passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marrying My Secret Baby Daddy - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Marrying My Secret Baby Daddy

/

Rozdział 7

Rozdział 6

POV Audrey

Czarna sukienka Valentino to broń, a ja zaraz popełnię morderstwo.

A przynajmniej w końcu skutecznie przepędzę Shane'a Reeda.

Głęboki dekolt w kształcie litery V schodzący niebezpiecznie nisko. Całkowicie odkryte plecy, spięte delikatnymi złotymi łańcuszkami przy szyi i talii.

Taki rodzaj sukienki, przez który mężczyźni wchodzą w ściany, a kobiety zaczynają się zastanawiać nad swoimi małżeństwami.

Wybrałam ją w furii, zakładając ją w sypialni—wyobrażając sobie Shane'a Reeda dławiącego się szampanem, wyobrażając sobie elitę Seattle chwytającą się za perły. To połączenie, które organizuje z moim dziadkiem? Ta kradzież mojej firmy pod przykrywką małżeństwa?

Zasługuje na każdy centymetr dyskomfortu, jaki przyniesie mu ta sukienka.

Stojąc przed Belltown Gallery, łapię swoje odbicie w szklanych drzwiach. Sukienka, która w mojej sypialni wydawała się zbroją, teraz przypomina misję samobójczą.

Za późno na ucieczkę. Shane już podchodzi do wejścia.

"Audrey." Jego profesjonalny spokój trwa dokładnie trzy sekundy—tyle, ile zajmuje mu opuszczenie wzroku z mojej twarzy na dekolt.

Opanowuje się, odwraca wzrok w stronę pobliskiej rzeźby, ale zaraz wraca, jak magnes walczący z własną biegunowością. Jego szczęka się napina. Jego spojrzenie z widocznym wysiłkiem podnosi się na moją twarz, by zaraz znowu uciec.

"Możesz patrzeć," mówię, wchodząc w jego dyskomfort śmiechem, który brzmi pewniej, niż się czuję. "Jesteśmy praktycznie zaręczeni, prawda? Więc powiedz mi, Shaney-kochanie... Co chciałbyś dziś wieczorem zrobić ze swoją przyszłą żoną?"

Pytanie trafia dokładnie tam, gdzie celowałam. Shane Reed—człowiek, który negocjuje miliardowe transakcje bez mrugnięcia okiem—naprawdę się jąka. Jego źrenice się rozszerzają. Tętno na jego gardle bije wyraźnie.

"Myślałem, że moglibyśmy—Cyrus przeszedł samego siebie, a te..." Przerywa, przełyka ślinę. "Instalacje..."

"Tak?" Przechylam głowę, pozwalając, by włosy opadły mi na jedno ramię, odsłaniając długą linię nagiej szyi. "Co z nimi?"

Zatrzymuje się, widocznie się przeprogramowując. "Chodźmy?"

Jego dłoń przesuwa się, by poprowadzić mnie do przodu, zawisa przy moich plecach i słyszę jego ostry wdech, gdy rejestruje odkrytą skórę, delikatne łańcuszki—a także to, co jest między nimi.

Tatuaż-konstelacja rozciągający się na moich lędźwiach—gwiazdy układające się w napis audax po łacinie, "odważna"—jest całkowicie widoczny nad łańcuszkami.

"Ten tatuaż." Jego głos obniża się o oktawę, staje się naglący i dziwny. "Kiedy go... Jak długo go masz?"

"Od ostatniej klasy liceum." Spoglądam przez ramię, widząc, jak na jego twarzy pojawia się coś mrocznego i rozpaczliwego. "Bunt nastolatki. Dziadek groził, że mnie wydziedziczy. Powiedział, że trwałe błędy mają trwałe konsekwencje, co było zabawne w ustach człowieka, który kiedyś po pijanemu kupił jacht, którego nawet nie potrafi prowadzić."

Oczy Shane'a nie odrywają się od moich pleców. Intensywność jego uwagi sprawia, że skóra mi cierpnie.

"Dlaczego? Masz słabość do tatuaży, panie Reed?"

Jego kciuk muska najniższą gwiazdkę, tuż nad miejscem, gdzie łańcuszki spoczywają na mojej talii, i muszę przygryźć wargę, by powstrzymać dreszcz.

"Mam inne," szepczę, odwracając się do niego przodem, stając tak blisko, że mój oddech muska jego szczękę. "Ukryte w znacznie bardziej... interesujących miejscach. Miejscach, które wymagają bardzo specyficznych pozycji, by je dobrze zobaczyć. Jeśli będziesz dziś grzeczny, może w końcu je zobaczysz..."

Jego samokontrola pęka na sekundę. Dłoń zaciska się na mojej talii, przyciąga mnie do siebie zanim się powstrzyma.

Ale w tym momencie czuję dokładnie, jak bardzo na niego działam, twardą linię jego ciała przyciśniętą do mojego, sposób, w jaki jego klatka piersiowa unosi się i opada, jakby biegł.

"Bawisz się ogniem, panno Lennox," mówi do mojego ucha, jego głos to mroczna obietnica, która sprawia, że gorąco rozlewa się nisko w moim brzuchu.

"Nie boję się poparzyć."

"Shane!" Głos przerywa zaklęcie. "O, jesteś!"

Odsuwamy się od siebie jak winni nastolatkowie. Reakcja daje mi satysfakcję. Shane Reed, cofający się przed kobietą, której ledwo pamięta z liceum.

Gdyby tylko Jennifer Whitmore mogła to zobaczyć.

Podchodzi mężczyzna z przenikliwym spojrzeniem i rozbawionym uśmiechem, biorąc pod uwagę nasze zarumienione twarze i to, jak dłoń Shane'a wciąż zawisa zaborczo przy moim biodrze. Ciemne loki, paznokcie umazane farbą mimo formalnego stroju, swobodny uśmiech.

„A to musi być ta słynna Audrey Lennox. Jestem Cyrus — artysta, przyjaciel, głos rozsądku, którego Shane ignoruje przy każdej okazji.”

„Cyrusie, twoje prace są niezwykłe”, zachwyciłam się, wskazując na najbliższe dzieło. „Zawsze uwielbiałam rzeźby z materiałów z recyklingu. Przekaz ekologiczny jest tak mocny, prawda?”

Uśmiech Cyrusa zastyga. To ewidentnie ręcznie dmuchane szklane dzieła, lśniące i delikatne, nic z recyklingu. Szczęka Shane’a napina się.

„To szkło pochodzi właściwie z…” zaczyna Cyrus.

„Och, koniecznie muszę się przyjrzeć z bliska!”

Już podchodzę do postumentu, z wyciągniętymi palcami do przezroczystej spirali, mimo wyraźnego znaku „Nie dotykać”.

W chwili, gdy ręka wchodzi w strefę czujnika, przez galerię przeszywa alarm.

Wszyscy się odwracają. Obsługa rzuca się w moją stronę. Cyrus wygląda na autentycznie zbitego z tropu, podczas gdy Shane płynnie odwraca uwagę, mrucząc coś o wrażliwości systemu zabezpieczeń.

„Przepraszam!” oznajmiam nikomu konkretnemu. „Po prostu chciałam poczuć fakturę. Sztukę powinno się doświadczać wszystkimi zmysłami, nie sądzicie?”

Wieczór staje się stałym atakiem na opanowanie Shane’a. Głośno krytykuję dzieła, używając całkowicie nietrafionych określeń, nazywając ekspresjonizm abstrakcyjny „postmodernistycznym minimalizmem” z imponującą pewnością siebie.

Robię zdjęcia z fleszem mimo zakazu fotografowania, tłumacząc przerażonej pracownicy, że chcę zapamiętać „fazę artystyczną” Shane’a dla naszych przyszłych dzieci.

„To, jak to dzieło oddaje synergię między handlem a kreatywnością—” gestykuluję dramatycznie, cofając się.

Nie zauważam postumentu za sobą, dopóki się o niego nie obijam.

Rzeźba zaczyna się chwiać. Gubiąc równowagę, Shane łapie jednocześnie mnie i drogocenną szklaną instalację jednym płynnym ruchem, jego tors opiera się o moje plecy, a oddech ogrzewa mi ucho.

„Może,” mówi cicho, „powinnaś znaleźć sobie miejsce do oglądania na siedząco.”

Fotograf towarzyski pojawia się, zanim zdążę odpowiedzieć, prosząc o zdjęcie szczęśliwej pary. Dłoń Shane’a spoczywa na moich plecach dla stabilizacji — palce muskają krawędź mojego tatuażu — gdy przyjmuję trzeci kieliszek szampana.

