passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Luna Vengeance - Rozdział #5 - autor itsvlada

Luna Vengeance

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Alex potarł czoło i westchnął ciężko, jakby dźwigał na barkach cały świat.

"Alex, dlaczego to mówisz? Minęły lata, odkąd opuściłam to miejsce. Wiesz, że nie mogę po prostu wrócić." Powiedziałam przez zaciśnięte zęby, próbując zachować spokój.

Nie wiedziałam, że mój brat będzie chciał, żebym wróciła tam po wszystkich znęcaniach i prześladowaniach, które musiałam znosić od wszystkich, szczególnie od Tylera.

Byłam teraz starsza i silniejsza, ale to nie znaczyło, że chciałam stawić czoła swojej przeszłości. Byłam teraz w dobrym miejscu, zarówno psychicznie jak i fizycznie. Dlaczego miałabym to ryzykować, wracając do czegoś, co prawie mnie zabiło?

"Nie wrócę tam," powiedziałam mu. Wiedziałam, że wyglądam jak dąsające się rozpieszczone dziecko, ale dom watahy Silver Moon był ostatnim miejscem, w którym chciałam być.

Wyglądał na lekko zirytowanego moją niechęcią.

Kto mógłby mnie naprawdę winić?

Ten dom watahy miał wspomnienia, których chciałam się pozbyć.

Spojrzałam na Laylę szukając wsparcia, ale ona bezradnie wzruszyła ramionami. Wiedziała wszystko o mojej przeszłości, o tym jak traktowali mnie jak kawałek gówna na ziemi, jak zostałam odrzucona i zmuszona do czucia się wyrzutkiem przez własną rodzinę i przyjaciół.

"Nie masz wyboru, przykro mi. Zbieraj swoje rzeczy teraz." Mój brat rozkazał mi, sprawiając, że patrzyłam na niego z otwartymi ustami.

Mój brat nigdy wcześniej nie mówił do mnie w ten sposób.

"Co?" Krzyknęłam na niego, odpychając go od siebie.

Jeśli myślał, że pozwolę mu mówić do mnie jak do gówna, to się mylił. Bardzo się zmieniłam przez ostatnie trzy lata i nic ani nikt nigdy więcej nie sprawi, że poczuję się taka mała!

"To mama. Jest bardzo chora." Te słowa echem odbiły się w mojej głowie i zmieniły wszystko.

Moje oczy rozszerzyły się z niedowierzaniem. O czym on mówił?

"Co powiedziałeś?" mój głos był niestabilny, gdy odwróciłam się, by spojrzeć bratu w oczy. Mogłam zobaczyć niepokój i zdenerwowanie na jego twarzy. Nie kłamał, zresztą nie okłamałby mnie w tak poważnej sprawie.

Layla wyciągnęła rękę, by mnie pocieszyć, ale odepchnęłam ją.

Tyle myśli kłębiło się w mojej głowie, nie mogłam jasno myśleć.

"Muszę spakować swoje rzeczy." Pobiegłam po schodach tak szybko, ale łzy już napływały mi do oczu.

Chwytając moją starą walizkę spod łóżka, zaczęłam wrzucać do niej wszystkie moje ubrania i rzeczy. Nie dbając o to, by układać je w sposób, w jaki normalnie bym to robiła.

Mój wzrok zaczynał się zamazywać przez te głupie łzy.

Nie wiedziałam, czy z mamą będzie wszystko w porządku, czy nie. Cóż, naprawdę miałam nadzieję, że będzie.

Dlaczego nie powiedziano mi o tym wcześniej? Miałam tak wiele pytań. Mój umysł pracował na najwyższych obrotach.

Rozległo się pukanie do drzwi, ale zignorowałam je.

"Aurora, proszę! Po prostu zatrzymaj się na chwilę i pozwól mi pomóc. Mogę pojechać z tobą." Usłyszałam, jak Layla mówi, wchodząc do pokoju i chwytając mnie.

"Nie," powiedziałam stanowczo, odpychając ją.

Nie było szans, żebym pozwoliła jej zbliżyć się do mojej starej watahy. Nie odpowiadałabym za swoje czyny, gdyby ktokolwiek ją skrzywdził. Nie ufałam żadnemu z nich, bezużytecznym idiotom.

"W porządku." Layla skrzywiła się na moją szorstkość. Mogłam powiedzieć, że była urażona moim brakiem entuzjazmu.

"Przepraszam, Layla. Naprawdę nie chciałam zabrzmieć tak ostro. To po prostu najlepsze wyjście. Wrócę tak szybko, jak będę mogła." Posłałam jej mały uśmiech, gdy kiwnęła głową, ale unikała mojego spojrzenia.

Będę za nią tak bardzo tęsknić.

Dziesięć minut później miałam wszystkie torby i walizki załadowane do czarnego jeepa mojego brata. Pozwolił mi szybko pożegnać się ze wszystkimi, ale widziałam, że był niecierpliwy, by wyjechać, ponieważ dotarcie do domu watahy zajmie trochę czasu.

"Lepiej zadzwoń do mnie, jak już tam dotrzesz." Layla uśmiechnęła się przez łzy i przytuliła mnie mocno. Kochałam tę dziewczynę tak bardzo, była przy mnie, gdy nie miałam nikogo. Na zawsze pozostanie moją wybraną siostrą.

"Możesz być pewna, że zadzwonię," powiedziałam jej, gdy niechętnie mnie puściła. Wycierając oczy rękawem swetra, kiwnęła głową i wymusiła parsknięcie śmiechem.

Uśmiechnęłam się do niej i próbowałam powstrzymać łzy, które groziły zalaniem moich policzków.

"Chodź, siostrzyczko." Alex skinął głową w kierunku samochodu, a ja dałam Layli ostatni uścisk, zanim wsiadłam do jeepa.

Alex również wsiadł i uruchomił silnik. Nie powiedział ani słowa, dopóki nie przejechaliśmy kilku minut.

"Aurora, przepraszam. Wiem, że powrót do domu to ostatnie miejsce, w którym chcesz być, ale musimy wszyscy być tam dla mamy. Jest w złym stanie." Westchnął i trzymał obie ręce na kierownicy, podczas gdy ja cicho przetwarzałam jego słowa.

Moja matka była chora i potrzebowała wszystkich swoich dzieci wokół siebie. Nie byłam pewna, czy będzie szczęśliwa na mój widok. Nigdy nie byłyśmy blisko, ale wciąż mi na niej zależało i nie chciałam, żeby przytrafiło jej się coś złego.

Po kilku godzinach jazdy, Alex zjechał na parking, a mój żołądek zaburczał na widok kawiarni przed nami.

"Głodna?" Mój brat spojrzał na mnie z rozbawionym uśmiechem. Kiwnęłam gorliwie głową. Otworzył drzwi jeepa, wyskoczył i podszedł otworzyć drzwi pasażera, żebym mogła wysiąść. Mój brat był prawdziwym dżentelmenem. Kiedyś będzie świetnym partnerem dla kogoś.

Pchając drzwi kawiarni, poczułam na sobie wszystkie spojrzenia, co wywołało we mnie falę lęku.

"Co mogę podać?" Kobieta ubrana w niebieską bluzkę i spódnicę z białym fartuchem. W ręku trzymała notes i długopis, którymi jak przypuszczam, zapisywała zamówienia.

"Przepraszam, zmiana planów." Usłyszałam, jak mówi mój brat, gdy przyglądałam się wszystkim ciastom i deserom.

"Co? Dopiero co przyjechaliśmy. Pozwól mi zjeść. Umieram z głodu!" Narzekałam, ale kolor odpłynął z jego twarzy i podążyłam za jego spojrzeniem do stolika w rogu, gdzie siedziała grupa mężczyzn, warcząc na nas.

Wiedziałam, że to wilkołaki, jak my. Pachniały jak wilkołaki.

"Co się dzieje?" Szepnęłam do brata.

