passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Vengeance - Rozdział #3 - autor itsvlada

Luna Vengeance

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Wiedziałam, że moja matka kochała mnie bez względu na wszystko. Nigdy nie traktowała mnie inaczej niż mojego rodzeństwa. Moi nieliczni przyjaciele byli popularni i wiele razy brali mnie w obronę, ale przypuszczam, że nawet oni mieli dość chronienia kogoś, kto nigdy nie miał w życiu do niczego dojść. Cóż, z wyjątkiem mojej najlepszej przyjaciółki.

Zauważyłam, że moja przyjaciółka Anna przeszła obok mnie i udawała, że mnie nie widzi, podczas gdy mój drugi przyjaciel był na kilkutygodniowym szkoleniu. Wiem, że gdyby tu był, wszystko byłoby inaczej.

Alfa Tyler został alfą, gdy nasz poprzedni alfa poważnie zachorował. Był dobrym przywódcą naszej watahy. Nikt mnie nie zaczepiał w jego obecności i czułam się bezpiecznie, ale teraz, gdy został alfą i było dość oczywiste, że wybierze Debbie na swoją wybrankę i Lunę, wiedziałam, że nigdy nie zaakceptuje mnie jako swojej partnerki. Nie byłam nawet w połowie tak idealna jak Debbie.

Chociaż od młodego wieku nauczyłam się walczyć i trenowałam z moją watahą. Nauczyli mnie wszystkiego, co było do poznania, może dlatego nigdy nie zostałam pobita w szkole, tylko nieustannie dręczona przez prześladowców.

Amaya była przekonana, że bali się mnie, ponieważ mój brat był jednym z najlepszych wojowników w watasze. Moi rodzice nie chcieli pozwolić mi na szkolenie jako wojowniczki, uważali, że lepiej będzie mi w domu.

Amaya szturchnęła mnie, by przywrócić mnie do rzeczywistości. Potrząsnęłam głową i uśmiechnęłam się, dając jej znać, że wszystko w porządku. Mimo że w środku byłam płonącym bałaganem emocji i bólu.

Głupi dupek.

Dlaczego musiał być moim partnerem? O nie.

Przez lata marzyłam o znalezieniu partnera i szczęściu z dala od tej żałosnej namiastki watahy. Dość już zniosłam, nadszedł czas, żeby coś z tym zrobić.

"Aurora, wszystko w porządku?" Powtórzyła po raz milionowy.

"Dzięki, Amaya, ale jest okej." Pomogła mi wstać i otrzepałam się.

"No jeśli jesteś pewna. Muszę wracać do pracy." Powiedziała smutno, zanim uciekła, jak wszyscy inni w moim życiu.

Tyler organizował wielkie przyjęcie z okazji urodzin bety. Ogłosił to w szkole, więc byłam pewna, że pojawi się tam wiele osób.

Mieliśmy urodziny tego samego dnia, ale moje nigdy nie były tak ważne jak jego. I tak mnie to nie obchodziło, przebieranie się i wystawne przyjęcia śmiertelnie mnie nudziły.

Byliśmy jedną z największych watah w okolicy i sąsiednie watahy również miały przyjść, więc miało być bardzo tłoczno.

Moja siostra była tak podekscytowana przebieraniem się i nie miała dla mnie czasu, więc nie zawracałam jej głowy. Poszłam do swojej sypialni i zamknęłam drzwi.

Siedząc na łóżku, myślałam o tym, o ile lepsze byłoby życie bez mnie tutaj w tej watasze.

Jaki był ze mnie pożytek, skoro zostałam odrzucona i wkrótce miałam stać się jeszcze większym pośmiewiskiem niż już byłam?

Wieść szybko się rozniesie, że Aurora została odrzucona przez boskiego Tylera.

Ugh, to będzie takie żenujące i byłam pewna, że nic nie będę mogła z tym zrobić.

Nienawidziłam tego, że był tak przystojny i nie mogłam powstrzymać się od odczuwania pewnego smutku.