Gdy telefon zaczyna dzwonić bez przerwy, oddalam się od Shane’a, by odebrać. W głosie Astrid pobrzmiewa panika, która zamraża mi krew w żyłach.

„Oliver miał wypadek na deskorolce z kolegami. Myślą, że mógł złamać nogę. Jedziemy teraz do Seattle Children’s Hospital, prosi o ciebie i nie wiedziałam, czy dzwonić od razu, czy czekać—”

„Jadę.” Słowa ledwo przechodzą mi przez gardło. „Powiedz mu, że już jadę.”

Mój figlarny uśmiech znika. Kieliszek szampana drży mi w dłoni, gdy po omacku odstawiam go na najbliższą powierzchnię.

„Audrey.” Głos Shane’a przebija się przez moją panikę. „Co się stało? Zrobiłaś się kompletnie blada. Mogę jakoś pomóc?”

Zanim zdołam się wykręcić, dziecko w pobliżu — może sześcioletnie, przyprowadzone tu przez rodziców bardziej zainteresowanych networkingiem niż opieką — wpada prosto na niewielką instalację.

Trzask rozbija ciszę, obsługa rzuca się na pomoc, szkło rozsypuje się po wypolerowanej podłodze, a dziecko zanosi się płaczem.

„Chryste…” mruczy Shane i w jego głosie pobrzmiewa coś jak obrzydzenie. „Kto przyprowadza dzieci do galerii? To dokładnie ten rodzaj chaosu, którego nikt rozsądny by nie chciał.”

Ten komentarz tnie mnie jak nóż między żebra.

Ten mężczyzna — który właśnie uznał dzieci za szaleństwo, za chaos nie do zniesienia dla rozsądnego człowieka — nigdy nie może dowiedzieć się o Oliverze.

Mój syn, który ćwiczy miny biznesmena przed lustrem i pyta, dlaczego billboardy wyglądają jak on.

Mój syn, który właśnie teraz płacze za matką, podczas gdy jego nieznany ojciec szydzi z prostego dziecięcego wypadku.

„Muszę iść.” Już kieruję się do wyjścia. „Nagły wypadek w rodzinie. Przekaż przeprosiny Cyrusowi.”

„Audrey, zaczekaj! Pozwól przynajmniej zamówić ci samochód, albo—”

Ale już mnie nie ma, zostawiając Shane’a zdezorientowanego na schodach galerii, podczas gdy biegnę do syna. Noc w Seattle pochłania mnie bez reszty i myślę: Oliver zasługuje na więcej niż ojca, który widzi dzieci jako kłopot.

Oliver zasługuje na więcej niż mężczyznę, który nigdy by go nie chciał.

Niektóre sekrety nie są tylko warte zachowania. Niektóre sekrety to jedyna ochrona, jaka nam pozostała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Audrey

Poniedziałkowy poranek zastaje mnie czającą się przy wejściu do podstawówki Olivera niczym helikopterowy rodzic, który kompletnie zatracił poczucie granic.

Mój syn pokonuje schody z przesadnym utykaniem, jego skręcona kostka owinięta bandażem uciskowym, który już ozdobił markerowymi rysunkami malutkich logotypów deskorolek.

— Mamo, możesz już przestać patrzeć. Nie zamierzam się spontanicznie zapalić między tym miejscem a klasą pani Patterson. — Rzuca mi zrezygnowane spojrzenie przez ramię. — Wstydzisz mnie przed kumplami!

— Twoi przyjaciele muszą znieść matkę, która cię kocha. Poza tym, potrzebuję wizualnego potwierdzenia, że wszedłeś do budynku bezpiecznie, zanim będę mogła legalnie wyjechać z tego parkingu.

Posyłam mu całusa, na co on jęczy teatralnie. — Taki jest przepis. Nie ja go wymyśliłam.

— Totalnie go wymyśliłaś.

Ale uśmiecha się, gdy znika za podwójnymi drzwiami, a coś w mojej piersi rozluźnia się po raz pierwszy od koszmaru na SOR-ze w sobotę wieczorem.

Skręcona kostka to był łut szczęścia. Gdy zadzwoniła Astrid, wyobrażałam sobie złamania otwarte, operację, miesiące rehabilitacji.