"Aurora, musimy stąd iść," wymamrotał do mnie. Zmarszczyłam brwi, zdezorientowana i głodna.

Alex chwycił moją dłoń i wyprowadził mnie z kawiarni z powrotem do jeepa. Praktycznie biegłam, żeby za nim nadążyć. Zatrzymał się na ułamek sekundy, by pogrzebać w kieszeniach kurtki w poszukiwaniu kluczyków do samochodu.

"Co ty robisz?" Krzyknęłam na niego.

Co do cholery się działo?

"Aurora, musimy stąd uciekać. Teraz." Znalazł kluczyki i nie tracąc czasu, podniósł mnie. Potem przerzucił mnie przez ramię i wepchnął do jeepa.

Zauważyłam trzech masywnych facetów, wszystkich w wieku od wczesnych czterdziestek do późnych pięćdziesiątek, stojących przy wejściu do kawiarni, gapiących się na nas, jakby chcieli wyrządzić krzywdę i ból.

Jaki był ich problem?

"Alex, kim oni są?" Zaczęłam pytać, ale był zbyt zajęty cofaniem jeepa, by mi odpowiedzieć.

Krzyknęłam przestraszona, gdy jeden z nich uderzył w okno, prawie je rozbijając i wyszczerzył na nas zęby.

Wcisnęłam blokadę, żeby nie mogli otworzyć drzwi.

"Schyl się." Alex krzyknął do mnie, wskazując na miejsce na nogi. Zrobiłam jak powiedział.

Moje serce biło jak szalone. O co w tym wszystkim chodziło?

Płakałam, trzymając kolana przy piersi, przerażona, że zaraz zginiemy, ale mój brat zapewnił mnie, że będzie dobrze. Byliśmy prawie na naszym terytorium i nic nie mogło nas tam skrzywdzić. Nie wiedziałam, czy czuć ulgę, czy nie.

"Aurora, tak bardzo przepraszam," powiedział Alex, wyciągając do mnie rękę, ale po prostu odtrąciłam ją, czując złość, że w ogóle wpakował mnie w tak niebezpieczną sytuację.

Musiał być szalony.

Chciałam zawrócić i wrócić do domu, do mojego bezpieczeństwa, do mojej kuzynki i przyjaciół, którzy stali się moją rodziną.

Ale wiedza, że moja matka potrzebowała mnie w tej chwili, była jedyną rzeczą, która mnie powstrzymywała.

"Aurora, proszę, pozwól mi wyjaśnić." westchnął. Nie byłam zainteresowana czymkolwiek, co chciał mi powiedzieć, więc go zignorowałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Z perspektywy Aurory

Wkrótce byliśmy na naszym terenie i gdy mój brat upewnił się, że jesteśmy bezpieczni, postanowił podjechać do McDonald's, gdzie zamówił tyle jedzenia, że starczyłoby na tydzień dla całego sierocińca.

Pilnie potrzebowałam do toalety i niechętnie pozwolił mi pójść do łazienki w McDonald's. Ostrzegając, żebym się pospieszyła, obserwował jak wysiadam z jeepa.

Moje kolana się trzęsły, gdy zmuszałam je do utrzymania ciężaru ciała. Byłam kłębkiem nerwów, przerażona, że w każdej chwili ci szaleni mężczyźni mogą wyskoczyć i mnie zaatakować.

Biorąc głęboki oddech, pchnęłam drzwi i zamknęłam je. Gdy skończyłam, umyłam i wysuszyłam ręce.

Szybko wróciłam do brata, który wyglądał na odczuwającego ulgę, gdy mnie zobaczył.

"Myślę, że masz sporo do wyjaśnienia" powiedziałam, gdy tylko wsiadłam z powrotem do jeepa. Kiwnął głową jedząc, a ja uniosłam brwi. Był mi winien wyjaśnienie.

"Tak, Aurora. Wiem." spojrzał w dół na swoje kolana, całkowicie unikając mojego pytającego spojrzenia.

"Powiedz mi, że nie byliśmy na czyimś terytorium." Moje oczy się rozszerzyły, gdy zaczęłam składać wszystko do kupy.

Jego twarz mówiła wszystko.

"Alex!" krzyknęłam, popychając go i prawie powodując, że rozlał napój na swój dres. Nie żeby mnie to obchodziło, to była jego wina.

"Powiedz mi prawdę, przynajmniej tyle mi się należy." krzyczałam na mojego starszego brata, gdy wycierał się chusteczkami.

"Dobra, słuchaj. To nie jest aż taka wielka sprawa, ale jakby wdałem się w romans z dziewczyną. Miała partnera i on się dowiedział. Teraz chce mojej głowy jako zemsty. Ona jest też w ciąży i jej ojciec mówi, że jeśli dziecko jest moje, to oczekuje, że ją naznaczę i zostanę jej partnerem."

"Nie ma się czego bać, będzie dobrze, więc czy możesz przestać się na mnie denerwować?" Westchnął i spojrzał na mnie znacząco.

"Czy ty mówisz poważnie?" Uniosłam ręce w górę, czując się kompletnie zmęczona. Mój brat był takim dupkiem.

Jak mógł być tak cholernie głupi?

Rzucając zużyte chusteczki na tylne siedzenie, odwrócił się do mnie z płonącymi oczami i powiedział: "Cóż, gdybyś nigdy nie uciekła, nie byłoby nas tu teraz."

Trzy całe lata z dala od rodziny i teraz jestem obwiniana o rzeczy, które nie są nawet moją winą.

"Chyba zapomniałeś o części, w której to moja wina." Skrzywiłam się, chwytając moją torbę i sięgając, by otworzyć drzwi. Alex natychmiast wyskoczył z samochodu i spotkał mnie po drugiej stronie. Byłam zła i bardzo rozczarowana moim bratem.

Jak mógł mi to zrobić?

Naszej rodzinie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

"Nasi rodzice muszą być z ciebie tacy dumni, ty kompletny idioto." Skarciłam go wymierzając mu policzek. Zasłaniając twarz ze zdziwienia, ale nie odwzajemniając ciosu, stał tam i przyjął to.

"Aurora, oni nie wiedzą o niej. Mama zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jest chora i chce nas wszystkich razem jako rodzinę. Więc chodź proszę, powinniśmy się stąd wynosić." Ciągle zerkał przez ramię, jakby się bał, że ktoś nas śledzi.

Nie zamierzałam zostać i stać się częścią jego problemu.

"Wracam do miejsca, gdzie jestem szczęśliwa, tam jest teraz moje życie, a nie w jakiejś popieprzonej, dysfunkcyjnej krainie dramatu." Powiedziałam mu stanowczo i naprawdę miałam to na myśli.

To była prawda.

Alex wyglądał na bardzo zranionego moimi słowami, ale nie przejęłam się tym, bo to wszystko było jego własną winą. Zawsze na niego patrzyłam z podziwem, a teraz związał się z dziewczyną innego partnera, zapłodnił ją i ma jakieś szalone kłopoty na karku.

Czy naprawdę wierzył, że chcę być z nim w uciecze przez czyjeś terytorium?

Bardzo się mylił myśląc, że będę tak głupia.

Miałam właśnie zadzwonić do Layli, żeby po mnie przyjechała, bo miałam już dość mojego brata i jego bzdur. Byłam tak rozczarowana tym, jak zniszczył swoje życie i wciągnął mnie w to. Kompletnie stracił rozum.

"Nie, nie dzwonisz do nikogo, wsiadaj z powrotem do tego cholernego samochodu, żebyśmy mogli się stąd wydostać i być z naszą matką, zanim opuści ten świat." Wrzasnął ostro mi w twarz, sprawiając, że wybuchnęłam płaczem.

Nigdy nie mówił do mnie w ten sposób ani nie doprowadził mnie do płaczu, ale teraz stałam tu, szlochając jak dziecko, podczas gdy on praktycznie wrzucił mnie z powrotem do samochodu i zatrzasnął za sobą drzwi.

