passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Aurora - Rozdział #5 - autor Passion Master

Luna Aurora

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Aurora wzięła głęboki oddech, gdy wysiadła z samochodu i zbliżyła się do ceremonialnego terenu stada, gdzie wkrótce miała stanąć w obliczu odrzucenia przez Fenrira. Przestrzeń była pusta, z wyjątkiem dwóch postaci czekających przy kamiennym ołtarzu, który od dawna stał jako symbol jedności i lojalności ich stada. Fenrir stał wysoki, jego wyraz twarzy był zimny i nieugięty jak zawsze, podczas gdy Arianna była obok niego, z triumfalnym błyskiem w oczach. Serce Aurory ścisnęło się, ale uspokoiła się, postanawiając nie okazywać słabości. „Aurora,” drwiący głos Arianny dotarł do niej, zanim zdążyła dojść do ołtarza. "Cieszę się, że dotarłaś. Zaczynałam myśleć, że zrezygnujesz z tej małej uroczystości.” Aurora zacisnęła pięści, połykając ripostę, która groziła wydostaniem się z jej ust. Przypomniała sobie, że ten moment dotyczy jej i Fenrira, a nie małych gierek kobiety, która wróciła, by zakłócić jej życie. Czuła ból jego słów jak sztylet w sercu, ale nie pozwoli mu zobaczyć, jak się łamie. Już pogodziła się z jego decyzją, a przynajmniej tak myślała. Teraz musiała tylko przetrwać formalności. „Załatwmy to,” powiedziała, jej głos był stabilny pomimo burzy szalejącej w jej wnętrzu. Twarz Fenrira nie wyrażała żadnej skruchy, żadnego zawahania. Wyszedł naprzód, jego oczy były twarde, gdy rozpoczął rytualne słowa. „Ja, Alfa Fenrir z Plemienia Cienia Onyksu, odrzucam cię, Auroro, jako moją partnerkę i moją Lunę. Od tego momentu nie jesteś już ze mną związana, ani ja z tobą.” Każde słowo lądowało z miażdżącym ciężarem na piersi Aurory. Jej instynkty krzyczały, by trzymać się więzi, by oprzeć się odrzuceniu, ale zmusiła się do spokoju. Nie da mu satysfakcji zobaczenia jej załamania.

Zbierając każdą uncję siły, spotkała jego spojrzenie. „Ja, Aurora, akceptuję twoje odrzucenie, Alfa Fenrirze.” Słowa opuściły jej usta z ostatecznością, która zaskoczyła nawet ją samą. Gdy mówiła, poczuła, jak niewidzialne nici, które ich wiązały, pękają, a zerwanie ich więzi partnerskiej przynosi przytłaczający ból przez całe jej ciało. Próbowała zrobić krok do tyłu, ale jej wzrok się zamglił, a nogi zachwiały się pod ciężarem złamanego więzi. Jej ciało wydawało się wydrążone, pozostawione słabe i kruche. Walczyła o oddech, jej klatka piersiowa zaciskała się z bólu, którego się nie spodziewała. Aurora zrobiła kolejny chwiejny krok, a jej wzrok zaczął ciemnieć na krawędziach. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła, było zimne wyrażenie na twarzy Fenrira, nieporuszone jej upadkiem. Ciemność ogarnęła ją, gdy jej nogi się poddały, a ona zapadła w nieświadomość. _________________ Kiedy Aurora otworzyła oczy, była w znajomym pokoju, przestrzeń wypełniał kojący zapach jej matki. Ból odrzucenia wciąż trwał, ale teraz odczuwała ciężkość w kończynach, zmęczenie, które nie pozwalało jej się poruszyć. „Aurora, kochanie,” miękki głos jej matki przebił się przez mgłę bólu. Spojrzała w stronę łóżka, gdzie siedziała jej matka, jej spojrzenie pełne troski i smutku. „Mamo?” Głos Aurory był ledwie szeptem, jej gardło suche, a ciało wciąż słabe. „Co… co się stało?”

Jej matka delikatnie położyła rękę na jej czole. „Zemdlałaś, kochanie. Odrzucenie przez Fenrira... dotknęło cię to głęboko.” Głos jej matki drżał z niepokoju. „Więź, którą z nim dzieliłaś, była silna, a zerwanie jej tak nagle pozostawiło cię słabą.”

Aurora poczuła, jak jej serce się skręca na przypomnienie tego, co się stało. Wiedziała, że odrzucenie będzie bolało, ale nie zdawała sobie sprawy, że pozostawi ją z takim uczuciem, jakby część jej duszy została wyrwana.

Jej matka delikatnie głaskała jej włosy. „Potrzebujesz odpoczynku, Aurora. Przeszłaś przez tak wiele.”

„Mamo,” szepnęła, jej głos lekko drżał. „Ja... jestem w ciąży.”

Oczy jej matki rozszerzyły się z szoku, ale jej wyraz twarzy natychmiast złagodniał. „Aurora... o, moja słodka dziewczyno.” Wyciągnęła rękę i ścisnęła jej dłoń. „Nosiłaś ten ciężar sama. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak trudne to było.”

Wyraz twarzy jej matki stał się poważny, gdy utrzymywała kontakt wzrokowy z Aurorą. „Więc nie zasługuje, by wiedzieć o twoim dziecku. Jeśli był gotów tak łatwo cię odrzucić, to nie jest wart, by być częścią życia tego dziecka.”

Aurora skinęła głową, ból nadal świeży, ale jej determinacja stawała się silniejsza. Jej matka miała rację. Fenrir dokonał swojego wyboru, a ona dokona swojego.

Będzie chronić swoje dziecko, da mu życie pełne miłości i stabilności, z dala od odrzucenia i chłodu, jakiego doświadczyła od Fenrira.

Jej matka wzięła głęboki oddech. „Opuścimy stado, Aurora. Pojedziemy gdzieś daleko, gdzie Fenrir nie znajdzie ciebie ani dziecka. Nie potrzebujesz go, a twoje dziecko też nie.”

Aurora poczuła falę ulgi, zmieszaną z lękiem przed nieznaną przyszłością. Ale myśl o odejściu, o prawdziwym ucieczce z cienia Fenrira i rozpoczęciu od nowa, była jak balsam dla jej zranionego serca. Spojrzała na matkę, wdzięczność wypełniała jej zmęczoną duszę.

„Tak, mamo,” wyszeptała, jej głos wypełniony determinacją. „Chodźmy. Chcę zacząć od nowa, gdzieś, gdzie on nas nigdy nie znajdzie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Aurora uspokoiła się, gdy ona i jej matka zbliżały się do bram stada, przygotowując się do opuszczenia miejsca, które kiedyś było całym jej światem.

Kiedy zbliżały się do samochodu, ciszę przeciął głos, pełen jadu i złośliwości.

„No proszę, proszę,” szydziła Arianna, wychodząc zza drzewa z zadowolonym uśmiechem. „Wyjeżdżasz tak szybko, Luno? A może powinnam powiedzieć, eks-Luno?”

Aurora ją zignorowała, przyspieszając kroku i trzymając wzrok przed sobą. Jej matka położyła uspokajającą dłoń na jej ramieniu, prowadząc ją w stronę samochodu. Ale głos Arianny stawał się coraz głośniejszy, a drwiny odbijały się echem w cichej nocy.

„Co, po prostu odejdziesz jak tchórz, którym jesteś? Nie potrafisz nawet utrzymać swojego partnera! Żałosne… absolutnie żałosne. Luna bez lojalności… nic dziwnego, że Fenrir nie mógł na ciebie patrzeć.” Zaśmiała się, a dźwięk drażnił nerwy Aurory.

Aurora zacisnęła pięści, czując, jak jej temperament się wzmaga, gdy zniewagi Arianny trwały, każde słowo przeszywało jej opanowanie.

Czuła zaniepokojone spojrzenie matki, które milcząco błagało, by odpuściła. Ale każdy miał swoje granice, a Arianna wydawała się zdeterminowana, by je przetestować.

