POV Matthias
Trzy dni po ślubie i zaczynam myśleć, że straciłem rozum.
Na papierze wszystko jest idealne. Moja nowa żona przechodzi przez przedstawianie się stadu tak, jakby się do tego urodziła. Technicznie rzecz biorąc, tak właśnie było.
Amelia oczarowuje starszyznę politycznymi spostrzeżeniami, zapamiętuje imiona wszystkich, pyta o wnuki. Nawet moi najbardziej sceptyczni członkowie rady zaczynają się do niej przekonywać.
„Twoja Luna ma doskonały instynkt”, mówi mi Starsza Catherine, gdy Amelia sugeruje nową rotację patroli, która jest jednocześnie bardziej wydajna i mniej obciążająca dla naszych wojowników. „Bogini Księżyca dokonała dobrego wyboru.”
Mój wilk zgadza się z nią tak mocno, że niemal przemieniam się tuż tam, na sali obrad. Od ślubu nie zamknął tematu „partnerki”.
To zaczyna być problem.
Budzę się owinięty wokół niej, jakby miała wyparować. Muszę się powstrzymywać, żeby nie warczeć, kiedy inni samce podchodzą zbyt blisko. Wczoraj niemal rozszarpałem gardło Jacksonowi za to, że ją rozśmieszył.
Co do cholery jest ze mną nie tak?
„Gotowa na obchód terytorium?” pytam, gdy poranne zebrania dobiegają końca.
Amelia uśmiecha się swoim zwyczajowym, zadziornym uśmiechem, ale coś mignęło jej w oczach. „Prowadź, Alfie Matthiasie.”
Idziemy przez ziemie stada, a ja wyjaśniam wszystko jak odpowiedzialny przywódca, którym powinienem być. Oznaczenia granic, strefy bezpieczeństwa, tereny treningowe.
Wchłania wszystko, zadaje mądre pytania, zauważa rzeczy, które przypominają mi, czemu to ma sens polityczny. Ale mojego wilka nie obchodzi polityka.
On chce przycisnąć ją do najbliższego drzewa, docisnąć ciało do jej ciała, aż nie zostanie między nami żadnej przestrzeni, i po prostu—
„To tam jest ogród leczniczy?” pyta, skutecznie odwracając moje nieprzyzwoite myśli.
„Tak. Nasza uzdrowicielka, Sage Helen, się nim zajmuje.” Obserwuję, jak z prawdziwym zainteresowaniem ogląda rośliny lecznicze. „Będzie chciała cię poznać osobiście. Uprzedzam: to moja matka i pewnie cię przepyta.”
„Nie mogę się doczekać”, mówi i brzmi, jakby naprawdę się cieszyła.
Idziemy dalej, kierując się w stronę lasu graniczącego z domami stada. Tutaj wydaje się bardziej zrelaksowana, z dala od oczu i oczekiwań. Jej ramiona opadają, uśmiech staje się mniej wyćwiczony.
„Jest tu pięknie”, szepcze, rozglądając się, jakby widziała drzewa po raz pierwszy.
„Inaczej niż na terytorium Nightshade?”
„Bardzo.” Coś smutnego przemknęło jej przez twarz. „Więcej wolności.”
Zanim zdążę zapytać o ten ciekawy wybór słowa, podbiega Zack, wyraźnie spięty.
„Matthias, mamy problem. Spór graniczny z watahą Riverside. Twierdzą, że polowaliśmy na ich ziemi.”
Pieprzone Riverside. „Nie przekroczyliśmy granicy od miesięcy.”
„Wiem, ale upierają się. Alfa Braiden chce rozmawiać za dziesięć minut.”
Patrzę na żonę, która macha ręką. „Załatw sprawy. Ja trochę poeksploruję.”
„Nie oddalaj się za bardzo”, mówię, po czym ruszam za Zackiem w stronę domu stada.
Ale ciągle oglądam się za siebie, patrząc jak idzie w stronę stawu jakieś pięćdziesiąt metrów od głównych budynków.
Rozmowa z Alfą Braidenem jest dokładnie tak irytująca, jak się spodziewałem. Gdy Zack wyciąga logi patroli, żeby udowodnić, że nie naruszyliśmy ich granic, ustawiam się tak, by widzieć przez okno.
Moja żona—Bogini, wciąż dziwnie to brzmi—kuca przy brzegu stawu najbliżej domu stada, wygląda spokojnie i zrelaksowana.
„Dowody zapachowe sugerują—” Braiden ględzi, ale tylko jednym uchem słucham.
Przeciąga palcami po wysokiej trawie, ten sam delikatny uśmiech z wcześniej błąka się jej po ustach. Wtedy się zatrzymuje, skupiając się na czymś przy wodzie.
Amelia przesuwa się ostrożnie, jakby na coś polowała.
„Matthias, słuchasz mnie?” Braiden warczy.
„Każde słowo”, kłamię, obserwując, jak powoli się pochyla.
Wtedy to widzę. Ma coś w dłoniach, podnosi to delikatnie. Gdy otwiera dłonie, na jej dłoni siedzi mała żabka, a ona uśmiecha się, jakby znalazła skarb.
Świat staje w miejscu.
Amelia Bishop panicznie boi się żab. Nie niechęć, nie lekka awersja. Pełnoobjawowa fobia.
Sam tego byłem świadkiem. Podczas jednego deszczowego dnia mała rzekotka wskoczyła na podłogę przy stole i dosłownie wdrapała się na krzesło, blada i trzęsąca się, krzycząc.
Innym razem prawie się hiperwentylowała, gdy jedna dostała się do kuchni w stadzie.
„To nie są racjonalne lęki, wiem”, tłumaczyła później, zawstydzona. „Blake próbował mi pomóc, pokazując mi 'słodkie' żabki, jasne. Nigdy nie zadziałało. Tylko robiło mi się gorzej.”
A kobieta przy stawie ugłaskuje żabę jak szczeniaczka.
Przygląda jej się uważnie, pewnie rozpoznając gatunek, potem łagodnie odkłada ją przy wodzie. Gdy żaba odskakuje, śmieje się—jasno, radośnie i całkowicie cholernie inaczej.
„—żąda oficjalnych przeprosin”, mówi Braiden.
„Oddzwonię”, mówię, kończąc rozmowę zanim zdąży zaprotestować.
„Matt?” Zack patrzy z troską. „W porządku?”
„Tak. Muszę coś sprawdzić.” Już ruszam do drzwi. „Wyślij Alfie Braidenowi logi patroli. Jak mu nie pasuje, niech się goni.”
Wychodzę na zewnątrz, starając się iść spokojnie.
Wciąż jest przy stawie, obserwując ważki tańczące nad wodą. Gdy słyszy moje kroki, odwraca się z tym idealnym uśmiechem.
„Wszystko załatwione?”
„Tak.” Studiuję jej twarz, szukając... czego? Oznak, że jest kimś innym? Te same rysy, ten sam głos, wszystko takie samo. „Podoba ci się przy stawie?”
„Jest spokojnie. Widziałam najpiękniejszą...—” urywa, coś miga jej po twarzy. „Ważkę. I była żaba, fuj.”
Bzdura. Absolutna bzdura.
„Na pewno? Przysięgłbym, że widziałem, jak ją trzymałaś.”
Jej śmiech jest nerwowy. „To chyba światło tak zagrało. Wiesz, jak bardzo boję się żab.”
Wiem, jak bardzo Amelia bała się żab. Ale ty?
Wyglądałaś tam jak jakaś pierdolona Królewna Śnieżka, disneyowska księżniczka żab.
Zastanawiam się teraz, czy są jakieś wizualne różnice między Amelią a jej bliźniaczką? Czy byłbym w stanie odróżnić, która to która, gdyby stały obok siebie?
Wpada mi do głowy szalona myśl, tak niedorzeczna, że chcę ją natychmiast odrzucić. Ale nie odpuszcza, zapuszcza korzenie w moim umyśle jak trująca roślina.
A jeśli to nie Amelia? A jeśli jej siostra Blake nie zginęła w „tragicznym wypadku”?
A jeśli to Amelia nie żyje?
To by wyjaśniało tak wiele…
„W porządku?” pyta, dotykając mojego ramienia. „Wyglądasz... dziwnie.”
Jej dotyk przeszywa mnie prądem, mój wilk niemal popiskuje z rozkoszy i pragnie więcej. Wtedy wiem na pewno: kimkolwiek jest ta kobieta, jest moja.
„W porządku”, skłamałem. „Po prostu się zamyśliłem.”
Ona może być Blake Bishop, tą bez wilka. I jeśli mam rację, została rzucona na pożarcie wilkom, dosłownie. Zmuszona udawać swoją martwą siostrę, poślubić obcego , żyć w kłamstwie, które może ją zabić, jeśli zostanie odkryte.
Mój wilk warczy na samą myśl, że ktoś mógłby ją skrzywdzić.
„Powinniśmy wracać”, mówię, kładąc jej rękę na dolnych plecach. Drży na ten dotyk. „Za chwilę będzie kolacja.”
Wracając, podejmuję decyzję.
Nie skonfrontuję jej, jeszcze nie. I tak już jest przerażona, podskakuje na każdy cień, ciągle sprawdza, czy dobrze odgrywa swoją rolę. Jeśli to naprawdę Blake, musi najpierw mi zaufać, by się otworzyć.
By zrozumiała, że nie jestem jej wrogiem.
Ale jeśli się mylę? Jeśli to naprawdę Amelia, a po prostu zmieniła się przez żałobę? Wtedy obserwowanie i czekanie nic nie szkodzi, chyba.
Mój wilk już zna prawdę, nawet jeśli ludzka część mnie dopiero dogania. To nie jest kobieta, którą miałem poślubić. To ktoś zupełnie inny.
Ktoś, kto może naprawdę jest moją drugą połówką.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Blake
Zabawa w dom z gorącym Alfą, podczas gdy popełniam szpiegostwo na najwyższym szczeblu, jest dokładnie tak skomplikowana, jak się wydaje.
Minęły dwa tygodnie od ślubu, a ja mam już swoją rutynę opanowaną do perfekcji.
Rano: śniadanie z przywódcami watahy, podczas którego naśladuję polityczną błyskotliwość Amelii.
Popołudnie: zwiedzanie terytorium, gdzie w myślach kataloguję każdą słabość.
Wieczorem: kolacja z moim mężem, podczas której udaję, że to dziwne przyciąganie do niego nie doprowadza mnie powoli do szaleństwa.
Noc: śpię w silnych ramionach mojego męża, zupełnie nie myśląc o tym, że żyję w kłamstwie i on mógłby mnie udusić tymi wielkimi dłońmi.
Powtarzaj, próbuj nie stracić rozumu.
Dziś spotykam się z uzdrowicielkami watahy, poznaję ich zapasy medyczne i procedury awaryjne.
Mądra Helen, mama Matthiasa, patrzy na mnie oczami, które widzą zbyt wiele.
Kiwnęła głową w odpowiednich momentach, odpowiada na moje pytania, nawet się uśmiecha — ale w jej spojrzeniu jest ciche kalkulowanie, jakby oceniała coś więcej niż tylko moją wiedzę.
Jakby zdzierała warstwy, o których nie wiedziałam, że je noszę.
Zastanawiam się, czy widzi rysy. Czy wie, że to nie Amelia stoi przed nią.
Kiedy wracam do naszego pokoju, jestem tak wytrącona z równowagi, że potrzebuję pocieszenia w pisaniu. Wyciągam pamiętnik Amelii i telefon na kartę z kryjówki za kratką wentylacyjną. Trzy nieodebrane połączenia od Kaia.
Kurwa.
Oddzwaniam, już w myślach szykując wymówki.
"Spóźniasz się z raportem," mówi bez wstępów.
"Buduję zaufanie. To wymaga czasu."
"Twoi rodzice chcą szczegółów. Grafików patroli, liczebności watahy, słabości."
"Grafiki patroli zmieniają się losowo," kłamię. Tak nie jest, już zapamiętałam wzór. "Liczba członków watahy jest trudna do potwierdzenia. Może dwieście osób? Nadal pracuję nad słabościami."
"Pracuj szybciej. Negocjacje fuzji zaczynają się w przyszłym miesiącu. Potrzebujemy przewagi."
Negocjacje fuzji. Racja.
Bo to wszystko chodzi o terytorium i władzę, nie o to, że powoli zapominam, gdzie kończy się Blake, a zaczyna Amelia.
"Wkrótce będę miała więcej," obiecuję i rozłączam się, zanim może naciskać dalej.
Siadam na łóżku z pamiętnikiem Amelii, próbując wszystko przetrawić jej głosem.
Coraz trudniej nas rozdzielić.
„Wszyscy tutaj traktują mnie z prawdziwym szacunkiem,” piszę, naśladując jej styl narracji. „Nie z warunkowym uznaniem, do którego przywykłam, ale z autentycznym szacunkiem. Cenią moje zdanie. Włączają mnie do decyzji. Zachowują się, jakbym miała znaczenie. Matthias jest taki jak wcześniej — silny, inteligentny, surowy, ale o dobrym sercu. Był taki delikatny podczas naszej nocy poślubnej, cierpliwy wobec mojej nerwowości…”
Zawieszam się, gryząc długopis.
Jak Amelia opisałaby to seks, od którego miękną kości? To, jak sprawia, że czuję się, jakbym tonęła i leciała jednocześnie?
„Zaczynam rozumieć, dlaczego czułam się bezpiecznie z naszym układem. Jest tu bezpieczeństwo, którego się nie spodziewałam. Wolność, o której nie wiedziałam, że istnieje. Czasem zapominam, że jestem…”
— Piszesz?
O mało nie wyskoczyłam ze skóry. Matthias stoi w drzwiach — cholera, jak długo tam był?
Zatrzaskuję pamiętnik, jednym płynnym ruchem wsuwam i jego, i telefon pod poduszkę.
"Po prostu przetwarzam," mówię, dumna, że mój głos się nie łamie. "Dużo nowych informacji."
Wchodzi do pokoju jak drapieżnik, cała kontrolowana siła i gracja. "Jakiego rodzaju informacje?"
"Dynamika watahy. Układ terytorium." Zmuszam się do utrzymania kontaktu wzrokowego. "Moja rola w tym wszystkim."
"I do jakich wniosków doszłaś na temat swojej roli?"
Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że skóra mi cierpnie. W słowach jest ciężar, jakby pytał o coś zupełnie innego.
"Jeszcze to ustalam."
Siada na łóżku, tak blisko, że czuję jego ciepło. "Ostatnio jesteś inna."
Serce mi zamiera. "Inna jak?"
"Niż wcześniej. Niż na naszych spotkaniach." Jego zielone oczy wwiercają się w moje. "Nie jesteś tą samą kobietą, którą znam, Amelio. Jesteś inna w sposób, którego nie potrafię wyjaśnić. Co się zmieniło?"
Kurwa kurwa kurwa.
Moja starannie zbudowana maska zaczyna pękać jak lód pod wiosennym słońcem. Coś w środku ciągnie mnie ku szczerości, ale każdy instynkt samozachowawczy krzyczy, żeby trwać przy kłamstwie.
"Utrata Blake'a mnie zmieniła, chyba…" ledwo udaje mi się wykrztusić. "Żałoba tak działa na ludzi."
"Tak?" Sięga dłonią, palcami muska moją szczękę. "Czy żałoba zmienia to, czego się boisz? Co cię bawi? To, jak się poruszasz, gdy myślisz, że nikt nie patrzy?"
Każde pytanie to skalpel, coraz bliżej prawdy.
On wie? Może nie, ale coś zauważył. Cholera, nawet na to nie mogę pozwolić. Nie może być żadnych wątpliwości co do mnie. Co do Amelii.
Muszę to naprawić. Teraz.
Czas na broń atomową.
Pochylam się, patrzę mu prosto w oczy, aż jestem jedynym, co widzi. Palcami odnajduję jego mocną szczękę, a kciukiem rysuję lekkie kółka na jego skórze.
Od jego bliskości Matthias wstrzymuje oddech i nim zdąży zadać jakiekolwiek kolejne pytania, obejmuję jego usta desperackim pocałunkiem. Odpowiada natychmiast, jego dłonie wplatają się w moje włosy, ale zaraz odsuwa się.
"Przestań," mówi cicho. "Nie rób tego."
"Czego?"
"Nie używaj seksu, żeby unikać moich pytań." Jego kciuk muska moją dolną wargę. "Kim naprawdę jesteś?"
To pytanie zawisa między nami jak gilotyna. Krew mi zamarza, każda komórka krzyczy: niebezpieczeństwo.
To jest ten moment. Wszystko się rozsypie.
Ale przez dwadzieścia lat doskonaliłam sztukę desperackiego ratunku.
Spotykam jego spojrzenie najpoważniejszym wyrazem twarzy Amelii, tym, którego używała podczas negocjacji i na zajęciach z debat. Mój głos jest pewny, spokojny, z ledwo wyczuwalną nutą zranienia i uwodzenia.
"Jestem twoją żoną," powiedziałam powoli. "A ty jesteś moim mężem."
Nim zdąży cokolwiek odpowiedzieć, znów go całuję, wkładając w to każdą odrobinę potrzeby i desperacji.
Tym razem nie pozwalam mu się odsunąć.
Wspinam się na jego kolana, próbuję wszystkiego, co mogłoby mu się spodobać, wszystkiego, co pozwoliłoby mu stracić kontrolę.
"Proszę…" szepczę mu do ust. "Potrzebuję cię."
To nie do końca kłamstwo. Naprawdę go potrzebuję — potrzebuję, by przestał zadawać pytania, by pozwolił mi jeszcze trochę udawać, potrzebuję go w sposób, który mnie przeraża.
Wzdycha, jego opór się kruszy. "Ta rozmowa się nie skończyła."
"Wiem," szepczę, już rozpinając mu ubranie. "Ale nie dziś. Proszę, nie dziś."
Poddaje się, przewraca nas z gwałtowną kontrolą, która wyrywa mi z gardła cichy jęk. Gdy przygotowuje się, by wyrzucić z mojej głowy każdą spójną myśl, trzymam się go kurczowo, jakby był moją linią ratunkową.
Nawet jeśli pytania powrócą. Nawet jeśli prawda wypłynie na powierzchnię jak ciała na wiosnę.
Dziś w nocy mogę udawać, że jestem tylko kobietą, która już zakochuje się w swoim narzuconym mężu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
