Esmeralda
Zeszłej nocy weszłam do mojej celi czując się przygnębiona, ale dziś rano wyszłam z jej najszczęśliwszą osobą, przez co oczy skierowały się w moim kierunku, zastanawiając się nad przyczyną mojego nagłego szczęścia.
Moonball był dzisiaj!
Zapominając o strasznym bólu pleców, wyskoczyłam z celi do korytarza i odebrałam sprzęt do sprzątania od starszej służącej, która stała w korytarzu z niezadowolonym wyrazem twarzy.
"Dzień dobry, pani." Powitałam ją najszerszym uśmiechem, oczekując tego samego od niej, ale przywitała mnie najbardziej obrzydliwym wyrazem twarzy i od razu mnie zwolniła.
Nie pozwoliłam, by to mnie zasmuciło, gdy pośpiesznie zebrałam jej sprzęt do sprzątania i podążyłam za starszym wilkiem, którego podążały inne szczenięta. On był odpowiedzialny za sprzątanie sali, która miała być użyta na bal Moon i miał inne szczenięta, które mu pomagały, ale było potrzebnych więcej rąk, ponieważ oczekiwaliśmy wielu wilków z różnych stad, co skłoniło ich do wyboru kilku innych osób do pomocy w sprzątaniu, włącznie ze mną. Ostrożnie stąpałam, idąc za szczeniętami, aby nie zostać zauważonym i znieważonym. Wyzywanie przez te szczenięta było wspomnieniem, którego nigdy nie zapomnę.
"Ty, Omega dziewczyna, idź za mną!" Pan Mason, człowiek odpowiedzialny za sprzątanie nagle zatrzymał się, odwracając się do mnie, co spowodowało, że skoczyłam z przerażeniem, upuszczając szczotkę, kij do zmywania i wiaderka, które trzymałam.
Wiedziałem, że jestem Omegą, nie trzeba mi tego przypominać.
"Ona nigdy nic nie robi dobrze."
"Ona jest za słaba, żeby skakać na najmniejsze dźwięki."
"Nienawidzę jej."
Moje ramiona opadły, a głowa skierowała się do przodu, gdy moje oczy spotkały moje stopy, gdy te bolesne słowa leciały z różnych stron, przenikając głęboko w moje kruche serce. Choć słyszałam te słowa codziennie, powinnam się już do nich przyzwyczaić, ale jakoś nie potrafiłam. Chciałam być obdarzona słowami zachęty, słowami pełnymi miłości i nadziei.
Mogłem to uzyskać tylko od jednej osoby, Selene.
Prawie wybiegłem z sali, gdy kroki groźnego Pana Masona rozbrzmiały mi w uszach, powodując gęsią skórkę na moim ciele, wiedziałem, że to oznaczało kłopoty. Nawet jeśli go nie widziałem, wiedziałem, że to on.
Jakie było moje przewinienie tym razem?
Nie dał mi dużo czasu na zastanowienie się, gdy zatrzymał się przede mną, szczyptąc moje miękkie ucho, ściskając je, zanim chwycił mnie za ramię i popchnął do przodu w obecności innych szczeniąt, które wydawały się rozrywane widowiskiem. Po uwolnieniu ucha, trzęsącym głosem jednoznacznie zabiłem uszy i ugryzłem wargi, by nie wypuścić żadnego dźwięku. Jedna zasadę nauczyłem się jako Omega, to być odpornym na ból lub udawać, że jest odporny na ból, gdyż mogłem być ukarany za wyrażanie swojego bólu. Zamknąłem oczy, gdy przypomniałem sobie te słowa.
Ukryj. Nie czuj się. Nie wydawaj dźwięku.
"Zawsze ci mówiłem, żebyś chodziła na czele, ty słaba idioto."
"Przepraszam, Panie Mason." Ukłoniłem się, przygotowując do kary, której się spodziewałem, ale byłem zaskoczony, kiedy Pan Mason mnie zignorował. Wydawało się, że jest w dobrym nastroju. Byłem wdzięczny, że chodzenie obok niego uchroniło mnie od prześladowań, gdy reszta marszu do lasu odbywała się w ciszy.
Koncentracja ode mnie odeszła, gdy jedna osoba zatrzymała się w mojej głowie.
Selene.
