunęła się na brzuch, myśląc o tajemnicy, którą wciąż nosiła. Ale szybko to odsunęła. To nie był właściwy moment, by komukolwiek o tym powiedzieć. Musiała pogodzić się z tą stratą sama, zanim zdecyduje, co dalej robić.

Jej matka westchnęła, a w jej spojrzeniu zamigotała mieszanka smutku i złości. „Zasługujesz na o wiele więcej, Aurora. Zasługujesz na kogoś, kto cię ceni, kto docenia wszystko, co wnosisz do stada.” Położyła dłoń na policzku Aurory. „Po prostu wiedz, że nie jesteś w tym sama. Masz mnie, bez względu na wszystko.”

Aurora zdołała zdobyć się na mały, wdzięczny uśmiech, choć jej serce wciąż było ciężkie. Miała podziękować matce, gdy jej telefon zabrzęczał, a ostry dźwięk przeciął cichą pociechę chwili.

Wyciągnęła go z kieszeni, jej oddech zamarł, gdy zobaczyła imię Fenrira na ekranie. Przez jej ciało przeszła mieszanka emocji — złość, ból i dziwna, utrzymująca się nadzieja, której nie powinna czuć.

„Halo?” odpowiedziała ostrożnie.

„Aurora,” głos Fenrira był tak zimny i beznamiętny jak zawsze. „Musisz wrócić do posiadłości jutro rano.”

Jej puls przyspieszył, a umysł pracował na pełnych obrotach, próbując przetworzyć jego prośbę.

„Dlaczego?” zapytała, starając się zapanować nad drżeniem w głosie.

Po chwili przerwy odpowiedział. „Muszę cię odrzucić właściwie. To niezbędna część procesu.”

Słowa uderzyły ją niczym cios, jej serce znów pękło na kawałki. Nie wystarczyło mu, że poprosił ją o rozwód; teraz chciał oficjalnie zerwać więź, która kiedyś ich łączyła.

Odrzucenie byłoby ostateczne, symboliczny akt, który uczyniłby ich rozstanie niezaprzeczalnym w oczach stada, a więź między nimi nieodwracalnie zerwaną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Aurora

Luna Aurora

450 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

450

Treść

Aa