passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Aurora - Rozdział #3 - autor Passion Master

Luna Aurora

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Aurora stała zamrożona w wielkim foyer, jej serce waliło, gdy słowa Fenrira odbijały się echem w jej umyśle: „Rozwiedźmy się.” Ciężar jego deklaracji uderzył w nią jak fala przypływu, pozostawiając ją bez tchu. Dotknęła swojego płaskiego brzucha instynktownie, jej serce bolało ze świadomości życia rosnącego w jej łonie. „Fenrir, proszę,” błagała, stawiając krok naprzód, desperacja wdzierała się w jej głos. „Czy możemy o tym porozmawiać? Wiem, że teraz jest skomplikowanie, ale możemy to przepracować. Nie mogę cię stracić!” On skierował na nią swoje zimne spojrzenie, a dystans między nimi wydawał się nie do pokonania. „Aurora, nie ma już o czym rozmawiać,” powiedział płasko, jego ton pozbawiony ciepła, które kiedyś posiadał. Czuła chłód jego odrzucenia otulający ją, duszący jej nadzieje. „Nie możesz podjąć tej decyzji tak szybko,” nalegała, jej serce biło z lęku. Fenrir nie odpowiedział; po prostu przeszedł obok niej, jego mowa ciała sygnalizowała niechęć do zaangażowania się. Zdesperowana odpowiedziami, zawahała się tylko na moment, zanim podążyła za nim cicho, mając nadzieję zrozumieć powód nagłej prośby o rozwód. Kochała go i było to oczywiste jak dzień, że on też, do tej pory. Gdy wyszła z domu na chłodne wieczorne powietrze, zauważyła Fenrira stojącego na skraju podjazdu, jego szerokie ramiona napięte, gdy rozmawiał z Arianną.

Widok wywołał w niej ukłucie zazdrości, skręcając jej żołądek. Aurora trzymała się na dystans, obserwując z daleka.

Arianna stała bliżej, niż Aurora by sobie życzyła, a śmiech wylewał się z jej ust niczym muzyka. Aurora patrzyła, jak usta Fenrira wykrzywiają się w uśmiechu, a ciepło w jego wyrazie twarzy ostro kontrastuje z chłodem, który okazał jej zaledwie chwilę wcześniej.

Głęboki ból osiadł w piersi Aurory.

Z odwagą, która sprawiła, że żołądek Aurory zawirował, Arianna owinęła ramiona wokół szyi Fenrira, przyciągając go do siebie na pocałunek.

Widok ich razem wywołał w Aurorze falę zdrady. Fenrir odpowiedział z łatwością, która jasno wskazywała, że to nie był ich pierwszy moment intymności. Serce Aurory przyspieszyło, a ona walczyła z łzami, czując, jak grunt pod nią się przesuwa.

Arianna zauważyła Aurorę, co dodało jej odwagi, gdy jeszcze bardziej wtuliła się w Fenrira, pogłębiając ich pocałunek, ciche oświadczenie, że to ona teraz trzyma jego serce.

Jakby wyczuwając spojrzenie Aurory, Fenrir w końcu lekko odwrócił głowę, jego wyraz twarzy był nieczytelny, gdy ją zauważył.

Aurora poczuła przypływ gorąca na policzkach, mieszankę wstydu i buntu, która ją ogarnęła.

Czy w ogóle obchodziłoby go, że ich widziała? Czy miało to dla niego jakiekolwiek znaczenie?

Z bijącym sercem Aurora odwróciła się, zanim Fenrir zdążył zareagować.

Jej oddech był płytki, gdy walczyła z chęcią płaczu. Obraz ich razem wypalony był w jej umyśle, gorzkie przypomnienie wszystkiego, co mogła stracić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Dom był cichy, gdy Aurora weszła do sypialni, którą dzieliła z Fenrirem, czując ciszę jak ciężar przygniatający ją do ziemi. Słaby zapach jego wody kolońskiej wciąż unosił się w powietrzu, będąc gorzko-słodkim przypomnieniem mężczyzny, którego, jak jej się wydawało, znała. Jej wzrok przesunął się po pokoju, a tam, leżące na łóżku na widoku, były papiery rozwodowe. Przeszedł ją dreszcz, gdy się w nie wpatrywała. Każda strona była czysta i gładka, linie prawniczego żargonu ostre i zimne.

Poczuła ukłucie smutku na ten widok, ale także dziwne poczucie ulgi. Oto przed nią leżała ostateczność wszystkiego — dowód na to, że życie, które zbudowała z Fenrirem, dobiegło końca. Jej palce lekko drżały, gdy chwyciła długopis, unosząc go nad linią podpisu. Przez chwilę zawahała się, przypominając sobie marzenia i obietnice, które kiedyś ich łączyły. Ale przypomniała sobie, że te obietnice są teraz puste, przyćmione przez niezaprzeczalną prawdę jego działań.

Wzięła głęboki oddech i podpisała swoje imię, atrament wysychał, jakby pieczętując ostatnie fragmenty ich więzi. Gdy odkładała długopis, łza spłynęła po jej policzku, ale szybko ją starła. To była teraz jej rzeczywistość i musiała być silna. Aurora podniosła telefon i zadzwoniła do swojego przydzielonego kierowcy, jej głos był pewny, gdy instruowała go, aby zawiózł ją do domu jej matki. Jazda była cicha, a jej umysł pędził myślami o tym, co ją czeka.

Dom jej matki zawsze był miejscem pocieszenia, ale powrót teraz wydawał się jak wycofanie w porażce.

Zmuszała się, by spojrzeć przez okno, przyjmując znajome otoczenie, które rozmywało się, próbując znaleźć ukojenie w podróży powrotnej do swoich korzeni. Kiedy w końcu dotarli, Aurora wzięła chwilę, by się opanować, zanim wysiadła z samochodu. Przywitała ją ciepły uśmiech matki, który szybko zmienił się w wyraz zatroskania, gdy zobaczyła zmęczoną twarz córki.

„Aurora, kochanie, co się stało?” zapytała jej matka, delikatnie chwytając jej dłonie. Aurora zdołała się lekko uśmiechnąć, wdzięczna za troskę, ale emocje, które dotychczas tłumiła, zaczęły się uwalniać. Wzięła głęboki oddech, starając się utrzymać głos w ryzach. „Mamo, Fenrir… poprosił mnie o rozwód.”

Szok na twarzy matki odzwierciedlał ból, jaki czuła Aurora. „Rozwód?” powtórzyła jej matka, niedowierzanie wyryte na jej twarzy. „Ale dlaczego? Myślałam, że jesteście szczęśliwi razem. Jesteś jego Luną, jego partnerką…”

Aurora pokręciła głową, nie mogąc spojrzeć matce w oczy, gdy poczuła falę smutku zalewającą ją. „On… on wciąż kocha kogoś innego, mamo. Arianna wróciła, i to jakbym była dla niego nikim. Myślałam, że mamy przyszłość, że zbudujemy razem rodzinę, ale on tego nie chce ze mną.”

Jej matka przyciągnęła ją do uspokajającego uścisku, pocierając kojące kółka na jej plecach, gdy obrona Aurory zaczęła się kruszyć. „Och, Aurora,” jej matka wyszeptała delikatnie. „Bardzo mi przykro. Nie mogę uwierzyć, że on by wszystko tak po prostu wyrzucił.”

Przez dłuższą chwilę Aurora kurczowo trzymała się matki, znajdując ukojenie w znajomym cieple i zapachu. To było miejsce, do którego należała, wśród ludzi, którzy kochali ją bezwarunkowo. Poczuła, jak ból w jej sercu nieco łagodnieje, choć smutek pozostał, ciężki i nieugięty.

Jej matka lekko się odsunęła, studiując jej twarz. „Jesteś pewna, że nie ma nic do uratowania?” zapytała delikatnie. „Może jest zdezorientowany lub przytłoczony… Czy to może być pomyłka?”

Aurora pokręciła głową. „On jasno dał mi do zrozumienia, mamo. Jego serce należy do niej, nie do mnie.” Zawahała się, jej ręka instynktownie przesunęła się na brzuch, myśląc o tajemnicy, którą wciąż nosiła. Ale szybko to odsunęła. To nie był właściwy moment, by komukolwiek o tym powiedzieć. Musiała pogodzić się z tą stratą sama, zanim zdecyduje, co dalej robić.

Jej matka westchnęła, a w jej spojrzeniu zamigotała mieszanka smutku i złości. „Zasługujesz na o wiele więcej, Aurora. Zasługujesz na kogoś, kto cię ceni, kto docenia wszystko, co wnosisz do stada.” Położyła dłoń na policzku Aurory. „Po prostu wiedz, że nie jesteś w tym sama. Masz mnie, bez względu na wszystko.”

Aurora zdołała zdobyć się na mały, wdzięczny uśmiech, choć jej serce wciąż było ciężkie. Miała podziękować matce, gdy jej telefon zabrzęczał, a ostry dźwięk przeciął cichą pociechę chwili.

Wyciągnęła go z kieszeni, jej oddech zamarł, gdy zobaczyła imię Fenrira na ekranie. Przez jej ciało przeszła mieszanka emocji — złość, ból i dziwna, utrzymująca się nadzieja, której nie powinna czuć.

„Halo?” odpowiedziała ostrożnie.

„Aurora,” głos Fenrira był tak zimny i beznamiętny jak zawsze. „Musisz wrócić do posiadłości jutro rano.”

Jej puls przyspieszył, a umysł pracował na pełnych obrotach, próbując przetworzyć jego prośbę.

„Dlaczego?” zapytała, starając się zapanować nad drżeniem w głosie.

Po chwili przerwy odpowiedział. „Muszę cię odrzucić właściwie. To niezbędna część procesu.”

Słowa uderzyły ją niczym cios, jej serce znów pękło na kawałki. Nie wystarczyło mu, że poprosił ją o rozwód; teraz chciał oficjalnie zerwać więź, która kiedyś ich łączyła.

Odrzucenie byłoby ostateczne, symboliczny akt, który uczyniłby ich rozstanie niezaprzeczalnym w oczach stada, a więź między nimi nieodwracalnie zerwaną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Aurora wzięła głęboki oddech, gdy wysiadła z samochodu i zbliżyła się do ceremonialnego terenu stada, gdzie wkrótce miała stanąć w obliczu odrzucenia przez Fenrira. Przestrzeń była pusta, z wyjątkiem dwóch postaci czekających przy kamiennym ołtarzu, który od dawna stał jako symbol jedności i lojalności ich stada. Fenrir stał wysoki, jego wyraz twarzy był zimny i nieugięty jak zawsze, podczas gdy Arianna była obok niego, z triumfalnym błyskiem w oczach. Serce Aurory ścisnęło się, ale uspokoiła się, postanawiając nie okazywać słabości. „Aurora,” drwiący głos Arianny dotarł do niej, zanim zdążyła dojść do ołtarza. "Cieszę się, że dotarłaś. Zaczynałam myśleć, że zrezygnujesz z tej małej uroczystości.” Aurora zacisnęła pięści, połykając ripostę, która groziła wydostaniem się z jej ust. Przypomniała sobie, że ten moment dotyczy jej i Fenrira, a nie małych gierek kobiety, która wróciła, by zakłócić jej życie. Czuła ból jego słów jak sztylet w sercu, ale nie pozwoli mu zobaczyć, jak się łamie. Już pogodziła się z jego decyzją, a przynajmniej tak myślała. Teraz musiała tylko przetrwać formalności. „Załatwmy to,” powiedziała, jej głos był stabilny pomimo burzy szalejącej w jej wnętrzu. Twarz Fenrira nie wyrażała żadnej skruchy, żadnego zawahania. Wyszedł naprzód, jego oczy były twarde, gdy rozpoczął rytualne słowa. „Ja, Alfa Fenrir z Plemienia Cienia Onyksu, odrzucam cię, Auroro, jako moją partnerkę i moją Lunę. Od tego momentu nie jesteś już ze mną związana, ani ja z tobą.” Każde słowo lądowało z miażdżącym ciężarem na piersi Aurory. Jej instynkty krzyczały, by trzymać się więzi, by oprzeć się odrzuceniu, ale zmusiła się do spokoju. Nie da mu satysfakcji zobaczenia jej załamania.

Zbierając każdą uncję siły, spotkała jego spojrzenie. „Ja, Aurora, akceptuję twoje odrzucenie, Alfa Fenrirze.” Słowa opuściły jej usta z ostatecznością, która zaskoczyła nawet ją samą. Gdy mówiła, poczuła, jak niewidzialne nici, które ich wiązały, pękają, a zerwanie ich więzi partnerskiej przynosi przytłaczający ból przez całe jej ciało. Próbowała zrobić krok do tyłu, ale jej wzrok się zamglił, a nogi zachwiały się pod ciężarem złamanego więzi. Jej ciało wydawało się wydrążone, pozostawione słabe i kruche. Walczyła o oddech, jej klatka piersiowa zaciskała się z bólu, którego się nie spodziewała. Aurora zrobiła kolejny chwiejny krok, a jej wzrok zaczął ciemnieć na krawędziach. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła, było zimne wyrażenie na twarzy Fenrira, nieporuszone jej upadkiem. Ciemność ogarnęła ją, gdy jej nogi się poddały, a ona zapadła w nieświadomość. _________________ Kiedy Aurora otworzyła oczy, była w znajomym pokoju, przestrzeń wypełniał kojący zapach jej matki. Ból odrzucenia wciąż trwał, ale teraz odczuwała ciężkość w kończynach, zmęczenie, które nie pozwalało jej się poruszyć. „Aurora, kochanie,” miękki głos jej matki przebił się przez mgłę bólu. Spojrzała w stronę łóżka, gdzie siedziała jej matka, jej spojrzenie pełne troski i smutku. „Mamo?” Głos Aurory był ledwie szeptem, jej gardło suche, a ciało wciąż słabe. „Co… co się stało?”

Jej matka delikatnie położyła rękę na jej czole. „Zemdlałaś, kochanie. Odrzucenie przez Fenrira... dotknęło cię to głęboko.” Głos jej matki drżał z niepokoju. „Więź, którą z nim dzieliłaś, była silna, a zerwanie jej tak nagle pozostawiło cię słabą.”

Aurora poczuła, jak jej serce się skręca na przypomnienie tego, co się stało. Wiedziała, że odrzucenie będzie bolało, ale nie zdawała sobie sprawy, że pozostawi ją z takim uczuciem, jakby część jej duszy została wyrwana.

Jej matka delikatnie głaskała jej włosy. „Potrzebujesz odpoczynku, Aurora. Przeszłaś przez tak wiele.”

„Mamo,” szepnęła, jej głos lekko drżał. „Ja... jestem w ciąży.”

Oczy jej matki rozszerzyły się z szoku, ale jej wyraz twarzy natychmiast złagodniał. „Aurora... o, moja słodka dziewczyno.” Wyciągnęła rękę i ścisnęła jej dłoń. „Nosiłaś ten ciężar sama. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak trudne to było.”

Wyraz twarzy jej matki stał się poważny, gdy utrzymywała kontakt wzrokowy z Aurorą. „Więc nie zasługuje, by wiedzieć o twoim dziecku. Jeśli był gotów tak łatwo cię odrzucić, to nie jest wart, by być częścią życia tego dziecka.”

Aurora skinęła głową, ból nadal świeży, ale jej determinacja stawała się silniejsza. Jej matka miała rację. Fenrir dokonał swojego wyboru, a ona dokona swojego.

Będzie chronić swoje dziecko, da mu życie pełne miłości i stabilności, z dala od odrzucenia i chłodu, jakiego doświadczyła od Fenrira.

Jej matka wzięła głęboki oddech. „Opuścimy stado, Aurora. Pojedziemy gdzieś daleko, gdzie Fenrir nie znajdzie ciebie ani dziecka. Nie potrzebujesz go, a twoje dziecko też nie.”

Aurora poczuła falę ulgi, zmieszaną z lękiem przed nieznaną przyszłością. Ale myśl o odejściu, o prawdziwym ucieczce z cienia Fenrira i rozpoczęciu od nowa, była jak balsam dla jej zranionego serca. Spojrzała na matkę, wdzięczność wypełniała jej zmęczoną duszę.

„Tak, mamo,” wyszeptała, jej głos wypełniony determinacją. „Chodźmy. Chcę zacząć od nowa, gdzieś, gdzie on nas nigdy nie znajdzie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Aurora

Luna Aurora

450 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

450

Treść

Aa