Nienawidziłam go teraz, tak jak wszyscy inni.

Mój wzrok był teraz zamazany przez łzy. Ignorowałam go, gdy wsiadł z powrotem na miejsce kierowcy i odjechał. Pozostałam cicho i musiałam zasnąć, bo następne co pamiętam, to że się zatrzymaliśmy. Otwierając oczy, usiadłam porządnie na swoim miejscu i spojrzałam przez okno.

Było dokładnie tak, jak pamiętałam.

Wróciliśmy do watahy srebrnego księżyca.

Dziwnie było wrócić tu po tylu latach. Nigdy nie zapomniałam tego okropnego dnia, kiedy Alfa Tyler odrzucił mnie przed wszystkimi.

Ale nie byłam już tą kujonowatą dziwaczką, byłam silniejsza, pewniejsza siebie i przede wszystkim wiedziałam, jak lepiej sobie radzić. Nigdy więcej nie pozwolę idiotom jak Tyler i Debbie znowu mnie złamać. Nigdy.

Nic nie przygotowało mnie na widok Tylera i Debbie zaledwie kilka stóp ode mnie.

"Okłamałeś mnie i myślisz, że to w porządku, wybrałeś mnie na swoją Lunę i zasługuję na znacznie więcej szacunku niż mi okazujesz." Usłyszałam jak Debbie krzyczy na Tylera, jej długie brązowe loki związane w kucyk.

Wyglądała prawie tak samo jak zawsze, tylko trochę przytyła. Byłam ciekawa małego wybrzuszenia, które zdawała się nosić. Tyler nigdy nie wspominał o tym, że może być w ciąży, ale z drugiej strony, przypuszczam, że prawdopodobnie zakładał, że już o tym wiem.

"Ona była niczym, nic się nie równa z tobą, moja kochana. To ciebie chcę i to do ciebie przychodzę każdej nocy. Wiesz, że jesteś moją jedynką." Tyler wyciągnął do niej rękę, ale ona go odepchnęła.

Zastanawiałam się, czy mogłabym się wymknąć niezauważona. Naprawdę nie chciałam utknąć w środku ich domowego życia.

Po cichu otwierając drzwi, wysiadłam i uśmiechnęłam się do siebie, jak łatwo mi się to udało. Robiąc kilka kroków wokół samochodu, przykucnęłam i pobiegłam w stronę lasu.

"Aurora, dokąd idziesz?"

O cholera!

Usłyszałam jak mój brat woła za mną, wychodząc z domu watahy, prawdopodobnie sprawdzając, czy jestem w pobliżu.

"Aurora, co? Gdzie?" Usłyszałam jak Debbie wykrzykuje zdezorientowana, odwracając się, by zobaczyć na kogo lub co krzyczał mój brat.

Kiedy się odwróciłam, moje oczy natychmiast spotkały się z jego.

Alfa Tyler.

Widziałam szok na jego twarzy, gdy lustrował mnie wzrokiem od góry do dołu.

Moje serce waliło jak szalone w piersi, ale w głowie czułam tylko obrzydzenie i nienawiść do tego, z którym bogini księżyca omyłkowo mnie sparowała.

O czym ona, do cholery, myślała?

"Ty!" Debbie podeszła do mnie jak szalona psychopatka. Tyler pobiegł za nią, krzycząc, żeby się uspokoiła i przestała.

Oczywiście, nie zamierzała słuchać jego poleceń.

"Aurora?" Alex też biegł.

"Odejdź od mojej siostry." Alex krzyknął, gdy Debbie szarpnęła moje włosy, przyciągając mnie do siebie. Była na mnie zła.

I za co? Bo wróciłam do domu?

Skoro to ja powinnam być na jej miejscu, Luna i związana z jej Alfą. To ona nosiła jego znak i miała urodzić mu dziecko. Dziedzica watahy.

Więc dlaczego miałaby być na mnie aż tak wściekła?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Luna Vengeance

Luna Vengeance

61 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

61

Treść

Aa