Jutro był ten dzień, do którego cała Wataha Creek się przygotowywała. Osiemnaste urodziny Danielli. Jako córka Bety, miała wysoki status i wszystko musiało być perfekcyjne.
Od powrotu ze szkoły ciężko pracowałam, podczas gdy wszyscy inni mogli odpoczywać i robić, co chcieli. Jako omega, taki był mój obowiązek.
"Lepiej nie zepsuj mojego przyjęcia" - Daniella spojrzała na mnie gniewnie. "Pamiętaj, jesteś tylko omegą, a ja córką alfy-bety. Czworaczki będą miały oczy tylko na mnie, gdy wrócą jutro z treningu Alfy" - przechwalała się.
Poczułam ukłucie bólu i frustracji na słowa Danielli. Pracowałam niestrudzenie, by jej urodziny były niezapomniane, a jej lekceważące podejście do mnie bolało. Ale wiedziałam, że nie mogę pozwolić, by jej słowa mnie dotknęły.
"Nigdy nie zrobiłabym niczego, co zepsułoby twoje przyjęcie, Daniello" - odpowiedziałam spokojnie, próbując kontrolować emocje. "Dałam z siebie wszystko, by wszystko było dla ciebie idealne. Twoje szczęście jest dla mnie ważne, niezależnie od mojego statusu omegi."
Daniella i Tricia spojrzały na mnie z obrzydzeniem. "Elizo, tak mi żal każdego, kto skończy z tobą jako partnerem" - Daniella uśmiechnęła się złośliwie, wygładzając swoją srebrną sukienkę zdobioną diamentami. Jej długie włosy były pokręcone, podczas gdy Tricia miała na sobie czerwoną sukienkę podkreślającą jej krągłości, a jej czarne włosy były proste i gładkie.
Stałam tam, czując ciężar ich osądu. Wiedziałam, że nie akceptują mnie, moich wyborów, mojego stylu życia. Ale odmówiłam poddania się ich słowom. Wiedziałam, kim jestem i byłam dumna ze swojej tożsamości.
"Nie potrzebuję twojego współczucia, Daniello" - powiedziałam pewnym i silnym głosem. "Znam swoją wartość i nie zadowolę się nikim, kto jej nie dostrzega."
Wymieniły spojrzenia, jakby nie mogły uwierzyć w mój opór. Ale nie ustąpiłam, odmawiając poddania się.
"Myślisz, że możesz tak mówić do przyszłej Luny? Jesteś szalona, omego" - ryknęła Daniella i tupnęła nogą.
"Widzisz, jakie to obrzydliwe. A pamiętasz mnie, Chucka i ją pod prysznicami?" - zaśmiała się Tricia, a jej oczy błyszczały złośliwie.
Zawsze była tą dramatyczną królową. Przewróciłam oczami i odwróciłam się, by odejść, myśląc o rzeczach, które musiałam zrobić do jutra.
Jako córka bety, myślała, że jest idealną księżniczką. Wszyscy wierzyli, że zostanie partnerką jednego z czworaczków alfy i naszą przyszłą Luną. Nie żebym się tym przejmowała. Nie planowałam tu być, gdy to nastąpi.
"Pytałam, dokąd się wybierasz, ty brudna suko" - Daniella zacisnęła szczękę i agresywnie mnie złapała. "Głupia omega" - krzyknęła.
Próbowałam uwolnić się z jej uścisku, ale jej gniew sprawił, że trzymała mnie jeszcze mocniej. Czułam jad w jej oczach, gdy się we mnie wpatrywała.
"Puść mnie, Daniello" - powiedziałam spokojnie, starając się zachować opanowanie. "Zachowujesz się jak dziecko."
Prychnęła na moje słowa, nie rozluźniając uścisku. "Będę się zachowywać, jak chcę, śmieciu omego. Myślisz, że możesz tak po prostu odejść z mojego przyjęcia?"
Wiedziałam, że kłótnia z nią tylko pogorszy sytuację. Postanowiłam więc spróbować innego podejścia.
"Daniello, stać cię na więcej" - powiedziałam łagodnie, próbując dotrzeć do niej empatią. "Nie musisz zniżać się do tego poziomu."
Jej oczy rozszerzyły się na moment i dostrzegłam w nich błysk niepewności. Ale to nie trwało długo, gdy jej gniew szybko powrócił i znów zacisnęła uścisk.
"Nie waż się mną manipulować, omego. Jesteś tylko ciężarem dla tej watahy."
Wiedziałam, że próba przemówienia jej do rozsądku jest daremna. Nadszedł czas, by odejść, zanim sytuacja się pogorszy. Ze wszystkich sił, jakie mogłam zebrać, odepchnęłam jej uścisk.
"Puść mnie, Daniello" - powtórzyłam stanowczo. "Nie jesteś warta mojego czasu."
Wydawała się chwilowo oszołomiona moimi słowami, a po finalnym, silnym pchnięciu, uwolniłam się z jej uścisku. Odwróciłam się i odeszłam, zostawiając ją wściekłą za sobą.
"Zostaw ją, Daniello. Czy to jest zachowanie, które chcesz pokazywać watasze?" - to był jeden z czworaczków, Rylan. Nie powinno go tu być do jutra, a jednak był.
Stał w drzwiach, obserwując. Westchnęłam ze zdziwienia. To był pierwszy raz, kiedy stanął w mojej obronie.
Daniella zwróciła swoją uwagę na Rylana, jej twarz wykrzywiona gniewem. "Nie wtrącaj się, Rylan. To nie ma z tobą nic wspólnego. Nie powinieneś jeszcze tu być."
Ale Rylan nie ustąpił, jego wyraz twarzy pozostał niewzruszony. "To ma ze mną wszystko wspólne. Wszyscy jesteśmy częścią tej watahy i powinniśmy się wzajemnie szanować. Puść ją. I wróciłem wcześniej, moi bracia będą w domu jutro. Teraz rób, co mówię."
Daniella wydawała się zaskoczona stanowczością Rylana. Niechętnie puściła mnie, a ja cofnęłam się o krok, oddychając z ulgą.
"Dziękuję, Rylan" - powiedziałam cicho, wdzięczna za jego interwencję.
Rylan skinął głową w potwierdzeniu, zanim znów zwrócił się do Danielli. "Powinniśmy dawać przykład watasze, a nie niszczyć się nawzajem. Pamiętaj o tym."
Po tych słowach odwrócił się i odszedł, zostawiając wściekłą Daniellę. Stałam tam, czując wdzięczność wobec Rylana za to, że stanął w mojej obronie.
Patrząc jak odchodzi, poczułam błysk nadziei. Może nie wszyscy w watasze widzieli we mnie tylko omegę. Może byli sojusznicy jak Rylan, którzy widzieli więcej niż etykiety i osądy.
"Dlaczego syn alfy miałby się za tobą wstawiać?" - powiedziała gorzko Tricia.
Odwróciłam się do Tricii, jej słowa piekły jak bat. Jej spojrzenie było pełne pogardy, gdy na mnie patrzyła.
"Przypuszczam, że nawet syn alfy potrafi dostrzec niesprawiedliwość i złe traktowanie, Tricio" - odpowiedziałam, starając się zachować spokojny głos mimo goryczy.
Tricia prychnęła, przewracając oczami. "Och proszę, nie udawaj, że jest jakimś bohaterem. Prawdopodobnie zrobił to tylko po to, by wyglądać szlachetnie przed wszystkimi."
Jej słowa mocno mnie uderzyły, odbijając się echem wątpliwości, które czasami nawiedzały mój umysł. Czy obrona Rylana była tylko na pokaz? Czy byłam warta obrony w jego oczach, czy to wszystko było tylko fasadą?
Potrząsnęłam głową, odpychając wątpliwości, które groziły pochłonięciem mnie. "Niezależnie od jego intencji, Rylan stanął po stronie tego, co słuszne. I to więcej niż mogę powiedzieć o niektórych."
Wyraz twarzy Tricii nieco złagodniał, ale wciąż był w jej oczach błysk urazy. "Masz szczęście, że interweniował. Nie wszyscy mają kogoś, kto by się o nich troszczył."
Czułam ciężar słów Tricii i intensywne spojrzenie Danielli. Było jasne, że moje interakcje z Rylanem wzbudziły negatywne uczucia.
