passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Married My Twin’s Husband - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Married My Twin’s Husband

/

Rozdział 2

rozdział 1

POV Blake

Wiesz, co jest gorsze niż bycie rodzinnym rozczarowaniem?

Bycie o tym przypominaną przy łososiu, kiedy twoi rodzice rozkładają twoje genetyczne porażki na czynniki pierwsze, jakbyś nie siedziała tuż obok nich.

Siedzę na samym końcu naszego mahoniowego stołu, wystarczająco blisko, by usłyszeć każdą zniewagę, ale na tyle daleko, że równie dobrze mogłabym jeść w innej strefie czasowej.

— Paczka Blackwoodów znów dzwoniła w sprawie ogłoszenia zaręczyn Amelii — mówi ojciec, krojąc stek z precyzją seryjnego zabójcy. — Chcą zaproszenie na ślub naszej wspaniałej córki.

— Oczywiście, że chcą. — Matka niemal dostaje orgazmu na samo wspomnienie. — Amelia reprezentuje wszystko, czym szczyci się nasza krew — siłę, inteligencję, umiejętności, które mogłyby rywalizować z samą Boginią Księżyca.

I zaraz się zacznie. Czekaj na to. Trzy, dwa, jeden—

— To naprawdę niezwykłe. — Ojciec spogląda na mnie jak na psie gówno, które właśnie zauważył na bucie. — Bliźniaczki jednojajowe, a tylko jedna odziedziczyła cokolwiek wartościowego. Dwadzieścia lat i wciąż żadnego wilka. Żadnych mocy. Nawet podstawowych instynktów stadnych czy połączenia umysłu. Co za żałosne stworzenie...

Zachowuję kamienną twarz, zapisując to mentalnie na mojej liście kreatywnych obelg. Ta jest właściwie dość łagodna, w zeszłym tygodniu nazwał mnie „genetycznym błędem”.

— Tato, to nie fair… — próbuje Amelia.

— Fair? — Śmiech matki mógłby rysować szkło. — Niesprawiedliwe jest to, że Bogini Księżyca zrobiła sobie żart, umieszczając wszystkie dobre geny w jednej córce, a nas zostawiając z...

Wskazuje na mnie, jakbym była wyjątkowo nieudaną próbą laboratoryjną.

— Czymkolwiek to jest.

Nadziewam kawałek łososia. Czymkolwiek to jest?

Jestem twoją córką, ty psychopatko w designerskich szpilkach. Ale jasne, niech będzie „cokolwiek”.

Ojciec odchyla się do tyłu, studiując mnie z czułością grabarza oglądającego zwłoki.

— Wiesz, co mówią inne paczki o nas, Blake? Szepczą, że jesteśmy słabi, bo wydaliśmy na świat wadliwą dziedziczkę. Że może nasza krew jest skażona.

No świetnie, przeszliśmy od ataków osobistych do polityki stada. Postęp.

— Każdego dnia twoje istnienie przypomina nam o naszym wstydzie — kontynuuje, swobodnie jakby podawał prognozę pogody. — Najsłabsza wilczyca, dziedziczka Alfy, w historii stada. Genetyczny ślepy zaułek.

Słowa trafiają jak zawsze — ostre, precyzyjne, zaprojektowane by ranić. Ale przez dwadzieścia lat nabudowałam już tyle blizn, że kilka kolejnych cięć nic nie zmienia.

Zanim ojciec zdąży przejść do Aktu Drugiego Największych Porażek Blake, Amelia gwałtownie wstaje.

— Trening wieczorny zaczyna się za piętnaście minut. Blake i ja musimy się przygotować.

— No to lećcie. — Ojciec macha widelcem lekceważąco. — Może odkryje w sobie cechę wartą przekazania dalej.

Uciekamy z jadalni, a współczucie Amelii czuć od niej jak ciepło ciała. Cisza się przeciąga, aż w końcu ją przerywa.

— Przepraszam. Nie powinni—

— Mają rację — przerywam jej, nie patrząc w oczy. — Jestem najsłabsza w całym stadzie. Może i w całej naszej przeklętej linii.

Zatrzymuję się, zmuszając się, by spojrzeć na jej idealną twarz — moją twarz, tylko lepszą.

— Ale mogę trenować. Mogę być użyteczna. Nie wspaniała, nie potężna — po prostu... nie odpychająca.

— Nie jesteś—

— Dzięki — znowu jej przerywam, bo jeśli skończy to zdanie jakimś motywacyjnym banałem, to naprawdę wybuchnę. — Że mnie stamtąd wyciągnęłaś.

Wyprzedzam ją, zanim zdąży odpowiedzieć, kierując się do siłowni. W ośrodku treningowym aż roi się od młodych wilków kończących swoje ćwiczenia.

Rzucam się w wir samotnych treningów bojowych, przelewając całą frustrację w ciosy i bloki.

Moje ciało krzyczy, płuca palą, mięśnie drżą, ale nie przestaję. Ból to tylko słabość opuszczająca ciało, czy jak to tam toksyczni trenerzy lubią mówić.

Schładzam się, myśląc, że może naprawdę przeżyję kolejny dzień, gdy dwóch wilków z młodszej grupy treningowej wślizguje się na ring.

Krążą wokół mnie jak drapieżcy, co, bądźmy szczerzy, w ich oczach pewnie jest prawdą.

— No proszę, kto tu się bawi w żołnierza — szydzi pierwszy.

Chyba nazywa się Mark. Albo Mason. Jakieś imię na „M”, które krzyczy „przyszły dupek wojownik”.

— Nawet nie ma wilka — dodaje jego kumpel, śmiejąc się jakby wymyślił komedię. — Myślisz, że możesz sparować z prawdziwymi Nightshade’ami?

Utrzymuję postawę, wykończona, ale nie ustępuję. — Któryś z was chce to sprawdzić? A może obaj?

Mikey, nazwijmy go tak, rzuca się pierwszy i o ja pierdolę, jest szybki. Jego pięść trafia mnie w twarz, zanim zdążę się uchylić.

Czuję smak żelaza — krew w ustach. W końcu udaje mi się wyprowadzić jeden porządny cios, który go zaskakuje, ale wtedy jego kumpel dołącza, bo najwyraźniej honor nie obowiązuje, gdy bijesz stadne wyrzutki.

Obchodzą się ze mną jak profesjonaliści.

Moje ciało ląduje na macie raz za razem, a widzowie mają z tego ubaw, śmiejąc się i zachęcając. Bo nic tak nie buduje jedności stada, jak patrzenie, jak wadliwa córka Alfy obrywa po tyłku.

Wtedy Amelia wpada niczym mściwy anioł. Zmiata obu wilków z ringu z taką siłą, że budynek aż się trzęsie.

Jeden z nich, zamachując się jeszcze na mnie, przypadkowo zahacza ją w policzek, zanim wylatuje z ringu. Gdy orientuje się, co zrobił, blednie na twarzy.

Nie dotyka się Złotego Dziecka. To zasada numer jeden.

— O kurwa… Przepraszam, Amelia, nie chciałem—

— Nic mi nie jest — mówi przez zaciśnięte zęby, ale ręka natychmiast ląduje na policzku i wraca zakrwawiona. — To nic takiego.

— Chodź — mruczy Amelia, już ciągnąc mnie do wyjścia z siłowni. — Musimy położyć na to lód.

Zanim docieramy do mojego pokoju, już czuję, jak pojutrze rozkwitają siniaki. Żebra bolą, ramię na pewno będzie fioletowe, a warga ma ładne rozcięcie.

Ale to policzek Amelii sprawia, że żołądek mi się skręca.

Tej nocy robię przegląd najnowszej kolekcji kolorowych śladów, gdy sylwetka matki pojawia się w moich drzwiach. Nie puka. Nigdy nie puka.

Jej sępie oczy natychmiast znajdują mały opatrunek na policzku Amelii. Oczywiście. Ta kobieta dostrzeże mikroskopijną wadę z orbity.

— Co. Się. Stało. — Każde słowo ciężkie jak lód.

Gdy wyjaśniam, nie żąda nazwisk. Nie obiecuje kary dla idiotów, którzy mnie zlali.

Zamiast tego jej dłoń wplątuje się w moje włosy i szarpie moją głowę tak mocno, że kręgosłup trzeszczy. Policzek, który następuje, sprawia, że dzwoni mi w uszach i przez trzy sekundy nic nie widzę.

— Jak śmiesz — syczy. — Twoja siostra ma ślub za dwa tygodnie! Dwa. Tygodnie. A teraz będzie musiała iść do ołtarza w makijażu na siniaku, bo byłaś zbyt żałosna, żeby się obronić!

— Mamo, przestań— — próbuje Amelia z korytarza.

Ale matka już ciągnie mnie przez dom za włosy jakbym była wściekłym zwierzęciem, które trzeba uśmiercić.

Otwiera drzwi wejściowe z taką siłą, że zawiasy aż trzeszczą, odsłaniając noc tak zimną, że oddech od razu zamienia się w mgłę. Pełnia księżyca wisi nad głową jak kosmiczny środkowy palec.

— Przemień się — rozkazuje, popychając mnie na kamienne schody. — Przemień się teraz albo zostań tu do świtu. Może jak wystarczająco mocno będziesz błagać Boginię Księżyca, zlituje się nad twoją bezwartościową skórą.

Drzwi zatrzaskują się z ostatecznością wieka trumny.

Długo klęczę, wpatrując się w jasną, szyderczą kulę skały, która powinna być święta dla naszego rodzaju. Zaciskam szczęki tak mocno, że chyba naprawdę pęknie mi ząb.

Ale nie płaczę i nie błagam. Patrzę w stronę ciemnej linii drzew za naszym idealnym podwórkiem, zaciskając pięści aż paznokcie przebijają skórę.

Po raz tysięczny sięgam w głąb siebie, wołając wilka, który powinien tam być.

Wołając tę część mnie, która uczyniłaby mnie godną, kompletną, kimś więcej niż największym rozczarowaniem rodziny.

Po raz tysięczny — nikt nie odpowiada.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

POV Blake

Poranek nadchodzi, gdy Amelia wali w moje drzwi tak, jakby była z FBI.

"Wstawaj, idziemy na spacer."

Wciąż zajmuję się siniakami z poprzedniej nocy, kiedy ona i tak wpada do środka. Prywatność to mit, kiedy masz bliźniaczkę z zapędami Alfy.

"Jezu, Blake." Widzi szkody i jej twarz robi ten wyraz, kiedy jest jednocześnie wściekła i pełna poczucia winy. "Jest jeszcze gorzej, niż się spodziewałam. Pozwól mi to ulecz—"

"Nie ma mowy." Zsuwam się z łóżka, ignorując jak każdy mięsień wyje z bólu. "Odznaka honoru. Poza tym, mama dostanie szału, jeśli zmarnujesz energię na leczenie rodzinnego zwierzaka doświadczalnego."

"Nie jesteś—"

"Zachowaj to dla kogoś, kto ci uwierzy."

I tak idzie za mną. Bo Amelia ma to patologiczne pragnienie naprawiania wszystkiego, a ja jestem chodzącą katastrofą, której nigdy nie da się naprawić na stałe.

Łapię swoją bluzę i kieruję się do tylnego wyjścia, nie sprawdzając nawet, czy idzie za mną. Miękki tupot jej kroków za plecami mówi mi, że tak.

Dwadzieścia minut później jesteśmy głęboko w lesie za terytorium watahy, idziemy do naszego miejsca. Prastary dębowy gaj to jedyne miejsce na całym tym pieprzonym terenie, gdzie mogę oddychać bez liczenia, na ile przestrzeni mi wolno sobie pozwolić.

Amelia opiera się o nasze ulubione drzewo, to gigantyczne drzewo, które pewnie jest starsze niż cały kompleks wyższości naszej linii krwi. Opadam obok niej, pozwalając ciszy nas otulić.

Bez polityki watahy, rozczarowanych rodziców, bez genetycznych porównań. Tylko my.

"To wszystko to bzdura, wiesz?" odzywa się w końcu.

"Musisz być bardziej konkretna, siostro," parskam. "Chodzi ci o to, że jestem chodzącym rozczarowaniem? Czy o to, że rodzice traktują mnie jak nieudany eksperyment naukowy?"

"O wszystko." Używa swojego stanowczego głosu, tego, przy którym słabsi wilkołaki się poddają. "Zdecydowali, że jesteś wadliwy, zanim jeszcze nauczyłeś się chodzić. Zanim miałeś szansę—"

"Na co? Na ujawnienie moich super wyjątkowych wilkołaczych mocy?" Skubię korę dębu, unikając jej spojrzenia. "Mam dwadzieścia lat i wciąż czekam, aż pojawi się mój wilk. Może Bogini Księżyca po prostu o mnie zapomniała. Zostawiła mnie na czytanych, wiesz?"

"Albo może ON A ma inny plan." Amelia mówi to z taką pewnością, że mogłaby góry przenosić, przysięgam. "Możesz łączyć się ze mną myślowo, to już coś."

To prawda. Nasza mentalna więź to dosłownie jedyna nadnaturalna sztuczka, jaką mam.

Podczas gdy inni wilkołaki przemieniają się i pokazują swoją dominację, ja tutaj bawię się w telepatyczny głuchy telefon z siostrą. Cholernie spektakularne.

‘Przestań,’ jej głos odbija się w mojej głowie. ‘Jesteś więcej niż—’

‘Więcej niż co?’ odpowiadam przez więź. ‘Więcej niż rodzinny wstyd? Więcej niż ślepy zaułek genetyczny? Pogódź się z tym, Am. Jestem po prostu bardzo drogim człowiekiem.’

Zamilkła, zarówno na głos, jak i w mojej głowie, a to znaczy, że myśli. Niebezpieczny grunt.

"A propos drogich ludzi," mówię, desperacko zmieniając temat, "jak ci idzie z tym całym aranżowanym małżeństwem?"

Jej twarz wyraża coś skomplikowanego—nie do końca wygląd zbliżającego się końca świata, jakiego się spodziewałem, ale też nie jest to ślubna euforia.

"Alpha Matthias Henderson." Wypowiada to imię, jakby sprawdzała, jak brzmi na jej ustach.

I, co zaskakujące, nie wydaje się smakować jak trucizna.

"Ojciec wciąż uważa, że wydanie mnie za Alfę naszej największej rywalizującej watahy przyniesie pokój i pozwoli uzyskać dostęp do ich terytorium."

Mówi o tym jak więzień opowiadający o godzinie swojej egzekucji. Nieuniknione i ciężkie od strachu.

Amelia skubie korę naszego dębu, nie patrząc mi w oczy. "Ale szczerze? Mogłoby być gorzej. Dużo gorzej."

"To najpiękniejsza rekomendacja aranżowanego małżeństwa, jaką słyszałem."

"Zamknij się." Ale prawie się uśmiecha.

"Spotykasz się z nim dwa razy do roku odkąd mieliście po szesnaście lat," zaczynam ostrożnie, "a nigdy mi o nim za dużo nie mówisz. Może już czas?"

Amelia milczy przez chwilę, a przez naszą więź nie przebija się wcale strach, którego się spodziewałem, a coś bardziej złożonego. Rezygnacja zmieszana z... ulgą?

„Matthias jest w porządku”, przyznaje. „Jest bystry—naprawdę inteligentny, a nie tylko udaje Alfę. Ma takie suche poczucie humoru, które czasem mnie zaskakuje.”

„Szokujące. Wilk z osobowością.”

„On rozumie, wiesz? Te wszystkie polityczne sprawy. Jemu też nie podoba się aranżowana część, ale nie wyładowuje tego na mnie. Mieliśmy zaskakująco szczere rozmowy o tym, co to wszystko tak naprawdę znaczy.”

To... nie tego się spodziewałam. „Więc naprawdę go lubisz?”

„Jako człowieka? Tak, lubię. Jest honorowy, nie traktuje mnie jak żony-trofeum, a do tego ma ten cały mroczny styl Alfy, który pewnie sprawia, że inne wilczyce wzdychają.”

Zawiesza głos. „Ale to nie jest miłość. Oboje to wiemy.”

„Ale nie jest strasznie.”

„Ale nie jest strasznie”, zgadza się. „Dał mi jasno do zrozumienia, że nie oczekuje jakiejś bajkowej historii. To polityka w sukni ślubnej, ale przynajmniej nie jest totalnym dupkiem. A ja jestem traktatem w cyckach.”

„Poetycko. Powinnaś to włożyć do przysięgi.”

Szturcha mnie łokciem, ale delikatnie. Zawsze delikatnie ze mną, jakbym mogła się rozpaść.

I słusznie. W tym momencie trzyma mnie jedynie upór i wściekłość.

„Dwa tygodnie”, szepcze, i po raz pierwszy nie brzmi to jak wyrok śmierci. „Za dwa tygodnie będę Luną stada Bloodmoon. Zamieszkam na terytorium dawnych wrogów. Będę grała w dom z mężczyzną, którego szanuję, ale nie kocham.”

„Mogłoby być gorzej”, powtarzam jej wcześniejsze słowa.

„Mogłoby być gorzej”, zgadza się, ale to, czego nie mówi, co wisi w powietrzu między nami, to fakt, że zostawienie mnie tu samej wciąż ją przeraża.

Bez niej jestem tylko zwierzyną z rodowodem, i obie doskonale o tym wiemy.

„Co się ze mną stanie, gdy odejdziesz?” Pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę je powstrzymać.

Żałosne.

Dwadzieścia lat i nadal trzymam się siostry starszej o piętnaście minut jak kocyka bezpieczeństwa.

„Coś wymyślę.” Dłoń Amelii odnajduje moją, ściska mocno. „Nie zostawię cię tu, byś—”

„Dalej była rodzinną lalą do przebierania?” Próbuję brzmieć beztrosko, ale głos mi się łamie. „Spoko. Mam dwadzieścia lat praktyki. Jestem jak Michael Jordan rozczarowań.”

„Blake—”

„Mówię serio. Zaraz dostanę kontrakt sponsorski. Nike: Po prostu rozczaruj.”

„Przestań.” Ale prawie się uśmiecha, a o to mi chodziło. „Nienawidzę, że to robisz. Używasz humoru jak zbroi.”

„Lepsze to niż używanie twarzy jak worka treningowego. O, czekaj…”

Przez naszą więź czuję, jak jej poczucie winy wybucha, ostre i gorzkie. Obwinia się za wczorajszą noc. Za to, że nie zdążyła na czas, za to, że jest tą bliźniaczką, która dostała wszystkie dobre geny, podczas gdy ja dostałam odrzuty z fabryki.

„Hej”, mówię, szturchając ją ramieniem. „To nie twoja wina, że Bogini Księżyca miała faworytów. Nie możesz nic poradzić na to, że jesteś idealna, tak samo jak ja nie mogę nic poradzić na to… czymkolwiek to jest.”

„Jesteś moją siostrą”, mówi z pasją. „Jesteś odważna, mądra, zabawna i—”

„I kompletnie cholernie bezsilna w świecie, gdzie liczy się tylko siła.”

Prawda wisi między nami jak trup.

Za dwa tygodnie jej tu nie będzie. Wydadzą ją za mąż, żeby przypieczętować sojusz. Zamieszka z obcymi, którzy mogą ją traktować dobrze albo zobaczyć w niej tylko politycznego pionka.

A ja zostanę tu sama, z rodzicami, dla których jestem dowodem, że nawet potężna krew Bishopów może wydać na świat nieudacznika.

„Obiecaj mi coś”, mówi Amelia nagle.

„Zależy. To coś głupiego jak ‘uwierz w siebie’ albo ‘bądź silna’? Bo już mi się skończyła energia na plakaty motywacyjne.”

„Obiecaj, że przeżyjesz.” Jej głos jest stalą owiniętą jedwabiem. „Cokolwiek się stanie, cokolwiek ci zrobią, obiecaj, że przeżyjesz, dopóki nie wymyślę, jak cię stąd wyciągnąć.”

Chcę zażartować, odbić jak zawsze. Ale spojrzenie w jej oczach mnie powstrzymuje.

Tonie w poczuciu winy, strachu i odpowiedzialności, której nie powinna dźwigać.

„Obiecuję”, kłamię, bo co innego mogę zrobić? „Przeżyję. Prawdopodobnie z czystej złośliwości, ale jednak.”

Ściska moją dłoń jeszcze raz i przez naszą więź czuję jej desperacką nadzieję, że nie zostawia mnie na pastwę wilków.

A przecież zostawia. Dosłownie. Ale pozwolę jej wierzyć, że jest inaczej.

To najmniej, co mogę zrobić dla jedynej osoby, której kiedykolwiek zależało na rodzinnym rezerwowym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Blake

Patrzenie, jak Amelia przygotowuje się do swojego ślubu, jest jak oglądanie kogoś trenującego do własnej egzekucji, tylko z większą ilością tiulu i pasywno-agresywnymi kompozycjami kwiatowymi.

Mama jest w trybie Pełnej Luny-Dyktatorki, kontroluje absolutnie każdy, kurwa, szczegół: od składania serwetek po wyraz twarzy Amelii.

Czaję się w drzwiach jak rodzinny duch, patrząc, jak moja siostra jest programowana na broń w bieli. Przez naszą więź czuję, jak krzyczy. Ale na głos? Perfekcyjne posłuszeństwo.

"Blake." Mama mnie zauważa, bo oczywiście, że tak. "Zrób coś pożytecznego. Idź zorganizuj bagaż Amelii. Postaraj się niczego nie zepsuć."

Salutuję sarkastycznie i zmykam, zanim wymyśli jeszcze bardziej kreatywne sposoby, by mi przypomnieć, że jestem bezwartościowa.

Później, gdy mama wreszcie poszła postraszyć jakieś florystki, znajduję Amelię w jej pokoju, otoczoną ślubnym bajzlem. Suknia wisi tam jak jedwabne więzienie.

"Przetrwasz?" pytam.

Śmieje się, ale brzmi to jak tłuczone szkło. "Zdefiniuj przetrwać."

"Wciąż oddychasz, minimalne szkody psychiczne, jeszcze nie popełniłaś żadnego przestępstwa."

"To nie." Trzyma suknię ślubną, jakby mogła ją ugryźć. Potem jej oczy nabierają dziwnego, desperackiego blasku. "Przymierz ją."

"Co? Nie. To—"

"Proszę." Wciska mi suknię. "Dla zabawy."

Nie ma w tym nic zabawnego, patrząc na tę maniakalną energię, która od niej bije, ale biorę suknię. Jest cięższa, niż wygląda, cały ten jedwab, koronka i oczekiwania.

Wślizguję się w nią w jej łazience, a kiedy wychodzę, Amelia patrzy, jakby zobaczyła ducha. Może właśnie tak jest.

"Popatrz," szepcze, obracając mnie w stronę lustra na całą wysokość.

O kurwa.

Jesteśmy identyczne. Nie tylko na zasadzie "siostry, które są do siebie podobne", ale jakbyśmy były tą samą osobą. Ta sama twarz, ta sama sylwetka, wszystko to samo.

Nawet ja nie wiem, gdzie ja się kończę, a ona zaczyna.

"Mogłybyśmy oszukać każdego," mówi Amelia, a jej głos pęka jak cienki lód. "Nawet matka myliła nas, jak byłyśmy małe, pamiętasz? Zanim nie mogłaś się przemienić. Zanim uznali, że jesteś jakaś zepsuta."

"Am—"

"Czasem udawałam, że jestem tobą." Wyznanie wyrywa się z niej, jakby trzymała je latami. "Kiedy bycie idealną było jak topienie się. Udawałam, że jestem tobą i nie muszę dźwigać na barkach całej pierdolonej linii krwi."

"Tak, bo bycie rodzinnym rozczarowaniem to taki pakiet wakacyjny."

"Przynajmniej możesz być sobą."

Patrzę na nią. "Jesteś naćpana? Nie mogę być nikim. Mogę być nikim ."

Dotyka lustra tam, gdzie nasze odbicia się zlewają. "Jesteśmy więźniarkami, Blake. Tylko w innych celach."

Prawda uderza jak policzek.

Ma rację. Jesteśmy obie pojebane, tylko inną czcionką.

Tamtej nocy byłam na wpół przytomna, gdy moje drzwi skrzypią. Amelia wślizguje się jak cień, ściskając swój skórzany pamiętnik jakby był zrobiony z trotylu.

"Blake." Jej głos jest pilny, przestraszony. "Musisz to schować."

Siadam, natychmiast rozbudzona.

Wszystko w jej postawie krzyczy, że coś jest nie tak. Sposób, w jaki się trzyma, drżenie jej rąk, a ręce Amelii nigdy się nie trzęsą. To ona zawsze jest tą stabilną.

Coś jest naprawdę bardzo nie tak.

"Co się dzieje?"

"Po prostu to weź." Wciska mi pamiętnik w dłonie, a jej palce są lodowate. "Schowaj go gdzieś, gdzie mama go nigdy nie znajdzie. Tam jest... wszystko, co dla mnie ważne."

Przez naszą więź czuję jej przerażenie. Nie przed ślubem, nie przed Matthiasem, tylko czymś innym. Czymś nieskończenie gorszym.

"Amelia, co się, kurwa, dzieje?"

Ale tylko pochyla się i całuje mnie w czoło, jej usta zimne jak marmur. "Kocham cię, siostro. Nigdy o tym nie zapomnij."

"Przerażasz mnie…"

"Przepraszam." Cofając się do drzwi, jakbym miała ją powstrzymać. "Za wszystko. Że nie byłam wystarczająco silna, żeby—"

"Am—"

"Kocham cię," mówi jeszcze raz, i znika.

Powinnam była za nią pójść. Powinnam się domyślić.

Powinnam zrobić coś innego niż tylko schować jej pamiętnik pod luźną deską w mojej szafie i wrócić spać jak idiotka.

Świt przychodzi za wcześnie i zbyt cicho.

Brak odgłosów porannej rutyny z pokoju Amelii. Żadnego szumu prysznica.

Tylko cisza.

O siódmej rano niewiedza zżera mnie od środka. Pamiętnik leży pod moją podłogą jak naładowany pistolet, a ja nie mogę przestać myśleć o tym, jak powiedziała ‘kocham cię’.

Nie "dobranoc" czy "śpij dobrze". Kocham cię .

Jebać to.

Czytałam jej pamiętnik już wcześniej. Pisała w nim, kiedy byłam w pokoju, jakbyśmy miały jakiś popieprzony literacki nocleg. Nie będzie miała mi za złe.

Ale kiedy go otwieram, krew w moich żyłach zamienia się w lód.

„Nie mogę już tego dłużej robić. Nie mogę patrzeć, jak niszczą Blake kawałek po kawałku, podczas gdy ja stoję obok i udaję idealną córkę. Mam już dość bycia ich Złotym, kurwa, Dzieckiem. Sama myśl o zdradzie Matthiasa, o życiu w kłamstwie do końca moich dni—już mnie to zabija. Dlatego wybieram własne wyjście. Blake będzie się obwiniać. Zawsze to robi. Ale to nie jej wina. To moja, bo byłam zbyt słaba, żeby walczyć, zbyt przestraszona, żeby uciec, zbyt zmęczona, żeby dalej udawać. Przepraszam, Blake. Bardzo cię przepraszam. Nie mogę udawać, że jestem dość silna, by utrzymać nas obie. Nie mogę wyjść za kogoś, kogo nie kocham, żeby ratować stado, które nie zasługuje na ratunek. Nie mogę poślubić dobrego człowieka tylko po to, by go zniszczyć. Mam już dość wszystkiego. Może jeśli mnie zabraknie, wreszcie zobaczą, co ci zrobili. Kocham cię. Przepraszam. Nie idź za mną do dębowego gaju. Bądź wolna.”

„Nie…” Dziennik wypada mi z odrętwiałych palców. „Nie, nie, nie, nie, NIE!”

Biegnę, zanim mózg nadąży, wciąż w koszulce do spania i szortach, bosymi stopami uderzając o zimną podłogę. Przelatuję przez dom jak cholerny huragan.

„Gdzie jest Amelia?” Łapię pierwszego członka stada, jakiego widzę, jakiegoś nikogo, który zwykle udaje, że nie istnieję.

Patrzy na mnie, jakbym wyrosła mu druga głowa. „Ja... nie widziałem jej?”

Kuchnia. Pusta. Jej pokój. Puste łóżko, otwarte okno, wciąż niosące tę okropną ostateczność.

„Amelia!” Teraz krzyczę, sprawdzam każdy pokój, każdą szafę, każde miejsce, gdzie mogłaby się schować.

Kolejni członkowie stada patrzą, jakbym miała za chwilę załamanie psychiczne. Słusznie. Ale nikt jej nie widział.

Biegnę w stronę lasu, do naszego dębowego gaju, płuca płoną.

Może się mylę. Może zmieniła zdanie. Może po prostu uciekła beze mnie. Może—

Ale słyszę głosy zanim cokolwiek zobaczę. Męskie głosy. Śmieją się.

Przebijam się przez linię drzew i tam są—czterej patrolujący wilcy stoją w kółku wokół czegoś na ziemi, uśmiechnięci, jakby właśnie wygrali na loterii.

„No wreszcie, kurwa,” mówi jeden. „Myślałem, że ta żałosna suka w końcu nabierze jaj.”

„Założę się, że całą noc zbierała odwagę. Żałosne,” szydzi drugi.

Rozmawiają o samobójstwie jak o puencie swojego ulubionego żartu. Jakby ktoś wybierający śmierć był rozrywką.

Wtedy ją widzę.

Blond włosy rozrzucone na martwych liściach. Znane niebieskie piżamy. Ciało, które powinno być moje, którego wszyscy się spodziewali, leżące nieruchomo pod naszym dębem.

Świat przechyla się na bok.

„Nie!” Słowo wyrywa mi się z gardła jak potłuczone szkło. Ruszam, zanim pomyślę, przepychając się obok nich z siłą, o którą się nie podejrzewałam. „Odpieprzcie się od niej!”

Padam na kolana obok niej, a moje dłonie trzęsą się tak mocno, że ledwo mogę dotknąć jej twarzy.

„Amelia… Am, obudź się. No dalej…”

Ale jest zimna. Nie całkiem jeszcze, ale już zaczyna. Jej skóra ma ten woskowy odcień, który oznacza, że odeszła, naprawdę odeszła, bez powrotu.

Teraz szlocham, przyciągając jej głowę na kolana, a jej twarz—Bogini, jej twarz wygląda dokładnie jak moja, ale już nigdy się nie uśmiechnie.

Te same rysy, ta sama kość policzkowa, to samo wszystko, tylko że ona już nigdy nie otworzy oczu.

Już nigdy nie powie mi, że jestem czymś więcej niż rodzinnym rozczarowaniem.

Już nigdy nie spojrzy na mnie z tą upartą determinacją, która utrzymywała nas przy życiu.

Śmiech gaśnie nagle, jakby ktoś poderżnął im gardła.

„Czekaj,” szepcze jeden. „To... to nie...”

„O kurwa,” odzywa się inny głos. „To Amelia…”

„Ale myśleliśmy—”

„Zamknijcie się,” warczę przez łzy. „Po prostu się, kurwa, zamknijcie.”

Uciekają jak karaluchy, kiedy zapala się światło, nagle bardzo zainteresowani byciem gdziekolwiek indziej.

Tchórze. Co do jednego.

Po kilku minutach zostaję sama z ciałem siostry i miażdżącym ciężarem rzeczywistości.

To powinnam być ja.

Wszyscy się tego spodziewali.

Cholera, sama się tego spodziewałam. Rodzinne nieudacznictwo, które nie potrafi się przemienić, nie potrafi walczyć, nie potrafi nic zrobić dobrze, w końcu wybiera ostateczne wyjście.

Ale to nie byłam ja.

To była ona. Idealna, złota Amelia, która uśmiechała się przez wszystkie polityczne intrygi, każde aranżowane spotkanie, każdą ofiarę wymaganą przez naszych rodziców.

Moje palce suną po jej policzku, wciąż miękkim, wciąż dość ciepłym, by przez jedną głupią sekundę mieć nadzieję.

„Przepraszam…” szepczę. „Tak bardzo cię przepraszam. Powinnam była wiedzieć. Powinnam była cię powstrzymać…”

Ale nie zrobiłam tego. Bo jestem dokładnie tym, za kogo mnie mają—bezużytecznym, bezsilnym rozczarowaniem, które nawet nie potrafi uratować jednej osoby, na której mu zależało.

A teraz jej nie ma, jestem sama, a życie śmieje się z nas wszystkich.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Married My Twin’s Husband

Married My Twin’s Husband

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa