passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna to No One - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Luna to No One

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Linia drzew pochłania mnie całą i pozwalam jej na to. Gałęzie drapią moje ramiona, korzenie chwytają za kostki, a ciemna suknia rozdziera się na dole o coś, czego nie mam czasu zidentyfikować, bo zatrzymanie się nie wchodzi teraz w grę.

Moje nogi trzęsą się od bioder w dół, każdy krok ląduje nieco krzywo, jakby ziemia i ja nie mogliśmy się dogadać, gdzie dokładnie ona jest. Zerwanie więzi zabrało ze mnie coś strukturalnego— zakończenia nerwowe wciąż wysyłają sygnały w pustą przestrzeń, wciąż sygnalizują coś, czego już nie ma.

Uciekaj. To cała myśl—nie plan, a odruch. Za mną dwieście wilków stoi na polanie, przeliczając na nowo, czy jestem cudem, czy detonacją, a ja nie mam zamiaru być obecna przy werdykcie.

Między drzewami pojawia się droga zaopatrzeniowa. Szeroka, ubita ziemia, trasa, którą jeżdżą kupieckie wozy—prowadzi prosto do wschodniej granicy, a potem dalej, a dalej to jedyny kierunek, na jaki teraz stać moje ciało.

Dwóch strażników granicznych wychodzi na drogę przede mną, uzbrojeni, niewzruszeni, ustawieni z wprawną swobodą ludzi, którzy stoją tu od godzin. Wyższy z nich kiwa głową. „Luno. Droga zamknięta.”

„Wiem, jak działają drogi.” Oddycham szarpanymi haustami, a mój głos brzmi jak coś przeciągniętego po żwirze. „Otwórz ją.”

„Nie mogę tego zrobić, Luno.” Przenosi ciężar ciała, nie agresywnie—przepraszająco, co jest w jakiś sposób gorsze. „Pełna blokada oblężeniowa, protokoły watahy—atak odszczepieńców uderzył we wschodnią granicę około godzinę temu.”

Ziemia się przechyla. Godzinę temu stałam na polanie i wypowiadałam pradawne słowa, podczas gdy znak więzi palił się biało przez mój obojczyk, a godzinę temu wschodni mur był atakowany, o czym nie wiedziałam.

„Nikt nie wchodzi ani nie wychodzi,” dodaje niższy strażnik, jego wzrok przesuwa się po mojej rozdartej sukni, srebrnych bliznach na gardle, dłoni, którą trzymam płasko na brzuchu. „Skrzydło uzdrowicieli jest tuż na południe—mogę cię odprowadzić.”

„Nie potrzebuję skrzydła uzdrowicieli. Potrzebuję drogi.” Moje nogi akurat teraz postanawiają przypomnieć mi o swoim trwającym konflikcie z grawitacją, więc napinam kolana, zanim wydarzy się coś upokarzającego. „Powołuję się na autorytet Luny.”

Wymieniają spojrzenia—specyficzne, ostrożne spojrzenie ludzi, którzy właśnie zamierzają podążyć za protokołem zamiast za rangą i naprawdę jest im z tym źle. „Blokada oblężeniowa ma pierwszeństwo przed autorytetem Luny,” mówi cicho wyższy. „Przykro mi.”

Nikt jej nie odwołał, bo ten, kto mógłby ją odwołać, klęczy teraz na polanie z roztrzaskaną więzią i bez działających strun głosowych. Prawie się śmieję. Dźwięk tkwi w mojej piersi jak uwięzione zwierzę i połykam go, zanim ucieknie.

Odprowadzają mnie na południe. Pozwalam im na to, bo alternatywą jest osunięcie się na drodze zaopatrzeniowej w rozdartej sukni, a już zapewniłam dość widowiska na jeden wieczór.

Neve czeka w skrzydle uzdrowicieli z skupionym wyrazem twarzy kobiety, która otrzymała informacje przed moim przybyciem i już ułożyła plan—tak jak robiła przez te wszystkie lata, będąc główną uzdrowicielką watahy. Wskazuje na stół do badań. „Siadaj.”

„Nie chcę siadać. Chcę wschodnią drogę i chcę ją dziesięć minut temu.” Wciąż stoję, co uważam za spore osobiste osiągnięcie w obecnych okolicznościach.

„Siadaj, Agatho.” Głos Neve nie podnosi się—niesie tę szczególną siłę kobiety, która wyciągała strzały z wyjących wilków i nie ma czasu na teatralność. Siadam, bo moje nogi czekały na pozwolenie, by się poddać, i natychmiast z niego korzystają.

Jej dłonie kładą się na moim brzuchu bez zapowiedzi—płasko, oczy zamknięte, skupiona cisza kogoś, kto słucha częstotliwości, której nie potrafię usłyszeć. Cisza się przeciąga. Liczę własne uderzenia serca, bo to jedyna rzecz, którą mogę kontrolować: raz, dwa, trzy, cztery—

Dłonie Neve zamierają. Otwiera oczy i widzę to—coś, czego nie spodziewałam się po kobiecie, która radzi sobie z ranami z pola bitwy bez mrugnięcia: rozszerzone źrenice, zaciśnięte do białości usta, dłonie drżące, kiedy odsuwa je od mojego brzucha.

„Jak długo?” Mój głos jest cichszy, niż bym sobie pozwoliła, a palce kurczowo zaciskają się na krawędzi stołu.

„Mniej niż trzy tygodnie, plus minus.” Odsuwa się, palce chwytają krawędź szafki za nią, ściskając tak mocno, że bieleją kostki. „Ciąża jest żywotna. Silna.”

„Mówisz to tak, jakby było jakieś ale.” Wbijam paznokcie w dłonie i czekam, patrząc, jak jej ręce nadal się trzęsą.

„Sygnatura energetyczna—” Przerywa, żuchwa porusza się raz, zanim zaczyna od nowa. „Czułam potężne ciąże. Krwa alfa płynie gorąco, to normalne. To nie jest to.”

„Co to dokładnie znaczy?” Pokój badań jest bardzo mały i bardzo jasny, a moje serce robi coś zupełnie nieprzydatnego.

„Gęstość jest zła. Za dużo mocy skondensowanej na tak wczesnym etapie.” Jej palce mocniej zaciskają się na szafce. „Płód w trzecim tygodniu nie powinien tak się rejestrować—nic w trzecim tygodniu nie powinno się tak rejestrować.”

Moja dłoń płasko przyciska się do brzucha, jakbym mogła poczuć to, co ona. Czuję tylko ciepło i uporczywe mdłości, które zrzucałam na wszystko, tylko nie na to, co jest ich prawdziwą przyczyną.

„Co to znaczy?” Moje gardło zaciska się na ostatnim słowie, a dłoń mocniej dociska się do ciepła pod pępkiem.

„Nie wiem.” Dwa słowa, wypowiedziane z uczciwością uzdrowicielki, która odmawia zgadywania. „Nie zamierzam wymyślać odpowiedzi, żeby nam ulżyć.”

„Muszę wyjechać dzisiaj w nocy.” Słowa padają nieplanowane, pozbawione strategii. „Musi być inna droga poza granicę—”

„Nie ma.” Neve przerywa mi bez skrupułów. „A nawet gdyby była, nie przebiegałabyś przez lasy opanowane przez odszczepieńców w tym stanie.”

„Więc jestem uwięziona.” Zaciskam szczękę na tym słowie tak mocno, że bolą mnie zęby, a ściany tego pokoju badań wydają się zbliżać.

„Obmyślasz plan.” Patrzy mi w oczy, spokojnie, bez mrugnięcia. „Plan wolniejszy niż ten, który miałaś dwadzieścia minut temu. Cokolwiek zrobisz dalej—mądrze, wypoczęta i z kimś, kto powie ci, jeśli sygnatura się zmieni.”

Nie mówi mi, żebym została. Nie odwołuje się do lojalności, do watahy, do żadnego z tych słów, które sprawiłyby, że przestałabym słuchać. Mówi o przetrwaniu—moim i tego, co jest we mnie—i robi to bez wahania.

Umieszczają mnie w małym pokoju przy skrzydle uzdrowicieli, z wartownikiem pod drzwiami—podobno dla mojego bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo i niewola mają dziś ten sam rozkład pomieszczeń.

Odgłosy oblężenia przesączają się przez ściany: odległe okrzyki, uderzenia o wschodnią barierę, zorganizowany chaos watahy pod atakiem.

Moja dłoń spoczywa na brzuchu. Pod nią coś nieoczekiwanego rośnie—małe i niewinne, niosąc przepowiednię i oczekiwania, do których nie jest jeszcze gotowe.

Nie zostaję, bo ktoś mnie przekonał. Zostaję, bo wyjście właśnie się skomplikowało i potrzebuję lepszego planu niż ślepa ucieczka przez strefę wojny z trzęsieniem ziemi o wieku trzech tygodni w łonie.

Bębny oblężenia pulsują przez ściany jak drugie serce. Zamykam oczy i zaczynam planować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Wysyłają strażnika, by odebrał mnie jak paczkę. Nie Lira, nie Neve—mężczyzna z zaciśniętą szczęką w ten szczególny sposób kogoś, kto wylosował krótszą zapałkę i już o tym wie.

„Alfa prosi o twoją obecność w sali wojennej.” Kieruje te słowa do ściany obok mojej głowy. „Wewnętrzny krąg jest zebrany.”

„Prosi.” Zsuwam nogi z pryczy i wstaję, zanim moje kolana zdążą się sprzeciwić. „To słowo, którego użył, czy to, którego cię nauczono, bym przyszła bez hałasu?”

Nie odpowiada, co samo w sobie jest odpowiedzią. Idę za nim przez korytarz z podniesioną brodą i dłonią płasko przyciśniętą do brzucha pod fałdą płaszcza.

Sala wojenna jest pełna. Ronan stoi po lewej stronie Vespera, z założonymi ramionami, wyraz twarzy starannie neutralny. Sześciu wilków z wewnętrznego kręgu stoi przy ścianach niczym meble zaprojektowane, by zajmować miejsce i nic nie mówić.

Hilda zajmuje krzesło najbliżej ognia, z rozluźnioną postawą kobiety, która przyszła wcześnie i chce, by wszyscy o tym wiedzieli. A Vesper—stoi za dębowym stołem, opierając obie dłonie płasko na mapie, patrzy na mnie tak, jak patrzy na terytorium, które zamierza zdobyć.

„Usiądź, Agatho.” Nie podnosi wzroku znad mapy, a rozkaz pada z płaskim ciężarem człowieka, który już zdecydował, jak ta rozmowa się skończy.

„Postoję.” Mój głos brzmi pewniej niż puls. „Nie wezwałeś mnie tu dla komfortu.”

„Przepowiednia starszej.” Przechodzi przez frontowe drzwi i z hukiem wyważa je z zawiasów—oczywiście metaforycznie. „Dwie walczące linie krwi. Moonveil i czyja?”

Pokój się napina. Czuję to w przesuniętym ciężarze każdego wilka przy ścianach, w tym, jak ramiona Ronana się napinają, w precyzyjnym kliknięciu pierścieni Hildy o podłokietnik krzesła.

„Nie wiem, co znaczy ta przepowiednia.” Moje paznokcie wbijają się w dłonie. „Ledwie wiem, czym jest Veilbreaker—wyjaśnienie Maren nie było zbyt szczegółowe.”

„To znaczy, że dziecko nosi krew dwóch rywalizujących watah.” Głos Vespera jest płaski i chirurgiczny, wymierzony w mój mostek. „Mojej i Stormhowl. Tego samego Stormhowl, który właśnie ustawia machiny oblężnicze pod moimi murami.”

Oskarżenie pada, zanim wypowie właściwe słowa—widzę je w jego barkach, w tym jak palce bieleją na dębie. Żołądek zapada mi się w podłogę.

„Myślisz, że spałam z wilkiem Stormhowl.” Słowa wychodzą cienkie, niewierzące—dźwięk kogoś uderzonego z kierunku, którego nie pilnował.

„Myślę, że przepowiednia wskazała dwie linie krwi, a jedna z nich właśnie próbuje sforsować mój wschodni mur.” Prostuje się do pełnej wysokości, a pokój kurczy się wokół niego. „Więc wyjaśnisz, przy świadkach, jak ta krew znalazła się w twoim dziecku.”

„Bo jest twoje.” Głos łamie mi się na drugim słowie i nienawidzę tego. „Nigdy nie byłam z nikim innym poza tobą. Przez trzy lata—ani razu, nigdy.”

„Więc wyjaśnij przepowiednię.” Przecina mnie bez wahania. „Dwie linie krwi. Ty i ja—to jedna. Skąd druga?”

„Nie wiem.” Gardło mi się zaciska. „Nie wiem, jak działają przepowiednie, nie wiem, co widziała Maren, nie wiem, czemu mnie przesłuchujesz zamiast zapytać kobiety, która wypowiedziała te słowa—”

„Bo Maren wciąż jest nieprzytomna.” Głos Ronana, cichy, z lewej. Jego wyraz twarzy nie zdradza nic—ostrożny, powściągnięty, twarz człowieka stojącego na granicy, po której stronie jeszcze nie wybrał.

„Vesper.” Zastygam i utrzymuję jego spojrzenie, bo to jedyna broń, jaka mi została. „Byłam twoją partnerką przez trzy lata. Prowadziłam twój dom, twoje zmiany, systemy dla uchodźców. Szyłam suknię przez jedenaście dni, bo myślałam, że może przypomnisz sobie o moim istnieniu.”

Mój głos cichnie. „A twoim pierwszym odruchem jest podejrzenie, że zdradziłam cię z wrogiem?”

Coś zmienia się w jego oczach—błysk, szybki, schowany, zanim dotrze do ust. Potem jego szczęka zaciska się jak zatrzaskujące się drzwi.

„Ojcostwo dziecka zostanie ustalone.” Prostuje się, głos przechodzi w ton oficjalny—rejestr, którego używa, gdy decyzja już zapadła i nie ma miejsca na dyskusję. „Do tego czasu—”

„Vesper.” Głos Hildy przecina powietrze jak szkło i wszystkie głowy w pokoju zwracają się ku niej. Wstaje z krzesła, jedną rękę przyciskając do brzucha, łzy spływają jej po policzkach, jakby ćwiczyła to przed lustrem.

„Przepraszam—nie chciałam jeszcze nic mówić.” Podchodzi do niego, a jej wyczucie czasu jest tak nieskazitelne, że musiało kosztować ją godziny. „Ale po wszystkim zasługujesz, żeby wiedzieć.”

Patrzy na niego tak, jakby był jedyną solidną rzeczą na świecie. „Jestem w ciąży. Trojaczki. Neve potwierdziła to dziś rano.”

Całe ciało Vespera się zmienia. Odsuwa ręce od stołu i kładzie je na jej ramionach, a jego twarz robi coś, czego nie widziałam przez trzy lata małżeństwa— otwiera się . Bez kalkulacji, bez starannej architektury człowieka traktującego każdy grymas jak ruch taktyczny.

Przyciąga ją do siebie. Ich czoła stykają się. Jego dłoń delikatnie obejmuje tył jej głowy z precyzją, która mogłaby przeciąć szkło, a każda cząsteczka powietrza w tym pokoju układa się wokół nich.

Moje kolana miękną i spinam je na przekór samej sobie. Stoję i patrzę, jak mój mąż obejmuje inną kobietę w sposób, na który czekałam trzy lata.

W ciąży z trojaczkami. Już. To znaczy, że spał z nią jeszcze przed ceremonią—przed białym futrem, przed nadaniem imienia, przed wszystkim. Każdej nocy, gdy łóżko było zimne, nie było puste. Było zajęte gdzie indziej.

Najgorsza jest czułość. Nie zdrada, nie oś czasu—czułość. Ten konkretny, łagodny ruch jego kciuka w jej włosach. Trzy lata oddałabym życie za ten gest, a ona dostaje go w sali wojennej, gdy stoję sześć stóp dalej.

„Oblężenie wymaga mojej uwagi.” Vesper podnosi głowę, a mężczyzna, który przed chwilą obejmował Hildę jak coś cennego, patrzy na mnie jak na problem do rozwiązania. „Agatha zostaje w Moonveil do czasu potwierdzenia ojcostwa dziecka. Ronan, podwój rotację na wschodzie.”

Wychodzi. Hilda podąża za nim, ręka na jego ramieniu. Wewnętrzny krąg wychodzi z nimi, z efektywnością ludzi, którzy pragną opuścić pokój, do którego nigdy nie chcieli wchodzić.

Stoję sama w sali wojennej, z duchem jego dłoni w jej włosach grającym wciąż za moimi powiekami. Mapa dalej leży na stole, pozycje oblężnicze oznaczone na czerwono, a odciski moich palców są wciąż wciśnięte w moje dłonie jak dowód, o który nikt nie prosił.

Ronan zatrzymuje się w drzwiach. Odwraca się—usta układają się w coś, z czego rezygnuje. Potem i jego już nie ma, a drzwi zamykają się miękko, ostatecznym kliknięciem człowieka, który po cichu wybiera złą stronę.

Bębny oblężnicze pulsują przez ściany. Moja dłoń odnajduje brzuch, a srebrne blizny na obojczyku pulsują w rytmie perkusji—jakby nawet mój złamany znak więzi liczył punkty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Ogród ziołowy to jedyne miejsce, w którym już nikt mnie nie szuka. Kiedyś należał do mnie — podwyższone grządki, które zbudowałam z Lirą, rzędy lawendy posadzone według wzoru odstraszającego mszyce od rumianku. Odkąd Hilda uprościła moje obowiązki, nikt nie podlewał tymianku. Widać to od razu.

Prześlizguję się przez kuchenny korytarz i wychodzę przez niskie drzwi na tyłach posiadłości. Strażników podwojono wszędzie indziej — w korytarzach, przy bramach, na wschodnim murze, który ciągle przyjmuje ciosy — ale nikt nie szturmuje zamku przez rumianek.

Powietrze tutaj pachnie zgniecionym rozmarynem, mrozem i brakiem czyjejkolwiek opinii na temat mojej macicy.

Chłód uderza mnie w twarz jak policzek, którego potrzebowałam. Trzy dni zamknięcia w skrzydle uzdrowiciela i w pokoju gościnnym oraz sześć stóp korytarza między nimi, trzy dni bębnów oblężniczych, ostrożnych rąk Neve i ciszy posiadłości, która wie, kim jestem i nie zdecydowała, co z tym zrobić.

On już tam jest.

Stopy zatrzymują mi się, zanim mój umysł to pojmie — rozpoznanie całym ciałem, że coś jest nie tak, które przykuwa mnie do kamiennej posadzki. Mężczyzna kucający przy dalekim murze, gdzie żywokost rośnie gęsto, skrywając odpływ. Pokaleczone dłonie. Ciemne oczy. Twarz, której nigdy nie widziałam w tych murach.

Widząc mnie, cały nieruchomieje. Nie jest to bezruch człowieka przyłapanego — nie ma drgnięcia, kalkulacji. To bezruch człowieka, który właśnie znalazł coś, o czym nie był pewien, że istnieje.

Powinnam krzyknąć. Otwieram usta, ale nic nie wydobywa się z gardła, bo sposób, w jaki na mnie patrzy, zwarł obwód wszystkiego, co odpowiada za uruchomienie alarmu. Jego oczy przesuwają się po mojej twarzy, jakby porównywał ją z czymś, co nosi w sobie od dawna.

"Powinieneś uciekać." Mój głos brzmi zaskakująco stabilnie jak na kobietę, której nogi zmieniły się w materiał, któremu nie ufa. "Powinnam krzyczeć. Wygląda na to, że jesteśmy w martwym punkcie."

"Nie będziesz krzyczeć." Prostuje się powoli — wysoki, szczupły, zbudowany jak ktoś, kto przez lata poruszał się po przestrzeniach, które go nie chciały. Blizna biegnie od lewego skronia do żuchwy, biała i stara.

"Pewny siebie, jak na człowieka stojącego na wrogim terytorium obok mojego umierającego tymianku." Nie ruszam się. Moja dłoń wędruje pod płaszcz, na brzuch. "Kim jesteś?"

Nie odpowiada. Zamiast tego robi krok w moją stronę — nie agresywnie, nie ostrożnie, po prostu bezpośrednio — a jego głos obniża się do tonu przeznaczonego wyłącznie na dystans między nami. Gęsia skórka pokrywa całe moje zdradzieckie ciało. „Jak masz na imię?"

"Włamałeś się do oblężonej posiadłości i nie wiesz, w czyim ogrodzie stoisz?" Trzymam się miejsca, choć moje tętno działa całkiem niezależnie.

"Wiem, do kogo należy ogród." Jego oczy nie opuściły moich ani na moment, ani przez ułamek sekundy. "Muszę to usłyszeć od ciebie."

Coś w sposobie, w jaki pyta — bez żądania, bez autorytetu, tylko z surową i konkretną potrzebą — sprawia, że odpowiadam zanim mądrzejsza część mnie zdąży zareagować. "Agatha. Agatha Solvane."

Jego szczęka zaciska się raz. Dłoń zwisająca przy boku zaciska się w pięść i znów otwiera, jakby coś w jego piersi się właśnie odblokowało.

"Jak długo jesteś w Moonveil?" Pyta tak, jakby sprawdzał ostatni wers mapy, którą śledził przez lata.

"Trzy lata." Obserwuję jego twarz, notując każdą najmniejszą zmianę. "Dlaczego to ważne?"

"A wcześniej. Stado, które cię wychowało—" Jego głos szorstkoje. "Pamiętasz cokolwiek sprzed nich?"

Prostuję się. To nie są pytania zbłąkanego zwiadowcy czy zabójcy ani nikogo, kogo obecność w tym ogrodzie miałaby sens taktyczny. To pytania kogoś, kto szuka konkretnej osoby i kończy mu się czas.

"Byłam sierotą oddaną do drobnego stada. Nie pamiętam nic sprzed czwartego roku życia." Gardło mi się zaciska wokół słów, których nie wypowiedziałam od lat. "Dlaczego mnie o to pytasz?"

Wypuszcza powietrze — długi, kontrolowany wydech, który przepływa przez całe jego ciało. Zamykając oczy na sekundę, otwiera je jasniejsze niż były wcześniej.

"Nie wiesz." Mówi to cicho — nie jako pytanie. Potwierdza coś, czego się domyślał i czego nie chciał usłyszeć. "Nigdy ci nie powiedzieli."

"Nie powiedzieli mi czego ?" Robię krok do przodu, co jest odwrotnością tego, co zrobiłaby rozsądna osoba napotykając nieznanego wilka podczas lockdownu, lecz rozsądek opuścił moje słownictwo gdzieś przy rytuale odrzucenia. "Kim jesteś? Czego chcesz?"

"Wszystko, czego potrzebuję, stoi przede mną." Jego głos ścichł przy ostatnim słowie, a mój mostek zapadł się do środka — lub tak to przynajmniej czuję. "Nazwałaś ogród swoim."

" To jest mój. Każdy rządek sama sadziłam." Unoszę podbródek, a coś w tym geście zmienia jego wyraz twarzy — blizna na żuchwie łapie światło pochodni. "Odpowiedz na pytanie."

Patrzy na mnie przez chwilę, która przeciąga się poza to, co komfortowe, w coś, czego nie umiem nazwać — ciepłe, spokojne, zupełnie pozbawione udawania. Nikt nie patrzył na mnie tak od trzech lat. Jak na stały punkt, nie problem do rozwiązania ani stanowisko do obsadzenia.

"Nie mogę jeszcze odpowiedzieć." Jego głos jest niski, szorstki na krawędziach, a dźwięk trafia mnie prosto u podstawy kręgosłupa żarem, który decyduję się zignorować. "Nie tutaj. Nie przy tym, co nadchodzi."

"To spektakularnie niepomocne." Moje tętno rośnie, a dłoń mocniej przyciska się do brzucha. "Przebijasz się przez linię oblężenia, kucasz w moim żywokoście, pytasz o moje dzieciństwo, a potem—"

Krzyk rozdziera ogród. "TAM! Przy murze!" Dwóch strażników, trzech, broń w ręku, buty uderzają o kamienie w biegu.

Jego głowa obraca się w ich stronę, potem z powrotem na mnie. W tej półsekundzie jego oczy mówią wszystko, czego nie wypowiedziały usta — całe zdanie spakowane w jedno spojrzenie, którego nie przestanę odtwarzać w pamięci.

Zwalają go nisko i mocno. Pada bez walki — kolana na kamieniu, ręce wykręcone za plecy, przedramię strażnika na gardle. Każda linia jego ciała mówi, że mógłby walczyć, mógłby złamać ramię na swojej tchawicy bez zmiany oddechu. Wybiera , by tego nie robić.

"Zbłąkany infiltrator — znaleziony w pobliżu kobiety niosącej dziedzica Alfy." Głos głównego strażnika jest spięty, teatralny. "Zabrać go do sali."

"Nie zbliżał się do mnie." Słowa wypływają zanim zdążę pomyśleć. "On już tu był, gdy przyszłam."

Nikt nie słucha. Wyciągają go w górę, a jego oczy odnajdują moje ponad ramieniem strażnika — spokojne, pewne, spojrzenie człowieka, który właśnie zakończył poszukiwania, kosztujące go więcej, niż ktokolwiek powinien przeżyć.

Ciężko prowadzą go przez kuchenny korytarz. Jego wzrok trwa przy moim, dopóki ściana nie oddzieli nas. Ogród ziołowy zanurza się w ciszy — mróz, zgnieciony rozmaryn, żywokost wygięty tam, gdzie kolana dotknęły ziemi.

Dłoń mam na brzuchu. Puls nie chce się uspokoić. Miejsce, gdzie jego spojrzenie przytrzymało moje, wciąż pali jak znak żelazem na skórze, o której zapomniałam — a oni prowadzą go do wielkiej sali, gdzie czeka na niego Vesper, gdzie każde pytanie, na które nie odpowiedział, zostanie zadane przed całym stadem.

Poprawiam płaszcz. Stopy już niosą mnie w stronę drzwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna to No One

Luna to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa