"Nasi rodzice muszą być z ciebie tacy dumni, ty kompletny idioto." Skarciłam go wymierzając mu policzek. Zasłaniając twarz ze zdziwienia, ale nie odwzajemniając ciosu, stał tam i przyjął to.
"Aurora, oni nie wiedzą o niej. Mama zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jest chora i chce nas wszystkich razem jako rodzinę. Więc chodź proszę, powinniśmy się stąd wynosić." Ciągle zerkał przez ramię, jakby się bał, że ktoś nas śledzi.
Nie zamierzałam zostać i stać się częścią jego problemu.
"Wracam do miejsca, gdzie jestem szczęśliwa, tam jest teraz moje życie, a nie w jakiejś popieprzonej, dysfunkcyjnej krainie dramatu." Powiedziałam mu stanowczo i naprawdę miałam to na myśli.
To była prawda.
Alex wyglądał na bardzo zranionego moimi słowami, ale nie przejęłam się tym, bo to wszystko było jego własną winą. Zawsze na niego patrzyłam z podziwem, a teraz związał się z dziewczyną innego partnera, zapłodnił ją i ma jakieś szalone kłopoty na karku.
Czy naprawdę wierzył, że chcę być z nim w uciecze przez czyjeś terytorium?
Bardzo się mylił myśląc, że będę tak głupia.
Miałam właśnie zadzwonić do Layli, żeby po mnie przyjechała, bo miałam już dość mojego brata i jego bzdur. Byłam tak rozczarowana tym, jak zniszczył swoje życie i wciągnął mnie w to. Kompletnie stracił rozum.
"Nie, nie dzwonisz do nikogo, wsiadaj z powrotem do tego cholernego samochodu, żebyśmy mogli się stąd wydostać i być z naszą matką, zanim opuści ten świat." Wrzasnął ostro mi w twarz, sprawiając, że wybuchnęłam płaczem.
Nigdy nie mówił do mnie w ten sposób ani nie doprowadził mnie do płaczu, ale teraz stałam tu, szlochając jak dziecko, podczas gdy on praktycznie wrzucił mnie z powrotem do samochodu i zatrzasnął za sobą drzwi.
Nienawidziłam go teraz, tak jak wszyscy inni.
Mój wzrok był teraz zamazany przez łzy. Ignorowałam go, gdy wsiadł z powrotem na miejsce kierowcy i odjechał. Pozostałam cicho i musiałam zasnąć, bo następne co pamiętam, to że się zatrzymaliśmy. Otwierając oczy, usiadłam porządnie na swoim miejscu i spojrzałam przez okno.
Było dokładnie tak, jak pamiętałam.
Wróciliśmy do watahy srebrnego księżyca.
Dziwnie było wrócić tu po tylu latach. Nigdy nie zapomniałam tego okropnego dnia, kiedy Alfa Tyler odrzucił mnie przed wszystkimi.
Ale nie byłam już tą kujonowatą dziwaczką, byłam silniejsza, pewniejsza siebie i przede wszystkim wiedziałam, jak lepiej sobie radzić. Nigdy więcej nie pozwolę idiotom jak Tyler i Debbie znowu mnie złamać. Nigdy.
Nic nie przygotowało mnie na widok Tylera i Debbie zaledwie kilka stóp ode mnie.
"Okłamałeś mnie i myślisz, że to w porządku, wybrałeś mnie na swoją Lunę i zasługuję na znacznie więcej szacunku niż mi okazujesz." Usłyszałam jak Debbie krzyczy na Tylera, jej długie brązowe loki związane w kucyk.
Wyglądała prawie tak samo jak zawsze, tylko trochę przytyła. Byłam ciekawa małego wybrzuszenia, które zdawała się nosić. Tyler nigdy nie wspominał o tym, że może być w ciąży, ale z drugiej strony, przypuszczam, że prawdopodobnie zakładał, że już o tym wiem.
"Ona była niczym, nic się nie równa z tobą, moja kochana. To ciebie chcę i to do ciebie przychodzę każdej nocy. Wiesz, że jesteś moją jedynką." Tyler wyciągnął do niej rękę, ale ona go odepchnęła.
Zastanawiałam się, czy mogłabym się wymknąć niezauważona. Naprawdę nie chciałam utknąć w środku ich domowego życia.
Po cichu otwierając drzwi, wysiadłam i uśmiechnęłam się do siebie, jak łatwo mi się to udało. Robiąc kilka kroków wokół samochodu, przykucnęłam i pobiegłam w stronę lasu.
"Aurora, dokąd idziesz?"
O cholera!
Usłyszałam jak mój brat woła za mną, wychodząc z domu watahy, prawdopodobnie sprawdzając, czy jestem w pobliżu.
"Aurora, co? Gdzie?" Usłyszałam jak Debbie wykrzykuje zdezorientowana, odwracając się, by zobaczyć na kogo lub co krzyczał mój brat.
Kiedy się odwróciłam, moje oczy natychmiast spotkały się z jego.
Alfa Tyler.
Widziałam szok na jego twarzy, gdy lustrował mnie wzrokiem od góry do dołu.
Moje serce waliło jak szalone w piersi, ale w głowie czułam tylko obrzydzenie i nienawiść do tego, z którym bogini księżyca omyłkowo mnie sparowała.
O czym ona, do cholery, myślała?
"Ty!" Debbie podeszła do mnie jak szalona psychopatka. Tyler pobiegł za nią, krzycząc, żeby się uspokoiła i przestała.
Oczywiście, nie zamierzała słuchać jego poleceń.
"Aurora?" Alex też biegł.
"Odejdź od mojej siostry." Alex krzyknął, gdy Debbie szarpnęła moje włosy, przyciągając mnie do siebie. Była na mnie zła.
I za co? Bo wróciłam do domu?
Skoro to ja powinnam być na jej miejscu, Luna i związana z jej Alfą. To ona nosiła jego znak i miała urodzić mu dziecko. Dziedzica watahy.
Więc dlaczego miałaby być na mnie aż tak wściekła?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Aurory
Zniknęłam lata temu i pozwoliłam im żyć dalej. Odrzucił mnie. Zaakceptowałam to i ruszyłam dalej ze swoim życiem. To było jakieś szaleństwo, z którym szczerze nie chciałam mieć nic wspólnego.
"Debbie. Puść ją." Alfa Tyler wziął ją w ramiona, podczas gdy ona kopała i krzyczała, przeklinając mnie.
Z łatwością bym ją kopnęła, gdyby nie była w ciąży.
Zasługiwała na to, by poczuć ten sam ból, który mi tyle razy zadali.
"Chcę jej śmierci. Alex, co do cholery twoja głupia siostra tutaj robi?" Debbie warknęła wściekle na mojego brata.
Alex stanął przede mną ochronnie, tak jak robił to wiele razy, gdy byliśmy dziećmi.
"Moja siostra nic złego nie zrobiła." Alex próbował przemówić jej do rozsądku, ale ona wcale nie odpuszczała. Ta suka naprawdę potrafiła chować urazę.
"Ta twoja siostra-dziwka sypia z moim partnerem." Debbie wypluła, patrząc na mnie ognistym wzrokiem.
"Co proszę?" wykrzyknęłam, wybuchając śmiechem.
"Moja siostra nic takiego nie zrobiła. Dopiero co tu wróciliśmy." Alex przewrócił oczami na dziecinny napad złości Debbie, a ona rzuciła mi mordercze spojrzenie.
"Jakbym w ogóle chciała się do niego zbliżyć. Możesz go sobie zatrzymać." Byłam oburzona takim oskarżeniem. Tyler ani razu nie spuścił ze mnie wzroku i czułam obrzydzenie sposobem, w jaki się we mnie wpatrywał z tęsknotą. Postawił swoją ciężarną partnerkę na ziemi, co sprawiło, że prychnęła i spojrzała na mnie gniewnie.
Widziałam, jak bardzo go drażniło to, że nie padam mu do stóp, błagając o szansę bycia jego prawdziwą partnerką.
To nigdy się nie wydarzy. Robiło mi się od niego niedobrze, tak niedobrze, że nie mogłam na niego patrzeć ani chwili dłużej.
"Nie, nie byłem z Aurorą." Tyler w końcu się odezwał, ale ona spojrzała na niego, jakby nie wierzyła w słowa, które do niej mówił.
