passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Aurora - Rozdział #6 - autor Passion Master

Luna Aurora

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Aurora uspokoiła się, gdy ona i jej matka zbliżały się do bram stada, przygotowując się do opuszczenia miejsca, które kiedyś było całym jej światem.

Kiedy zbliżały się do samochodu, ciszę przeciął głos, pełen jadu i złośliwości.

„No proszę, proszę,” szydziła Arianna, wychodząc zza drzewa z zadowolonym uśmiechem. „Wyjeżdżasz tak szybko, Luno? A może powinnam powiedzieć, eks-Luno?”

Aurora ją zignorowała, przyspieszając kroku i trzymając wzrok przed sobą. Jej matka położyła uspokajającą dłoń na jej ramieniu, prowadząc ją w stronę samochodu. Ale głos Arianny stawał się coraz głośniejszy, a drwiny odbijały się echem w cichej nocy.

„Co, po prostu odejdziesz jak tchórz, którym jesteś? Nie potrafisz nawet utrzymać swojego partnera! Żałosne… absolutnie żałosne. Luna bez lojalności… nic dziwnego, że Fenrir nie mógł na ciebie patrzeć.” Zaśmiała się, a dźwięk drażnił nerwy Aurory.

Aurora zacisnęła pięści, czując, jak jej temperament się wzmaga, gdy zniewagi Arianny trwały, każde słowo przeszywało jej opanowanie.

Czuła zaniepokojone spojrzenie matki, które milcząco błagało, by odpuściła. Ale każdy miał swoje granice, a Arianna wydawała się zdeterminowana, by je przetestować.

„Uciekaj ze swoim małym bękartem,” zawołała za nimi Arianna, z szyderczym tonem. „Odchodzisz z niczym, a to wszystko, czym kiedykolwiek byłaś — niczym.”

Aurora zamarła, wstrzymując oddech na to okrutne słowo, i zanim zdążyła się powstrzymać, odwróciła się na pięcie. Ręka jej matki mocniej zacisnęła się na jej ramieniu, ale Aurora zrobiła krok do przodu, z oczami płonącymi gniewem.

„Chcesz mówić o lojalności?” wypluła, jej głos był niski i kontrolowany. „Może odchodzę, ale robię to z godnością, czego ty nigdy nie zrozumiesz.”

Arianna prychnęła, przewracając oczami, ale zanim zdążyła odpowiedzieć, Aurora podniosła rękę i, z całym nagromadzonym bólem i frustracją, uderzyła ją w policzek. Dźwięk uderzenia odbił się echem w ciszy, a przez chwilę Arianna wyglądała na naprawdę zaskoczoną, jej usta otworzyły się w niedowierzaniu. Ale szok szybko przerodził się w złość. Oczy Arianny zwęziły się, a ona podniosła rękę, by oddać cios, jej usta wykrzywiły się w złośliwym grymasie.

„Dość!” Matka Aurory stanęła między nimi, jej głos był stanowczy i pełen rozczarowania. Spojrzała na Aurorę, lekko kręcąc głową. „To nie jesteś ty, Auroro. Bijesz się o mężczyznę? Po tym wszystkim, co się wydarzyło? Miej trochę dumy.”

Złość Aurory zachwiała się, a poczuła ukłucie winy, gdy słowa matki trafiły do niej. Zawsze uczyła ją, by ceniła siebie ponad drobne zazdrości i rywalizacje, które nękały innych. Stanie tutaj, kłócąc się z Arianną, wydawało się zniżaniem do jej poziomu. A tego właśnie nie chciała.

Arianna jednakże wydawała się daleka od porażki. Wygładziła włosy, jej zadowolony uśmiech powrócił, gdy patrzyła na Aurorę i jej matkę z chytrym błyskiem w oczach.

„Och, ale jest coś, co powinnaś wiedzieć,” powiedziała Arianna, jej głos ociekał fałszywą słodyczą. Zatrzymała się, pozwalając, by chwila zawisła, jej oczy błyszczały z okrutną satysfakcją. „Jestem w ciąży.”

Słowa uderzyły Aurorę jak cios. Przez chwilę mogła tylko patrzeć, jej umysł walczył, by przetworzyć nagłe, brutalne objawienie.

Uśmiech Arianny poszerzył się na reakcję Aurory, a jej oczy błyszczały z satysfakcją. „Tak, to prawda. Dam Fenrirowi dziedzica, którego zawsze pragnął, czego ty wyraźnie nie byłaś w stanie zrobić.” Położyła rękę na brzuchu, z wyrazem pełnym zadowolonego triumfu.

W ciąży.

Arianna również nosiła dziecko Fenrira.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Alpha Fenrir właśnie zakończył długie spotkanie z radą swojej watahy, czując ciężar odpowiedzialności mocno ciążący na jego barkach. Był mentalnie wyczerpany i pragnął jedynie kilku chwil spokoju.

Jednak zanim zdążył się uspokoić, do pokoju wszedł jego Beta, prowadząc młodą pokojówkę, której twarz była poplamiona świeżą krwią, ściekającą z rany na czole. Jej oczy były czerwone i spuchnięte od płaczu, a ręce drżały, gdy trzymała materiał przy swojej ranie.

Brwi Fenrira zmarszczyły się, a przez jego twarz przemknął błysk gniewu.

„Co się dzieje?” zażądał, jego ton był stalowy, gdy spojrzał z pokojówki na Betę.

Beta zwrócił się do pokojówki i skinął głową, zachęcając ją do mówienia. Biorąc drżący oddech, opuściła materiał, ukazując pełen zakres rany na czole.

„To... to była nowa Luna, Alfo,” wyszeptała, jej głos ledwo wyżej niż szept. Unikała spotkania wzroku Fenrira, wyraźnie bojąc się konsekwencji mówienia źle o Lunie.

Oczy Fenrira zwęziły się, mieszanka niedowierzania i narastającego gniewu.

„Arianna to zrobiła?” zapytał, starając się opanować swój temperament. Wiedział, że Arianna potrafi być wymagająca, ale to przekraczało granicę, której nie przewidział.

To nie była pierwsza skarga, jaką otrzymał na temat zachowania Arianny, ale zakładał, że to tylko kwestia jej dostosowywania się do nowej roli. Teraz wydawało się, że jej działania mają ciemniejszą stronę.

Służąca skinęła głową, krzywiąc się, gdy delikatnie przyciskała tkaninę z powrotem do czoła. Fenrir zacisnął szczęki, ledwo powstrzymując swoją złość. Pozwolił Ariannie wrócić do swojego życia, wierząc, że więź, którą dzielili, była niezłomna. Poświęcił swój związek z Aurorą, swoją przeznaczoną partnerką, aby odnowić swoją pierwszą miłość, ale teraz w jego umyśle pojawiły się wątpliwości, rzucając cień na jego decyzję. Jego Beta odchrząknął, wyczuwając gniew Fenrira. „Alfo, z całym szacunkiem, to nie jest pierwsza skarga, którą otrzymałem od członków stada na zachowanie Luny Arianny.” Fenrir wziął głęboki oddech, przygotowując się. Nie mógł dłużej tego ignorować; musiał skonfrontować się z Arianną w sprawie jej działań. Zwrócił się do swojego Bety, jego głos był zimny. „Znajdź Ariannę i przyprowadź ją tutaj. Porozmawiam z nią osobiście.” Beta ukłonił się i opuścił pokój, a Fenrir usiadł z powrotem na swoim krześle, palce nerwowo bębniły po stole. Nie mógł zrozumieć, dlaczego Arianna, która kiedyś wydawała się tak ciepła i troskliwa, zachowuje się w ten sposób. Osoba, o której teraz słyszał, wydawała się być obca. Kilka minut później Beta wrócił, jego wyraz twarzy był napięty. Odchrząknął i ostrożnie powiedział: „Alfo, przekazałem twoją wiadomość, ale… Luna powiedziała, że jest zbyt zajęta, aby przyjść.” Niebezpieczna cisza wypełniła pokój, a szczęka Fenrira się zacisnęła, jego oczy błysnęły z ledwo powstrzymywaną furią. Arianna ośmieliła się zignorować jego wezwanie, zbywając go jakby był jakimś podwładnym? Wyglądało na to, że zapomniała, że jest Alfą, przywódcą tego stada. Jego cierpliwość była na wyczerpaniu. „Zbyt zajęta?” powtórzył, jego głos ociekał niedowierzaniem. Zuchwałość była poza tym, czego się spodziewał, a z każdą sekundą jego złość rosła. Wziął głęboki oddech, starając się zachować spokój, ale jego uścisk na krześle zacisnął się, aż jego knykcie zbielały. Beta, wyczuwając nadchodzącą burzę gniewu Fenrira, odezwał się niepewnie, „Alfo, jeśli chcesz, mogę spróbować przyprowadzić ją tutaj siłą—”

„Nie,” przerwał mu Fenrir, jego głos był zimny i stanowczy. „Pójdę do niej sam. Wygląda na to, że Arianna potrzebuje przypomnienia, z kim ma do czynienia.” Fenrir wstał z krzesła, a autorytet w jego postawie był nie do pomylenia. Bez słowa więcej wyszedł z pokoju, jego wyraz twarzy był mroczny, a kroki zdecydowane. Członkowie grupy, których mijał po drodze, szybko odwracali wzrok, wyczuwając gniew Alfy i wiedząc, że lepiej nie wchodzić mu w drogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Nie mogąc znaleźć Arianny, Fenrir z impetem wrócił do swojego biura, jego umysł był pełen gniewu i frustracji. Usiadł na krześle, kipiąc ze złości, gdy nieproszone i nieustępliwe wspomnienia o Aurorze zaczęły wypływać na powierzchnię.

Aurora zawsze była u jego boku, spokojną i niezachwianą obecnością, która rządziła jako Luna z łagodną siłą.

Nie była tylko posłuszna jako jego żona; była oddana i współczująca, zawsze stawiała potrzeby stada przed swoimi własnymi.

Radziła sobie ze swoimi obowiązkami z godnością, nigdy nie domagając się uznania ani pochwał.

Jednak pozwolił jej odejść, odsunął ją na bok, jakby jej cicha wytrwałość była słabością, a nie siłą.

Teraz, gdy egoizm Arianny i jej brak szacunku dla innych stawały się rażąco oczywiste, nie mógł powstrzymać się od poczucia ukłucia żalu.

W tym momencie do biura wszedł jego Beta, Nathan. Spojrzał na Fenrira z wiedzącym wyrazem twarzy, jakby czytał jego myśli, i po chwili przerwał ciszę. "Wiem, co jest na twojej myśli, Alpha. Myślisz o Lunie Aurorze, prawda?"

Szczęka Fenrira się zacisnęła. "To nie tak, Nathan. Podjąłem swoją decyzję," powiedział, jego głos był pełen wymuszonego przekonania.

Nathan pokręcił głową, wyraźnie nieprzekonany. "Aurora była wszystkim, czym powinna być Luna, Fenrir. Szacowała wszystkich, traktowała stado z życzliwością i lojalnością, a ty... zostawiłeś ją dla kogoś, kto nawet nie szanuje cię jako Alphę."

Spojrzenie Fenrira pociemniało, jego pięści się zacisnęły. "Nie znasz całej historii, Nathan."

Nathan uniósł brew, niezrażony. „Nie muszę znać wszystkich szczegółów, aby dostrzec różnicę. Aurora była dobrą towarzyszką, troskliwą Luną. Arianna... cóż, ona sprawia kłopoty, Fenrir. Wataha to widzi, służące, nawet członkowie rady to widzą. Jestem tylko zaskoczony, że ty tego nie dostrzegasz.” Fenrir zacisnął szczękę, jego frustracja rosła. Nie potrzebował, aby jego Beta kwestionował jego decyzje, ale była część niego — ukryta pod dumą i obronnymi mechanizmami — która nie mogła zaprzeczyć słowom Nathana. Aurora była ucieleśnieniem gracji i siły, cech, które do tej pory brał za pewnik. Nathan kontynuował, wyczuwając wewnętrzny konflikt Fenrira. „Więc co to było, Alfa? Dlaczego pozwoliłeś odejść komuś tak doskonałemu do tej roli? Co się stało?” Wyraz twarzy Fenrira stwardniał, gdy wspomnienia, które próbował pogrzebać, wypłynęły na powierzchnię. „Aurora coś zrobiła, Nathan,” odpowiedział, jego ton był ciężki od goryczy. „Coś, czego nie mogłem zignorować.” Nathan zmarszczył brwi, zaskoczony. Nie spodziewał się usłyszeć, że Aurora, która zawsze wydawała się tak niezawodna i godna zaufania, mogła popełnić jakiekolwiek poważne wykroczenie. „Co Aurora mogła zrobić, co sprawiło, że odrzuciłeś ją jako swoją towarzyszkę?” zapytał, naprawdę ciekawy i wyraźnie sceptyczny. Fenrir zawahał się, jego wzrok utkwiony w powierzchni biurka, niechętny do spojrzenia swojemu Becie w oczy. „Nie mogę wchodzić w szczegóły,” wymamrotał w końcu, gniew z konfrontacji z Arianną i zamęt wspomnień pozostawiły go z uczuciem surowości i odsłonięcia. „Ale wiedz to, Nathan: choć teraz widzę jej dobre cechy, działania Aurory pozostawiły ślad. Zmusiły mnie do podjęcia decyzji.” Nathan zrobił krok bliżej, obniżając głos, jakby próbował zrozumieć perspektywę swojego Alfy. „A jednak, Alfo, wciąż wydajesz się rozdarty. Jesteś zraniony nieobecnością Aurory, a Arianna nie wypełnia tej pustki. Nawet jeśli uważasz, że Aurora zrobiła coś złego, czy naprawdę było to tak straszne, że zasługiwało na całkowite odrzucenie?”

Szczęki Fenrira zacisnęły się mocniej, a jego umysł szalał od sprzecznych emocji. Jego serce zawsze było rozdarte w dwóch kierunkach: jedno przywiązane do miłości, którą dzielił z Arianną przed nawiązaniem więzi z Aurorą, a drugie związane z niezaprzeczalną siłą jego związku z przeznaczoną mu partnerką, Aurorą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Aurora

Luna Aurora

450 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

450

Treść

Aa