„Uciekaj ze swoim małym bękartem,” zawołała za nimi Arianna, z szyderczym tonem. „Odchodzisz z niczym, a to wszystko, czym kiedykolwiek byłaś — niczym.”

Aurora zamarła, wstrzymując oddech na to okrutne słowo, i zanim zdążyła się powstrzymać, odwróciła się na pięcie. Ręka jej matki mocniej zacisnęła się na jej ramieniu, ale Aurora zrobiła krok do przodu, z oczami płonącymi gniewem.

„Chcesz mówić o lojalności?” wypluła, jej głos był niski i kontrolowany. „Może odchodzę, ale robię to z godnością, czego ty nigdy nie zrozumiesz.”

Arianna prychnęła, przewracając oczami, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, Aurora podniosła rękę i, z całym nagromadzonym bólem i frustracją, uderzyła ją w policzek. Dźwięk uderzenia odbił się echem w ciszy, a przez chwilę Arianna wyglądała na naprawdę zaskoczoną, jej usta otworzyły się w niedowierzaniu. Ale szok szybko przerodził się w złość. Oczy Arianny zwęziły się, a ona podniosła rękę, by oddać cios, jej usta wykrzywiły się w złośliwym grymasie.

„Dość!” Matka Aurory stanęła między nimi, jej głos był stanowczy i pełen rozczarowania. Spojrzała na Aurorę, lekko kręcąc głową. „To nie jesteś ty, Auroro. Bijesz się o mężczyznę? Po tym wszystkim, co się wydarzyło? Miej trochę dumy.”

Złość Aurory zachwiała się, a poczuła ukłucie winy, gdy słowa matki trafiły do niej. Zawsze uczyła ją, by ceniła siebie ponad drobne zazdrości i rywalizacje, które nękały innych. Stanie tutaj, kłócąc się z Arianną, wydawało się zniżaniem do jej poziomu. A tego właśnie nie chciała.

Arianna jednakże wydawała się daleka od porażki. Wygładziła włosy, jej zadowolony uśmiech powrócił, gdy patrzyła na Aurorę i jej matkę z chytrym błyskiem w oczach.

„Och, ale jest coś, co powinnaś wiedzieć,” powiedziała Arianna, jej głos ociekał fałszywą słodyczą. Zatrzymała się, pozwalając, by chwila zawisła, jej oczy błyszczały z okrutną satysfakcją. „Jestem w ciąży.”

Słowa uderzyły Aurorę jak cios. Przez chwilę mogła tylko patrzeć, jej umysł walczył, by przetworzyć nagłe, brutalne objawienie.

Uśmiech Arianny poszerzył się na reakcję Aurory, a jej oczy błyszczały z satysfakcją. „Tak, to prawda. Dam Fenrirowi dziedzica, którego zawsze pragnął, czego ty wyraźnie nie byłaś w stanie zrobić.” Położyła rękę na brzuchu, z wyrazem pełnym zadowolonego triumfu.

W ciąży.

Arianna również nosiła dziecko Fenrira.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Alpha Fenrir właśnie zakończył długie spotkanie z radą swojej watahy, czując ciężar odpowiedzialności mocno ciążący na jego barkach. Był mentalnie wyczerpany i pragnął jedynie kilku chwil spokoju.

Jednak zanim zdążył się uspokoić, do pokoju wszedł jego Beta, prowadząc młodą pokojówkę, której twarz była poplamiona świeżą krwią, ściekającą z rany na czole. Jej oczy były czerwone i spuchnięte od płaczu, a ręce drżały, gdy trzymała materiał przy swojej ranie.

Brwi Fenrira zmarszczyły się, a przez jego twarz przemknął błysk gniewu.

„Co się dzieje?” zażądał, jego ton był stalowy, gdy spojrzał z pokojówki na Betę.

Beta zwrócił się do pokojówki i skinął głową, zachęcając ją do mówienia. Biorąc drżący oddech, opuściła materiał, ukazując pełen zakres rany na czole.

