Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant autor Tessa Kelwyn
Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant
Opis
Jako dyrektor generalna Meridian Holdings, Vivian Cross rzadzi salami konferencyjnymi i rozbija konkurencje, ale nie potrafi zapanowac nad sciskiem w klatce piersiowej, ktory pojawia sie kazdego ranka o 7:03, gdy jej asystentka przekracza prog drzwi. Elle Wyeth jest wydajna, opanowana i absolutnie niezbedna. Zna idealna temperature kawy Vivian, zanim ta zdazy o nia poprosic. Przewiduje kryzysy, zanim sie pojawia. I od czterech lat ukrywa sekret, ktory moglby zniszczyc je obie. Gdy Elle sklada wypowiedzenie bez wyjasnienia i znika w Vermont na pogrzeb rodzinny, Vivian powtarza sobie, ze pustka w jej piersi to tylko zawodowa niedogodnosc. Kiedy jednak sytuacja zaczyna sie komplikowac, uswiadamia sobie, ze klatki z jedwabiu i szampana wciaz pozostaja klatkami. Stare pieniadze maja swoje zasady. Ich lamanie ma konsekwencje. Mezczyznom nie wolno zblizac sie do mojej ukochanej asystentki to sapphic romance o ukrytych tozsamosciach, zakazanym pozadaniu i druzgocacej cenie wyboru siebie w swiecie, ktory wymaga, bys nalezala do wszystkich oprocz siebie.
Rozdział 1
Mar 20, 2026
Perspektywa Vivian
„Jest pani tutaj, zanim system bezpieczeństwa zarejestruje jakąkolwiek aktywność ludzką”, mówi nocny ochroniarz, gdy przechodzę przez hol o 5:47 rano.
„System bezpieczeństwa nie ma kwartalnych prognoz do przejrzenia”, odpowiadam, nie zwalniając kroku.
Meridian Holdings śpi wokół mnie—czterdzieści dwa piętra szkła, stali i ciszy. Tak właśnie lubię.
Winda szumi znajomym wznoszeniem, a ja w myślach kataloguję dzisiejsze bitwy: przejęcie Mercera o dziesiątej, prezentacja przed zarządem o drugiej, nieunikniony telefon od matki gdzieś pomiędzy tymi katastrofami.
Zanim dotrę na piętro dla kadry zarządzającej, zdążam wygrać trzy spory, które jeszcze się nie wydarzyły.
Moje biuro znajduje się na rogu budynku. Siadam za biurkiem i sięgam po pierwszy kontrakt z kupki, pozwalając, by znajomy rytm analizy uciszył szum w mojej głowie.
Dokładnie o 7:03 drzwi się otwierają.
„Dzień dobry, pani Cross. Kawa oraz zestawienie dla Morrisona z oznaczeniami priorytetów, jak pani prosiła.”
Elle wchodzi jak zawsze—sprawna, opanowana, promieniująca ciepłem, które sprawia, że coś w mojej piersi się zaciska, mimo czterech lat praktyki w ignorowaniu tego.
Stawia ceramiczny kubek na moim biurku, para unosi się ku górze w idealnej temperaturze, którą lubię.
Sto osiemdziesiąt dwa stopnie. Nigdy jej tego nie powiedziałam. Po prostu obserwowała i dostosowała się.
„Niebieskie zakładki oznaczają rzeczy wymagające pani podpisu przed południem”, kontynuuje, przesuwając skórzane portfolio obok mojej kawy. „Żółte to punkty do omówienia na spotkaniu z Mercerem. Czerwone to potencjalne miny, które zaznaczyłam do pani wglądu.”
Cztery lata współpracy, a Elle wciąż sprawia, że zapominam, co chciałam powiedzieć.
Stoi przy biurku w granatowej marynarce, która idealnie podkreśla jej ramiona, a blond włosy ma związane tak, że odsłaniają elegancką linię szyi.
Jej uśmiech jest ciepły, ale powściągliwy, i po raz kolejny zastanawiam się, jak wyglądałby, gdyby naprawdę dotarł do jej oczu.
„Rozmawiała już pani z ludźmi Morrisona”, mówię, zmuszając się do skupienia na zestawieniu.
„Jego asystentka wspomniała, że niepokoi się o terminy”, potwierdza Elle, odgarniając kosmyk włosów za ucho. „Zapewniłam ją, że jesteśmy przed harmonogramem, co wyraźnie ją uspokoiło.”
„Zapewniła ją pani.”
„Nie powinnam?”
„Nie.” Biorę pierwszy łyk kawy i jest doskonała. Zawsze jest doskonała. „Postąpiła pani dokładnie słusznie.”
Elle kiwa głową, ale coś miga na jej twarzy—wahanie, które nauczyłam się rozpoznawać przez cztery lata codziennej bliskości.
Splata ręce przed sobą i zauważam lekki napięcie w jej ramionach.
„Jest coś jeszcze”, mówię, odstawiając kubek.
„Tak.”
Nabiera tchu i patrzę, jak się zbiera, tak jak widziałam to już tysiąc razy podczas trudnych rozmów, które prowadziła dla mojego dobra. Poranne światło ślizga się po linii jej szczęki i nienawidzę, jak bardzo zdaję sobie sprawę z każdego kąta.
„Muszę poprosić o dwa dni urlopu osobistego, począwszy od jutra.”
Te słowa spadają mi na serce z nieoczekiwanym ciężarem.
Zachowuję neutralny wyraz twarzy, katalogując zakłócenia: jutrzejszy grafik, dalszy ciąg sprawy Mercera, następstwa prezentacji dla zarządu.
Elle Wyeth nie wzięła ani jednego nieplanowanego dnia wolnego przez cztery lata.
Ale pod logistyką coś jeszcze się budzi—coś, co przypomina panikę na myśl o dwóch dniach bez niej przekraczającej te drzwi.
„Mogę zapytać, dlaczego?”
„Mój dziadek zmarł wczoraj w nocy”, mówi, jej głos jest spokojny mimo żalu, który widzę zbierający się w jej oczach. „Pogrzeb jest w Vermont, muszę być tam z rodziną.”
Vermont.
To słowo odbija się gdzieś z tyłu mojej głowy, pociągając za nici, na których nie mam czasu się teraz zatrzymać.
Patrzę na jej twarz, szukając zgody, by zaoferować coś więcej niż tylko zawodową empatię.
Jej oczy błyszczą i chcę sięgnąć przez biurko, jak nie pragnęłam niczego od lat.
„Przykro mi z powodu twojej straty”, mówię, a słowa brzmią zbyt klinicznie.
„Dziękuję, pani Cross.”
Przełyka ślinę, a potem kontynuuje tym samym profesjonalnym tonem, który nagle wydaje się murem między nami.
„Już przygotowałam rozwiązania na czas mojej nieobecności. Twój kalendarz został przeorganizowany—przeniosłam rozmowę z Hendersonem na czwartek i zablokowałam czas na samodzielny przegląd raportów kwartalnych. Kierownicy działów zostali poinformowani o pilnych sprawach, a wszystkie niezbędne materiały znajdują się na wspólnym dysku z szczegółowymi notatkami.”
Oczywiście, że tak. Nawet w żałobie Elle Wyeth przewiduje każdą potrzebę, zanim ją wypowiem. A jednak nie ma pojęcia o potrzebie, którą wywołuje samym swoim istnieniem w mojej orbicie.
„To wszystko zrobiłaś wczoraj wieczorem”, mówię cicho.
„Chciałam zapewnić minimalne zakłócenia w twoim grafiku.”
„Elle.” Jej imię brzmi na moim języku inaczej niż zwykle—łagodniej. Nauczyłam się wypowiadać je oszczędnie. „Właśnie straciłaś dziadka.”
„Wiem”, mówi, a po raz pierwszy słyszę drżenie pod jej opanowaniem. „Ale firma nie przestaje działać, bo moje życie osobiste jest skomplikowane.”
Firma.
Jakby Meridian Holdings było powodem, dla którego zarwała noc na przygotowywaniu rozwiązań zamiast pozwolić sobie na żałobę.
Chciałabym jej powiedzieć, że mogę patrzeć, jak firma płonie, jeśli tylko zadba o siebie. Ale to zdradziłoby za dużo.
„Weź tyle czasu, ile potrzebujesz”, mówię zamiast tego. „Załatwię w HR zastępstwo—”
„To nie będzie konieczne”, przerywa delikatnie. „Już przyjęłam ich propozycję tymczasowego zastępstwa. Wszystko jest pod kontrolą. Nawet nie zauważysz mojej nieobecności.”
Nie zauważę.
Jakbym nie zauważała wszystkiego, co jej dotyczy. Tego, jak przechyla głowę, gdy myśli, spokojnego rytmu jej oddechu, gdy jest skupiona, dokładnego odcienia niebieskiego jej oczu w popołudniowym świetle.
Nie zauważyć Elle to nie opcja. Nigdy nie była.
„Nie zgadzam się na zastępstwo”, mówię, zaskakując nas obie. „Skoro wszystko przygotowałaś, poradzę sobie.”
„Pani Cross, czy jest pani pewna? Dwa dni to—”
„Elle.”
Utrzymuję jej spojrzenie, a między nami przepływa prąd niewypowiedzianej intymności, który sprawia, że moje serce się potyka.
„Rozlicz wszystko. Podróż, zakwaterowanie, cokolwiek twoja rodzina potrzebuje. Wpisz to na konto firmowe i nie dyskutuj ze mną o tym.”
Jej usta lekko się rozchylają i patrzę, jak zaskoczenie rozkwita na jej twarzy.
Przez cztery lata nigdy nie odeszłam od protokołu. Nigdy nie zaoferowałam więcej, niż było absolutnie wymagane.
Elle wie to lepiej niż ktokolwiek, a więc wie, że to coś znaczy, nawet jeśli żadna z nas nie jest gotowa tego nazwać.
„To bardzo hojne”, udaje jej się powiedzieć.
„To praktyczne”, poprawiam, choć obie wiemy, że nie do końca. „Jesteś niezbędna dla tej firmy. Najmniej, co mogę zrobić, to upewnić się, że nie martwisz się logistyką podczas rodzinnego kryzysu.”
Kiwnęła powoli głową i widzę, jak przetwarza tę nową informację, odkładając ją w swoim systemie rozumienia mnie.
Potem podarowuje mi ten swój ciepły, wyważony uśmiech—ten, przez który mam wrażenie, że ściany biura się zamykają.
„Wrócę w czwartek rano”, mówi. „Dziękuję, pani Cross.”
„Vivian”, mówię, zanim zdążę się powstrzymać. „W tych okolicznościach możesz mówić do mnie Vivian.”
Kolejny błysk zaskoczenia. Kolejny ostrożny kiwnięcie głową.
Potem Elle odwraca się i wychodzi z mojego biura, a ja zostaję, wpatrując się w puste drzwi, jakby skrywały odpowiedzi, których nie przyszło mi jeszcze szukać.
Mogę prowadzić tę firmę bez niemal wszystkich. Ale nie bez niej.
Men Aren't Allowed Near My Beloved Assistant
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101