Wzięłam kąpiel i przyjrzałam się sobie w lustrze. Żałowałam, że nie jestem tak ładna jak inne wilczyce, szczególnie Debbie. Byłam po prostu skazana na bycie niesparowaną wilczycą bez niczego do zaoferowania.

"Aurora, nasz partner jest idiotą." Mój wilk, Ava, pojawiła się w mojej głowie. Uśmiechnęłam się do siebie i zgodziłam. Naprawdę był idiotą. A może to ja byłam idiotką w tym przypadku? Sama nie byłam pewna.

Dostałam swojego wilka w wieku szesnastu lat i zwykle spotykaliśmy się i znajdowaliśmy partnera od osiemnastego roku życia wzwyż, chociaż niektórzy nie znajdują go aż do nieco później.

Niestety dla mnie, mój partner był kompletnym idiotą.

Nawet wilk Tylera był tak samo samolubny jak on.

Pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłam, moja siostra była po drugiej stronie.

"Aurora, wpuść mnie teraz." Brzmiała na zirytowaną czymś, więc otworzyłam i wpuściłam ją. Była ubrana w niebieską, obcisłą sukienkę. Jej długie włosy były pokręcone i związane z boku głowy. Wyglądała pięknie, ale grymas na jej ładnej twarzy sprawił, że moje serce trochę zamarło.

"Co to ma znaczyć, że Tyler jest twoim partnerem?" Skonfrontowała mnie, powodując, że przewróciłam oczami i zatrzasnęłam za nami drzwi.

Wieści rozchodziły się bardzo szybko. Cóż, czego się spodziewałam?

"No więc?" Niecierpliwie stukała nogą w moją drewnianą podłogę.

"Nie, nie jest. Odrzucił mnie. To wszystko." Powiedziałam jej i cofnęłam się o kilka kroków.

Jej twarz nieco złagodniała. "Dlaczego nie przyszłaś do mnie i nie powiedziałaś mi? Jesteśmy siostrami, prawda?" Byłam zaskoczona jej słowami, bo zwykle nie przejmowała się zbytnio mną i tym, co działo się w moim życiu.

Nie miała problemów, z którymi ja się zmagałam dorastając. Była popularna w szkole, szczupła i piękna. Ja nie byłam ani popularna, ani szczupła, ani piękna.

"Siostro, to nic wielkiego." Powiedziałam jej i westchnęłam. "Nie martw się o mnie. Wszystko w porządku."

"Cóż, myślę, że najlepiej będzie, jeśli nie przyjdziesz dziś wieczorem na przyjęcie. To znaczy, wiem, że to twoje urodziny, ale nie chcę brzmieć niemiło, ale wszyscy o tobie mówią i no wiesz..."

"I tak nie planowałam iść." Przerwałam jej i wzruszyłam ramionami.

Nagle zastanawiałam się, dlaczego tak się mną przejmuje. Nie chciała, żeby jakakolwiek uwaga została odwrócona od niej.

Uśmiechnęła się i odwróciła, by wyjść. Westchnęłam i życzyłam sobie, żeby moje życie nie było takie... smutne.

Może lepiej byłoby mi poza tą watahą.

Pomyślałam przez chwilę i postanowiłam pójść porozmawiać z matką. Ojciec byłby zbyt zajęty czymś innym, żeby ze mną rozmawiać.

Znalazłam ją w salonie, była zajęta robieniem na drutach i nuciła do siebie.

"Mamo, myślałam o tym, żeby na jakiś czas zatrzymać się gdzieś indziej. Myślę, że dobrze mi to zrobi, skoro i tak nie ma teraz szkoły." Powiedziałam jej. Po prostu kiwnęła głową i nawet nie spojrzała w moją stronę. To potwierdziło moją decyzję. Prawdopodobnie i tak nikt nie będzie za mną tęsknił.

Wróciłam do swojej sypialni i spakowałam torby. Wzięłam kartę bankową i zdecydowałam, że nie będę już potrzebować telefonu. Rzuciłam ostatnie spojrzenie na moją sypialnię i zamknęłam drzwi, zanim rozpoczęłam swoją podróż stąd.

