Rozdział Pierwszy: Po Prostu Omega
"O, patrzcie kto to... Eliza, znowu zapomniałaś się wykąpać? Chyba wszyscy czujemy cię, zanim cię zobaczymy, i to bez pomocy naszych super-czułych wilczych zmysłów." Daniella teatralnie zatkała nos i zachichotała głośno, zamykając drzwi swojej szafki i uśmiechając się do tłumu, który wybuchnął śmiechem.
Zignorowałam ich, zawsze szukali powodów, żeby mi dokuczać. Dzisiaj nie było inaczej. Przyzwyczaiłam się do tego. Powinnam chyba trochę wyjaśnić.
Nazywam się Eliza. Mam siedemnaście lat i uczęszczam do Liceum Flintons. Jestem w ostatniej klasie przed studiami i naprawdę nie mogę się doczekać, aby wydostać się z tej dziury. Wkrótce skończę osiemnaście lat i planuję wyprowadzić się tak daleko, jak to możliwe.
Moi rodzice porzucili mnie jako niemowlę z jakiegoś powodu i uwierzcie mi, słyszałam już wszystkie możliwe scenariusze tego, co się stało. Widzicie, moi współczłonkowie ze Stada Creek uwielbiają opowiadać historie o tym, jak moi rodzice byli mną tak zniesmaczeni, że nie mogli przyznać się, że jestem ich dzieckiem. Inni mówią, że moi rodzice zginęli w ataku włóczęgów, a najgłupsza wersja, jaką słyszałam, to ta, że moja matka zdradziła ojca i dlatego mnie zostawili. Nikt nie zna prawdy i jest to w porządku. Jestem zdeterminowana, aby coś osiągnąć w życiu, gdy będę już daleko od tych wszystkich okrutnych głupców.
Jestem tym, co nazywa się w naszym stadzie Omegą, najniższą rangą, kozłem ofiarnym, workiem treningowym. Jestem drobna, z rozczochranymi brązowymi włosami i nudnymi brązowymi oczami. Mam brązowy pieprzyk na lewym policzku, na który wszyscy patrzą, jakby był najbardziej obrzydliwą rzeczą, jaką kiedykolwiek widzieli.
Członkowie mojego stada uwielbiają przypominać mi o moim miejscu w hierarchii, traktując mnie jak śmiecia pod ich stopami. Ale nie pozwolę, żeby to mnie więcej dotykało.
Mam na celowniku studia, przyszłość, w której mogę być wolna od ograniczeń życia w stadzie. Marzę o tym, by zostać lekarzem, pomagać potrzebującym, zmieniać świat na lepsze. Wiem, że nie będzie łatwo, ale jestem zdeterminowana, żeby to osiągnąć.
Ale na razie muszę znosić drwiny i szyderstwa rówieśników. Muszę trzymać głowę spuszczoną i skupić się na nauce i mojej przyszłości. Odmawiam pozwolenia im na to, by mnie złamali, by zmiażdżyli mojego ducha.
Więc uśmiecham się, kiwam głową i odchodzę, zostawiając za sobą śmiech i szyderstwa. Jestem tylko Omegą, ale jestem kimś więcej niż kiedykolwiek się dowiedzą. I pewnego dnia udowodnię im wszystkim, że się mylili.
Przechodząc przez szkolne korytarze, nie mogłam nie zauważyć spojrzeń i drwin kierowanych w moją stronę. Wydawało się, że każdy ma coś do powiedzenia, złośliwą uwagę lub kpiący śmiech. Ale trzymałam głowę wysoko, przypominając sobie, że ich słowa nie mają nade mną władzy.
Dotarłam na pierwszą lekcję, biologię, i usiadłam z tyłu sali. Pan Parker, nasz nauczyciel, rozpoczął lekcję o genetyce, a ja uważnie słuchałam, robiąc notatki i zadając pytania, gdy było to konieczne. Biologia była moim ulubionym przedmiotem, światem możliwości i odkryć, który rozpalał moją pasję do medycyny.
Po zajęciach poszłam do stołówki na lunch, wzięłam tacę i usiadłam samotnie w ustronnym kącie. Nie przeszkadzała mi samotność; dawała mi czas na zebranie myśli i planowanie przyszłości. Gdy jadłam kanapkę, pogrążona w myślach, nad moją głową pojawił się cień.
Zobaczyłam Graysona, najmłodszego syna Alfy spośród jego czworaczków. Grayson był najpopularniejszym chłopakiem w szkole, aktualnie patrzył na mnie z ironicznym uśmieszkiem. "No, no, no, kogo my tu mamy... małą Omegę," zakpił, chwytając moją tacę i wyrzucając jej zawartość na podłogę. W stołówce wybuchł śmiech, a moje policzki zapłonęły ze wstydu. Był gorszy od swoich starszych braci, a uwierzcie mi, to wiele mówi. Zawsze mieli wielką frajdę z dokuczania i szydzenia ze mnie. Oczywiście, ich młodszy brat musiał pójść w ich ślady. Oni już skończyli szkołę i byli teraz w Szkole Treningowej dla Alf.
Ale zamiast skulić się ze strachu, wstałam z zaciśniętymi pięściami. "Grayson, może i jesteś synem Alfy, ale to nie daje ci prawa do traktowania innych jak śmieci i zachowywania się jak dupek," powiedziałam pewnym i stanowczym głosem. W stołówce zapanowała cisza, wszystkie oczy były zwrócone na nas.
Uśmieszek Graysona zniknął, zastąpiony wyrazem zaskoczenia. Najwyraźniej nie spodziewał się, że stanę w swojej obronie. Otworzył usta, by odpowiedzieć, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, zadzwonił szkolny dzwonek oznajmiający koniec przerwy. Zebrałam swoje rzeczy i odwróciłam się, by odejść, zostawiając Graysona i resztę stołówki w osłupiałej ciszy.
"Co powiedziałaś, mała omego? Nie dosłyszałem." Grayson ruszył za mną i warknął; szarpnął mnie brutalnie za włosy i przyciągnął z powrotem, by na niego spojrzała. Następnie złapał mnie za kark. Nie pisnęłam ani nie wydałam żadnego dźwięku. Spuściłam wzrok, uważając, by nie spotkać jego spojrzenia. Wiedziałam, że to tylko bardziej by go rozwścieczyło i dawno temu nauczyłam się tego nie robić.
Czułam na sobie spojrzenia wszystkich w stołówce, czekających na moją reakcję. Serce waliło mi w piersi, gdy uścisk Graysona na moim karku się zacieśnił. Ale odmówiłam okazania jakiejkolwiek słabości. Tego właśnie chciał - słabości, by pokazać jak potężny jest. Ale nigdy nie będzie tak potężny jak jego bracia czy Alfa i on o tym wiedział.
"Powiedziałam, że nie masz prawa traktować innych jak śmieci, Grayson," powtórzyłam głośno i wyraźnie, tak by wszyscy wokół nas słyszeli. Napięcie w powietrzu było gęste jak dym w ogniu, cisza ciężka od oczekiwania.
Oczy Graysona wwiercały się we mnie, mieszanka gniewu i zaskoczenia migotała na jego twarzy. Przez chwilę wydawało się, że wybuchnie, ale potem puścił mnie z pchnięciem, przez co się zatoczyłam.
Zdołałam złapać równowagę, zanim wpadłam na kolana szkolnych piłkarzy.
"Masz szczęście, że zadzwonił dzwonek, Omego. Zajmę się tobą później," warknął Grayson, po czym wymaszerował, a jego paczka podążyła tuż za nim.
"Wiesz co, jesteś prawdziwą przegraną, Elizo. Nikt nigdy nie zechce takiej omegi jak ty," Daniella, która stała z boku, uśmiechnęła się złośliwie, trącając mnie łokciem, po czym pobiegła za Graysonem i jego sługusami.
Kiedy w stołówce znów zawrzało od rozmów, wszyscy wrócili do udawania, że nie istnieję. Wyprostowałam się, nie pozwalając, by to spotkanie mną wstrząsnęło. Szybko zebrałam swoje rzeczy i ruszyłam na następną lekcję, w myślach ciągle odtwarzając tę konfrontację.
"Jest takim małym bezwilczym dziwadłem, i kto by jej chciał?"
"Jak ona wygląda. Byłaby ładna, gdyby coś zrobiła z włosami i twarzą."
"Ughh, to ta omega sierota bez Wilka."
Słyszałam ich złośliwe komentarze, nawet jeśli ich nie zauważałam. Bolało mnie to, ale tak, mieli rację; nie miałam jeszcze swojego Wilka, ale to nie znaczyło, że go nie dostanę. Nie straciłam jeszcze nadziei. Może mając ją przy sobie, byłabym silniejsza.
Postanowiłam zignorować te dziecinne głupoty i ich wybryki, zajęłam swoje miejsce z tyłu klasy i wyjęłam długopisy i notes. Położyłam torbę przy nogach i cierpliwie czekałam na rozpoczęcie lekcji.
Angielski był super łatwy i uwielbiałam kreatywne pisanie. Moja nauczycielka, pani Dallas, była jedyną osobą, która miała dla mnie czas. Byłam zdziwiona, że jeszcze jej nie ma w klasie i wiedziałam, że to tylko zachęci prześladowców do wypełnienia czasu kolejnymi rzeczami, które mnie zirytują.
Mogłam odliczać do trzech, zanim ktoś coś zrobi lub powie.
"Oh. Patrzcie kto się chowa z tyłu. Pupilka nauczycielki." Daniella pojawiła się obok mnie, Janet i Tricia po obu jej stronach. Oczywiście, były wszędzie tam, gdzie Daniella. Zawsze były jej cieniem. Jej przydupasami.
"No już, już, klaso, uspokójcie się. Jestem pan Sidley i będę tymczasowo prowadził te zajęcia. Proszę usiąść i wyjąć książki." Tymczasowy nauczyciel wszedł do sali i klasnął w dłonie. Był stary, z siwiejącą łysiną i siwą brodą. Był ubrany w czarny garnitur i białą koszulę w prążkowany krawat. Położył swoją brązową teczkę na biurku i wyjął jakieś papiery.
"Proszę pana, czy mogę zmienić miejsce? Tu na dole śmierdzi." Tricia zawołała, wywołując salwę śmiechu w klasie. Pan Sidley spojrzał na Tricię z irytacją, a ja poczułam warknięcie w gardle. Miałam dość tych komentarzy. Lata fizycznego i psychicznego znęcania się zaczęły zbierać swoje żniwo. Chciałam tylko zdobyć wykształcenie, skończyć osiemnaście lat i opuścić to okropne miejsce raz na zawsze. Nigdy nie wrócę i nic mnie tu nie zatrzyma...
I tak mniej więcej wygląda moje życie. Bez przyjaciół i bez wilka. Prawdopodobnie jest mi pisane być samotną do końca życia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jutro był ten dzień, do którego cała Wataha Creek się przygotowywała. Osiemnaste urodziny Danielli. Jako córka Bety, miała wysoki status i wszystko musiało być perfekcyjne.
Od powrotu ze szkoły ciężko pracowałam, podczas gdy wszyscy inni mogli odpoczywać i robić, co chcieli. Jako omega, taki był mój obowiązek.
"Lepiej nie zepsuj mojego przyjęcia" - Daniella spojrzała na mnie gniewnie. "Pamiętaj, jesteś tylko omegą, a ja córką alfy-bety. Czworaczki będą miały oczy tylko na mnie, gdy wrócą jutro z treningu Alfy" - przechwalała się.
Poczułam ukłucie bólu i frustracji na słowa Danielli. Pracowałam niestrudzenie, by jej urodziny były niezapomniane, a jej lekceważące podejście do mnie bolało. Ale wiedziałam, że nie mogę pozwolić, by jej słowa mnie dotknęły.
"Nigdy nie zrobiłabym niczego, co zepsułoby twoje przyjęcie, Daniello" - odpowiedziałam spokojnie, próbując kontrolować emocje. "Dałam z siebie wszystko, by wszystko było dla ciebie idealne. Twoje szczęście jest dla mnie ważne, niezależnie od mojego statusu omegi."
Daniella i Tricia spojrzały na mnie z obrzydzeniem. "Elizo, tak mi żal każdego, kto skończy z tobą jako partnerem" - Daniella uśmiechnęła się złośliwie, wygładzając swoją srebrną sukienkę zdobioną diamentami. Jej długie włosy były pokręcone, podczas gdy Tricia miała na sobie czerwoną sukienkę podkreślającą jej krągłości, a jej czarne włosy były proste i gładkie.
Stałam tam, czując ciężar ich osądu. Wiedziałam, że nie akceptują mnie, moich wyborów, mojego stylu życia. Ale odmówiłam poddania się ich słowom. Wiedziałam, kim jestem i byłam dumna ze swojej tożsamości.
"Nie potrzebuję twojego współczucia, Daniello" - powiedziałam pewnym i silnym głosem. "Znam swoją wartość i nie zadowolę się nikim, kto jej nie dostrzega."
Wymieniły spojrzenia, jakby nie mogły uwierzyć w mój opór. Ale nie ustąpiłam, odmawiając poddania się.
"Myślisz, że możesz tak mówić do przyszłej Luny? Jesteś szalona, omego" - ryknęła Daniella i tupnęła nogą.
"Widzisz, jakie to obrzydliwe. A pamiętasz mnie, Chucka i ją pod prysznicami?" - zaśmiała się Tricia, a jej oczy błyszczały złośliwie.
Zawsze była tą dramatyczną królową. Przewróciłam oczami i odwróciłam się, by odejść, myśląc o rzeczach, które musiałam zrobić do jutra.
Jako córka bety, myślała, że jest idealną księżniczką. Wszyscy wierzyli, że zostanie partnerką jednego z czworaczków alfy i naszą przyszłą Luną. Nie żebym się tym przejmowała. Nie planowałam tu być, gdy to nastąpi.
"Pytałam, dokąd się wybierasz, ty brudna suko" - Daniella zacisnęła szczękę i agresywnie mnie złapała. "Głupia omega" - krzyknęła.
Próbowałam uwolnić się z jej uścisku, ale jej gniew sprawił, że trzymała mnie jeszcze mocniej. Czułam jad w jej oczach, gdy się we mnie wpatrywała.
"Puść mnie, Daniello" - powiedziałam spokojnie, starając się zachować opanowanie. "Zachowujesz się jak dziecko."
Prychnęła na moje słowa, nie rozluźniając uścisku. "Będę się zachowywać, jak chcę, śmieciu omego. Myślisz, że możesz tak po prostu odejść z mojego przyjęcia?"
Wiedziałam, że kłótnia z nią tylko pogorszy sytuację. Postanowiłam więc spróbować innego podejścia.
"Daniello, stać cię na więcej" - powiedziałam łagodnie, próbując dotrzeć do niej empatią. "Nie musisz zniżać się do tego poziomu."
Jej oczy rozszerzyły się na moment i dostrzegłam w nich błysk niepewności. Ale to nie trwało długo, gdy jej gniew szybko powrócił i znów zacisnęła uścisk.
"Nie waż się mną manipulować, omego. Jesteś tylko ciężarem dla tej watahy."
Wiedziałam, że próba przemówienia jej do rozsądku jest daremna. Nadszedł czas, by odejść, zanim sytuacja się pogorszy. Ze wszystkich sił, jakie mogłam zebrać, odepchnęłam jej uścisk.
"Puść mnie, Daniello" - powtórzyłam stanowczo. "Nie jesteś warta mojego czasu."
Wydawała się chwilowo oszołomiona moimi słowami, a po finalnym, silnym pchnięciu, uwolniłam się z jej uścisku. Odwróciłam się i odeszłam, zostawiając ją wściekłą za sobą.
"Zostaw ją, Daniello. Czy to jest zachowanie, które chcesz pokazywać watasze?" - to był jeden z czworaczków, Rylan. Nie powinno go tu być do jutra, a jednak był.
Stał w drzwiach, obserwując. Westchnęłam ze zdziwienia. To był pierwszy raz, kiedy stanął w mojej obronie.
Daniella zwróciła swoją uwagę na Rylana, jej twarz wykrzywiona gniewem. "Nie wtrącaj się, Rylan. To nie ma z tobą nic wspólnego. Nie powinieneś jeszcze tu być."
Ale Rylan nie ustąpił, jego wyraz twarzy pozostał niewzruszony. "To ma ze mną wszystko wspólne. Wszyscy jesteśmy częścią tej watahy i powinniśmy się wzajemnie szanować. Puść ją. I wróciłem wcześniej, moi bracia będą w domu jutro. Teraz rób, co mówię."
Daniella wydawała się zaskoczona stanowczością Rylana. Niechętnie puściła mnie, a ja cofnęłam się o krok, oddychając z ulgą.
"Dziękuję, Rylan" - powiedziałam cicho, wdzięczna za jego interwencję.
Rylan skinął głową w potwierdzeniu, zanim znów zwrócił się do Danielli. "Powinniśmy dawać przykład watasze, a nie niszczyć się nawzajem. Pamiętaj o tym."
Po tych słowach odwrócił się i odszedł, zostawiając wściekłą Daniellę. Stałam tam, czując wdzięczność wobec Rylana za to, że stanął w mojej obronie.
Patrząc jak odchodzi, poczułam błysk nadziei. Może nie wszyscy w watasze widzieli we mnie tylko omegę. Może byli sojusznicy jak Rylan, którzy widzieli więcej niż etykiety i osądy.
"Dlaczego syn alfy miałby się za tobą wstawiać?" - powiedziała gorzko Tricia.
Odwróciłam się do Tricii, jej słowa piekły jak bat. Jej spojrzenie było pełne pogardy, gdy na mnie patrzyła.
"Przypuszczam, że nawet syn alfy potrafi dostrzec niesprawiedliwość i złe traktowanie, Tricio" - odpowiedziałam, starając się zachować spokojny głos mimo goryczy.
Tricia prychnęła, przewracając oczami. "Och proszę, nie udawaj, że jest jakimś bohaterem. Prawdopodobnie zrobił to tylko po to, by wyglądać szlachetnie przed wszystkimi."
Jej słowa mocno mnie uderzyły, odbijając się echem wątpliwości, które czasami nawiedzały mój umysł. Czy obrona Rylana była tylko na pokaz? Czy byłam warta obrony w jego oczach, czy to wszystko było tylko fasadą?
Potrząsnęłam głową, odpychając wątpliwości, które groziły pochłonięciem mnie. "Niezależnie od jego intencji, Rylan stanął po stronie tego, co słuszne. I to więcej niż mogę powiedzieć o niektórych."
Wyraz twarzy Tricii nieco złagodniał, ale wciąż był w jej oczach błysk urazy. "Masz szczęście, że interweniował. Nie wszyscy mają kogoś, kto by się o nich troszczył."
Czułam ciężar słów Tricii i intensywne spojrzenie Danielli. Było jasne, że moje interakcje z Rylanem wzbudziły negatywne uczucia.
"Nie wiem" - odpowiedziałam, starając się zachować neutralny ton mimo goryczy w słowach Tricii. "Może on po prostu widzi rzeczy inaczej."
Tricia prychnęła, przewracając oczami. "Albo może po prostu próbuje być bohaterem. Kto wie, co się dzieje w tych alfich głowach."
"Cóż, przepraszam. Mam więcej pracy, by upewnić się, że wszystko będzie idealne na jutrzejsze urodziny Danielli." - przeprosiłam i pospiesznie ruszyłam w dół wielkiego holu. Słyszałam ich śmiech odbijający się echem wokół mnie.
"Lepiej, żeby było perfekcyjnie, albo zostaniesz zamknięta" - krzyknęła za mną Daniella.
Przesuń w górę, aby kontynuować