passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mate Me in Moonlight autor Nina Soelian

Mate Me in Moonlight

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV: Adeline

Coś tutaj jest.

Moja wilczyca poruszyła się pod moimi żebrami, czujna. W jej głosie drżała ciekawość, jakiej nie słyszałam od czasu, kiedy Jesionowa Dolina jeszcze istniała.

Nie spodziewałam się, że granica wywoła we mnie jakiekolwiek uczucia. Większość granic to ciche porozumienia między drzewami i liniami zapachowymi. Ale Wierzbowe Wzgórze było inne od chwili, gdy je przekroczyłam.

Las wypuścił z siebie chłodny oddech, który ślizgał się po mojej skórze, jakby sama ziemia zatrzymała się, by mi się przyjrzeć. Mgła oplatała się wokół moich butów.

Powietrze niosło ze sobą bogactwo, którego nie czułam od tygodni—sosny po deszczu, daleki dym z palenisk i warstwy zapachów wilków, które żyły na tyle blisko, by splatać swoje życia ze sobą.

"Jestem tu, żeby znaleźć schronienie," wyszeptałam, do niej i do siebie. "Nic więcej. Nie zaczynaj mieć nadziei."

Poprawiłam pasek plecaka i zobaczyłam swoje odbicie w kałuży. Brązowe włosy otaczały moją twarz w sfatygowanych falach.

Moje piwne oczy—przeplatane złotem jak iskry z dogasającego ognia—wydawały się zbyt jasne w zmęczonej twarzy. Blade cienie zapadały się pod nimi. Kurtka wisiała na mnie luźniej niż kiedyś. Buty nosiły kurz trzech odrzuconych terytoriów.

Kropla wody spadła z igły sosny na mój nadgarstek, zimna do bólu. Przypomnienie, by nie oczekiwać życzliwości.

Delikatny podmuch powietrza postawił mi włosy na karku. To uczucie było znajome—bycie obserwowaną.

Gałęzie zaszeleszczały przed nami. Wyszedł mężczyzna—wysoki, ciemnowłosy, o precyzji zwiadowcy. Kolejna obecność pojawiła się za mną, trzecia po lewej. Utworzyli cichy trójkąt wokół mnie.

"Stój tam," powiedział lider.

Zatrzymałam się.

"Imię i cel obecności na ziemiach Wierzbowego Wzgórza."

"Adeline Marlowe. Była gamma Jesionowej Doliny. Proszę o azyl."

Powietrze zgęstniało. Kobieta po lewej—mówili na nią Elena—przechyliła głowę. Mężczyzna za mną, Jonah, gwałtownie wciągnął powietrze. A lider, Marcus, patrzył na mnie tak, jak patrzy się na nóż leżący na stole.

"Przebyłaś daleko," powiedział Marcus.

"Domu już nie ma. To była jedyna droga, która nie pachniała końcem czegoś."

To nie była cała prawda. Ale wystarczająco szczera dla nieznajomego na granicy.

Marcus skinął głową. "Zaprowadzimy cię do Alfy. On zdecyduje."

Szliśmy przez las w zwartym szyku—Marcus na przedzie, Elena przy moim boku, Jonah z tyłu. Nie tłoczyli się, ale nie zostawiali żadnych luk.

Drzewa przerzedziły się. Głosy przebijały się przez mgłę—śmiech, stukot drewna, szybkie kroki. Przed nami rozwinęła się polana Wierzbowego Wzgórza, otoczona drewnianymi chatami. Z kominów unosił się dym. Wilki przechodziły przez otwartą przestrzeń z łatwością, która świadczyła o przynależności.

Przez chwilę widok ten poruszył we mnie coś surowego. Moja wilczyca wychyliła się ku temu; ja się cofnęłam.

Marcus zwolnił przy skraju polany. "Poczekaj tutaj."

Ruszył w stronę domostwa watahy. Elena i Jonah pozostali w pobliżu, jednym okiem obserwując mnie. Kilka głów się odwróciło, ciekawość zawisła w powietrzu.

Stałam bardzo nieruchomo, starając się nie myśleć o tym, ile razy czekałam już na czyjejś granicy, by zostać odesłaną.

Drzwi domostwa watahy otworzyły się.

Wyszedł mężczyzna.

I świat się przesunął.

Zszedł po schodach z cichą pewnością siebie, która przyciągała spojrzenia bez wysiłku. Wyższy od Marcusa, o szerszych ramionach, zbudowany jak ktoś, kto rozłupuje drewno, a nie ćwiczy w wypolerowanych salach.

Jego flanelowa koszula—ciemnozielona, miękka od długiego noszenia—dobrze leżała na piersiach, rękawy podwinięte do przedramion. Ciemne włosy związał w niski kok, choć jeden luźny kosmyk uciekł przy czole.

Krótka blizna przecinała jedną brew. Druga, dłuższa, biegła od skroni aż po żuchwę—blada i wyraźna, jakby coś z pazurami próbowało odebrać mu twarz i nie zdołało.

Mój wzrok powędrował po tych bliznach, zanim zdążyłam się powstrzymać. Te ślady czyniły go niebezpiecznie realnym.

Potem napotkałam jego spojrzenie.

Czarne—głębokie i nieporuszone, jak wypolerowany kamień. Skupiły się na mnie z taką intensywnością, że cała polana przestała istnieć.

Moja wilczyca podniosła się tak gwałtownie, że zabrakło mi tchu.

Ten, wyszeptała z pasją. Nasz.

"Nie," powiedziałam jej, panika zaostrzyła to słowo.

Przeszedł resztę dystansu. Im był bliżej, tym mocniej niewidzialna nić pod moim mostkiem się napinała.

Marcus odezwał się, jego głos brzmiał odlegle. "Alfo. To Adeline Marlowe. Prosi o schronienie."

Mężczyzna zatrzymał się kilka kroków dalej. Wystarczająco blisko, by poczuć bijące od niego ciepło. Niewystarczająco blisko, by dotknąć.

"Nazywam się Aiden Hale. Alfa z Willow Ridge."

Jego głos był niski i równy, niosący w sobie cichą siłę. Przesunął się po moich nerwach w sposób jednocześnie uspokajający i niepokojący.

"Była gamma z Ash Hollow," odpowiedziałam.

Jego szczęka napięła się ledwie dostrzegalnie. Słyszał już te historie.

"Współczuję twojej straty," powiedział. Nic więcej.

Proste słowa, bez litości czy teatralności. Spadły łagodniej, niż się spodziewałam.

"Dziękuję," powiedziałam.

W oddali trzasnęły drzwi. Zbliżały się kroki, niosące w sobie ostrzejszą energię.

Przy ramieniu Aidena pojawił się mężczyzna – niższy, ale krępy, ciemny blondyn, czujne oczy. Aura bety, naznaczona czymś ostrzejszym niż ciekawość.

"Luca," skinął Aiden. "To jest Adeline. Prosi o azyl."

Wzrok Luci przesunął się po mnie. Jego nozdrza się rozchyliły.

Popiół. Dym. Słabe echo bólu wypalonego więzią. Jego oczy stwardniały.

"Alfa," powiedział cicho. "Wiesz, kim ona jest. Ta, którą Ironclaw zostawił przy życiu. Mówią, że śmierć podąża za nią. Pięć stad ją odrzuciło. Musi być ku temu powód."

Moje dłonie zacisnęły się w pięści.

Wzrok Aidena przemknął na Lucę, po czym wrócił do mnie.

"Nie podejmujemy decyzji na podstawie plotek. Podejmujemy je na podstawie tego, co widzimy."

"To, co widzieliśmy, to Ash Hollow spalone do korzeni i tę jedną, która odeszła," odparł Luca. "Zaprosisz ją, zaprosisz to, co to zrobiło."

"Stoję tu, słyszę was," powiedziałam. Ciszej od nich, ale pewnie.

Luca nie przeprosił.

"Luca," rzekł Aiden, a w sposobie, w jaki wypowiedział imię, zabrzmiała Alfa.

Ramiona Luci zesztywniały. Skłonił głowę.

"Prosiłem cię, żebyś ufał moim instynktom. To jeden z tych momentów."

Luca spojrzał na mnie ponownie. Przez chwilę zobaczyłam w nim coś innego niż podejrzliwość. Strach – nie przede mną, lecz przed tym, co może nadejść. Potem to zniknęło.

"Zrozumiałem." Cofnął się o pół kroku.

Aiden ponownie skupił na mnie uwagę. Nić między nami zadrżała.

"Czego dokładnie szukasz, Adeline?"

"Łóżka. Drzwi na zamek. Jedzenia w zamian za pracę. Kilku tygodni."

"Nie szukasz nowego stada." To nie było pytanie.

"Nie."

Coś przemknęło w jego oczach. Rozczarowanie albo ulga – nie potrafiłam rozróżnić.

"To wszystko dostaniesz. Praca może poczekać, aż nie będziesz chodzić, jakby miały ci się ugiąć nogi."

"Poradzę sobie. Nie potrzebuję jałmużny."

Jego usta uniosły się lekko w jednym kąciku. "Nie powiedziałem, że potrzebujesz."

"Dlaczego ufasz obcej?"

Spojrzał mi w oczy. Między nami przepłynęło coś cichego – prywatnego, elektryzującego.

"Bo moje instynkty nigdy mnie nie zawiodły. A mówią mi, że nie jesteś zagrożeniem."

Nie wspomniał o więzi. Wiedział, że oboje ją poczuliśmy – to przyciągnięcie, wyostrzenie, zatrzymany oddech. Ale trzymał to za czarnymi oczami, zamknięte.

Nasz sekret. Nie dla jego stada. Nie dla Luci.

Moja wilczyca zadrżała z rozpoznania. Moja ludzka część zesztywniała ze strachu.

"Alfa?" – odezwał się kobiecy głos.

Aiden odwrócił się. "Freya. To jest Adeline. Zostanie naszym gościem. Pomożesz jej się zadomowić?"

Freya podeszła – ciemne włosy splecione w warkocz na ramieniu, zapach miodu i sosny.

"Oczywiście." Obejrzała mnie szybko i uśmiechnęła się. "Chodź. Wyglądasz, jakbyś za chwilę miała się przewrócić. Zajmiemy się tym, zanim się uprzesz, że jesteś w porządku."

"Nic mi nie jest," powiedziałam automatycznie.

"Każdy, kto tak mówi, jest trzy kroki od podłogi. Udowodnij mi, że się mylę, jak już coś zjesz."

Moje usta prawie wygięły się w uśmiechu. Zerknęłam na Aidena.

Nie zbliżył się, ale przestrzeń między nami i tak wydawała się skurczona. Jego czarne oczy trwały przy moich – cierpliwe, niespieszne, jakby zamierzał być dokładnie tam, gdzie mogłabym go znaleźć, jeśli tylko kiedyś zechcę poszukać.

"Witamy w Willow Ridge, Adeline."

To zdanie spadło ciężej, niż powinno. Skinęłam głową, bo wszystko więcej wymagałoby przyznania, jak bardzo te słowa zadźwięczały w pustych miejscach we mnie.

"Dziękuję," powiedziałam.

A potem poszłam za Freyą w przytulny półmrok domu stada. Zapach gotowanego jedzenia, starego drewna i wielu wilków spłynął na mnie, gdy drzwi się zamknęły.

Za mną czułam wzrok Aidena jak dłoń między łopatkami. Czułam, jak moja wilczyca wyrywa się w jego stronę.

Powtarzałam sobie, że przyszłam tu tylko po łóżko i drzwi na zamek.

Ale nie mogłam pozbyć się wrażenia, że weszłam na ścieżkę, z której nie będzie łatwo zawrócić – zwłaszcza z Alfą, którego oczy były jednocześnie jak północ i dom.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV: Adeline

Obudzenie zajęło mi chwilę, bo nic nie bolało tak, jak powinno.

Nie było zmarzniętej ziemi pod moimi plecami. Żadnego dymu w płucach. Tylko ciepło, delikatny ciężar koca i cichy szum budynku, który przetrwał noc.

Przez kilka oddechów leżałam tam, czekając na zły dźwięk—trzask pękających belek, odległe krzyki. Słyszałam tylko kroki nad głową, coś brzęczącego w kuchni, niski śmiech dochodzący z dołu.

Moja wilczyca poruszyła się, przeciągając się w ciszy. Widzisz? mruknęła. Spałyśmy. Obudziłyśmy się. Nie było płomieni.

Zaufanie nie przychodziło mojej ludzkiej części tak łatwo. Komfort zawsze wydawał się podstępem, który świat stosuje, zanim odbierze coś jeszcze.

Sufit nade mną był drewniany, jasny i prosty. Moje buty stały przy drzwiach, oczyszczone z wczorajszego błota i ustawione obok siebie. Ktoś to zrobił. Dotknął moich rzeczy, jakby to miejsce było moim domem.

Na komodzie czekały złożone ubrania—miękka koszula, legginsy, skarpetki. Pachniały Freyą. To ona je wybrała. Dla mnie.

Ta myśl sprawiła, że coś się skręciło pod moimi żebrami. Wdzięczność i niepokój to były splątane uczucia.

Wzięłam szybki prysznic, opierając dłoń o kafelki, gdy gorąca woda rozluźniła mięśnie, do których napięcia zdążyłam się przyzwyczaić. Gdy zapukała do drzwi, byłam już ubrana, z większością mojej ostrożności na miejscu.

"Adeline?" Głos Freyi był stłumiony, ale pogodny. "Jesteś ubrana?"

"Tak. Niestety."

Wślizgnęła się do środka. Jej warkocz był dziś bardziej potargany, a oczy przeskanowały mnie od stóp do głów.

"Lepiej," oceniła. "Mniej trup, bardziej człowiek."

"Celuję w 'działający duch'. Nie podnoś poprzeczki."

Uśmiech zatańczył na jej ustach. "Chodź na dół. Śniadanie gotowe. Poza tym, Aiden chce cię zobaczyć po jedzeniu."

Moje plecy zesztywniały. "W jakim celu, dokładnie?"

"Zadać pytania." Wzruszyła ramionami. "Nazwal to 'wdrożeniem cię'. Po alfowemu znaczy to 'Chcę wiedzieć, co nadchodzi, by nie zabiło moich ludzi.'"

"To brzmi znajomo," powiedziałam cicho.

Jej spojrzenie zadrżało, współczucie pojawiło się i zniknęło. "Chodź. Lepiej myślisz, gdy coś zjesz."

Poszłam za nią do wspólnej sali.

To było jak wejście w inne życie.

Długie stoły ciągnęły się przez całą przestrzeń. Wilki siedziały w grupach, jadły i rozmawiały, ocierając się ramionami bez zająknięcia. W kominku palił się niski ogień. W pokoju pachniało kawą, chlebem, dymem z drewna, mokrą sierścią i po prostu obecnością wielu ciał poruszających się w tym samym rytmie.

Głowy się odwróciły, gdy weszłyśmy. Ciekawe spojrzenia śledziły mnie, oceniając nieznajomą obok Freyi.

Moja wilczyca podniosła głowę, jakbyśmy weszły w melodię, którą rozpoznawała. Moje ciało reagowało inaczej: ramiona napięte, wzrok przeskakiwał po drzwiach i oknach, licząc wyjścia.

Freya skierowała nas do stolika przy ścianie. Czekał talerz—jajka, chleb, coś przyprawionego, od czego mój żołądek skurczył się nagle z głodu.

"To twoja robota," powiedziałam.

"Postraszyłam kuchnię w twoim imieniu," poprawiła radośnie. "Jedz."

Zapomniałam już, jak to jest jeść, nie oszczędzając każdego kęsa. Pierwszy gryź niemal mnie rozkleił. Ciepłe, prawdziwe, niekradzione.

Wokół nas wataha żyła własnym, cichym rytmem. Ktoś się kłócił o patrol graniczny. Kobieta zaplatała włosy małej dziewczynce, gdy ta narzekała. Nastolatki śmiały się z czegoś w książce. Nic niezwykłego, a jednak ściskało mnie w piersi, jakbym patrzyła na coś kruchego.

Moja wilczyca chłonęła to wszystko. Pamiętamy to. Do tego zostałyśmy stworzone.

Ludzka część mnie pamiętała moment, gdy normalność zamieniła się w krzyk i żar. Trzymała ten ból na dystans.

Freya obserwowała mnie między łykami. "Aiden będzie pytał o Ash Hollow. Musi wiedzieć, jak daleko Ironclaw jest w stanie się posunąć."

"Wiem."

"Nie musisz dla niego krwawić. Powiedz tylko tyle, by ludzie przeżyli."

"Przeżyć to więcej, niż większość watah dostała," odparłam.

Przyjrzała się mojej twarzy. "Gotowa?"

"Nie. Ale czekanie tego nie zmieni."

Poszłyśmy do pokoju Aidena.

Jego zapach dotarł do nas, zanim jeszcze doszłyśmy do drzwi. Moja wilczyca przylgnęła do niego bez wahania. Ja pozostałam nieruchoma, udając, że nie czuję, jak puls mi przyspiesza.

Freya zapukała. "Aiden? Przyprowadziłam twoją znajdę."

"Wpuść ją."

Pokój w środku był prosty, ale zamieszkały. Półki zastawione segregatorami, duża mapa na ścianie, solidne biurko pełne kontrolowanego chaosu. Światło wpadało przez okno, łapiąc na niesfornym puklu, który wymknął się z jego koka.

Wstał, gdy weszliśmy.

– Adeline. Jak się zadomowiłaś?

– Wciąż tu jestem. To lepiej niż w niektórych miejscach.

Kącik jego ust drgnął. – Proszę, usiądź.

Usiadłam na krześle naprzeciwko jego biurka. Freya została przy ścianie – dziwna pociecha, świadek, który znał obie strony.

– Zadadam ci pytania o Ash Hollow i Ironclaw – powiedział. – Jeśli natrafię na coś, czego nie chcesz poruszać, powiedz. Znajdę inną drogę.

Większość Alfów traktowała informacje jak towar, do którego są uprawnieni. On proponował mi granicę.

– Proszę bardzo – odpowiedziałam.

Jego pytania były jasne, uporządkowane: liczby, teren, terminy napaści, ile czasu mijało między kontrolami na granicy a ostatecznym atakiem. Odpowiadałam, na ile mogłam, omijając miejsca, gdzie wspomnienia groziły, że mnie pochłoną.

Nie pytał, jak to jest patrzeć, jak wszystko płonie. Nie pytał, kogo straciłam.

Gdy skończyłam, pozwolił ciszy wybrzmieć.

– Dziękuję – powiedział. – To pomaga.

– Cieszę się, że coś pożytecznego z tego wynikło.

– Uważasz, że Ironclaw pójdzie za tobą tutaj?

– Nie sądzę, żebym była aż tak ważna. Rozszerzają swoje terytorium. Kiedyś byłam im na drodze.

– A plotki? Że jesteś jedyną, która odchodzi?

– Plotki potrzebują schematów. Niektóre watahy zostały zaatakowane po moim przejściu. Przyczyna i skutek to ładna historia.

– Ale nie wierzysz, że to twoja wina.

– Gdybym tak myślała, nie byłoby mnie tutaj. Jestem zmęczona, nie okrutna.

Coś w jego wyrazie twarzy złagodniało. – Potraktujemy Ironclaw jako zagrożenie regionalne, nie osobistą zemstę.

To nie powinno było zabrzmieć jak życzliwość. A jednak zabrzmiało.

Patrzył na mnie jeszcze przez chwilę, potem powiedział celowo:

– Jest jeszcze jedna rzecz, którą powinniśmy uznać.

Już wiedziałam, co to jest.

– Więź – powiedział cicho. – Czujesz ją.

Powietrze się zmieniło. Freya zamarła przy ścianie, jej oczy rozszerzyły się na moment, po czym odwróciła wzrok, dając nam przestrzeń.

Moja wilczyca wysunęła się na przód mojej świadomości, jasna i dzika. Odpowiedziała bez wstydu. Tak. Oczywiście.

Moje ludzkie usta były wolniejsze. – Czuję. Nie zamierzam nic z tym robić.

Aiden skinął głową, jakby spodziewał się niczego innego. – Ja też.

Mrugnęłam. – Też?

– Czuję to. Nie chcę zmuszać tego, by stało się czymś, czym nie musi być, zwłaszcza kiedy tyle straciłaś.

Moja klatka piersiowa ścisnęła się na to, jak łatwo ubrał to w słowa.

– W Willow Ridge więź to wybór – ciągnął. – Nie warunek wstępu, nie obowiązek, nie sposób na związanie kogoś wbrew jego woli. Cokolwiek się dzieje między nami, nie decyduje o naszych wyborach.

Ulga przetoczyła się przeze mnie tak szybko, że zostawiła po sobie delikatny ból. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo przygotowałam się na presję, dopóki ta presja nie nadeszła.

Moja wilczyca nie wycofała się. Uspokoiła się. Polubiła to, że dał nam przestrzeń.

– Dobrze – powiedziałam cicho. – Z tym mogę żyć.

Freya wypuściła oddech, który wstrzymywała. Gdy spojrzałam w jej stronę, posłała mi szybki półuśmiech.

Aiden odchylił się do tyłu. – Przyszłaś tu po łóżko, drzwi na klucz i szansę, by zapracować na swoje miejsce. Dostaniesz to wszystko, z więzią czy bez. To obietnica.

Prosto. Czysto. Bez ukrytych haczyków.

– Zatem mamy porozumienie – powiedziałam.

– Na razie – zgodził się. Bez groźby. Po prostu szczerze.

Spojrzał na Freyę. – Pokaż jej resztę domu, podstawy obwodu.

– Tak, Alfa. – Odepchnęła się od ściany. – Chodź, Adeline. Zanim zacznie mówić o siatkach patroli.

Usta Aidena się wygięły. – Nigdy bym tego nie zrobił.

– W życiu – prychnęła Freya, po czym wyszła na korytarz.

Wstałam. Więź pociągnęła raz jeszcze, miękką nicią pod mostkiem.

Przy drzwiach nie mogłam się powstrzymać, by nie spojrzeć za siebie.

Aiden patrzył na mnie, ciemne oczy spokojne i nieprzeniknione. Bez żądania. Bez oczekiwania. Po prostu świadomość, która odbijała się od mojej własnej.

To, co zaczęło się od jego słów o wyborze, ogrzało się pod moimi żebrami. Zdusiłam to i wyszłam na korytarz.

Freya zrównała się ze mną. – Nie udało mu się cię przestraszyć. Jestem pod wrażeniem.

– Widziałam gorsze – odparłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mate Me in Moonlight

Mate Me in Moonlight

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa