passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Aurora - Rozdział #7 - autor Passion Master

Luna Aurora

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Alpha Fenrir właśnie zakończył długie spotkanie z radą swojej watahy, czując ciężar odpowiedzialności mocno ciążący na jego barkach. Był mentalnie wyczerpany i pragnął jedynie kilku chwil spokoju.

Jednak zanim zdążył się uspokoić, do pokoju wszedł jego Beta, prowadząc młodą pokojówkę, której twarz była poplamiona świeżą krwią, ściekającą z rany na czole. Jej oczy były czerwone i spuchnięte od płaczu, a ręce drżały, gdy trzymała materiał przy swojej ranie.

Brwi Fenrira zmarszczyły się, a przez jego twarz przemknął błysk gniewu.

„Co się dzieje?” zażądał, jego ton był stalowy, gdy spojrzał z pokojówki na Betę.

Beta zwrócił się do pokojówki i skinął głową, zachęcając ją do mówienia. Biorąc drżący oddech, opuściła materiał, ukazując pełen zakres rany na czole.

„To... to była nowa Luna, Alfo,” wyszeptała, jej głos ledwo wyżej niż szept. Unikała spotkania wzroku Fenrira, wyraźnie bojąc się konsekwencji mówienia źle o Lunie.

Oczy Fenrira zwęziły się, mieszanka niedowierzania i narastającego gniewu.

„Arianna to zrobiła?” zapytał, starając się opanować swój temperament. Wiedział, że Arianna potrafi być wymagająca, ale to przekraczało granicę, której nie przewidział.

To nie była pierwsza skarga, jaką otrzymał na temat zachowania Arianny, ale zakładał, że to tylko kwestia jej dostosowywania się do nowej roli. Teraz wydawało się, że jej działania mają ciemniejszą stronę.

Służąca skinęła głową, krzywiąc się, gdy delikatnie przyciskała tkaninę z powrotem do czoła. Fenrir zacisnął szczęki, ledwo powstrzymując swoją złość. Pozwolił Ariannie wrócić do swojego życia, wierząc, że więź, którą dzielili, była niezłomna. Poświęcił swój związek z Aurorą, swoją przeznaczoną partnerką, aby odnowić swoją pierwszą miłość, ale teraz w jego umyśle pojawiły się wątpliwości, rzucając cień na jego decyzję. Jego Beta odchrząknął, wyczuwając gniew Fenrira. „Alfo, z całym szacunkiem, to nie jest pierwsza skarga, którą otrzymałem od członków stada na zachowanie Luny Arianny.” Fenrir wziął głęboki oddech, przygotowując się. Nie mógł dłużej tego ignorować; musiał skonfrontować się z Arianną w sprawie jej działań. Zwrócił się do swojego Bety, jego głos był zimny. „Znajdź Ariannę i przyprowadź ją tutaj. Porozmawiam z nią osobiście.” Beta ukłonił się i opuścił pokój, a Fenrir usiadł z powrotem na swoim krześle, palce nerwowo bębniły po stole. Nie mógł zrozumieć, dlaczego Arianna, która kiedyś wydawała się tak ciepła i troskliwa, zachowuje się w ten sposób. Osoba, o której teraz słyszał, wydawała się być obca. Kilka minut później Beta wrócił, jego wyraz twarzy był napięty. Odchrząknął i ostrożnie powiedział: „Alfo, przekazałem twoją wiadomość, ale… Luna powiedziała, że jest zbyt zajęta, aby przyjść.” Niebezpieczna cisza wypełniła pokój, a szczęka Fenrira się zacisnęła, jego oczy błysnęły z ledwo powstrzymywaną furią. Arianna ośmieliła się zignorować jego wezwanie, zbywając go jakby był jakimś podwładnym? Wyglądało na to, że zapomniała, że jest Alfą, przywódcą tego stada. Jego cierpliwość była na wyczerpaniu. „Zbyt zajęta?” powtórzył, jego głos ociekał niedowierzaniem. Zuchwałość była poza tym, czego się spodziewał, a z każdą sekundą jego złość rosła. Wziął głęboki oddech, starając się zachować spokój, ale jego uścisk na krześle zacisnął się, aż jego knykcie zbielały. Beta, wyczuwając nadchodzącą burzę gniewu Fenrira, odezwał się niepewnie, „Alfo, jeśli chcesz, mogę spróbować przyprowadzić ją tutaj siłą—”

„Nie,” przerwał mu Fenrir, jego głos był zimny i stanowczy. „Pójdę do niej sam. Wygląda na to, że Arianna potrzebuje przypomnienia, z kim ma do czynienia.” Fenrir wstał z krzesła, a autorytet w jego postawie był nie do pomylenia. Bez słowa więcej wyszedł z pokoju, jego wyraz twarzy był mroczny, a kroki zdecydowane. Członkowie grupy, których mijał po drodze, szybko odwracali wzrok, wyczuwając gniew Alfy i wiedząc, że lepiej nie wchodzić mu w drogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Nie mogąc znaleźć Arianny, Fenrir z impetem wrócił do swojego biura, jego umysł był pełen gniewu i frustracji. Usiadł na krześle, kipiąc ze złości, gdy nieproszone i nieustępliwe wspomnienia o Aurorze zaczęły wypływać na powierzchnię.

Aurora zawsze była u jego boku, spokojną i niezachwianą obecnością, która rządziła jako Luna z łagodną siłą.

Nie była tylko posłuszna jako jego żona; była oddana i współczująca, zawsze stawiała potrzeby stada przed swoimi własnymi.

Radziła sobie ze swoimi obowiązkami z godnością, nigdy nie domagając się uznania ani pochwał.

Jednak pozwolił jej odejść, odsunął ją na bok, jakby jej cicha wytrwałość była słabością, a nie siłą.

Teraz, gdy egoizm Arianny i jej brak szacunku dla innych stawały się rażąco oczywiste, nie mógł powstrzymać się od poczucia ukłucia żalu.

W tym momencie do biura wszedł jego Beta, Nathan. Spojrzał na Fenrira z wiedzącym wyrazem twarzy, jakby czytał jego myśli, i po chwili przerwał ciszę. "Wiem, co jest na twojej myśli, Alpha. Myślisz o Lunie Aurorze, prawda?"

Szczęka Fenrira się zacisnęła. "To nie tak, Nathan. Podjąłem swoją decyzję," powiedział, jego głos był pełen wymuszonego przekonania.

Nathan pokręcił głową, wyraźnie nieprzekonany. "Aurora była wszystkim, czym powinna być Luna, Fenrir. Szacowała wszystkich, traktowała stado z życzliwością i lojalnością, a ty... zostawiłeś ją dla kogoś, kto nawet nie szanuje cię jako Alphę."

Spojrzenie Fenrira pociemniało, jego pięści się zacisnęły. "Nie znasz całej historii, Nathan."

Nathan uniósł brew, niezrażony. „Nie muszę znać wszystkich szczegółów, aby dostrzec różnicę. Aurora była dobrą towarzyszką, troskliwą Luną. Arianna... cóż, ona sprawia kłopoty, Fenrir. Wataha to widzi, służące, nawet członkowie rady to widzą. Jestem tylko zaskoczony, że ty tego nie dostrzegasz.” Fenrir zacisnął szczękę, jego frustracja rosła. Nie potrzebował, aby jego Beta kwestionował jego decyzje, ale była część niego — ukryta pod dumą i obronnymi mechanizmami — która nie mogła zaprzeczyć słowom Nathana. Aurora była ucieleśnieniem gracji i siły, cech, które do tej pory brał za pewnik. Nathan kontynuował, wyczuwając wewnętrzny konflikt Fenrira. „Więc co to było, Alfa? Dlaczego pozwoliłeś odejść komuś tak doskonałemu do tej roli? Co się stało?” Wyraz twarzy Fenrira stwardniał, gdy wspomnienia, które próbował pogrzebać, wypłynęły na powierzchnię. „Aurora coś zrobiła, Nathan,” odpowiedział, jego ton był ciężki od goryczy. „Coś, czego nie mogłem zignorować.” Nathan zmarszczył brwi, zaskoczony. Nie spodziewał się usłyszeć, że Aurora, która zawsze wydawała się tak niezawodna i godna zaufania, mogła popełnić jakiekolwiek poważne wykroczenie. „Co Aurora mogła zrobić, co sprawiło, że odrzuciłeś ją jako swoją towarzyszkę?” zapytał, naprawdę ciekawy i wyraźnie sceptyczny. Fenrir zawahał się, jego wzrok utkwiony w powierzchni biurka, niechętny do spojrzenia swojemu Becie w oczy. „Nie mogę wchodzić w szczegóły,” wymamrotał w końcu, gniew z konfrontacji z Arianną i zamęt wspomnień pozostawiły go z uczuciem surowości i odsłonięcia. „Ale wiedz to, Nathan: choć teraz widzę jej dobre cechy, działania Aurory pozostawiły ślad. Zmusiły mnie do podjęcia decyzji.” Nathan zrobił krok bliżej, obniżając głos, jakby próbował zrozumieć perspektywę swojego Alfy. „A jednak, Alfo, wciąż wydajesz się rozdarty. Jesteś zraniony nieobecnością Aurory, a Arianna nie wypełnia tej pustki. Nawet jeśli uważasz, że Aurora zrobiła coś złego, czy naprawdę było to tak straszne, że zasługiwało na całkowite odrzucenie?”