To nie był mój problem, jeśli chciała wierzyć w takie bzdury.
"Więc dlaczego patrzysz na nią w ten sposób? Odrzuciłeś ją wszystkie te lata temu, a teraz żałujesz?" warknęła Layla.
Och wow, naprawdę była paranoiczka. Stłumiłam chichot i spuściłam wzrok na podłogę, jakby była bardziej interesująca.
Nie zamierzałam marnować ani minuty więcej na słuchanie jej... ani jego.
Oboje byli tak żałośni i dziwiło mnie, jak mogą przewodzić watahą, skoro on najwyraźniej ją zdradzał, a ona kochała tylko być w centrum uwagi.
"Więc, jeśli pozwolicie. Moja siostra i ja mamy osobiste sprawy do załatwienia, ponieważ nasza matka jest bardzo chora." Alex powiedział dość niegrzecznie, co sprawiło, że spojrzałam niepewnie na alfę, nie wiedząc, czy nie pobije mojego brata za tak nieuprzejme odnoszenie się do luny.
Nie wyglądał na przejętego, był zbyt zajęty wpatrywaniem się we mnie jak zakochany szczeniak.
Fuj.
"Aurora?"
Moja siostra westchnęła, biegnąc w naszą stronę i przytulając mnie tak mocno, jakby naprawdę za mną tęskniła.
Okej, zaczynałam czuć się dziwnie.
To była ta sama siostra, która praktycznie nienawidziła przebywać ze mną w tym samym pomieszczeniu, zachowywała się, jakbyśmy nie były spokrewnione i prawie się mną nie przejmowała od czasu, gdy odeszłam.
Jednak wciąż była moją siostrą i wiedziałam, że uszczęśliwiłoby to moją matkę, widząc nas wszystkie dogadujące się.
"Nie mogę uwierzyć, że wróciłaś, tak bardzo za tobą tęskniłam i wyglądasz tak, tak inaczej." Trzymała mnie na wyciągnięcie ramion i szczęśliwie się do mnie uśmiechała.
Tak, miała rację, zmieniłam się.
Bardzo. I podobało mi się to.
Debbie chrząknęła, gdy moja siostra robiła wokół mnie tyle zamieszania, rozpływając się nad tym, jak nie może się doczekać wspólnych zakupów i wizyt u fryzjera, po prostu normalnych, zabawnych rzeczy.
Uśmiechnęłam się do siostry, w pełni ciesząc się z zazdrosnych spojrzeń Debbie i bolesnych wibracji od mojego byłego partnera.
"Masz już partnera? Mamy tyle do nadrobienia." Zachichotała z podekscytowania i wzięła mnie pod rękę, prowadząc do głównego domu watahy.
"Czy wiedziałeś, że ona wraca?" Usłyszałam jak Debbie krzyczy na Tylera, a kąciki moich ust utworzyły uśmieszek, gdy próbował jej wszystko wytłumaczyć.
Powodzenia mu życzę z tym, że musi ją znosić przez cały czas.
Była szaloną, ciężarną suką.
Cieszyłam się, że nie będę musiała tu zostać na zawsze.
"Ona jest taką królową dramatu." Moja siostra szepnęła do mnie, gdy byłyśmy poza zasięgiem słuchu.
"Wiesz, to dość oczywiste, że Alfa Tyler żałuje, że kiedykolwiek odrzucił cię jako swoją lunę. Wyglądasz świetnie, siostro."
Nie mogłam powstrzymać uśmiechu na to stwierdzenie. Alfa Tyler żałował, że mnie odrzucił?
Cóż, będzie musiał żyć z tym błędem do końca swojego życia, bo ja, szczerze mówiąc, miałam w dupie co myśli czy robi.
Byłam tu tylko dla mojej matki.
Potrzebowała mnie i tylko ona się teraz liczyła.
Czy aby na pewno?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zatrzymaliśmy się przed sypialnią naszej matki, a moja siostra stanęła w drzwiach.
"Musisz być na to przygotowana. Ona w ogóle nie jest sobą. To wszystko było takie dziwne, wyszła pobiegać i wróciła jakby nie była całkiem świadoma. Od tamtej pory jej stan się pogarsza. Tata musiał wydać jej zakaz przemiany przez to, co robiła sobie samej." Wyjaśniła ściszonym głosem, jakby obawiała się, że ktoś ją usłyszy.