Najlepszy prezent urodzinowy, jaki mogłam dać sobie... i wszystkim, to wyjechać stąd na dobre.

Wrzuciłam swoje rzeczy do małej fiesty, którą dostałam od brata.

Usiadłam za kierownicą i rozejrzałam się. Nikt nawet nie mrugnął okiem, jakbym była niewidzialna.

Uruchomiłam samochód i wyjechałam z terenu watahy. Nie było mowy, żebym tu wróciła.

Nie ma kurwa mowy.

"Aurora. Czekaj. Nie odjeżdżaj." Amaya machała rękami przed moim samochodem, zmuszając mnie do gwałtownego hamowania.

"Amaya!" Wykrzyknęłam, opuszczając szybę. Podeszła do mnie.

"Co ty robisz? Nie możesz mnie zostawić." Westchnęła, spoglądając na mój bagaż na tylnym siedzeniu.

"Muszę. Przepraszam Amy. Nie mogę tu zostać i patrzeć, jak on się nią zajmuje. Nie ma tu już dla mnie nic." Powiedziałam jej smutno. Widziałam ból w jej oczach, ale musiałam zrobić to, co było dla mnie najlepsze.

"Wróć wkrótce i powodzenia." Powiedziała, odchodząc ode mnie.

Zrobiło mi się niedobrze i brzuch bolał mnie bez powodu. Zgadywałam, że to po prostu nerwy lub coś takiego.

Jeszcze pożałują, że traktowali mnie jak śmieci!

To była obietnica, którą składałam sobie samej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Aurory

Trzy lata później

"Hej Aurora, chodź to zobaczyć." Moja kuzynka i najlepsza przyjaciółka, dziewczyna, u której mieszkałam przez ostatnie trzy lata, Layla, zawołała do mnie na górę. Właśnie skończyłam się szykować na grilla, który zaplanowaliśmy kilka tygodni temu. Wszyscy nasi przyjaciele mieli przyjść i było to ekscytujące, ponieważ po raz pierwszy od trzech lat miałam wreszcie zobaczyć mojego brata, Alexa.

Nie mogłam się doczekać spotkania z nim, rozmawialiśmy przez telefon i często wymienialiśmy wiadomości, ale będąc tak daleko, a Tyler mając własne życie, nigdy nie było łatwo coś zorganizować. Głównym powodem było to, że nie wróciłam do domu watahy od czasu, gdy odeszłam lata temu.

Wtedy byłam wrakiem, prześladowana, a potem odrzucona przez mojego tak zwanego partnera. Bogini księżyca musiała być szalona, łącząc mnie z takim samolubnym idiotą. Ilekroć rozmawiałam z bratem, nigdy nie wspominał o tym, wolałam tak.

Oczywiście, uczynił Debbie swoją wybraną partnerką i Luną po ukończeniu szkoły. Czułam się tak dobrze, mogąc trzymać głowę wysoko i nie przejmować się tym już więcej. Nie był już w mojej głowie.

Moja wilczyca i ja byłyśmy teraz o wiele szczęśliwsze i silniejsze. Codzienny trening, ćwiczenia, większa dbałość o siebie i robienie wszystkiego, by rozkwitnąć, w tym zdobywanie większej liczby przyjaciół, zmieniło mnie w pewną siebie, zdrową wilczycę.

Przeprowadzka do kuzynki była najlepszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła, była jak siostra. Cóż, od mojej prawdziwej siostry prawie nie słyszałam. Chyba zapomniała o moim istnieniu.

"Aurora," Layla krzyknęła po raz drugi.

Uśmiechnęłam się do siebie i rzuciłam ostatnie spojrzenie w lustro. Wybrałam legginsy z czarną koszulką na ramiączkach. Moje długie włosy starannie zaplecione w dwa francuskie warkocze. Wyglądałam dobrze.

Schodząc po schodach, Layla dramatycznie zagwizdała.

"Cholera dziewczyno, wyglądasz świetnie," powiedziała, sprawiając, że wykonałam obrót i pozę jak jakaś celebrytka na czerwonym dywanie.

Uśmiechałam się jak słodki mały kotek, gdy mój wzrok padł na postać w rogu.

Prawie się przewróciłam, gdy go zobaczyłam.

Wyglądał tak samo, tylko starszy. Jego uśmiech sprawiał, że chciało mi się płakać.

Alex.

"O mój Boże, to naprawdę ty. Przyjechałeś." krzyknęłam, biegnąc do niego i wybuchając płaczem.

Tak bardzo za nim tęskniłam, tęskniłam za całą rodziną, szczerze mówiąc, ale za Alexem najbardziej, ponieważ byliśmy najbliżej.

"Cześć, siostrzyczko." uśmiechnął się, okręcając mnie dookoła jak zwykł to robić, gdy byliśmy małymi dziećmi.

"Tak się cieszę, że tu jesteś," powiedziałam mu.

"Ja też. Ale muszę z tobą porozmawiać." jego twarz spoważniała i zamilkłam.

Miałam złe przeczucie, że to nie będą dobre wieści.

"Cóż, chodzi o to, że musisz wrócić do domu," powiedział.

Wybuchnęłam śmiechem, mój brat był takim żartownisiem. Odwróciłam się do kuzynki i zatrzymałam, gdy zobaczyłam, że nie uśmiecha się ani nie śmieje. Nagle wyglądała poważnie.

"Co się dzieje?" zmarszczyłam brwi, patrząc na nich oboje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Alex potarł czoło i westchnął ciężko, jakby dźwigał na barkach cały świat.

"Alex, dlaczego to mówisz? Minęły lata, odkąd opuściłam to miejsce. Wiesz, że nie mogę po prostu wrócić." Powiedziałam przez zaciśnięte zęby, próbując zachować spokój.

Nie wiedziałam, że mój brat będzie chciał, żebym wróciła tam po wszystkich znęcaniach i prześladowaniach, które musiałam znosić od wszystkich, szczególnie od Tylera.

Byłam teraz starsza i silniejsza, ale to nie znaczyło, że chciałam stawić czoła swojej przeszłości. Byłam teraz w dobrym miejscu, zarówno psychicznie jak i fizycznie. Dlaczego miałabym to ryzykować, wracając do czegoś, co prawie mnie zabiło?

"Nie wrócę tam," powiedziałam mu. Wiedziałam, że wyglądam jak dąsające się rozpieszczone dziecko, ale dom watahy Silver Moon był ostatnim miejscem, w którym chciałam być.

Wyglądał na lekko zirytowanego moją niechęcią.

Kto mógłby mnie naprawdę winić?

Ten dom watahy miał wspomnienia, których chciałam się pozbyć.

Spojrzałam na Laylę szukając wsparcia, ale ona bezradnie wzruszyła ramionami. Wiedziała wszystko o mojej przeszłości, o tym jak traktowali mnie jak kawałek gówna na ziemi, jak zostałam odrzucona i zmuszona do czucia się wyrzutkiem przez własną rodzinę i przyjaciół.

"Nie masz wyboru, przykro mi. Zbieraj swoje rzeczy teraz." Mój brat rozkazał mi, sprawiając, że patrzyłam na niego z otwartymi ustami.

Mój brat nigdy wcześniej nie mówił do mnie w ten sposób.

"Co?" Krzyknęłam na niego, odpychając go od siebie.

Jeśli myślał, że pozwolę mu mówić do mnie jak do gówna, to się mylił. Bardzo się zmieniłam przez ostatnie trzy lata i nic ani nikt nigdy więcej nie sprawi, że poczuję się taka mała!

"To mama. Jest bardzo chora." Te słowa echem odbiły się w mojej głowie i zmieniły wszystko.

Moje oczy rozszerzyły się z niedowierzaniem. O czym on mówił?

"Co powiedziałeś?" mój głos był niestabilny, gdy odwróciłam się, by spojrzeć bratu w oczy. Mogłam zobaczyć niepokój i zdenerwowanie na jego twarzy. Nie kłamał, zresztą nie okłamałby mnie w tak poważnej sprawie.