"Nie wiem" - odpowiedziałam, starając się zachować neutralny ton mimo goryczy w słowach Tricii. "Może on po prostu widzi rzeczy inaczej."
Tricia prychnęła, przewracając oczami. "Albo może po prostu próbuje być bohaterem. Kto wie, co się dzieje w tych alfich głowach."
"Cóż, przepraszam. Mam więcej pracy, by upewnić się, że wszystko będzie idealne na jutrzejsze urodziny Danielli." - przeprosiłam i pospiesznie ruszyłam w dół wielkiego holu. Słyszałam ich śmiech odbijający się echem wokół mnie.
"Lepiej, żeby było perfekcyjnie, albo zostaniesz zamknięta" - krzyknęła za mną Daniella.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Eliza. Jesteś więcej niż tym. Cieszę się, że w końcu mogę być tutaj z tobą” – głos zawołał, wyrywając mnie z głębokiego snu i powodując, że łapczywie zaczerpnęłam powietrza. Kolejny żywy sen pozostawił mnie zdezorientowaną, a moje serce waliło w piersiach, gdy próbowałam pozbyć się echa tego głosu. Kiedy usiadłam na łóżku, otoczona mrokiem wczesnego poranka, nie mogłam pozbyć się uczucia niepokoju. Głos brzmiał tak realnie, tak intymnie, jakby należał do kogoś, kto znał mnie lepiej niż ja sama. Ale kiedy przeszukałam pokój wzrokiem, nie było tam nikogo oprócz mnie, a cisza odbijała się echem. Przetarłam oczy i spojrzałam na zegar na stoliku nocnym; zorientowałam się, że jest prawie piąta rano. Spałam dłużej, niż zamierzałam. Dziś był dzień przyjęcia Danielli, jej osiemnaste urodziny. Westchnęłam na myśl o całej mojej ciężkiej pracy i jak niedoceniana się czułam.
„Dziś kończysz osiemnaście lat” – głos szepnął ponownie, powodując, że po moim kręgosłupie przeszedł dreszcz. Czułam, że to było przesłanie, przypomnienie o czymś głębszym, niż mogłam zrozumieć. Ale jak mogłam dziś kończyć osiemnaście lat? Niepewność drążyła mnie, plącząc moje myśli w splątanej sieci zamieszania.
„Kto tam jest? Czy to jakiś żart? Nie jestem głupia.” Zawołałam, spodziewając się, że Daniella lub jedna z quadów ukrywa się w mojej sypialni. Byli nieprzewidywalni w swoich okrutnych żartach.
„Eliza, jestem tutaj. Jestem twoim Wilkiem, Jasmin” – głos przemówił ponownie, jego słowa niosły pocieszenie i znajomość.
Z nagłym przypływem odwagi przemówiłam do pustki pokoju, a mój głos ledwie był szeptem. „Ok, Jasmin, jeśli jesteś prawdziwa, jak mam się przemienić? Nie rozumiem.” Pytanie zawisło w powietrzu, błaganie o przewodnictwo i zrozumienie, gdy czekałam na odpowiedź, która zdawała się pochodzić z miejsca, które przekraczało moje pojęcie.
Nagle ciepła, kojąca obecność otoczyła mnie, jakby delikatna bryza przeszła przez pokój, niosąc poczucie spokoju i akceptacji. Głos Jasmin odbijał się echem w moim umyśle, jej słowa rezonowały z jasnością i celem.
„Eliza, zaufaj sobie. Moc do przemiany jest w tobie, czekając na przebudzenie” – głos Jasmin szepnął, jej ton pełen zachęty i wsparcia. Zamknęłam oczy, pozwalając jej słowom zapaść głęboko w moją świadomość, puszczając w niepamięć wątpliwości i lęki, które zaciemniały mój umysł.
Wysunęłam się z łóżka, każdy ruch był zamierzony i ostrożny, by nie zdradzić swoich intencji. Dom był nadal pogrążony w ciszy, a moi towarzysze byli zagubieni w swoich snach. Zasilana entuzjazmem chwili, z drżeniem i podekscytowaniem skierowałam się do okna, moje serce przyspieszyło z rosnącym przypływem oczekiwania.