Skanowałem tłum w poszukiwaniu niej, gdy zbliżaliśmy się do miejsca. Nie widziałem jej od kilku dni i martwiło mnie to.
Czy ją zabito?
Tak bardzo bałem się tego myśleć, ale wiedziałem, że coś takiego mogło się zdarzyć. Ja i Selene żyliśmy każdą sekundą mojego życia w strachu, ponieważ nie mieliśmy gwarancji, że przeżyjemy, by zobaczyć następny dzień.
To był nasz los i im wcześniej to zaakceptujemy, tym lepiej dla nas.
Przestałem myśleć, kiedy mój wzrok skierował się na Pana Masona, który zatrzymał się przed dużym polanem z solidną betonową podłogą, lekko kiwnął głową i mruczał niezrozumiałe słowa do siebie, zanim zwrócił się do nas.
"Posłuchajcie wszyscy." Jego komenderujący głos rozdzierał nasze uszy, przetaczając naszą uwagę, "Zazwyczaj Moon Ball odbywa się w sali wydarzeń stada, ale dzisiaj będzie odbywało się tu." Uśmiechnął się dumnie, powoli wyciągając ręce, aby odsłonić puste miejsce z betonową podłogą, która biegła wzdłuż i szeroko.
"W lesie?" Nie mogłem się powstrzymać od zadania pytania, gdy ciekawość wzięła nade mną górę. Moje szlachetne oczy w kształcie migdała nie spuszczały go z oczu, patrząc na niego z niedowierzaniem.
"Tak, w lesie, to jedyne miejsce, które może pomieścić dowolną ilość wilków. A co nas interesuje, to sprzątanie podłogi, bez najmniejszej skazy." Pan Mason powiedział, podkreślając ostatnie słowo, zanim zaczął szperać w kieszeni przez pewien czas, wyciągając białą chusteczkę i gwałtownie na nią kichał, lekko odkładając głowę do tyłu i łapiąc oddech, sprawiając, że moje oddychanie przerywało na kilka sekund.
Zawsze przestawałem oddychać, gdy ktoś mi bliski kaszle lub kicha.
"Jestem uczulony na kurz." Uśmiechnął się do nas, wkładając śliski chusteczkę do kieszeni.
Niesmaczny.
"Będę zaraz z powrotem, a oczekuję, że to miejsce będzie bez skazy." Jego ochrypły głos brzmiał bardziej jak ostrzeżenie, zanim zostawił nas samych w lesie. Pozwalając mi przypomnieć sobie o moich dręczycielach.
Ktoś mnie uratuj.
Patrzyłem na pełnię księżyca z błagalnymi oczami, oczekując, aż mój wybawca wyjdzie z niego, aby mnie uratować przed moimi prześladowcami. Co za bajka.
Zamiast wierzyć w baśnie, zaakceptowałem rzeczywistość. Nikt nie przyjdzie po mnie. Po prostu będę unikał ich za wszelką cenę, tak jak oni będą unikać mnie.
"Omega." Dziewczyna, którą rozpoznałem jako przywódcę, podszedła do mnie, jej twarz wyrażała czystą nienawiść. Jej pazury wedrzeły się w moje szczęki, gdy mocno wciągnęła moje włosy, tak że moje skórka zaczęła boleć. Chciała, żebym wyraził emocjonalną reakcję, ale wiedziałem, że nie wolno mi wyrażać moich emocji.
"Mamy lepsze rzeczy do zrobienia niż sprzątać to przeklęte miejsce, więc dlaczego nie zaczniesz się przydawać raz na zawsze i uporządkujesz to miejsce bez skazy," uśmiechnęła się szatańsko, rzucając mi mopa, szczotkę i inne sprzęty do sprzątania, gdy próbowałam je złapać, zanim spadły na ziemię.
"Ale powiedział, że mamy to robić razem," mamrotałem pod nosem, gdy krew wzbierała we mnie z gniewem. Nie pozwolę im szastaniem mną.
Jak śmieli mi każeć robić całą pracę, podczas gdy oni leni się bezczynnie, nic nie robiąc?!
"Jak śmiesz nas wyzwać!" Podeszła do mnie, uderzając mnie mocno, co sprawiło, że poleciałem na wiadra, a moje plecy uderzyły w mokrą trawę, powodując, że jęknęłam z bólu. Jakby tego było mało, przewrócili się nade mną, zadzierając mnie swoimi ostrymi pazurami, drapiąc mnie tak, że poczułem ciepło mojej krwi, uciekającej z mojej rany.
To była moja wina. Powinienem był milczeć, wiedząc, że chcą okazję, żeby mnie pobić, a byłem głupi, że im ją dałem.
"Teraz masz tego, Omega," zaśmiała się, jak jej pierś się podniosła i spadła, czując satysfakcję, że zniszczyła moją twarz.
Nazywam się Esmeralda! Wrzasnęłam w myślach.
"Musimy dobrze wyglądać, ponieważ Alfa Blood Moon Pack będzie obecny, szukając swojej partnerki." Krzywiła się, poprawiając swoją podniszczoną bluzkę i dumnie uniosła podbródek.
"Kto wie? Może będę jego Luną," powiedziała melodią w głosie, machając wachlarzem.
"Twoim zadaniem jest sprzątać i trzymać język za zębami. Pan Mason nie powinien o tym wiedzieć, w przeciwnym razie nie waham się cię zabić," zagroziła, gdy jej melodyjny głos zamienił się w niebezpieczne warczenie, sprawiając, że trząśnęło mnie z przerażenia.
Ze łzami w oczach wstałem z podłogi, gdy poczułem ich nieobecność, otrzepując poplamioną mokrą sukienkę, podnosząc przedmioty, których użyję do sprzątania. Musiałem się pospieszyć, zanim Pan Mason przyjdzie, bo mogę przypłacić to życiem.
Podniosłem szczotkę leżącą na mokrej trawie i pospiesznie zamiatałem przestronną podłogę, co przynosiło tylko ból w mojej bolesnej plecach.
Kiedy skończyłem zamiatać, usiadłem na podłodze, próbując zebrać trochę sił, zanim zacznę myć. Moje plecy bolały tak bardzo, jakby miały pęknięcie, ponieważ nie odzyskałem jeszcze od ciosów.
Prawie usiadłem przez kilka minut, gdy poczułem, że ktoś kryje mi oczy od tyłu. Natychmiast podskoczyłem, krzycząc ze strachu, myśląc, że dziewczyny wróciły, aby mnie ukarać za zrobienie sobie przerwy, gdy miałem jeszcze wiele do zrobienia, ale zostałem przywitany przez jedyną osobę, po której tak bardzo pragnąłem.
Selene.
Patrzyłem na nią przez kilka sekund, zanim runąłem w jej przyjazne ramiona, płacząc jak dziecko, bo nie mogłem powstrzymać swoich emocji. Zaciągnąłem ją, obejmując ją mocno, jak gdyby moje życie od tego zależało. Selene była jedyną osobą, której mogłem odsłonić swoje emocje bez oceniania. Widziała mnie załamanego, przygnębionego, szczęśliwego, smutnego. Selene była moim powiernikiem, moją matką, siostrą, jakiej nigdy nie miałem, moja rodziną, a przede wszystkim;
Moją najlepszą przyjaciółką na zawsze.
"Myślałem..." powiedziałem, gdy odzyskałem głos, a Selene potrząsnęła głową. Ona była jedyną osobą, która znała moje myśli, nawet bez wypowiadania ich.
"Nie umarłam. Jestem tutaj." Jej łagodny głos uspokajał mą niespokojną duszę, łagodząc ból, który wcześniej czułem, gdy objąłem ją jeszcze mocniej, bojąc się, że się ulotni.
"Ajj!" skrzywiłem się z bólu, gdy przytuliła mnie mocno, przywołując ból, którego wcześniej doświadczyłem w plecach.
"Co się stało?" Jej głos zadrżał, gdy jej szmaragdowozielone oczy spoglądały na mnie, żądając wyjaśnienia.
"Zostałem ukarany chłostą za próbę ucieczki i prośbę o bardziej komfortową celę." Odwróciłem wzrok, czując się winny za próby ucieczki bez niej.
Głupio było mi.
"Więc próbowałeś uciec bez mnie? Hę?"
"Wiesz, że nie mogę nigdzie iść bez ciebie. Kocham cię." Chwyciłem jej twarz, całując ją na czole. Czułem, jak niektóre emocje błysnęły w jej oczach, ale ona delikatnie mnie przytuliła w zamian. Wiedziałem, że stara się nie płakać.
"Ile chłost?" Zażądała, gdy jej szczęki się zacisnęły, zgrzytając zębami, czując surowy gniew, który wypływał z niej, sprawiając, że jej zielone oczy nabrały jasności.
"Naprawdę musisz kontrolować swoje moce, zanim zostaniesz złapana. A tak swoją drogą, było ich piętnaście." Usunąłem się od niej, siadając na podłodze, kiedy wspomnienia zalały moją pamięć.
Wspomnienie, które przypomniało mi o porażce.
"Przepraszam za to." Selene spojrzała na mnie zmartwionym spojrzeniem, kładąc rękę na moim ramieniu, gdy ja przemówiłem "dziękuję" do niej ustami.
"Musisz odpocząć, a ja cię uwolnię od twojego ciężaru. Już niedługo tu przyjdzie zespół dekoracyjny." Selene powiedziała, gdy zaczęła sprzątać, zaczynając od miejsca, w którym skończyłam.
Błagałem boginię księżyca o wybawcę, a dała mi Selene. Byłem wdzięczny, że ją mam.
Gdy zespół dekoracyjny skończył dekorowanie, puste obramowanie zamieniło się w piękny widok. Piękne antyczne lampiony przykryte kwiatami ustawiły się, oświetlając ciemność i prowadząc dalej do lasu. Ogromny przezroczysty baldachim zwisał nad podłogą, umożliwiając ludziom swobodne podziwianie pełni księżyca. Białe kwiaty oraz kolorowe papierowe lampiony zostały przymocowane na szczycie baldachimu, sprawiając, że sala wyglądała magicznie kolorowo.
Nie mogłem powstrzymać się od westchnięcia, patrząc, jak piękne światła i kwiaty spływają po baldachimie, sprawiając, że wszystko jest świetliste.
Kwiaty były wszędzie.
Ponieważ miało temat romantyczny, kwiaty były obowiązkowe. Opierałem się na stojaku baldachimu i pozwalałem dłoniom poczuć delikatność winorośli, które były splecione z stojakiem, gdy obserwowałem ludzi wchodzących, siadających na krzesłach z okrągłymi szklanymi stolikami, na których było wiele smakołyków, co sprawiało, że mój żołądek burczył.
To jest piękne." Westchnąłem, gdy moje oczy przemierzyły cały baldachim. Nie mogłem uwierzyć, że to była ta sama pusta przestrzeń, którą ja i Selene sprzątaliśmy kilka godzin temu.
Stałem na dalekim końcu baldachimu, z dala od ludzi, bojąc się, że mogę zostać zauważony, a na mnie spojrzano z wyższością lub znieważono ze względu na moje miejsce w stadzie. Ściskałem małą sylwetkę, gdy zaczęły mnie trochę trząść, bo moja sukienka nie pomogła.
Selene nalegała, żebym wziął kąpiel i przebrał się w przyzwoitą sukienkę w kwiaty. Była zwykła w porównaniu do ubioru pozostałej części stada, ale mi się podobała. Była najpiękniejszą sukienką, jaką miałem i nosiłem ją z dumą.
Mówiąc o Selene, traciłem cierpliwość, bo nie mogłem jej nigdzie znaleźć. Powinna już wrócić.
Już prawie chciałem jej szukać, gdy delikatny zapach wdarł się do mojego nosa. To były niewątpliwie najpiękniejsze zapachy, jakie tylko znałem.
Zapach sandałów, cytrusów i ciepłego miodu, który sprawiał, że ślinka leciała mi w ustach.
Był tak delikatny, że nie wiedziałem skąd on pochodził. Zrobiłem kilka kroków z mojego ukrycia, skanując tłum, aby znaleźć źródło zapachu, ale prawie się dałem, gdy ogromny mężczyzna górował nade mną, przygniatając mnie swoimi ostrych oczami w kolorze morskiej zieleni. Jego aura była tak potężna, że ukląkłem w podporządkowaniu zanim jeszcze dokładnie obejrzałem jego rysy, bojąc się spojrzeć mu w oczy.
Jego aura była śmiertelna.
Kto to był mężczyzna, który sprawił, że moje jelita się skręcały? Kto sprawił, że moje nogi stały się galaretką, odmawiając wspierania mojej wagi. Gdyby nie oparcie o stojak namiotu, z prawdziwą pewnością bym się przewrócił na podłogę.
"Partner?" Jego głos, o głębokim, chrapliwym tonie wypełnionym niepewnością, sprawił, że zaniemówiłem z szoku.
Moje serce mocno biło w mojej klatce piersiowej, gdy do mnie dotarła rzeczywistość. Czy to znaczyło, że on był...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kade
Stałem z przerażającym wyrazem twarzy przez kolejną sekundę, uszczypnąłem się, żeby upewnić się, czy nadal śnię, czy to rzeczywistość. Ale okazało się, że to jebana rzeczywistość.
Trzymałem przyzwoitą odległość od niej, uważnie ją obserwując, gdy oddawała mi się. Podczas gdy ona miała tylko 173 cm, ja przewyższałem ją znacznie wzrostem, mając imponujące 193 cm, co pozwalało mi spojrzeć na nią z góry od czubka jej głowy aż do podeszewek stóp. Nie mogłem nie zauważyć, jak jej mała sylwetka drżała pod naporem mojej aury, sprawiając, że opierała się o stojak z baldachimem, szukając podparcia.
Słaba.
Zauważyłem, jak drżała w swojej zniszczonej sukience o długich rękawach, która nie robiła sprawiedliwości jej blademu ciału, wystawiając jej chłodną skórę na widok, gdy jej małe palce obejmowały jej szczupłą talię ukrytą w jej kwiecistej sukni. Jej dziwaczne, brudne loki truskawkowe włosy, które spoczywały na jej szerokich biodrach, budziły moją ciekawość, gdy na nie patrzyłem ze zdumieniem. Rzadko się zdarzało, że wilk ma włosy o kolorze truskawkowym.
Kto ona była?
Im bardziej mój przeszywający wzrok przemierzał jej ciało, szukając odpowiedzi, próbując ją odczytać, tym bardziej tonąłem w morzu zamieszania.
Jak to możliwe, że ktoś, kto wyglądał jak niewolnik o suchych, posklejanych włosach, które wyglądały jakby nie były myte od lat, ze zadrapaniami na ciele, jakby były ozdobami, pachniał tak dobrze?
Jak to możliwe?
Mimo że chciałem ją zignorować, nie mogłem oprzeć się temu płonącemu pożądaniu we mnie, które pragnęło dowiedzieć się o niej więcej. Wciąż z oczami przyklejonymi do jej małej sylwetki, dotarło do mnie, że to pierwszy raz, kiedy ktoś skupił całą moją uwagę. Nikt nigdy nie skupił mojej pełnej uwagi, nawet Silvius. Ale ta mała dama zdobyła moją pełną uwagę bez wysiłku.
Dziwna.
Pochyliłem głowę na bok, mrużąc oczy, które przemieszczały się po jej ciele, stając się coraz ciemniejsze, jakby miały odczytać tę małą, kruchą istotkę przede mną. Poczułem pragnienie poznania jej bardziej, dowiedzenia się, dlaczego pojawiła się w niechlujnej sukni na balu Księżyca, kim była, jak się nazywała, jak wszyscy ją nazywali.
Pochyliłem się, zaczerpnąłem ostrego oddechu, a następnie powoli wydychałem, gdy gardło mnie swędziało od chęci rozmowy z moją wybranką, poznanie tego, jak brzmiała jej głos.
"Jak masz na imię?" zapytałem w tonie bardziej zwierzęcym niż męskim, sprawiając, że Tyson jęknął ze strachu, że przerażam naszą wybrankę swoimi pierwszymi słowami.
Oglądałem, jak jej mała buzia wzdychała, a jej oczy rozszerzały się z szoku, zanim się uspokoiła i próbowała ukryć swoje uczucia, ale zaczerwienione policzki ją zdradziły. Zamiast odpowiedzi na moje pytanie, poświęciła sobie czas, zgubiona w swoich myślach. Czułem, że w jej głowie dzieje się wiele decyzji, gdy próbowała powstrzymać się przed nieposłuszeństwem, ale jednocześnie pozostawała cicho.
"Zadałem pytanie, na które zasługuje odpowiedź," zaryczałem, tracąc cierpliwość, podobnie jak Tyson, który nie przestawał być niespokojny i domagał się odowiedzi na jej temat. Nikt nigdy nie kazał mi czekać na odpowiedź, nawet inni Alfa ani Silvius. Ale ta rzecz sprawiała, że musiałem czekać na odpowiedź.
Ciekawie to dziwne.
"Omega. Tak się nazywam. Omega," słyszałem jej chwiejący się głos w moich uszach, a od razu zapisałem je w pamięci. Nigdy wcześniej nie słyszałem czegoś takiego. Mimo że były wadliwe, brzmiały melodyjnie, brzmiały doskonale.
Przyjemny zapach z melodyjnym głosem.
Miałem właśnie zanurzyć się w słodkości jej melodyjnego głosu, gdy uświadomiłem sobie, jakby dostając potężny cios. Właśnie nazwała się Omegą, czy to moje uszy zawodzą?
"Jesteś Omegą?" zapytałem ze skrajnym obrzydzeniem, oddalając się od niej o krok i ignorując jęki Tysona, który nie chciał, żebym przestraszył naszą wybrankę.
Wybrankę?
Zfroniałem na to oświadczenie.
"Tak," odpowiedziała, składając głowę z wstydu, gdy mogłem smakować jej strachy, lęki i frustracje na końcówce języka.
Zastygłem w miejscu, gdy moje serce przeskoczyło dwa razy na te wyznanie. Przeszyła mnie konfuzja z różnych stron, gdy zacząłem się pocić nawet na świeżym powietrzu. Moją wybranką była Omega.
Naprawdę bogini Księżyca nie zrobiłaby mi tego. Wszystko, tylko nie Omegi!
Alfa połączony z dupowatą Omegą?!
Może powinienem to inaczej ująć.
Alfa Watahy Krwawego Księżyca, najgroźniejszy Alfa, połączony z Omegą.
Naprawdę? Bogini Księżyca?
Omegi były łączone z Omegami, a Alfy były łączone z Alfami, ale wydaje się, że bogini Księżyca bawi się mną.
Jeśli to była gra, powinna ją natychmiast skończyć, ponieważ ja nie jestem graczem.
Zezwoliłem swojemu spojrzeniu pozostać na jasnym pełnym księżycu, który patrzył we mnie tak, jakby próbował się ze mną porozumieć, mówiąc mi, abym zaakceptował swoje przeznaczenie. Z błagalnym spojrzeniem i pochyloną głową otworzyłem swoje serce, próbując nawiązać z nią kontakt, błagając ją, aby odwróciła moje przeznaczenie. Nie mogę zaakceptować Omegi jako mojej wybranej, szczególnie po tym, przez co przeszedłem.
Całe życie pragnąłem wybranej tak samo twardo, jak ja, tak silnej woli jak ja, tak bezwzględnej jak ja, wybranej na równi ze mną, która poprowadziłaby watahę ze mną, mocnym rękawem. Wybranka, która byłaby wszystkim, co kocham, ale przed sobą miałem wszystko to, czego nienawidzę.
Nie mogłem uwierzyć, że podróżowałem godziny z wielkimi nadziejami i oczekiwaniami, by spotkać... to. Przeklęty Omega.
Jaka strata czasu.
Nie tylko przeraziła mnie swoją niską rangą, ponieważ zawsze nieznośne były osoby o niskim statusie, ale również obudziła moje lęki, moją ranną duszę i moje złamane serce, rozbijając je na kawałki jeszcze raz, gdy bolesne wspomnienia przelały się w moją pamięć.
Nie! To nie miało się zdarzyć po raz drugi.
Ignorując nieustanne jęki Tysona i skupiając się na tej małej przestraszonej istocie, która nie przestawała drżeć, spojrzałem na nią, tym razem z czystą nienawiścią, gdy przeszła mi przez myśl jedno. Nie obchodziło mnie, czy było to najbardziej bolesne, ale teraz postawię siebie na pierwszym miejscu.
Zrobiłem kilka kroków w jej stronę, a moja twarz stawała się coraz ciemniejsza ze złością, "Ja, Alfa Kade Otto, odrzucam—"
"Nie!" krzyknęła, obejmując swoje serce, gdy czułem, że przepełnia ją już ogromny ból.
Przesuń w górę, aby kontynuować