Layla wyciągnęła rękę, by mnie pocieszyć, ale odepchnęłam ją.

Tyle myśli kłębiło się w mojej głowie, nie mogłam jasno myśleć.

"Muszę spakować swoje rzeczy." Pobiegłam po schodach tak szybko, ale łzy już napływały mi do oczu.

Chwytając moją starą walizkę spod łóżka, zaczęłam wrzucać do niej wszystkie moje ubrania i rzeczy. Nie dbając o to, by układać je w sposób, w jaki normalnie bym to robiła.

Mój wzrok zaczynał się zamazywać przez te głupie łzy.

Nie wiedziałam, czy z mamą będzie wszystko w porządku, czy nie. Cóż, naprawdę miałam nadzieję, że będzie.

Dlaczego nie powiedziano mi o tym wcześniej? Miałam tak wiele pytań. Mój umysł pracował na najwyższych obrotach.

Rozległo się pukanie do drzwi, ale zignorowałam je.

"Aurora, proszę! Po prostu zatrzymaj się na chwilę i pozwól mi pomóc. Mogę pojechać z tobą." Usłyszałam, jak Layla mówi, wchodząc do pokoju i chwytając mnie.

"Nie," powiedziałam stanowczo, odpychając ją.

Nie było szans, żebym pozwoliła jej zbliżyć się do mojej starej watahy. Nie odpowiadałabym za swoje czyny, gdyby ktokolwiek ją skrzywdził. Nie ufałam żadnemu z nich, bezużytecznym idiotom.

"W porządku." Layla skrzywiła się na moją szorstkość. Mogłam powiedzieć, że była urażona moim brakiem entuzjazmu.

"Przepraszam, Layla. Naprawdę nie chciałam zabrzmieć tak ostro. To po prostu najlepsze wyjście. Wrócę tak szybko, jak będę mogła." Posłałam jej mały uśmiech, gdy kiwnęła głową, ale unikała mojego spojrzenia.

Będę za nią tak bardzo tęsknić.

Dziesięć minut później miałam wszystkie torby i walizki załadowane do czarnego jeepa mojego brata. Pozwolił mi szybko pożegnać się ze wszystkimi, ale widziałam, że był niecierpliwy, by wyjechać, ponieważ dotarcie do domu watahy zajmie trochę czasu.

"Lepiej zadzwoń do mnie, jak już tam dotrzesz." Layla uśmiechnęła się przez łzy i przytuliła mnie mocno. Kochałam tę dziewczynę tak bardzo, była przy mnie, gdy nie miałam nikogo. Na zawsze pozostanie moją wybraną siostrą.

"Możesz być pewna, że zadzwonię," powiedziałam jej, gdy niechętnie mnie puściła. Wycierając oczy rękawem swetra, kiwnęła głową i wymusiła parsknięcie śmiechem.

Uśmiechnęłam się do niej i próbowałam powstrzymać łzy, które groziły zalaniem moich policzków.

"Chodź, siostrzyczko." Alex skinął głową w kierunku samochodu, a ja dałam Layli ostatni uścisk, zanim wsiadłam do jeepa.

Alex również wsiadł i uruchomił silnik. Nie powiedział ani słowa, dopóki nie przejechaliśmy kilku minut.

"Aurora, przepraszam. Wiem, że powrót do domu to ostatnie miejsce, w którym chcesz być, ale musimy wszyscy być tam dla mamy. Jest w złym stanie." Westchnął i trzymał obie ręce na kierownicy, podczas gdy ja cicho przetwarzałam jego słowa.

Moja matka była chora i potrzebowała wszystkich swoich dzieci wokół siebie. Nie byłam pewna, czy będzie szczęśliwa na mój widok. Nigdy nie byłyśmy blisko, ale wciąż mi na niej zależało i nie chciałam, żeby przytrafiło jej się coś złego.

Po kilku godzinach jazdy, Alex zjechał na parking, a mój żołądek zaburczał na widok kawiarni przed nami.

"Głodna?" Mój brat spojrzał na mnie z rozbawionym uśmiechem. Kiwnęłam gorliwie głową. Otworzył drzwi jeepa, wyskoczył i podszedł otworzyć drzwi pasażera, żebym mogła wysiąść. Mój brat był prawdziwym dżentelmenem. Kiedyś będzie świetnym partnerem dla kogoś.

Pchając drzwi kawiarni, poczułam na sobie wszystkie spojrzenia, co wywołało we mnie falę lęku.

"Co mogę podać?" Kobieta ubrana w niebieską bluzkę i spódnicę z białym fartuchem. W ręku trzymała notes i długopis, którymi jak przypuszczam, zapisywała zamówienia.

"Przepraszam, zmiana planów." Usłyszałam, jak mówi mój brat, gdy przyglądałam się wszystkim ciastom i deserom.

"Co? Dopiero co przyjechaliśmy. Pozwól mi zjeść. Umieram z głodu!" Narzekałam, ale kolor odpłynął z jego twarzy i podążyłam za jego spojrzeniem do stolika w rogu, gdzie siedziała grupa mężczyzn, warcząc na nas.

Wiedziałam, że to wilkołaki, jak my. Pachniały jak wilkołaki.

"Co się dzieje?" Szepnęłam do brata.

"Aurora, musimy stąd iść," wymamrotał do mnie. Zmarszczyłam brwi, zdezorientowana i głodna.

Alex chwycił moją dłoń i wyprowadził mnie z kawiarni z powrotem do jeepa. Praktycznie biegłam, żeby za nim nadążyć. Zatrzymał się na ułamek sekundy, by pogrzebać w kieszeniach kurtki w poszukiwaniu kluczyków do samochodu.

"Co ty robisz?" Krzyknęłam na niego.

Co do cholery się działo?

"Aurora, musimy stąd uciekać. Teraz." Znalazł kluczyki i nie tracąc czasu, podniósł mnie. Potem przerzucił mnie przez ramię i wepchnął do jeepa.

Zauważyłam trzech masywnych facetów, wszystkich w wieku od wczesnych czterdziestek do późnych pięćdziesiątek, stojących przy wejściu do kawiarni, gapiących się na nas, jakby chcieli wyrządzić krzywdę i ból.

Jaki był ich problem?

"Alex, kim oni są?" Zaczęłam pytać, ale był zbyt zajęty cofaniem jeepa, by mi odpowiedzieć.

Krzyknęłam przestraszona, gdy jeden z nich uderzył w okno, prawie je rozbijając i wyszczerzył na nas zęby.

Wcisnęłam blokadę, żeby nie mogli otworzyć drzwi.

"Schyl się." Alex krzyknął do mnie, wskazując na miejsce na nogi. Zrobiłam jak powiedział.

Moje serce biło jak szalone. O co w tym wszystkim chodziło?

Płakałam, trzymając kolana przy piersi, przerażona, że zaraz zginiemy, ale mój brat zapewnił mnie, że będzie dobrze. Byliśmy prawie na naszym terytorium i nic nie mogło nas tam skrzywdzić. Nie wiedziałam, czy czuć ulgę, czy nie.

"Aurora, tak bardzo przepraszam," powiedział Alex, wyciągając do mnie rękę, ale po prostu odtrąciłam ją, czując złość, że w ogóle wpakował mnie w tak niebezpieczną sytuację.

Musiał być szalony.

Chciałam zawrócić i wrócić do domu, do mojego bezpieczeństwa, do mojej kuzynki i przyjaciół, którzy stali się moją rodziną.

Ale wiedza, że moja matka potrzebowała mnie w tej chwili, była jedyną rzeczą, która mnie powstrzymywała.

"Aurora, proszę, pozwól mi wyjaśnić." westchnął. Nie byłam zainteresowana czymkolwiek, co chciał mi powiedzieć, więc go zignorowałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Vengeance

Luna Vengeance

61 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

61

Treść

Aa