"Alex nigdy nie wspominał o tylu szczegółach." Potrząsnęłam głową, próbując to wszystko zrozumieć.
Moja siostra wzięła mnie za rękę, gdy pchnęła drzwi i weszłyśmy do środka.
Nic nie mogło mnie przygotować na widok mojej matki leżącej w łóżku - spała, gdy weszłyśmy do jej sypialni.
Moja siostra złapała mnie za ramię, a ja wzięłam głęboki oddech. "Aurora, on naprawdę nie lubi o tym rozmawiać. Wezwał cię z powrotem do domu tylko dlatego, że matka tego chciała."
Uniosłam brew i spojrzałam na śpiącą matkę.
Była tak piękna, ale wyglądała zupełnie inaczej niż zapamiętałam.
"Wygląda tak słabo i krucho." Wymamrotałam z niedowierzaniem.
Kiwnęła głową i przygryzła wargę.
"Nie możemy jej tak po prostu zostawić." Czułam się okropnie, całe moje szkolenie pielęgniarskie sprawiło, że rozpaczliwie pragnęłam pomóc mojej biednej matce wyzdrowieć. Tęskniłam za jej uściskiem.
"Gdzie jest nasz ojciec?" Byłam zdziwiona, że nie przyszedł mnie przywitać ani nawet nie był tutaj z naszą matką, swoją partnerką.
Moja siostra spuściła wzrok, jakby nie chcąc odpowiedzieć na to pytanie. Wiedziałam wtedy, że coś przede mną ukrywają.
Co ona przede mną ukrywa?
"Arla? O czym mi nie mówisz?"
Nagle do pokoju wpadł Alex, wyglądając na spanikowanego. Jego spojrzenie przemknęło ze mnie na Arlę i warknął.
"Wyjść. Natychmiast."
Ruszyłam w jego stronę.
"Co się dzieje?" Prawie zapomniałam, że nasza matka śpi na łóżku.
Alex sięgnął po mnie i wyciągnął mnie z sypialni, za nami wyszła Arla, która starała się jak najciszej zamknąć drzwi.
Potem odwrócił się do niej i uderzył pięścią w ścianę, z taką złością, że aż mnie przestraszył.
"Co wy wyprawiacie? Wiecie, że nie powinniśmy przeszkadzać matce, gdy odpoczywa. Chcecie, żeby umarła? Nie widzicie, jaka jest krucha?" Alex krzyczał jej prosto w twarz, przez co Arla wybuchnęła płaczem.
Było mi żal siostry, nigdy nie widziałam takiej agresji u własnego brata.
Jak mógł kogokolwiek tak traktować?
"Alex. Przyjechałeś aż do watahy Layli, żeby mnie wezwać i sprowadzić do domu. Jednak dlaczego mam wrażenie, że nikt nie mówi mi całej prawdy?"
Przyjrzałam się im podejrzliwie. Alex unikał mojego wzroku, podczas gdy Arla była przepełniona poczuciem winy. Widziałam, że chciała mi wszystko powiedzieć, ale obecność Alexa krępowała ją.
"Dlaczego naszego ojca tu nie ma? Gdzie on jest?" Musiałam wiedzieć. Potrzebowałam odpowiedzi.
Oboje milczeli, a ja wyszłam, mając dość tej niedorzecznej gry w zgadywanie.
"Aurora, wracaj tu natychmiast." Usłyszałam, jak mój brat krzyczy za mną, ale szłam dalej, pokazując mu środkowy palec nad głową, żeby wiedział, że jestem wściekła.
Przeszłam w wolny bieg, gdy opuściłam dom watahy.
Na szczęście Alfa Tyler i jego głupia fałszywa partnerka nie byli w pobliżu, bo byłam pewna, że nie będę w stanie powstrzymać języka, gdyby ona choćby oddychała w moim kierunku.
Przysięgłam sobie trzy lata temu, że nigdy więcej nie będę chodzić po tych lasach, a jednak jestem tu i robię dokładnie to.",
Przesuń w górę, aby kontynuować