Szczęki Fenrira zacisnęły się mocniej, a jego umysł szalał od sprzecznych emocji. Jego serce zawsze było rozdarte w dwóch kierunkach: jedno przywiązane do miłości, którą dzielił z Arianną przed nawiązaniem więzi z Aurorą, a drugie związane z niezaprzeczalną siłą jego związku z przeznaczoną mu partnerką, Aurorą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

„Alpha,” Nathan zaczął ostrożnie, po chwili ciszy między nimi, „powiedziałeś, że Aurora zrobiła coś… coś niewybaczalnego. Ale co mogła zrobić, że odrzuciłeś ją, swoją przeznaczoną partnerkę, na rzecz kogoś z przeszłości?”

Twarz Fenrira pociemniała, jakby przywoływał bolesne wspomnienia. Jego wzrok opadł na podłogę, a głos ledwie szeptał. „Nie było mi też łatwo w to uwierzyć, Nathan. Ale Arianna… powiedziała mi, że Aurora była odpowiedzialna za jej zniknięcie. Aurora zrobiła to, żebym mógł się z nią ożenić, Nathan.”

Twarz Nathana wykrzywiła się w sceptycyzmie, jego niedowierzanie było wyraźne. „Alpha, z całym szacunkiem, to nie brzmi jak Aurora. Nigdy nie okazała nawet cienia okrucieństwa czy manipulacji przez cały czas, gdy służyła jako nasza Luna. Zawsze stawiała ciebie i watahę przed sobą.”

Szczęka Fenrira zacisnęła się. Znał Aurorę jako lojalną, łagodną partnerkę, ale ziarno wątpliwości, które zasiała Arianna, zapuściło korzenie i zgniło. Trudno było to zignorować.

„Znam charakter Aurory,” przyznał, choć jego głos brzmiał niepewnie nawet dla niego samego. „Ale Arianna powiedziała to z taką pewnością. A ona była tą, którą kochałem najpierw — dlaczego miałaby kłamać?”

Nathan pokręcił głową, a jego niedowierzanie przekształciło się w frustrację. „Ale jesteście przeznaczonymi partnerami, Alpha. Aurora jest twoją przeznaczoną Luną, wybraną przez Boginię Księżyca. Jak Arianna mogła cię zmanipulować, byś w to zwątpił? Nie ma z tobą takiej więzi jak Aurora. Arianna to nic innego jak diabeł!”

W tym momencie drzwi do biura Fenrira otworzyły się, a Arianna pojawiła się, jej wyraz twarzy był mroczny, gdy zmrużyła oczy na Nathana.

„Co właśnie powiedziałeś?” zażądała, jej ton był przesycony jadem. Jej spojrzenie utkwiło w Nathanowi, który spotkał jej wzrok ze stałym wyzwaniem, odmawiając wycofania się.

Nathan wziął oddech, jego własne oczy błyszczały gniewem.

Twarz Arianny wykrzywiła się z wściekłości, i w jednym szybkim ruchu podniosła rękę i uderzyła Nathana w twarz.

Dźwięk uderzenia odbił się echem w pokoju, a Nathan lekko się zachwiał, ale utrzymał się na nogach, jego oczy płonęły pogardą. Fenrir zerwał się na nogi, wściekłość zalała jego żyły, gdy uświadomił sobie, co właśnie się stało. „Arianna, dość!” rozkazał, jego głos był zimny i pełen autorytetu. Stanął między nią a swoim Betą, jego wyraz twarzy stał się mroczny. „Nie będę tolerował takiego zachowania, zwłaszcza wobec mojego Bety. Przeproś i zostaw nas.” Arianna przez chwilę patrzyła na Nathana z gniewem, po czym prychnęła, a jej usta wykrzywiły się w zadowolonym uśmiechu. „Przeprosić? Za obronę przed kimś, kto jest wyraźnie przeciwko mnie uprzedzony?” Zwróciła się do Fenrira, jej spojrzenie złagodniało, choć oczy wciąż błyszczały urazą. „Nie widzisz, Fenrir? Wszyscy próbują cię obrócić przeciwko mnie, tak jak zrobiła to Aurora. Nathan nie jest inny.” Szczęka Fenrira zacisnęła się, gdy próbował zachować spokój. Część jego chciała uwierzyć Ariannie, ale inna część—ta racjonalna—nie mogła dłużej ignorować toksyczności, którą wprowadzała do jego życia i stada. „Nathan jest lojalny wobec mnie i tego stada,” odpowiedział twardym głosem. „I czy w to wierzysz, czy nie, Arianna, jego lojalność obejmuje także ciebie. Ale jeśli nie potrafisz szanować mojego Bety, jak oczekujesz, że ktokolwiek w tym stadzie będzie cię szanował jako swoją Lunę?” Oczy Arianny błysnęły bólem, szybko zastąpionym przez bunt. Wyprostowała się, rzucając ostatnie pogardliwe spojrzenie na Nathana, po czym odwróciła się na pięcie i wyszła z pokoju, trzaskając drzwiami za sobą. Nathan dotknął swojego policzka, gdzie pozostał słaby czerwony ślad po uderzeniu, i spojrzał na Fenrira, powoli kręcąc głową. „To jest kobieta, której pozwoliłeś zniszczyć swoje małżeństwo z Aurorą?” zapytał cicho, niedowierzanie wciąż było wyraźne w jego głosie.

Fenrir osunął się na krzesło, jego twarz była maską zamętu i żalu. „Nie wiem, w co już wierzyć, Nathan,” przyznał szeptem. „Arianna była moją pierwszą miłością i jej ufałem. Ale teraz… teraz zaczynam dostrzegać, jaki błąd mogłem popełnić.” Nathan wziął głęboki oddech, jego wyraz twarzy złagodniał, gdy zobaczył wyczerpanie wyryte na twarzy swojego Alfy. „Fenrir, czasami serce nie wybiera na podstawie rozumu. Możemy być kierowani emocjami, nostalgią, obietnicami, które wydają się zbyt potężne, by je porzucić. Ale Aurora była twoją prawdziwą partnerką, wybraną przez przeznaczenie, i ona cię kochała. Tego rodzaju więź nie jest czymś, co można lekceważyć.” Fenrir pozostał w milczeniu, wpatrując się w swoje dłonie, gdy chłonął słowa swojego Bety. Wspomnienia o łagodności Aurory, jej cichej lojalności i niezachwianej sile pozostawały w jego umyśle, kontrastując wyraźnie z goryczą i egoizmem Arianny. „Wciąż masz czas, Alfo,” kontynuował delikatnie Nathan. „Może nadszedł czas, abyś zmierzył się z tym, co naprawdę cię napędza, co naprawdę trzyma cię przy kimś, kto wydobywa z ciebie to, co najgorsze.” Fenrir nie odpowiedział od razu, ale wątpliwości i zamęt na jego twarzy mówiły wiele. Zaczynał kwestionować ścieżkę, którą obrał, zaczynał dostrzegać możliwość, że porzucił kogoś wyjątkowego z zupełnie niewłaściwych powodów. I po raz pierwszy zastanawiał się, czy kiedykolwiek będzie mógł to naprawić — czy już jest za późno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Aurora

Luna Aurora

450 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

450

Treść

Aa