Nocne powietrze otuliło mnie swoim objęciem, jego chłodny dotyk w ostrym kontraście z ogniem, który płonął w moich żyłach. Drżącymi rękami otworzyłam okno, pozwalając, by srebrzyste światło księżyca zalało pokój i obmyło mnie swoim eterycznym blaskiem. W moim umyśle, głos Jasmin oferował kojącą obecność, delikatne przypomnienie o mocy we mnie, zachęcając mnie do pewności w nieznane.
„Możesz to zrobić” – jej słowa odbijały się echem w moich uszach, latarnia zachęty na morzu niepewności, które groziło, że mnie pochłonie. Z głębokim oddechem zahartowałam się na to, co miało nadejść, puszczając w niepamięć wątpliwości i lęki na rzecz ekscytującej obietnicy przemiany i wyzwolenia, które czekały mnie pod księżycowym niebem.
„Co teraz? Co mam robić dalej?” – zapytałam na głos, pilność w moim głosie odzwierciedlała gorączkowe bicie mojego serca. Pragnienie przemiany, pozwolenia, by pierwotne instynkty mojego wewnętrznego wilka przejęły kontrolę, było silną siłą, która pulsowała w moich żyłach, domagając się uwolnienia. Pragnęłam uwolnić się od ograniczeń ludzkiej egzystencji.
„Eliza, mój drogi, zawsze nosiłaś w sobie wilka, czekającego na właściwy moment, by się przebudzić. Twój status tutaj w tej watahy jako omega nie definiuje twojego prawdziwego potencjału. Przyjmij pragnienie przemiany, zaufaj mocy w sobie i puść w niepamięć wątpliwości, które cię powstrzymują. Jesteś zdolna do więcej, niż wiesz.” – zapewniła mnie, a ja od razu wiedziałam, że mogę jej zaufać.
Gdy znalazłam się poza budynkiem, szybko pobiegłam do lasu i poczekałam chwilę lub dwie, na wypadek gdyby ktoś widział, jak wychodzę. Zwykle teraz zmienia się patrol, więc byłam pewna, że będzie dobrze.
Dziesięć minut później zdjęłam spodenki i top i położyłam się nago na chłodnej trawie, moja skóra mrowiła z oczekiwania, gdy poddałam się starożytnemu wezwaniu dzikiej natury. Zamknęłam oczy i oddałam kontrolę Jasmin.
„Weź głęboki oddech i zaufaj mi.” – Jasmin powiedziała delikatnie. Zrobiłam, jak prosiła, i zamknęłam oczy, próbując w pełni się zrelaksować.
Ból przemiany przepłynął przez moje ciało, symfonia bólu i przyjemności, gdy moje kości przesuwały się i wykrzywiały, formując się w pierwotną postać mojego własnego wilka. Zacisnęłam zęby, gdy surowa moc przemiany przeszła przez mnie, moje ciało skręcało się i zniekształcało, przekształcając się w ten majestatyczny kształt wilka.
W następnym momencie poczułam poryw pierwotnego instynktu, który przejął kontrolę, prowadząc mnie przez nieznany krajobraz moich zmienionych zmysłów. Zapach ziemi i szelest wiatru na mojej sierści wypełniały moje wyostrzone zmysły, otaczając mnie światem wyostrzonej świadomości i surowej, nieskrępowanej mocy.
Gdy uklękłam przy brzegu wody i zobaczyłam swoje odbicie, westchnęłam i prawie wpadłam do wody. Moja postać wilka, otulona czystą białą sierścią jak świeżo spadły śnieg, patrzyła na mnie z powierzchni jeziora.
Pytania przebiegały przez mój umysł, gdy zmagałam się z tą dziwną rzeczywistością. Jak mogłam, będąc omega w watahy, posiadać tak majestatyczną i rzadką formę? Znaczenie mojej białej sierści wskazywało na moc i grację poza wszystkim, co sobie wyobrażałam, prawdę, która wstrząsnęła mną do głębi.
„Jasmin, co... czym jesteśmy?” – wyszeptałam. Nagle się zatrzymałam, moje uszy uniosły się, moje zmysły się wyostrzyły, i zobaczyłam coś – sylwetkę stojącą na skraju polany, zarys na tle księżycowego nieba.
„Musimy odejść.” – Jasmin warknęła cicho. Moje serce podskoczyło do gardła, gdy strach i adrenalina zalały moje żyły. Byłam nieostrożna, zbyt pochłonięta ekscytacją biegu, by zauważyć obecność innej osoby.
Pobiegłam z powrotem w kierunku bezpiecznego domu watahy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zamknęłam okno szybkim ruchem nadgarstka i wskoczyłam do łóżka, przyciągając kolana do piersi, gdy moje serce waliło jak oszalałe. Przepływ adrenaliny wciąż pulsował w moich żyłach, stanowiąc potężne przypomnienie o sejsmicznej zmianie, jaka zaszła we mnie. To był sekret, którego nie mogłam podzielić, przynajmniej nie jeszcze. To coś, co musiałam najpierw zrozumieć sama i powiem ci, że to było wiele do przetworzenia. Zasypiałam jako omega, ale teraz, z nadejściem nowego dnia na moje urodziny, obudziłam się z esencją Wilka przepływającą przez moje ciało. To była transformacja, która zarówno ekscytowała, jak i przerażała mnie, dualizm, z którym zmagałam się, rozważając implikacje tej nowo odkrytej mocy. Na domiar złego los postanowił splątać moje przeznaczenie z Daniellą, jedyną osobą w moim życiu, która żywiła wobec mnie nienawiść. Leżąc tam, gdy ciężar mojej rzeczywistości osiadał we mnie, zaczęłam ponownie zasypiać, a następną rzeczą, którą usłyszałam, było głośne walnięcie w drzwi.
"Omega, ty suko. Obudź się. Dlaczego nie jesteś na nogach i nie serwujesz śniadania? Czy zapomniałaś, że to moje urodziny?"
Usiadłam gwałtownie, moje serce biło mocno, próbując zrozumieć sytuację. Głos był niewątpliwie Danielli, ale nie mogłam pozwolić jej zobaczyć mojego strachu lub zamieszania. Wzięłam głęboki oddech, próbując uspokoić moje rozpędzone myśli.
"Wstałam, Daniella," zawołałam, starając się brzmieć bardziej opanowanie, niż się czułam. "Daj mi chwilę, żeby przygotować śniadanie."
Kiedy wstałam z łóżka, Wilk we mnie poruszył się, jego energia przepływała przez moje żyły. Czułam jego siłę i moc, wiedząc, że muszę ją ostrożnie ujarzmić. Ta nowo odkryta moc mogła zmienić wszystko, ale najpierw musiałam przetrwać to spotkanie z Daniellą.
"Cóż, lepiej się pospiesz, zanim Alfa i Luna dowiedzą się, że nie wykonujesz swoich obowiązków." Kopnęła drzwi, a ja usłyszałam, jak odchodzi.
Zakładając jakieś ubrania, szybko pobiegłam z mojego pokoju do kuchni. Nie mogłam ryzykować, aby Alfa i Luna dowiedzieli się czegokolwiek o tym, jeszcze nie teraz.
Szybko przygotowałam śniadanie, starając się utrzymać ruchy stabilne i skoncentrowane. Zdecydowałam się na naleśniki z syropem, ponieważ to ulubione danie w tym pełnym domu.
Podając posiłek, nie mogłam nie zauważyć napięcia między nami. Wiedziałam, że mnie nie lubiła, ale nie mogłam zrozumieć dlaczego. Zawsze starałam się być przyjazna i pomocna.
"Wszystkiego najlepszego," powiedziałam, starając się, aby mój głos był równy. "Mam nadzieję, że będziesz się cieszyć swoim śniadaniem."
Daniella spojrzała na mnie podejrzliwie, zanim wzięła kęs swojego jedzenia. Widziałam, jak w jej umyśle kręcą się koła, próbując zrozumieć, co się we mnie zmieniło. Musiałam być ostrożna, aby niczego nie zdradzić, dopóki nie zrozumiem tej nowej mocy we mnie.
"Ona cię nie złamie. Jestem teraz z tobą. Każdy krok na drodze." Usłyszałam, jak Jasmine echem odbija się w moim umyśle. Nie mogłam się powstrzymać przed uśmiechem. To było dobre uczucie wiedzieć, że w końcu miałam swojego wilka.
Pomimo lodowatego zachowania Danielli, pozostałam spokojna i opanowana, skupiając się na zadaniu. Nie mogłam pozwolić, aby jej wrogość do mnie dotarła; musiałam zrozumieć tę nową moc we mnie i ujarzmić ją, aby się chronić.
Po śniadaniu, kiedy sprzątałam naczynia, Daniella ostrożnie do mnie podeszła. "Co się z tobą dzieje?" zapytała, jej głos pełen podejrzeń. "Coś z tobą jest nie tak, i chcę wiedzieć, co to jest."
Spotkałam jej spojrzenie bezpośrednio, Wilk we mnie stał silnie. "Nic się nie zmieniło, Daniella," odpowiedziałam spokojnie. "Wciąż jestem tą samą osobą, którą zawsze byłam."
Zdawała się być zaskoczona moją odpowiedzią, jakby spodziewała się, że przed nią skapituluję. Ale trzymałam się swojego stanowiska, nowa siła Wilka dawała mi moc.
"Tak, ta sama dziwka, której wszyscy nienawidzą i żałują, że się nigdy nie urodziłaś." Janet wtrąciła się, patrząc na mnie z obrzydzeniem. Obie się zaśmiały, a ja unikałam patrzenia na nie.
"Przykro mi, że mnie nie lubicie, ale ciężko pracowałam, żeby Daniella miała najlepszą imprezę," powiedziałam.
"Hmph, pamiętaj, by nie pokazywać się na mojej imprezie dziś wieczorem. Synowie alfy wracają dziś wieczorem, a ja zostanę ogłoszona ich partnerką i przyszłą Luną. Nikt nie chce, żebyś ich odstraszała swoimi obrzydliwymi wibracjami omegi."
Nie mogłam powstrzymać się od obruszenia się na słowa Danielli, Wilk we mnie unosił się, by bronić mojego honoru. Jednak pokazanie moich prawdziwych uczuć tylko zaogniłoby sytuację. Zamiast tego postanowiłam pozostać spokojna i zebrana.
"Rozumiem, Daniella," powiedziałam, utrzymując równy ton. "Nie chciałabym zakłócać twojego wyjątkowego wieczoru. Postaram się nie pojawić na imprezie."
Kiedy opuściły pokój, pozwoliłam sobie przetrawić jej słowa. Myśl o byciu oznaczoną jako 'omega' i 'obrzydliwą' bolała, ale wiedziałam, że muszę skupić się na zrozumieniu i kontrolowaniu mojej nowo odkrytej mocy.
Szybko zdecydowałam się wziąć prysznic i odświeżyć się. Dziś opuszczę to piekło raz na zawsze i nie mogłam się doczekać.
Kiedy weszłam w kojący strumień wody pod prysznicem, pozwalając ciepłym kroplom spływać po mnie, poczułam, jak spływa na mnie ulga. Napięcie poranka i konfrontacja z Daniellą powoli topniały, zastępowane przez odnowione postanowienie, by objąć moją esencję Wilka i wykuć własną ścieżkę.
Spędziłam chwilę pod prysznicem, pozwalając sobie na refleksję nad wszystkim, co się wydarzyło. Moc Wilka we mnie była siłą, z którą trzeba było się liczyć, i musiałam nauczyć się, jak ją ujarzmić dla swojego dobra. Nie mogłam pozwolić, by uprzedzenia i nienawiść innych mnie powstrzymywały.
Kiedy wyszłam spod prysznica i osuszyłam się, zauważyłam swoje odbicie i zamarłam, prawie upuszczając ręcznik. Moje kiedyś brązowe oczy teraz świeciły bursztynowym kolorem. Kim byłam? Mój wilk był biały, a przecież miałam być omegą? Czy to możliwe, że byłam czymś więcej niż omegą? Moi rodzice mnie porzucili, więc nie miałam pojęcia, z jakiego dziedzictwa pochodziłam.
Nie mogłam pozwolić, by ktokolwiek mnie tak zobaczył. "Jasmine, dlaczego moje oczy mają taki kolor? Co się ze mną dzieje?"
Przesuń w górę, aby kontynuować