passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Perspektywa Elle

Kartonowe pudełko prawie nic nie waży, a jednak moje ramiona bolą, jakbym niosła je całymi latami.

Wkładam do środka kolejny segregator—ostatni z moich osobistych dokumentów—i przyciskam dłonie płasko do biurka.

Przez szklaną przegrodę drzwi do biura Vivian pozostają uparcie zamknięte. Nie wyszła ani razu od rana.

Czy mnie unika?

Ta myśl skręca się boleśnie pod moimi żebrami. Pracowałam obok tej kobiety przez cztery lata. Wiem, kiedy zakopuje się w rozpraszaczach.

Patrzę na jej cień przesuwający się za matowym szkłem i coś surowego drapie mnie w gardle.

Kto teraz będzie jej przypominał, żeby jadła, gdy pracuje przez lunch? Kto będzie się o nią troszczył tak, jak ja—

Przerywam tę myśl, zanim się rozwinie. To już nie moje sprawy. Nie mogą być.

Poranek płynie w agonizujących odstępach czasu.

Porządkuję akta, które nie potrzebują porządkowania. Piszę notatki przekazania tak szczegółowe, że graniczą z obsesją. Robię wszystko, tylko nie przechodzę przez te drzwi, by powiedzieć to, co naprawdę powinnam.

Jesteś tchórzem, Elle Wyeth.

Przez cztery lata miałam cel, który należał tylko do mnie. Pracę, która miała znaczenie. Kobietę, która powierzyła mi szczegóły swojego imperium, nawet jeśli nigdy nie wiedziała, że powierza mi również fragmenty swojego serca.

O trzeciej po południu nie mogę już znieść tej ciszy.

Drzwi Vivian otwierają się na chwilę podczas dostawy i udaje mi się zobaczyć ją przy biurku—ramiona sztywne, szczęka zaciśnięta, wzrok utkwiony w dokumentach, których wiem, że naprawdę nie czyta.

Ostrożny dystans, jaki utrzymuje przez cały dzień, mówi sam za siebie.

Nie przyjdzie do mnie. Jest zbyt uparta, by przyznać, że to ma znaczenie.

Jeśli chcę pożegnać się właściwie, będę musiała to zrobić.

Zamykam kartonowe pudełko i podnoszę je na biodro. Nogi mam jak z waty, gdy podchodzę do jej biura.

Jeszcze ten jeden raz. Pozwól mi ją zobaczyć jeszcze jeden raz.

Pukam o 15:47, a jej głos zaprasza mnie do środka.

Vivian nie wstaje, kiedy wchodzę. Siedzi za swoim biurkiem jak za fortecą, a chłód na jej twarzy sprawia, że coś pęka mi w środku.

"Chciałam się pożegnać jak należy," udaje mi się powiedzieć, wchodząc. "Zanim odejdę."

"Jestem rozczarowana," odpowiada. "Nie mogę uwierzyć, że porzucasz swoje obowiązki w ten sposób, bez prawdziwego wyjaśnienia, bez okresu przejściowego, bez zastanowienia się nad wpływem, jaki twoje nagłe odejście będzie miało na operacje, które budowałyśmy razem przez cztery lata."

Nie porzucam cię. Nigdy bym cię nie porzuciła, gdybym miała jakikolwiek wybór.

Kładę kartonowe pudełko na krześle i spotykam jej wzrok, próbując utrzymać spokój wobec fali narastającej w piersi.

"Gdybym mogła zostać, zostałabym," mówię cicho. "Ale to nie jest coś, nad czym mam kontrolę, Vivian. Chciałabym, żeby było inaczej, naprawdę, ale niektóre decyzje są podejmowane za nas, i pozostaje nam tylko zaakceptować je z taką godnością, na jaką nas stać."

Jej imię na moim języku jest niebezpieczne, zbyt intymne jak na to, czym jesteśmy, zbyt szczere jak na to, czym nigdy nie będziemy.

Otwiera szufladę biurka i przesuwa w moją stronę kopertę.

"Zasłużyłaś na to."

Biorę ją drżącymi palcami. W środku czek z kwotą, która odbiera mi oddech.

"To za dużo," kręcę powoli głową. "To przynajmniej trzykrotność standardowej odprawy, nie dałam ci odpowiedniego wypowiedzenia, nie zasługuję—"

"Twój dziadek właśnie zmarł," mówi Vivian, a jej głos łagodnieje w sposób, który grozi zupełnym rozbiciem mnie. "Potraktuj to jako pomoc."

Nie bądź dla mnie dobra. Proszę. Ledwie się trzymam.

"Dlaczego?" Pytanie wyrywa mi się, zanim zdążę je powstrzymać. "Mogłaś pozwolić mi odejść z niczym i nikt by cię za to nie winił."

"Bo cztery lata powinny coś znaczyć," odpowiada.

Szczerość jej słów zaciska się wokół mojego serca jak imadło.

"Bo dałaś tej firmie więcej, niż ktokolwiek kiedykolwiek się dowie, i nie pozwolę ci odejść z myślą, że to wszystko było bez znaczenia."

Łzy pieką mnie pod powiekami. Mrugam szybko, walcząc, by zachować resztki kontroli.

"To miało znaczenie," szepczę. "Wszystko."

Nie masz pojęcia jak bardzo.

Chowam kopertę do marynarki i chwytam pudełko. To już koniec—zakończenie, którego bałam się od chwili, gdy przyszło wezwanie.

"Mam nadzieję, że wszystko się ułoży," mówię w progu, zapamiętując architekturę jej twarzy. "Cokolwiek cię spotka, mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz."

"A ty?" pyta cicho Vivian. "Czego ty szukasz?"

Pytanie przeszywa mnie głęboko, dotyka rany, którą ukrywałam pod latami zawodowego dystansu.

"Przestałam szukać dawno temu," przyznaję. "Teraz po prostu robię to, co trzeba."

"Dbaj o siebie, Elle. Cokolwiek to jest, mam nadzieję, że było warto."

Nie było. Nigdy nie będzie.

Odwracam się w stronę drzwi, a moje ciało odmawia posłuszeństwa.

Stopy przywierają do podłogi, gdy panika zalewa mi żyły—desperackie, drapiące uświadomienie sobie, że kiedy przejdę przez te drzwi, już nigdy nie będę tak blisko niej.

Nie mogę odejść w ten sposób. Nie mogę odejść, nie wiedząc, jak to jest ją objąć.

Myśl nie zdąży się rozwinąć, a już się ruszam.

Odkładam kartonowe pudełko i wracam do jej biurka, z pulsującym w uszach tętnem.

Tylko raz. Pozwól mi to mieć tylko raz.

Obejmuję ją, zanim rozsądek zdąży interweniować—szybko, desperacko, całkowicie lekkomyślnie.

Przyciągam ją do siebie i czuję, jak zastyga w moich ramionach.

Zapamiętaj to. Jej ciepło. To, jak pasuje do ciebie, jakbyś miała ją znaleźć od zawsze, choć nigdy nie wolno ci było jej zatrzymać.

Dreszcz przebiega mi po ramionach. Jej zapach wypełnia mi płuca.

Wdychałam go tysiąc razy, nigdy nie pozwalając sobie przyznać, czemu czułam się wtedy jak w domu.

Nie odpycha mnie. Nie przyciąga bliżej. Po prostu stoi, sparaliżowana, a jej bezruch niemal łamie mi serce.

Zbyt szybko ją puszczam, rumieńcąc się, gdy się cofam. Łzy zamazują mi widok, ocieram je bez skutku.

"Kochałam tę pracę," mówię.

Głos mam ciężki od wszystkiego, czego nigdy nie wyznam.

"Odejście boli bardziej, niż się spodziewałam, i chcę, żebyś wiedziała, że to nie dotyczy ciebie, ani firmy, ani niczego, co mogłaś zrobić inaczej. Dziękuję, pani Cross, za wszystko, co mi dałaś przez te cztery lata."

Chwytam pudełko drżącymi rękoma i idę w stronę windy, każdy krok to mała śmierć.

Nie oglądaj się. Jeśli się obejrzysz, nigdy nie odejdziesz.

Drzwi windy się rozsuwają. Wchodzę i naciskam przycisk parteru, palce drżą mimo najlepszych starań.

Przez zwężającą się szczelinę widzę Vivian stojącą nieruchomo w korytarzu, z ręką przyciśniętą do piersi tam, gdzie trzymały ją moje ramiona.

Drzwi się zamykają, a ja pozwalam łzom płynąć.

Resztę życia spędzę, zastanawiając się, co by było, gdybym była wystarczająco odważna, by zostać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Vivian

"A co jeśli ona okaże się okropna?"

Leander pyta, a jego głos, trzeszcząc w słuchawce, drży tym rodzajem niepokoju, którego nie słyszałam u niego od czasów, gdy byliśmy dziećmi.

Wpatruję się w puste biurko za szklaną przegrodą—to samo, na którym stał ceramiczny kubek, mała roślina i kobieta, która sprawiała, że wszystko było do zniesienia.

Minęły trzy dni, odkąd Elle odeszła.

Rachel, nowa asystentka, zorganizowała dawne miejsce pracy Elle z kliniczną precyzją. Nowe przybory, świeże kwiaty, ani śladu po kobiecie, która siedziała tu wcześniej.

To tylko sprawia, że jej nieobecność wydaje się jeszcze bardziej trwała.

"To wtedy będziecie okropni razem," odpowiadam, zmuszając się, by wrócić myślami do rozmowy. "Przynajmniej będziecie mieli towarzystwo."

"To nie pomaga, siostro."

Wydycha gwałtownie, i widzę oczami wyobraźni, jak krąży po swoim mieszkaniu, przeczesując palcami włosy, które pewnie już są rozczochrane.

"Jutro spotykam swoją przyszłą żonę, a nawet nie wiem, jak wygląda. Rodzina jest znana z dyskrecji, a Babcia nie chce pokazać zdjęć, bo twierdzi, że pierwsze wrażenie powinno być naturalne."

"Babcia mówi wiele rzeczy, które służą jej celom bardziej niż naszym."

"Myślisz, że o tym nie wiem?" Jego śmiech jest pusty, kruchy. "Zgodziłem się na to, bo przekonała mnie, że to najlepsze dla rodziny, ale teraz zastanawiam się, czy nie oddałem całego życia obcej osobie, która może nienawidzić we mnie wszystkiego."

Odsuwam się na krześle, pozwalając, by jego słowa osiadły w ciszy między nami.

Mój brat zawsze był delikatniejszy ode mnie—bardziej skłonny się uginać, bardziej rozpaczliwy, by zadowolić. Dlatego Babcia wybrała jego do tej aranżacji, zamiast po raz kolejny zmuszać mnie.

"Co właściwie o niej wiesz?" pytam, sięgając po notatnik leżący obok klawiatury.

"Prawie nic," przyznaje Leander. "Nazywa się Elowen. Kształciła się za granicą, chyba gdzieś w Europie. Od lat nie pojawiała się publicznie, co według Babci jest oznaką dobrego wychowania i dyskrecji."

"Albo oznaką, że wydarzyło się coś, co wymagało ukrycia."

"Nie ułatwiasz mi tego."

"Nie próbuję, Leander. Chcę, żebyś pomyślał."

Stukam długopisem w biurko, a mój umysł już przechodzi w tryb strategiczny.

"To małżeństwo wpływa na coś więcej niż twoje osobiste szczęście. Wpływa na Meridian Holdings. Jeśli jej rodzina dzięki temu związkowi zyska nad nami przewagę, musimy wiedzieć, w co się pakujemy."

"Brzmisz jak Babcia, kiedy tak mówisz."

To porównanie boli bardziej, niż powinno.

Odkładam długopis, zmuszając głos do łagodności.

"Brzmię jak ktoś, kto nie chce, żeby jego brat utknął w małżeństwie, które wszystkim przynosi korzyść, oprócz niego samego. Pozwól mi się temu przyjrzeć, po cichu. Jeśli jest coś niepokojącego w jej przeszłości, wolę wiedzieć, zanim staniesz przy ołtarzu."

Leander milknie na dłuższą chwilę. Gdy znów się odzywa, w jego głosie niepokój ustępuje czemuś, co bardziej przypomina wdzięczność.

"Zrobiłabyś to dla mnie?"

"Zrobiłabym dla ciebie znacznie więcej, choć wolałabym, żebyś nie uczynił z tego nawyku."

"Dziękuję." Jego głos lekko się łamie. "Wiem, że nie zawsze zgadzamy się co do sposobów radzenia sobie z Babcią, ale to coś dla mnie znaczy, że jesteś po mojej stronie."

"Zawsze jestem po twojej stronie," mówię cicho. "Nawet jeśli jestem zbyt uparta, by to okazać."

Kończymy rozmowę, a cisza wraca jak woda wypełniająca pustkę.

Mój wzrok znów wędruje do szklanej przegrody—Rachel pisze przy starym biurku Elle, sprawna i nie do zapamiętania. Zastępstwo tam, gdzie kiedyś było coś niezastąpionego.

Sięgam po telefon i wybieram numer Maren Cole.

Odbiera po drugim sygnale, jej głos jest wyraźny i profesjonalny. "Pani Cross, w czym mogę pomóc?"

"Potrzebuję sprawdzenia przeszłości," mówię, utrzymując neutralny ton mimo napięcia, które ściska mi pierś. "Dyskretnie. Dokładnie. Nikt nie może się dowiedzieć, że to ode mnie, zwłaszcza moja babcia."

"Rozumiem. Kogo dotyczy sprawa?"

"Elowen Kincaid. Jest najstarszą córką jednej ze starych rodzin żeglugowych i od przyszłego tygodnia będzie narzeczoną mojego brata. Chcę wszystko, co uda się znaleźć—przeszłość, nawyki, słabości, cokolwiek, co wskaże, czy to małżeństwo stanowi zagrożenie dla niezależności Meridian Holdings."

Maren zawiesza się na chwilę i słyszę, jak przetwarza wagę tych słów.

"Ta rodzina jest notorycznie dyskretna, pani Cross. To nie będzie standardowe dochodzenie."

„Nie płacę ci za standardowe wyniki, Maren. Płacę ci, bo znajdujesz to, czego inni nie potrafią.”

„Do wieczora będę miała wstępny raport,” mówi. „Coś jeszcze?”

„Tylko prawdę,” odpowiadam. „Cokolwiek nią jest.”

Rozmowa się kończy, a ja wracam do monitora z nowym skupieniem.

Praca zawsze była moją przystanią—miejscem, gdzie emocje nie mają dostępu, gdzie wszystko można zmierzyć, kontrolować i zoptymalizować.

Ale dziś liczby zlewają mi się przed oczami, a ja wciąż łapię się na tym, że gapię się na biurko Rachel, jakby kryło odpowiedzi, o których nie pomyślałem.

Ona kochała tę pracę, myślę, przypominając sobie, jak głos Elle załamał się, gdy to powiedziała.

Duch jej uścisku wciąż tkwi na mojej skórze—desperacki nacisk jej ramion, drżenie oddechu przy moim uchu.

Trzy dni, a ja wciąż czuję to jak wypalony znak.

Nie mogę tu siedzieć. Nie mogę gapić się na to biurko ani minuty dłużej.

Siłownia dla zarządu na czterdziestym drugim piętrze jest teraz pusta, co jest dokładnie powodem, dla którego ją wybrałem.

Owijam dłonie z metodyczną precyzją, znajomy rytuał uspokaja drżenie moich palców, ustawiam się przed workiem treningowym.

Pierwszy cios pada z satysfakcjonującym trzaskiem.

Ona odeszła.

Kolejny cios, tym razem mocniej. Uderzenie rozchodzi się po moim ramieniu i osiada gdzieś za mostkiem.

Spojrzała mi w oczy i powiedziała, że kocha tę pracę, a potem po prostu wyszła, jakby nic z tego nie miało znaczenia.

Moja pięść znów trafia, i znów, aż mój oddech staje się urywany, a pot spływa wzdłuż kręgosłupa.

Worek kołysze się na łańcuchu, pochłaniając każdy mój cios, a mimo to to wciąż za mało.

Cztery lata.

Wbijam owinięte kostki w skórę worka.

Cztery lata porannych odpraw i późnych nocy oraz kawy, którą parzyła dokładnie tak, jak lubię, choć nigdy jej o to nie prosiłem.

Złość jest teraz żywą istotą, wijącą się przez moją klatkę piersiową z zębami i pazurami.

Pozwalam jej prowadzić moje ruchy—lewy prosty, prawy krzyżowy, sierpowy—dopóki mięśnie nie płoną, płuca nie bolą, a wściekłość wciąż narasta.

Przytuliła mnie.

Wspomnienie wypływa nieproszone: desperacki uścisk jej ramion, to, jak jej ciało pasowało do mojego, jakby należała właśnie tam. Drżenie jej oddechu przy moim uchu.

Uderzam worek tak mocno, że ramię krzyczy z bólu.

Przytuliła mnie, a potem odeszła.

Kolejna kombinacja. Kolejny wybuch kontrolowanej przemocy, który nic nie robi, by uciszyć wycie w mojej głowie.

Jak ona śmiała.

Ta myśl jest nieracjonalna i wiem o tym.

Zrezygnowała. Ludzie odchodzą z pracy. To się dzieje codziennie w każdym biurze, w każdym mieście, a żadne z tych odejść nie boli tak—jakby ktoś wyrwał kawałek mojej klatki piersiowej i zastąpił go rozbitym szkłem.

Jak ona śmiała sprawić, że tak się poczułem, a potem zniknąć.

Mój następny cios idzie na oślep, chaotycznie. Koryguję postawę, zmuszam oddech do spokoju i rzucam kolejną kombinację, która trafia czysto.

Złość jest łatwiejsza niż alternatywa. Łatwiejsza niż przyznanie, że stałem w swoim biurze, patrzyłem, jak odchodzi i nic nie zrobiłem. Nic nie powiedziałem. Pozwoliłem jej odejść, bo jestem słaby.

Pozwoliłeś jej wyjść.

Ta myśl pali mocniej niż zmęczenie.

Zbudowałeś imperium na kontroli, a nie potrafiłeś znaleźć słów, by ją zatrzymać.

Kolejne uderzenie. Kolejny wybuch przemocy, który niczego nie rozwiązuje.

W trzydzieści sekund cię rozłożyła. Cztery lata starannie zachowanego dystansu, a zburzyła go jednym uściskiem.

Wściekłość się zmienia, obraca do środka.

Negocjowałem przejęcia warte miliardy dolarów, nie mrugnąwszy okiem. Patrzyłem w oczy wrogim zarządom i wychodziłem zwycięsko.

A jedna kobieta o ciepłych oczach i z listem rezygnacyjnym sprowadziła mnie do paraliżu.

Żałosne.

Biję dalej, aż ramiona zamieniają się w ołów, a myśli rozpływają się w białym szumie.

Worek kołysze się i zatrzymuje, kołysze się i zatrzymuje, a ja opieram owinięte dłonie o skórę, pochylam głowę, ciężko dyszę.

Na siłowni słychać tylko mój urywany oddech i cichy szum wentylacji.

Ona odeszła. Pogódź się z tym.

Mój telefon wibruje na ławce, gdzie go zostawiłem.

Przechodzę przez salę na chwiejnych nogach i sprawdzam ekran.

PRZYPOMNIENIE O LOCIE: Wylot do Vermont — jutro o 10:00. Odprawa otwiera się za 12 godzin.

Wpatruję się w te słowa, aż wypalają się na mojej siatkówce, potem opadam na ławkę i wciskam pięty dłoni w oczy, aż za powiekami eksplodują gwiazdy.

Jutro spotkam narzeczoną mojego brata.

I nie mogę pozbyć się przerażającego przeczucia, że już ją znam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Plan miejsc siedzących umieszcza cię obok twojego brata, pani Cross, z bezpośrednim widokiem na wejście panny młodej.

Wpatruję się w diagram rozłożony na moim biurku, podczas gdy Rachel krąży przy moim łokciu, z tabletem przyciśniętym do klatki piersiowej.

"Babcia to załatwiła," mówię płasko.

"Pani Armitage określiła, że po oficjalnym wystąpieniu będziesz oczekiwana na wygłoszenie toastu."

Rachel przewija swoje notatki.

"Poprosiła o wypowiedź trwającą około trzech minut, z naciskiem na jedność rodziny oraz siłę sojuszu."

"Oczywiście, że tak." Odsuwam schemat miejsc. "Co jeszcze określiła?"

"Fotografowie uchwycą toast od wschodniej strony sali, więc poprosiła, abyś podczas przemówienia lekko skierowała się w stronę swojego brata."

"Skierować się w stronę Leandera," powtarzam. "Więc kamery uchwycą nas oboje, oddających nasze oddanie temu małżeństwu."

"Właśnie o to chodziło, tak." Rachel zawahała się. "Czy chcesz, żebym coś zmieniła w ustaleniach?"

"Nie. Ustalenia są dokładnie takie, jakie chce babcia, a to, co babcia chce, babcia dostaje."

Sięgam po moją kawę, już wiedząc, że będzie źle. Letnia. Gorzka.

"Czy to jest temperatura, o którą prosiłam?"

"Poprosiłam kuchnię o gorącą kawę, pani Cross. Czy mam ją zamówić od nowa?"

"W porządku," kłamię, odkładając kubek.

Skinęła głową i wycofała się, a moje spojrzenie skierowało się ku szklanej przegrodzie.

Siedem-zero-trzy.

Każdego ranka, odkąd Elle odeszła, łapię się na patrzeniu w kierunku tych drzwi dokładnie o tej porze, oczekując blond włosów i ciepła, które czyniły wszystko znośnym.

Zamiast tego, mam Rachel. Kompetentna, wydajna, niezapadająca w pamięć.

Nie spałam właściwie odkąd Elle odeszła. Noce ciągną się w puste godziny, w których wpatruję się w sufity i odtwarzam rozmowy, które powinnam była poprowadzić inaczej.

"Zostań," powinnam była powiedzieć. "Cokolwiek to jest, razem to rozwiążemy."

Mój telefon wibruje na biurku, a nazwa Maren Cole rozświetla ekran. Odbieram przed drugim dzwonkiem.

"Powiedz, że coś znalazłaś," mówię bez zbędnych uprzedzeń.

"Znalazłam coś," odpowiada Maren. "Chociaż jest frustrująco niekompletne, pani Cross."

"Podaj mi, co masz."

"Elowen Kincaid pozostaje duchem. Żadnych fotografii w żadnej bazie danych, do której mam dostęp. Brak obecności w mediach społecznościowych. Żadnych publicznych wystąpień od czterech lat."

"Cztery lata to długi czas, by pozostać w ukryciu."

"Tak," zgadza się. "Szczególnie dla kogoś z rodziny o takiej renomie. Cokolwiek wydarzyło się cztery lata temu, zakopali to głęboko."

"A jak to z aranżacją małżeństwa? Wspomniałaś o testamencie."

"Testament jej dziadka. Zmarł niedawno — właściwie w zeszłym tygodniu. Warunki wymagają, aby Elowen wyszła za mąż zanim odziedziczy swoją część rodzinnego funduszu, jednak szczegółowe warunki pozostają zamknięte w tajemnicy."

"Zeszły tydzień," powtarzam, a groza pełznie wzdłuż podstawy mojego kręgosłupa. "Kiedy dokładnie zeszły tygodniem?"

"Nekrolog podaje niedzielny wieczór. Prywatna ceremonia pogrzebowa w Vermont, tylko dla rodziny."

Vermont.

Słowo to rozbrzmiewa w mojej głowie, pociągając za nitki, które próbowałam zignorować.

Moja ręka zaciska się na telefonie, gdy połączenie się formuje — najpierw powoli, potem pędząc naprzód niczym woda przełamująca tamę.

Elle wzięła urlop żałoby w zeszłym tygodniu. Jej dziadek zmarł. Pogrzeb odbył się w Vermont.

To musi być przypadek.

"Pani Cross? Nadal tam jesteś?"

"Co jeszcze wiesz o dziadku?"

Mój głos brzmi dziwnie dla moich własnych uszu — zbyt kontrolowany, zbyt ostrożny.

"Patriarcha rodziny. Introwertyczny. Kontrolował finanse przez dekady."

W tle słychać szelest papierów u Maren.

"Jego śmierć uruchomiła klauzulę małżeńską, co najwyraźniej tłumaczy, dlaczego wszystko idzie tak szybko z zaręczynami twojego brata."

"A sama Elowen? Jakiekolwiek informacje, zanim zniknęła z życia publicznego?"

"Ukończyła edukację za granicą. W Szwajcarii, potem we Francji. Powróciła do Stanów w wieku dwudziestu trzech lat, po czym całkowicie zniknęła. Po jej powrocie nie ma żadnych fotografii."

"Dwadzieścia trzy. W tym samym wieku, w jakim Elle pojawiła się w moim biurze z nienagannymi referencjami i nieuchwytną przeszłością."

"Czy potrzebujesz ode mnie czegoś jeszcze?" pyta Maren.

"Nie. To wystarczy."

"Mam dalej kopać?"

"Przestań szukać," mówię cicho. "Dowiem się jutro, co muszę wiedzieć."

Rozmowa się kończy, a ja siedzę nieruchomo, patrząc na puste biurko przez szkło.

Oś czasu krystalizuje się w mojej głowie, każdy element układa się z przerażającą precyzją.

Elle Wyeth pojawiła się cztery lata temu. Elowen Kincaid zniknęła cztery lata temu.

Dziadek Elle zmarł w zeszłym tygodniu w Vermont. Dziadek Elowen zmarł w zeszłym tygodniu w Vermont.

Elle zrezygnowała bez wyjaśnień, tłumacząc się rodzinnymi obowiązkami, których nie mogła omówić. Elowen jest zmuszana do małżeństwa przez testament, który właśnie został aktywowany.

"Przypadek," mówię sobie, lecz to słowo smakuje jak popiół.

Rachel pojawia się w moich drzwiach.

"Pani Cross, dokumenty Henderson są gotowe do podpisu, a pan Patel z działu finansów chciał potwierdzić kwartalne przydziały budżetowe."

"Nie teraz, Rachel."

"Oczywiście. Czy mam przełożyć spotkanie z panem Patelem na jutro?"

"Jutro mam obiad zaręczynowy."

"Dobrze, oczywiście." Zawahała się. "Czy potrzebujesz czegoś jeszcze, zanim pójdę na wieczór?"

"Nie. Idź do domu."

Skinęła głową i wycofała się, a biuro zapadło w ciszę.

Pozostaję przy biurku długo po zachodzie słońca, przewracając fragmenty w myślach, szukając jakiegokolwiek wyjaśnienia, które nie prowadzi tam, gdzie przypuszczam.

Wieczorem stoję przed lustrem w mojej sypialni, przyglądając się kobiecie odbijającej się w nim.

Bez skazy czarna sukienka — zbroja na cokolwiek, co czeka jutro. Włosy spięte do tyłu, ukazujące ostre kąty mojej twarzy.

Ćwiczę uśmiech, aż wygląda szczery.

„Sojusz między naszymi rodzinami oznacza coś więcej niż tylko złączenie nazwisk.”

Próbuję, obserwując, jak moje odbicie formuje te słowa.

„Oznacza zobowiązanie do dziedzictwa, do siły, do wartości, które podtrzymywały obie nasze rodziny przez pokolenia.”

Uśmiech zostaje. Oczy pozostają zimne.

„Niech Leander i jego narzeczona odnajdą szczęście w swoim partnerstwie,” kontynuuję, testując każdą frazę, „i niech nasze rodziny rozkwitną w tym nowym rozdziale razem.”

Wystarczająco dobrze. Babcia zatwierdzi.

Odwracam się od lustra, a mój telefon rozświetla nocną szafkę. Nazwa Leandera pojawia się nad wiadomością, która zapiera dech w piersiach.

Leander: Babcia mówi, że „od razu rozpoznamy pannę młodą”. Co to oznacza?

Rozpoznać. Natychmiast.

Te słowa wbijały się pod moją skórę niczym drzazgi. Babcia nie mówi zagadkami, chyba że zagadka służy jej celom.

Wybrała te słowa celowo, wiedząc, że do mnie dotrą, wiedząc, że będę je rozważać w myślach, aż sen stanie się niemożliwy.

Czego ona chce?

Moje palce zawisają nad ekranem.

Leander zasługuje na odpowiedź, na zapewnienie, na siostrę, która powie mu, że wszystko będzie dobrze. Ale gardło zamknęło się na niesformowaną grozę.

Wszystko, co potrafię, to pusta wymówka.

"Nie wiem. Dowiemy się jutro."

Odstawiam telefon i przyciskam dłoń płasko do klatki piersiowej, czując, jak bicie serca uderza o żebra niczym coś uwięzionego i zdesperowanego.

Podejrzenia, które zbierałam przez cały dzień, teraz zbliżają się coraz bardziej.

Babcia zaaranżowała te zaręczyny. Babcia wybrała pannę młodą. Babcia umieściła mnie obok Leandera przy kolacji, ustawiła mnie, abym wygłosiła toast, i zaaranżowała każdy szczegół jutrzejszego występu.

A teraz babcia mówi, że od razu ją rozpoznamy.

Strach opleciony jest coraz mocniej, osiadając w moich kościach niczym choroba, której nie mogę się pozbyć. Cokolwiek na mnie jutro czeka, babcia już to przewidziała.

Pytanie brzmi, czy ostrzega mnie — czy to dokładnie to, co zaplanowała od samego początku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant

Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa