Luna to No One autor Nina Soelian
Luna to No One
Opis
Agatha Solvane od trzech lat jest Luna Stada Moonveil-prowadzi dom, utrzymuje lancuchy dostaw, karmi stado podczas wojny, za ktora nikt jej nie dziekuje. Jej partner, Alfa Vesper Varulf, przestal sie do niej odzywac miesiace temu. Powtarzala sobie, ze to przez wojne. Powtarzala, ze to minie. Nadchodzi jednak Ceremonia Krwi Zimy-jedyna noc w roku, kiedy Alfa oglasza przed calym stadem swoja Lune. Agatha wchodzi na polane w sukni, ktora szyla nieprzerwanie przez jedenascie dni. Inna kobieta juz tam stoi, ubrana w biale futro, usmiechnieta. Kiedy Vesper wypowiada swiete imie, to nie jest jej imie. Niektore wiezi lamia cie. Niektore nigdy nie mialy znaczenia. A Agatha nie jest kobieta, za ktora to stado ja uwaza.
Rozdział 1
Apr 17, 2026
[Perspektywa Agathy]
Suknia zajęła jedenaście dni. Chcę, żeby to było jasne—nie dlatego, że to ma teraz znaczenie, ale dlatego, że miało ogromne znaczenie trzy tygodnie temu, kiedy zaczynałam.
Ceremonialna suknia wymagała przerobienia, srebrna nić na kołnierzu się postrzępiła, dół był nierówny po zeszłorocznym deszczu. Wszystko prawda. Nic z tego nie było jednak powodem, dla którego przez jedenaście kolejnych nocy siedziałam z igłą w palcach do późna po północy.
Powód był taki: Ceremonia Krwi Zimy to jedyna noc w roku, kiedy Alfa mianuje swoją Lunę przed Boginią i całą watahą. Potrzebowałam, żeby mój argument był nie do podważenia. Musiał być niepodważalny.
Hilda ma na sobie białe futro. Białe futro na Ceremonii Krwi Zimy znaczy jedno, i dwieście wilków stłoczonych na tej polanie doskonale wie, co to znaczy—dlatego żaden z nich nie patrzy teraz na mnie. Bo białe futro zarezerwowane jest tylko dla nowych, mianowanych Lun. Ale ja jestem Luną. To nie ma sensu, a jednak.
Pochodnie sprawiają, że jej włosy wydają się płonąć. Nie próbuje być subtelna: uśmiech, który posyła mi z drugiego końca polany, jest ciepły, niemal przepraszający, taki, który mówi mam nadzieję, że rozumiesz , w tym samym oddechu, w którym mówi: nic nie możesz zrobić.
Odwzajemniam uśmiech. Stary odruch. Robię tak od sześciu miesięcy, zawsze na zawołanie, kiedy ona wchodzi do pokoju, w którym już jestem, i wychodziło mi to całkiem nieźle.
"Powiedział coś?" Lira pojawia się przy moim łokciu, jakby wyłoniła się z linii drzew, co, znając ją, jest całkiem możliwe. Jest jedyną osobą w Moonveil, która przechodzi od razu do sedna—jedną z niewielu niższych rangą wilków w Moonveil, które nigdy nie traktowały mnie jak polityczny przedmiot.
"O dzisiejszym wieczorze? Nie." Utrzymuję równy ton, choć słowa więzną mi w gardle. Nie, Vesper nic nie powiedział, bo, jak widać, bycie jego Luną nie było wystarczającym powodem, by się do mnie odezwać.
Cisza ma określoną fakturę. Lira zna mnie na tyle długo, że nie wypełnia jej pocieszeniem, co doceniam, bo pocieszenie teraz wymagałoby od niej kłamstwa z kamienną twarzą, a ona nie jest do tego stworzona.
"Jak długo minęło," mówi cicho, co samo w sobie jest wymowne, "od kiedy powiedział coś o czymkolwiek."
Zaciskam szczękę. "Od Ashford Ridge." Siedem miesięcy temu. Bitwa, która kosztowała go dwunastu wilków, pewność siebie i, najwyraźniej, tę część, która wcześniej potrafiła mówić do mnie jak do człowieka, a nie elementu wyposażenia.
Po Ashford Ridge: zimne łóżko, raporty czytane w milczeniu po przeciwnych stronach stołu, tamta jedna mechaniczna noc trzy tygodnie temu, która bardziej przypominała odhaczanie punktu z listy niż bycie pożądanym. Nie mówię tego wszystkiego. Mówię: "To był trudny rok."
"Agatha." Dłoń Liry chwyta moje ramię, krótko i pewnie, w jej uścisku czuć, że starannie dobiera słowa. "Ta kobieta ma na sobie białe futro."
"Widzę, Liro. Stoję naprzeciwko niej i ona zakłada je właśnie na mnie, więc tak, jestem tego świadoma." Gardło mam ściśnięte tymi wszystkimi słowami.
"Ona ma na sobie białe futro na Ceremonię Krwi Zimy." Głos Liry jest jeszcze cichszy. "Chcę tylko mieć absolutną pewność, że obie w pełni—"
"Mamy." Przerywam jej, zanim skończy, bo dokończenie czyni to bardziej realnym, niż jestem w stanie znieść. "Obie w pełni rejestrujemy. Dziękuję za nieustające wsparcie."
"Nienawidzę, że potrafisz być teraz zabawna," mówi Lira, jest w tym coś surowego, co szybko maskuje. Patrzę zamiast tego na Hildę, stojącą tam z jej perfekcyjnym uśmiechem, i dociera do mnie, że milczałam o wszystkim tak długo, że właściwie się w tym wyćwiczyłam.
Po drugiej stronie polany, Hilda śmieje się z czegoś—cichy dźwięk, który unosi się w zimnym powietrzu, jakby miał pełne prawo tu być. Przybyła sześć miesięcy temu z wiedzą o taktykach zbuntowanych i informacjami strategicznymi, a u Vespera zyskała posłuch w ciągu tygodnia.
Przyjęłam ją tak, jak przyjmuję wszystko: bez komentarza, z uśmiechem na każdym korytarzu. Z cichą kompetencją, która utrzymywała tę watahę przez trzy lata i którą, o ile mi wiadomo, nikt nigdy nie uznał za wartą uwagi.
Tłumaczyłam sobie, że to przez wojnę. Polityka. Każdy omawia sprawy z Alfą w trakcie oblężenia. Byłam praktyczna, aż do chwili, gdy weszła dziś w białym futrze i zabrakło mi wymówek.
Suknia ma srebrną nić na kołnierzu, bo znak więzi na moim obojczyku jest srebrny i chciałam, by te dwie rzeczy odbijały się od siebie w świetle pochodni. Argument wyrażony w języku ceremonii, skoro innego nie miałam. Chciałam, by spojrzał na mnie i po prostu wiedział.
Bębny się zmieniają. Tłum zamiera w tej szczególnej ciszy, która poprzedza nadanie imienia, dwieście wilków wstrzymuje oddech naraz. Vesper wchodzi na podest.
Ma na sobie ceremonialną czerń, wilczą głowę spinającą płaszcz na ramieniu. Twarz ma tę, którą rezerwuje na wszystko oficjalne—wyrzeźbioną z czegoś, co nigdy nie poznało słowa negocjacja . Trzy lata znałam każdą linię tej twarzy.
Nie patrzy na mnie.
"Przed Boginią i krwią tej watahy," zaczyna Vesper, a jego głos niesie się po całej polanie, "wypowiadam imię wilczycy, która stoi u mego boku. Która dzierży moje serce. Która zostaje Luną przed wszystkimi."
Zatrzymuje się. W tej pauzie jest wszystko—ciężar trzech lat, chłód, dwieście wilków, które nie patrzą na mnie. Moje serce robi coś architektonicznego. Wzmacnia się, przesuwa ciężar, trwa.
"Jeśli cię nazwie," szepcze przy mnie Lira, ledwie słyszalnie, "cały ten rok był tylko wojną."
"Wiem." Dociskam kciuk do wewnętrznej strony nadgarstka, do własnego pulsu. Myślę o jedenastu nocach, srebrnej nici, o nadziei, która szyje dalej, długo po tym, jak rozsądny człowiek odłożyłby igłę.
"A jeśli nie—" zaczyna Lira, jej głos ledwie się odzywa, jakby bała się, że wypowiedzenie tego na głos sprawi, że stanie się to prawdą.
"Liro." Milknie. Bębny osiągają szczyt i zawisają. Głos Vespera wznosi się na ostatniej kadencji—święta pauza, w której powinno paść imię, gdzie jedna sylaba decyduje o wszystkim.
"Hilda," mówi.
Przechodzi przeze mnie jak zimna woda znajdująca szczelinę w kamieniu—nie gwałtownie, tylko dokładnie i totalnie. Przez chwilę się nie ruszam. Stoję w tej sukni, na tej polanie, znak więzi wciąż lśni na moim obojczyku, myśląc z dziwną, płaską jasnością: więc to jest wyrok.
Wataha wypuszcza powietrze wokół mnie jak jedno stworzenie, które uwalnia sekret trzymany przez tygodnie. Nikt na mnie nie patrzy. Nikt też nie odwraca wzroku—celowo unikającego spojrzenia ludzi, którzy uznali, że najgrzeczniej będzie udawać, że po prostu mnie tu nie ma.
Hilda wychodzi naprzód w swoim białym futrze, uśmiechnięta, jakby odbierała dług dawno należny. Znak więzi na moim obojczyku wciąż płonie—srebrny, misterny i świetlisty, zupełnie nieświadomy, że ceremonia już się skończyła, wciąż rozświetlony jak odpowiedź na pytanie, którego nikt już nie zadaje.
Zbudowałam najlepszy argument. Spędziłam jedenaście dni, by był szczelny, sprawdzałam go pod każdym możliwym kątem, szyłam, aż bolały mnie palce.
Wyrok i tak zapadł.
Luna to No One
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101