passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Vengeance autor itsvlada

Luna Vengeance

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Z perspektywy Aurory

Ranące słowa odbijały się echem w mojej głowie raz za razem.

"Ja, Tyler Xander, przyszły przywódca watahy Srebrnego Księżyca, niniejszym odrzucam ciebie, Aurorę Watson, jako moją partnerkę i Lunę watahy Srebrnego Księżyca," powiedział z uśmieszkiem facet, którego kochałam od pierwszego roku szkoły, podczas gdy jego beta przyciskał mnie do ściany.

Moje i tak już słabe serce rozpadło się na tysiąc kawałków, a przez ciało przeszedł fizyczny ból.

Nogi się pode mną ugięły, gdy próbowałam utrzymać się w pionie.

"Nie ma tu żadnej konkurencji, dziewczyno. Powinnaś odejść, Tyler jest mój!" wtrąciła Debbie, owijając się wokół mojego przeznaczonego partnera.

To bolało.

Bardzo.

Co bolało jeszcze bardziej, to gdy Tyler przyciągnął Debbie, dziewczynę, której najbardziej nienawidziłam, do swojej piersi i pocałował ją z taką pasją i pożądaniem.

Mnie nigdy by tak nie pocałował. Nigdy.

Jak mógł mi to zrobić? Miałam być jego przeznaczoną partnerką. Nie ta wstrętna dziewczyna, którą wszyscy w szkole zdawali się kochać i uwielbiać. Była traktowana jak królowa w szkole.

Cóż, może nią była. Może.

Spojrzałam na nią ze złością. Chciałam wybić życie z jej sztucznego wizerunku. To była dziewczyna, która zabrała mi wszystko, która zamieniła moje życie w piekło, odkąd tylko pamiętam - od kiedy trafiłam do tej szkoły.

"Nie zasługujesz na takie dobre rzeczy w swoim żałosnym życiu. Nawet twoja własna rodzina tobą gardzi, a ja gardzę tobą jeszcze bardziej." dodał Alfa Tyler ze śmiechem, przyciągając Debbie jeszcze bliżej.

"Chodź, kochanie. Wynośmy się stąd. Tak tu śmierdzi, że chyba będę chora." powiedziała Debbie, udając odruch wymiotny. Nienawidziłam jej bardziej niż czegokolwiek na świecie, bardziej niż nawet nienawidziłam siebie w tamtym momencie.

Wiedziała, co robi i wiedziała, że wygrała. Zdobyła miłość mojego życia. Uśmiechając się złośliwie, odeszła trzymając się za rękę z alfą Tylerem. Jego beta brutalnie mnie puścił i upadłam na ziemię bez emocji. Nie zamierzałam dać im ani nikomu innemu satysfakcji zobaczenia moich łez, mimo że naprawdę chciałam płakać.

O nie. Wiedziałam, że muszę być silniejsza niż to.

"Bogini księżyca musiała być szalona, żeby sparować sukę taką jak ty z naszym alfą." zaśmiał się beta, odchodząc z powrotem do cienia swojego alfy. Spojrzałam na nich gniewnie, gdy znikali w oddali.

"Pożałujecie wszystkiego, co mi zrobiliście," wymamrotałam pod nosem. Obiecałam sobie, że pewnego dnia zapłacą za to. Po prostu to wiedziałam.

Mała postać podbiegła do mnie i uklękła przede mną. "Wszystko w porządku?" Spojrzałam, żeby zobaczyć kto to. To była Amaya, jedna z omeg. Zostałyśmy dobrymi przyjaciółkami przez te lata. Nie byłam omegą, ale byłam traktowana gorzej niż one przez ludzi, którzy powinni się o mnie troszczyć.

Dziś były moje osiemnaste urodziny i obudziłam się taka podekscytowana, że znajdę swojego partnera. Możesz więc sobie wyobrazić, jakie było moje rozczarowanie, gdy dowiedziałam się, że alfa Tyler jest nowym alfą naszej watahy.

Alfa Tyler był przepiękny, wysoki, z ciemnymi włosami i uśmiechem, który sprawiał, że każdy padał na kolana. Miał wygląd, ale nosił serce, które nie dbało o nic poza swoimi samolubnymi zachciankami i potrzebami.

Nie miałam pojęcia, jak bogini księżyca mogła sparować mnie z takim partnerem. Nienawidził mnie i nigdy nie byłabym wystarczająco dobra dla kogoś tak potężnego jak on.

Nie jestem brzydka, ale też nie jestem Debbie. W przeciwieństwie do jej szczupłej sylwetki i pięknych brązowych włosów, ja mam bardziej krągłą figurę z kręconymi czarnymi włosami do ramion. Moje oczy mają ciemnozielony kolor, którego nikt w naszej watasze nie ma. Jestem jak wyrzutek ze względu na mój wygląd. Nie byłam podobna ani do mojej matki, Aliny, ani do mojego ojca, Gregory'ego. Ludzie często żartowali, że znaleźli mnie w lesie.

Jakie to było okrutne?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Wiedziałam, że moja matka kochała mnie bez względu na wszystko. Nigdy nie traktowała mnie inaczej niż mojego rodzeństwa. Moi nieliczni przyjaciele byli popularni i wiele razy brali mnie w obronę, ale przypuszczam, że nawet oni mieli dość chronienia kogoś, kto nigdy nie miał w życiu do niczego dojść. Cóż, z wyjątkiem mojej najlepszej przyjaciółki.

Zauważyłam, że moja przyjaciółka Anna przeszła obok mnie i udawała, że mnie nie widzi, podczas gdy mój drugi przyjaciel był na kilkutygodniowym szkoleniu. Wiem, że gdyby tu był, wszystko byłoby inaczej.

Alfa Tyler został alfą, gdy nasz poprzedni alfa poważnie zachorował. Był dobrym przywódcą naszej watahy. Nikt mnie nie zaczepiał w jego obecności i czułam się bezpiecznie, ale teraz, gdy został alfą i było dość oczywiste, że wybierze Debbie na swoją wybrankę i Lunę, wiedziałam, że nigdy nie zaakceptuje mnie jako swojej partnerki. Nie byłam nawet w połowie tak idealna jak Debbie.

Chociaż od młodego wieku nauczyłam się walczyć i trenowałam z moją watahą. Nauczyli mnie wszystkiego, co było do poznania, może dlatego nigdy nie zostałam pobita w szkole, tylko nieustannie dręczona przez prześladowców.

Amaya była przekonana, że bali się mnie, ponieważ mój brat był jednym z najlepszych wojowników w watasze. Moi rodzice nie chcieli pozwolić mi na szkolenie jako wojowniczki, uważali, że lepiej będzie mi w domu.

Amaya szturchnęła mnie, by przywrócić mnie do rzeczywistości. Potrząsnęłam głową i uśmiechnęłam się, dając jej znać, że wszystko w porządku. Mimo że w środku byłam płonącym bałaganem emocji i bólu.

Głupi dupek.

Dlaczego musiał być moim partnerem? O nie.

Przez lata marzyłam o znalezieniu partnera i szczęściu z dala od tej żałosnej namiastki watahy. Dość już zniosłam, nadszedł czas, żeby coś z tym zrobić.

"Aurora, wszystko w porządku?" Powtórzyła po raz milionowy.

"Dzięki, Amaya, ale jest okej." Pomogła mi wstać i otrzepałam się.

"No jeśli jesteś pewna. Muszę wracać do pracy." Powiedziała smutno, zanim uciekła, jak wszyscy inni w moim życiu.

Tyler organizował wielkie przyjęcie z okazji urodzin bety. Ogłosił to w szkole, więc byłam pewna, że pojawi się tam wiele osób.

Mieliśmy urodziny tego samego dnia, ale moje nigdy nie były tak ważne jak jego. I tak mnie to nie obchodziło, przebieranie się i wystawne przyjęcia śmiertelnie mnie nudziły.

Byliśmy jedną z największych watah w okolicy i sąsiednie watahy również miały przyjść, więc miało być bardzo tłoczno.

Moja siostra była tak podekscytowana przebieraniem się i nie miała dla mnie czasu, więc nie zawracałam jej głowy. Poszłam do swojej sypialni i zamknęłam drzwi.

Siedząc na łóżku, myślałam o tym, o ile lepsze byłoby życie bez mnie tutaj w tej watasze.

Jaki był ze mnie pożytek, skoro zostałam odrzucona i wkrótce miałam stać się jeszcze większym pośmiewiskiem niż już byłam?

Wieść szybko się rozniesie, że Aurora została odrzucona przez boskiego Tylera.

Ugh, to będzie takie żenujące i byłam pewna, że nic nie będę mogła z tym zrobić.

Nienawidziłam tego, że był tak przystojny i nie mogłam powstrzymać się od odczuwania pewnego smutku.

Wzięłam kąpiel i przyjrzałam się sobie w lustrze. Żałowałam, że nie jestem tak ładna jak inne wilczyce, szczególnie Debbie. Byłam po prostu skazana na bycie niesparowaną wilczycą bez niczego do zaoferowania.

"Aurora, nasz partner jest idiotą." Mój wilk, Ava, pojawiła się w mojej głowie. Uśmiechnęłam się do siebie i zgodziłam. Naprawdę był idiotą. A może to ja byłam idiotką w tym przypadku? Sama nie byłam pewna.

Dostałam swojego wilka w wieku szesnastu lat i zwykle spotykaliśmy się i znajdowaliśmy partnera od osiemnastego roku życia wzwyż, chociaż niektórzy nie znajdują go aż do nieco później.

Niestety dla mnie, mój partner był kompletnym idiotą.

Nawet wilk Tylera był tak samo samolubny jak on.

Pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłam, moja siostra była po drugiej stronie.

"Aurora, wpuść mnie teraz." Brzmiała na zirytowaną czymś, więc otworzyłam i wpuściłam ją. Była ubrana w niebieską, obcisłą sukienkę. Jej długie włosy były pokręcone i związane z boku głowy. Wyglądała pięknie, ale grymas na jej ładnej twarzy sprawił, że moje serce trochę zamarło.

"Co to ma znaczyć, że Tyler jest twoim partnerem?" Skonfrontowała mnie, powodując, że przewróciłam oczami i zatrzasnęłam za nami drzwi.

Wieści rozchodziły się bardzo szybko. Cóż, czego się spodziewałam?

"No więc?" Niecierpliwie stukała nogą w moją drewnianą podłogę.

"Nie, nie jest. Odrzucił mnie. To wszystko." Powiedziałam jej i cofnęłam się o kilka kroków.

Jej twarz nieco złagodniała. "Dlaczego nie przyszłaś do mnie i nie powiedziałaś mi? Jesteśmy siostrami, prawda?" Byłam zaskoczona jej słowami, bo zwykle nie przejmowała się zbytnio mną i tym, co działo się w moim życiu.

Nie miała problemów, z którymi ja się zmagałam dorastając. Była popularna w szkole, szczupła i piękna. Ja nie byłam ani popularna, ani szczupła, ani piękna.

"Siostro, to nic wielkiego." Powiedziałam jej i westchnęłam. "Nie martw się o mnie. Wszystko w porządku."

"Cóż, myślę, że najlepiej będzie, jeśli nie przyjdziesz dziś wieczorem na przyjęcie. To znaczy, wiem, że to twoje urodziny, ale nie chcę brzmieć niemiło, ale wszyscy o tobie mówią i no wiesz..."

"I tak nie planowałam iść." Przerwałam jej i wzruszyłam ramionami.

Nagle zastanawiałam się, dlaczego tak się mną przejmuje. Nie chciała, żeby jakakolwiek uwaga została odwrócona od niej.

Uśmiechnęła się i odwróciła, by wyjść. Westchnęłam i życzyłam sobie, żeby moje życie nie było takie... smutne.

Może lepiej byłoby mi poza tą watahą.

Pomyślałam przez chwilę i postanowiłam pójść porozmawiać z matką. Ojciec byłby zbyt zajęty czymś innym, żeby ze mną rozmawiać.

Znalazłam ją w salonie, była zajęta robieniem na drutach i nuciła do siebie.

"Mamo, myślałam o tym, żeby na jakiś czas zatrzymać się gdzieś indziej. Myślę, że dobrze mi to zrobi, skoro i tak nie ma teraz szkoły." Powiedziałam jej. Po prostu kiwnęła głową i nawet nie spojrzała w moją stronę. To potwierdziło moją decyzję. Prawdopodobnie i tak nikt nie będzie za mną tęsknił.

Wróciłam do swojej sypialni i spakowałam torby. Wzięłam kartę bankową i zdecydowałam, że nie będę już potrzebować telefonu. Rzuciłam ostatnie spojrzenie na moją sypialnię i zamknęłam drzwi, zanim rozpoczęłam swoją podróż stąd.

Najlepszy prezent urodzinowy, jaki mogłam dać sobie... i wszystkim, to wyjechać stąd na dobre.

Wrzuciłam swoje rzeczy do małej fiesty, którą dostałam od brata.

Usiadłam za kierownicą i rozejrzałam się. Nikt nawet nie mrugnął okiem, jakbym była niewidzialna.

Uruchomiłam samochód i wyjechałam z terenu watahy. Nie było mowy, żebym tu wróciła.

Nie ma kurwa mowy.

"Aurora. Czekaj. Nie odjeżdżaj." Amaya machała rękami przed moim samochodem, zmuszając mnie do gwałtownego hamowania.

"Amaya!" Wykrzyknęłam, opuszczając szybę. Podeszła do mnie.

"Co ty robisz? Nie możesz mnie zostawić." Westchnęła, spoglądając na mój bagaż na tylnym siedzeniu.

"Muszę. Przepraszam Amy. Nie mogę tu zostać i patrzeć, jak on się nią zajmuje. Nie ma tu już dla mnie nic." Powiedziałam jej smutno. Widziałam ból w jej oczach, ale musiałam zrobić to, co było dla mnie najlepsze.

"Wróć wkrótce i powodzenia." Powiedziała, odchodząc ode mnie.

Zrobiło mi się niedobrze i brzuch bolał mnie bez powodu. Zgadywałam, że to po prostu nerwy lub coś takiego.

Jeszcze pożałują, że traktowali mnie jak śmieci!

To była obietnica, którą składałam sobie samej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Vengeance

Luna Vengeance

61 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

61

Treść

Aa