„To... to była nowa Luna, Alfo,” wyszeptała, jej głos ledwo wyżej niż szept. Unikała spotkania wzroku Fenrira, wyraźnie bojąc się konsekwencji mówienia źle o Lunie.

Oczy Fenrira zwęziły się, mieszanka niedowierzania i narastającego gniewu.

„Arianna to zrobiła?” zapytał, starając się opanować swój temperament. Wiedział, że Arianna potrafi być wymagająca, ale to przekraczało granicę, której nie przewidział.

To nie była pierwsza skarga, jaką otrzymał na temat zachowania Arianny, ale zakładał, że to tylko kwestia jej dostosowywania się do nowej roli. Teraz wydawało się, że jej działania mają ciemniejszą stronę.

Służąca skinęła głową, krzywiąc się, gdy delikatnie przyciskała tkaninę z powrotem do czoła. Fenrir zacisnął szczęki, ledwo powstrzymując swoją złość. Pozwolił Ariannie wrócić do swojego życia, wierząc, że więź, którą dzielili, była niezłomna. Poświęcił swój związek z Aurorą, swoją przeznaczoną partnerką, aby odnowić swoją pierwszą miłość, ale teraz w jego umyśle pojawiły się wątpliwości, rzucając cień na jego decyzję. Jego Beta odchrząknął, wyczuwając gniew Fenrira. „Alfo, z całym szacunkiem, to nie jest pierwsza skarga, którą otrzymałem od członków stada na zachowanie Luny Arianny.” Fenrir wziął głęboki oddech, przygotowując się. Nie mógł dłużej tego ignorować; musiał skonfrontować się z Arianną w sprawie jej działań. Zwrócił się do swojego Bety, jego głos był zimny. „Znajdź Ariannę i przyprowadź ją tutaj. Porozmawiam z nią osobiście.” Beta ukłonił się i opuścił pokój, a Fenrir usiadł z powrotem na swoim krześle, palce nerwowo bębniły po stole. Nie mógł zrozumieć, dlaczego Arianna, która kiedyś wydawała się tak ciepła i troskliwa, zachowuje się w ten sposób. Osoba, o której teraz słyszał, wydawała się być obca. Kilka minut później Beta wrócił, jego wyraz twarzy był napięty. Odchrząknął i ostrożnie powiedział: „Alfo, przekazałem twoją wiadomość, ale… Luna powiedziała, że jest zbyt zajęta, aby przyjść.” Niebezpieczna cisza wypełniła pokój, a szczęka Fenrira się zacisnęła, jego oczy błysnęły z ledwo powstrzymywaną furią. Arianna ośmieliła się zignorować jego wezwanie, zbywając go jakby był jakimś podwładnym? Wyglądało na to, że zapomniała, że jest Alfą, przywódcą tego stada. Jego cierpliwość była na wyczerpaniu. „Zbyt zajęta?” powtórzył, jego głos ociekał niedowierzaniem. Zuchwałość była poza tym, czego się spodziewał, a z każdą sekundą jego złość rosła. Wziął głęboki oddech, starając się zachować spokój, ale jego uścisk na krześle zacisnął się, aż jego knykcie zbielały. Beta, wyczuwając nadchodzącą burzę gniewu Fenrira, odezwał się niepewnie, „Alfo, jeśli chcesz, mogę spróbować przyprowadzić ją tutaj siłą—”

„Nie,” przerwał mu Fenrir, jego głos był zimny i stanowczy. „Pójdę do niej sam. Wygląda na to, że Arianna potrzebuje przypomnienia, z kim ma do czynienia.” Fenrir wstał z krzesła, a autorytet w jego postawie był nie do pomylenia. Bez słowa więcej wyszedł z pokoju, jego wyraz twarzy był mroczny, a kroki zdecydowane. Członkowie grupy, których mijał po drodze, szybko odwracali wzrok, wyczuwając gniew Alfy i wiedząc, że lepiej nie wchodzić mu w drogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Aurora

Luna Aurora

450 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

450

Treść

Aa