Tymczasem Oliver oczarował trzy pielęgniarki, przekonał rezydenta, by pozwolił mu zatrzymać zdjęcia rentgenowskie jako „dowód kariery w sportach ekstremalnych”, i głośno skarżył się, że przesadzam, gdy płakałam potem na parkingu.

Ten poranek sprawia, że wszystko znów wydaje się możliwe do opanowania. Normalne. Jakby istniała szansa, że przetrwam chaos, który dziś czeka mnie w Lennox Industries.

Mój telefon rozbija to złudzenie, zanim zdążę wyjechać z parkingu — wiadomość od asystentki to trzy linijki paniki.

Natalie: Pilne spotkanie w sprawie fuzji trwa. Obecne są obie rady. Natalie: Shane Reed pyta, gdzie jesteś. Natalie: Proszę o wskazówki.

Co do...?

Od razu do niej dzwonię. — Hej. Co masz na myśli, mówiąc 'trwa'? Nie mam nic w kalendarzu aż do jedenastej.

— Ustalono to w piątek wieczorem, gdy już wyszłaś do galerii. Wysłałam potwierdzenie mailem, ale nie odpowiedziałaś...

W głosie Natalie drży specyficzny strach asystentek, które nie zdołały dotrzeć do szefa podczas korporacyjnego kryzysu.

— Pan Lennox założył, że otrzymałaś powiadomienie. A pan Reed od dwudziestu minut zadaje niewygodne pytania o twoją nieobecność.

— Już jadę.

Ruch uliczny wybiera ten moment na całkowity paraliż. Stłuczka na Fifth Avenue powoduje lawinę opóźnień, zamieniając mój piętnastominutowy dojazd w ćwiczenie z bezsilnej furii.

Patrzę, jak czas spotkania przesuwa się na zegarze na desce rozdzielczej — dziesięć minut spóźnienia, piętnaście, dwadzieścia pięć — podczas gdy ekipy budowlane blokują każdą alternatywną trasę, jaką próbuję obrać.

Gdy wpadam w końcu przez drzwi lobby Lennox Industries, jestem czterdzieści minut spóźniona i dyszę, jakbym przebiegła całą trasę z podstawówki Olivera.

Sala konferencyjna jest pusta. Członkowie rad rozeszli się do własnych zakątków budynku, zostawiając tylko zimne filiżanki po kawie.

Świetnie. Po prostu świetnie.

Kieruję się do windy, przetrawiając własną nieistotność, a gdy wciskam przycisk mocniej, niż potrzeba, wyczuwam czyjąś obecność tuż za plecami.

Wbijam palcem przycisk windy z niepotrzebną siłą, próbując pogodzić się z własną nieistotnością, i wtedy czuję jego obecność — to elektryzujące napięcie, które ożywia każdy nerw.

Shane czeka tam jak drapieżnik, który doskonale wiedział, gdzie pojawi się jego ofiara.

— Pani Lennox. — Jego głos ma ten szczególny chłód człowieka, którego cierpliwość właśnie się wyczerpała. — Jakże hojnie z pani strony zaszczycić nas swoją obecnością.

Drzwi windy się otwierają, a on już się porusza — kieruje mnie do tyłu samą swoją obecnością, aż moje łopatki opierają się o zimną stal. Drzwi zamykają nas razem, a on nie wciska żadnego przycisku piętra.

Zawieszeni. Uwięzieni. Sami.

— W sobotę wieczorem zniknęła pani z galerii bez słowa wyjaśnienia. Dziś rano przegapiła pani kluczowe rozmowy dotyczące fuzji, które zadecydują o przyszłości obu naszych firm.

Shane opiera dłoń o ścianę windy tuż przy mojej głowie, jego ciało pochylone w moim kierunku, nie dotyka mnie, ale jest tak blisko, że czuję jego ciepło.

Jego perfumy wdzierają się w moje zmysły—coś drogiego i męskiego, co ściska mi gardło. Moje ciało mnie zdradza, reagując na jego bliskość napływem gorąca, które zbiera się nisko w moim brzuchu.

„Zaczynam dostrzegać pewien schemat, Audrey. Taki, który sugeruje, że jesteś albo niezwykle nieostrożna, albo celowo prowokujesz.”

Jego szare oczy kryją coś mroczniejszego niż władza prezesa. W jego spojrzeniu jest rozpoznanie, którego nie pojmuję, intensywność sprawiająca, że moja skóra zaczyna ostrzegawczo mrowić.

„Twoje prowokacje wystawiają moją cierpliwość na próbę”, kontynuuje, a jego głos staje się intymny i niebezpieczny. Celowo kieruje wzrok ku moim ustom, potem niżej. „A nie jestem człowiekiem o nieskończonej cierpliwości.”

Ledwo mogę oddychać, gdy jest tak blisko, jego obecność wypełnia małą przestrzeń, aż nie zostaje miejsca na racjonalne myśli. Ale nie mogę się wycofać, nie teraz.

Muszę grać dalej.

„Sobotnia noc to był prawdziwy alarm”, udaje mi się powiedzieć, gorączkowo szukając wymówki, która zabrzmi przekonująco. „Moja przyjaciółka Mariam wpakowała się w kłopoty z dealerem, który chciał innej formy zapłaty, kiedy nie mogła uregulować długu.”

Jego wyraz twarzy się nie zmienia. „A dziś rano?”

„Wizyta na depilacji bikini.” Unoszę podbródek z wyzywającą miną. „Taka, która niezbyt nadaje się na wideokonferencję. Chyba że twoja rada chciałaby zobaczyć mnie w kompromitujących pozycjach.”

Zamiast się cofnąć, Shane podchodzi jeszcze bliżej. Winda wydaje się teraz trumną, cały tlen pochłonięty przez jego bliskość. Oddycham płytko. Każdy centymetr mojej skóry jest nadwrażliwy, świadomy, jak niewiele dzieli nas przestrzeni.

„Wiesz, ludzie, którzy myślą, że są odważni, często odkrywają, że są po prostu lekkomyślni.”

Jego nacisk na słowie „odważni” sprawia, że krew mi zastyga. Jego spojrzenie trzyma moje z taką intensywnością, jakby mnie oskarżał.

„Zabawa ze mną ma konsekwencje, Audrey. Radziłbym ci o tym pamiętać.”

Winda dzwoni. Drzwi się rozsuwają, ukazując Karę z dwoma filiżankami kawy niepewnie trzymanymi w dłoniach. Jej wyraz twarzy w jednej chwili przechodzi od zaskoczenia do czujnej gotowości.

„Czy przeszkadzam w czymś? Bo z tej perspektywy wygląda to na wrogie przejęcie, a jestem niemal pewna, że takie wymagają papierkowej roboty.”

Przeciskam się obok Shane’a z przesadną wdzięcznością, chwytając jedną z kaw Kary mimo jej protestów.

„Właśnie wyjaśniałam panu Reedowi, że mój grafik nie zawsze pokrywa się z jego oczekiwaniami, a on był bardzo wyrozumiały w tej kwestii.”

„Nie byłem”, mówi Shane beznamiętnie.

Kara staje między nami z wprawą kobiety, która przez lata torowała mi drogę w trudnych sytuacjach.

„Audrey ma wymagające życie poza tym budynkiem, panie Reed. Jestem pewna, że każde nieporozumienie można rozwiązać oficjalnymi kanałami, a nie podczas windowych konfrontacji.”

Opanowanie Shane’a wraca, niczym zbroja wsuwająca się na miejsce.

„Będziemy potrzebować kolejnego spotkania. Wkrótce. By omówić wszystko, co zostało postanowione podczas nieobecności pani Lennox.” Jego wzrok odnajduje mój ponad ramieniem Kary. „Uf, że do tego czasu nauczysz się zachowywać profesjonalnie.”

Obietnica w jego głosie sprawia, że drżę długo po jego odejściu.

Kara czeka, aż będziemy bezpieczne w moim biurze, zanim porzuci ochronną pozę. „Kostka Olivera—wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś nie spała od soboty.”

„Nic mu nie jest. Wykorzystuje sytuację, żeby wzbudzić współczucie i dostać więcej czasu przed ekranem, ale jest dobrze.”

Opadam na krzesło, wyczerpana, gdy adrenalina wreszcie odpuszcza.

„Kara, wszystko się wymyka spod kontroli. Kłamstwa robią się coraz bardziej wymyślne, coraz trudniejsze do udźwignięcia. Powiedziałam Shane’owi, że ratowałam kogoś przed dealerem narkotyków. Dealerem narkotyków, Kara. Co będzie, jeśli naprawdę sprawdzi tę historię?”

Nie ma odpowiedzi. Ja też nie.

Jestem prawie gotowa, by kontynuować, gdy mój telefon przynosi nowe zagrożenie.

Zaproszenie. Od matki Shane’a. Romy Reed uprzejmie zaprasza na swój doroczny bal charytatywny na rzecz Szpitala Dziecięcego w Seattle.

Przeglądam maila i coś przesuwa się w mojej piersi. To nie strach—to szansa.

Przecież kobieta pokroju Romy Reed, z jej niemożliwymi standardami i obsesją na punkcie dynastii, z pewnością uzna mnie za kompletnie nieodpowiednią.

Przecież kobieta, która sprawiła, że jej syn zawsze czuł się niewystarczający, przejrzy każdą moją pozę i odrzuci mnie jako niegodną nazwiska Reed.

To może być moja ostatnia szansa. Jeden wieczór z jego matką, jedna okazja, by się nie sprawdzić, i ta cała farsa skończy się, zanim zniszczy nas wszystkich.

Odpowiadam „tak” zanim zdążę stracić odwagę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

POV Audrey

Audytorium w Seattle Children's Hospital nie jest tym, czego się spodziewałam.

Tym razem postanowiłam ubrać się konserwatywnie. Granatowa sukienka o prostym kroju, skromne perły – nic, co mogłoby zostać użyte przeciwko mnie, Shane’owi czy jego matce, poza moim zachowaniem.

Plan był prosty: przyjść, wypaść kiepsko, pozwolić Romy Reed uznać mnie za nieodpowiednią dla jej dynastii. Kolejna sabotażowa ucieczka wykuta starannie zaplanowaną porażką.

Ten plan rozsypuje się jednak w chwili, gdy przekraczam próg.

Gospodarz tłumaczy, że zbierają fundusze na leczenie pediatrycznego raka, a moje intrygi nagle wydają się potworne.

Te rodziny walczą o życie swoich dzieci, podczas gdy ja knuję katastrofy towarzyskie, by uniknąć niewygodnego małżeństwa.

„Audrey.”

Głos Shane’a niesie się przez salę i odwracam się, widząc, jak zbliża się wraz z kobietą, której obecność natychmiast przyciąga uwagę.

Romy Reed porusza się jak ktoś, kto odziedziczył elegancję w genach. Srebrne włosy upięte w architektoniczny kok, diamenty błyszczą na jej szyi z nienachalnym autorytetem.

Jej ocena mnie niesie dekady doświadczeń towarzyskich — wyćwiczony rzut oka, który rejestruje wszystko od linii sukienki po moją postawę.

„Jesteś zupełnie inna, niż opisywał cię Shane” – mówi, a ja nie potrafię ocenić, czy to zarzut, czy aprobata. – „Zupełnie inna niż zwyczajne modelki z katalogów.”

„Mamo.” Ostrzeżenie Shane’a jest ostre jak szkło.

„Co? To prawda.” Okrąża mnie, jak jubiler badający diament pod kątem wad. „Nazwisko Lennox mówi samo za siebie, oczywiście. Twoja babcia i ja przez lata działałyśmy razem w fundacji charytatywnej. Byłaby zadowolona z takiego mariażu.”

Ciepło w jej głosie sprawia, że zarówno Shane, jak i ja, czujemy się wyraźnie niekomfortowo. Żadne z nas nie spodziewało się matczynej aprobaty.

„Dziękuję, pani Reed.” Wyduszam słowa przez ściśnięte gardło. „Nie byłam pewna, czego się dziś spodziewać.”

„Romy, proszę. Wkrótce będziemy rodziną.”

Jej uśmiech jest autentycznie przyjemny, przez co czuję się odsłonięta, jakby ta kobieta dostrzegała każdą moją nieprawdę, wybierając uprzejmą ślepotę.

„Shane zbyt długo był sam. Cieszę się, że wreszcie znalazł kogoś z charakterem. Kogoś, kto nie pozwoli mu chować się za arkuszami kalkulacyjnymi i telekonferencjami.”

Szczęka Shane’a zaciska się. „Może zajmiemy miejsca.”

„Zawsze taki chętny, by uciec od emocjonalnych rozmów.” Śmiech Romy jest pełen zrozumienia. „Cały ojciec.”

Szczęka Shane’a napina się niemal niezauważalnie. Jakkolwiek wyglądała ich dynamika wcześniej, moja obecność wyraźnie ją zmieniła.

Aukcja zaczyna się, zanim zdążę przetrawić niespodziewaną serdeczność Romy.

Licytowane przedmioty nie są typowymi fantami charytatywnymi — brak pamiątek po celebrytach czy luksusowych wyjazdów. Na scenie prezentowane są prace plastyczne stworzone przez samych młodych pacjentów.

Każde dzieło opatrzone jest tabliczką z imieniem, wiekiem i diagnozą autora.

Shane zachowuje przez cały czas typową dla siebie prezencję CEO, traktując każdą pozycję jak transakcję biznesową. Licytuje ceramiczną misę z tą samą miną, którą zapewne ma podczas kwartalnych raportów.

Wyrachowany, zdystansowany, efektywny.

A ja desperacko walczę ze łzami.

Te dzieci tworzące piękno w obliczu śmiertelności rozbijają coś we mnie. Myślę o zdrowiu Olivera, którego nigdy nie musiałam kwestionować, o przywileju martwienia się o sekrety, a nie o jego przeżycie.

Dziewczynka o imieniu Mia, lat sześć, ostra białaczka limfoblastyczna, namalowała tęczę rozpiętą nad ludzikami trzymającymi się za ręce. Rodzina, o której marzy, że kiedyś będzie miała. Jeśli to „kiedyś” nadejdzie.

„Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.” Słowa opuszczają moje usta, zanim świadomie zdecyduję się licytować. W sali zapada cisza. Shane z widocznym zaskoczeniem odwraca głowę w moją stronę.

„Sześćdziesiąt tysięcy,” ktoś przebija.

„Sto tysięcy.” Mój głos się łamie. „Ostatecznie.”

Młotek prowadzącego opada. Tęczowa rodzina Mii należy teraz do mnie, kupiona za pieniądze, które nagle wydają się być jedyną szczerą rzeczą, jaką zrobiłam od tygodni.

„To było hojne,” mówi Shane cicho, a autentyczne zaskoczenie łagodzi jego zwykłą powściągliwość. „Nie spodziewałem się—”

„Przestań.” Słowo wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. „Po prostu przestań z tą udawaną chłodną fasadą chociaż na pięć cholernych minut i kup tę ceramiczną filiżankę. Wydaj, ile trzeba.”

Shane milknie, przyglądając mi się z nowym zaciekawieniem.

„Te dzieci umierają, Shane. Tworzą sztukę, bo mogą nie dożyć wieku, w którym stworzą coś innego. A ty siedzisz tu i liczysz odliczenia podatkowe, jakby to był zwykły wtorek.”

Patrzy na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafię odczytać. „Nigdy nie widziałem cię tak autentycznie poruszonej.”

To, że naprawdę się przejmuje, sprawia, że wszystko jest jeszcze gorsze. Nie potrafię utrzymać pozorów, otoczona prawdziwym cierpieniem, nie pamiętam, którą wersją siebie mam być, gdy dzieci walczą o życie dziesięć stóp ode mnie.

Patrzy na mnie długo, coś zmienia się w jego szarych oczach.

„Dwieście tysięcy”, mówi, nie odrywając ode mnie wzroku.

Kubek sprzedaje się za trzykrotność tej kwoty po tym, jak dalej licytuje.

* * *

Po aukcji Shane nalega, żeby odwieźć mnie do domu.

W samochodzie zaczyna planować wesele z wydajnością prezesa zarządu.

„Musimy omówić harmonogram”, mówi, włączając się do ruchu. „Ogłoszenie fuzji jest za pięć tygodni. Powinniśmy być po ślubie przed tym terminem.”

„Pięć tygodni?”

„Fairmont ma wolne terminy. Albo Olympic, jeśli wolisz coś bardziej tradycyjnego.”

Prowadzi przez mokre od deszczu ulice Seattle, planując moje życie. Jego swobodne założenie, że wszystko idzie zgodnie z planem, sprawia, że panika ściska mi gardło.

Nic, co zrobiłam, go nie odstraszyło. Ani wulgarność, ani chaos, ani celowe prowokacje mające odstraszyć każdego rozsądnego mężczyznę.

Gdy jesteśmy kilka przecznic od mojego budynku, desperacja popycha mnie do ostatniego asa w rękawie.

„Intercyza już jest przygotowana. Warunki są szczodre, przekonasz się.”

„Shane.”

„Moja asystentka może zająć się listą gości. Będziemy potrzebowali około dwustu—”

„Mam dziecko.”

Słowa wiszą między nami jak nabity pistolet.

Ale on nie zbacza z drogi. Nawet nie drgnie. Po prostu poprawia uchwyt na kierownicy i mówi: „Co?”

Spodziewam się, że go zszokuję, w duchu przepraszając mojego synka za to, co zamierzam powiedzieć.

„Oliver. Ma osiem lat.” Serce mi wali, gdy układam najbrzydsze kłamstwo, jakie mogę wymyślić. „I jest... trudny. Wyrzucony z trzech szkół. Wybuchy agresji. Terapeuci używają określeń typu 'zaburzenia zachowania' i 'narastające problemy behawioralne.'”

Każde słowo smakuje jak zdrada mojego słodkiego chłopca, który odrabia zadanie w domu.

„Zrozumiem, jeśli to będzie dla ciebie nie do przejścia. Naprawdę nie osądzę. W zeszłym miesiącu podpalił kącik do czytania w klasie.” Kłamstwo pali mnie w gardle. „Powiedział, że książki do niego mówiły.”

Czekam na obrzydzenie. Na to samo odrzucenie dzieci jako chaosu i szaleństwa, jakie okazał w galerii, gdy tamto dziecko przewróciło rzeźbę.

Zamiast tego Shane wydycha powietrze—naprawdę wydycha—i to brzmi jak ulga, ramiona mu wyraźnie opadają.

„Jedno dziecko”, mówi, a w jego głosie pobrzmiewa satysfakcja, która sprawia, że robi mi się niedobrze. „Już osiem lat… To właściwie idealnie.”

„Idealnie? Słyszałeś, co powiedziałam—”

„To rozwiązuje kwestię spadkobiercy bez konieczności...” Chrząka. „Bez dodatkowych komplikacji. Problemy z zachowaniem można opanować. Terapia, szkoły specjalistyczne, cokolwiek będzie potrzebne. Mam zasoby, żeby to załatwić.”

„Mówisz o dziecku jak o klauzuli w umowie.”

„Mówię o rzeczywistości. Nawet jeśli skończy w ośrodku, mam wystarczająco dużo prawników, żeby zająć się sprawą i…”

Policzek rozlega się w Aston Martinie jak strzał, zanim uświadamiam sobie, że to ja się poruszam.

Samochód lekko zbacza z toru, zanim Shane odzyskuje kontrolę i zatrzymuje się przy moim budynku. Dłoń mnie piecze, oddycham szarpanym oddechem, wściekłość i przerażenie splatają się w mojej piersi tak mocno, że nie mogę ich rozdzielić.

Shane dotyka zaczerwienionego policzka i, co niewiarygodne, uśmiecha się.

„No właśnie”, szepcze. „Prawdziwa Audrey pod tym całym chaosem. Wiedziałem, że tam jesteś.” Jego oczy odnajdują moje w ciemności. „Wolę trudnego pasierba od obsesji mojej matki na punkcie dynastii, Audrey. To niczego nie zmienia.”

„Trzymaj się z dala od mojego syna.”

„ Naszego syna. Niedługo.” Jego głos jest łagodny, ale nieubłagany. „Jutro prześlę kontakt do organizatorki ślubu.”

Wysiadam z samochodu na drżących nogach, jego spokojna akceptacja jest bardziej przerażająca niż jakiekolwiek odrzucenie.

W środku Oliver siedzi przy kuchennym stole, z obolałą kostką opartą na krześle, język wystawiony podczas rozwiązywania ułamków. Mój piękny, idealny chłopiec, który zasługuje na znacznie więcej niż ojczyma, który widzi w nim wygodne rozwiązanie problemu dziedziczenia.

Ale jak długo jeszcze będę mogła go chronić przed prawdą? Przed Shane’em? Przed nim samym?

Przed ojcem, który właśnie zgodził się na ślub ze mną, bo mój „uszkodzony” syn rozwiązuje jego problem z dynastią?

Ta odpowiedź przeraża mnie bardziej niż jakakolwiek fuzja.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marrying My Secret Baby Daddy

Marrying My Secret Baby Daddy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa