passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Molten Chocolate - Rozdział #6 - autor Tropical Storm 27

Molten Chocolate

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Perspektywa Evana

Patrzyłem na nią stojącą przy moim biurku w moim biurze. Jej zachowanie mnie drażniło. Już się spóźniła, a gdy w końcu dotarła, zadzwoniłem na jej biurko i nie odebrała telefonu. Musiałem umieścić jednego z kandydatów na jej miejscu, ponieważ Pani Blackman nigdzie nie było widać.

To właśnie ona powinna wiedzieć lepiej. Nienawidziłem obiboków, a ona stała się jednym z nich, co było bardzo rozczarowujące. Była jednym z najlepszych pracowników, jakich kiedykolwiek zatrudniłem i naprawdę nie chciałem żałować, że ją zatrudniłem.

"Pani Blackman, co to ma znaczyć?" zapytałem ją, odnosząc się do jej nieobecności przed chwilą przy biurku.

Zawahała się z odpowiedzią. Raczej bała się powiedzieć coś złego. Przyjrzałem się jej uważnie i zauważyłem, że jej makijaż został rozmazany.

"Bardzo mi przykro, panie Hollen," jąkała się i opuściła głowę z obawą. Drżała, dając wszystkie oznaki strachu z powodu znajdowania się w takiej sytuacji, sytuacji, w której mogła zostać zwolniona.

"Wypróżnij biurko," powiedziałem do niej, a ona podskoczyła na te słowa.

Powoli odwróciła się na pięcie i bez słowa wyszła przez drzwi.

Moja komórka zadzwoniła na biurku. Spojrzałem na identyfikator dzwoniącego i natychmiast uśmiechnąłem się, ale pozwoliłem, aby telefon zadzwonił. Następnie odszedłem od stołu i zaśmiałem się, gdy zadzwoniła ponownie.

To była Jessica Hills, moja była dziewczyna ze szkoły średniej. Wygląda na to, że Jessica chciała się ze mną skontaktować i nawiązać przyjacielskie stosunki. Ostatnio, jak o niej słyszałem, podróżowała do Kanady, żeby zamieszkać u kuzynów.

"Pewnie teraz jest z powrotem w Brooklynie," pomyślałem.

Po co dzwoniłaby na moją komórkę?

"I jak diabła zdobyła mój numer?"

"Pewnie najpierw zadzwoniła na pałacyk mojej rodziny. Tata podaje mój numer każdemu."

Wyłączyłem telefon i wyszedłem z biura.

Pani Blackman pakowała ostatnie rzeczy, wrzucając je do pudełka. Kandydatka, którą zatrudniłem, zajmowała biurko, rozmawiała przez telefon i czasami rzuciła okiem na Panią Blackman. Pozostałych kandydatów wysłałem na inne piętra, gdzie mieli być przesłuchiwani. Już nie miałem na to nastroju.

Gdy tylko Pani Blackman skończyła pakować, wyszła zza biurka i stanęła w odpowiedniej odległości.

"Dziękuję za możliwość, panie Hollen. Naprawdę to doceniam i miło było dla pana pracować," powiedziała, ze łzami w gardle, i powoli odwróciła się i ruszyła w kierunku windy.

Jej tempo zwolniło, odwróciła się do mnie.

"W porządku, panie. Będę w porządku." Odwróciła się, aby znów odjść, co skłoniło mnie do pójścia za nią i zatrzymania jej tuż przed wejściem do windy.

"Gdzie idziesz?" zapytałem, uniosąc brwi w pytaniu.

"Cóż... em, do domu. Czyż nie zwolniłeś mnie?"

"Nie, Pani Blackman, nigdy nie użyłem tych słów. Awansowała pani na Asystentkę Osobistą, ale zanim zacznie pani pracę, widzę, że jest pani rozproszona czymś. Może się podzielić tym, co się z nią dzieje?"

Jej oczy się rozjaśniły i zaskakująco się do mnie uśmiechnęła.

"Bardzo mi przykro za moje zaniedbanie, panie. Zacznę pracę od razu," odpowiedziała mi i poszła w kierunku mojego biura.

Moje biuro było zaprojektowane tak, aby pomieścić zarówno Dyrektora Generalnego, jak i jego Asystentkę Osobistą z zachowaniem prywatności. Po drugiej stronie mojego biura znajdowało się mniejsze biuro, w którym miała pracować i pełnić swoje obowiązki. Obszar sekretariatu znajdował się na zewnątrz obu biur i służył jako poczekalnia.

Poszedłem za nią, gdy urządzała swoje biurko, umieszczając swoje notatniki i długopisy na wyciągnięcie ręki. Wyczyściła telefon biurkowy ręcznym środkiem dezynfekującym, poukładała go według własnego uznania, otrzepała krzesło i dostosowała jego wysokość do swojego komfortu. Usiadła, a na jej twarzy pojawił się lekki uśmiech, który sprawił, że ja też się uśmiechnąłem. Potrząsnąłem głową i wyprzełem dzikie wyobrażenia, które wkradały się do mojego umysłu.

"Komfortowo?" zapytałem.

"Tak. Dziękuję, panie Hollen."

"Dobrze, bo jest praca do zrobienia. Musimy być na spotkaniu za dwadzieścia minut, i będę potrzebował, żebyś prowadziła notatki."

Przybliżyła sobie notatniki i długopisy. Jej telefon zadzwonił.

"Panu, to Mr. Hoggers znowu" powiedziała do mnie. "Przekazać na pańskie przedłużenie, czy pana tu weźmie?"

"Pan? – kontynuował jej głos.

"Tak" odpowiedziałem.

"Masz telefon."

Wciąż tam stałem, podziwiając swoją asystentkę z wdzięcznością i pożądaniem.

"Wziąłbym to w swoim biurze" odpowiedziałem i szybko wyszedłem, jakby uciekał od ataku zabójczych pszczół.

Po długiej rozmowie telefonicznej z panem Hoggersiem, podczas której musiałem mu wyjaśnić ponad pięć razy, dlaczego nie zainwestuję w jego firmę i musiałem słuchać jego prób przekonywania, odłożyłem słuchawkę, wstałem i znów przyszły mi do głowy myśli o mojej asystentce.

Spojrzałem na swój Rolex, zegarek, który pierwotnie należał do mojego ojca. Mógłbym sobie łatwo pozwolić na własne Rolexy, ale ceniłem to, że mam coś pochodzącego od niego. To był związek między ojcem a synem, który nie każdy by zrozumiał.

Godzina pokazywała 10:56 rano. Wyszedłem z biura i znalazłem panią Blackman przy biurku.

"Gotowa?" zapytała, widząc mnie.

"Tak," odpowiedziałem, prostując swój pięciotysięczny garnitur przed wejściem do sali zebraniowej.

"Myślę, że powinniśmy zainwestować w tę firmę. To jest bardzo dochodowa firma, a potencjalny dochód jest znaczący. Nie widzę żadnych powodów, dlaczego nie inwestować," protestowała pani Rhino do partnerów.

Nadal nalegała na tę samą propozycję, którą już odrzuciłem, i fakt, że nie przestrzegała moich ostatnich słów, był frustrujący.

"Gdzie jest na to dowód?" zapytał ją jeden z partnerów.

"No cóż, oto sprawozdania finansowe i dochody, zyski i straty," odpowiedziała i przekazała folder jednemu z dawnych inwestorów i przyjaciół mojego ojca.

"Pan Arkisa – zacząłem, przycinając w gardle i poprawiając krawat – pani Rhino i ja już rozmawialiśmy o tej propozycji, i odrzuciłem ją, ponieważ nie przyniesie to żadnego korzyści dla firmy mojego ojca, w żadnym przypadku.

"Nie zainwestujemy trzech milionów dolarów w firmę, która przez pięć lat stale wykazywała więcej strat niż zysków, i to jest po prostu kwestia zdrowego rozsądku."

"Ale panie Hollen, straty były stosunkowo niewielkie pięć lat temu, gdy firma miała problemy finansowe. Jestem pewna, że każda firma ma swoje wyzwania, nawet twoja ojca" odparła pani Rhino, zachowując szacunek, ale z nutką niegrzeczności w swoich słowach.

"Słuchajcie! Nie jestem półbogiem. Nie zamierzam spełniać życzeń, żeby zadowolić każdego. Odrzuciłem to z powodami, nie dlatego, że chciałem lub mogłem. Nie inwestuję. Nie ma mowy, żeby to się stało, i już." Powiedziałem, czując, jak powoli, ale pewnie, krew dochodzi mi do ciała.

"Partnerzy, słyszycie to?" zapytała ich pani Rhino, jakby mogli podejść ponad mną.

Zignorowaliśmy ją i kontynuowaliśmy rozmowy na tematy, które nas bardziej interesowały. Po zebraniu i wyjściu partnerów pani Rhino została, żeby mnie bezpośrednio skonfrontować.

"Jesteś okropnym szefem i okropną osobą" oskarżyła. "Szukałam wsparcia dla firmy mojego brata, a ty doskonale wiesz, że możesz zmienić ich sytuację finansową."

"Jeśli nie pozwoliliby mi ich wykupić, to nie zamierzam w to nic inwestować" odpowiedziałem dosadnie.

"Nie zawsze możesz kogoś wykupić, Evan. Czy pozwoliłbyś komuś wykupić Wieżę Hollena?"

"Nie ma na świecie wystarczająco dużo pieniędzy, aby kupić Wieżę Hollena. Jesteśmy zbudowani na złocie, a nie na brudzie. I twój ton mi się nie podoba, gorąco radzę ci go zmienić" ostrzegłem ją.

"Już mi wszystko jedno! Pokazałam ci propozycję, a ty powiedziałeś, że o tym myślisz. Obiecałam mojemu bratu wyniki, a teraz ich nie dostaniesz. Byłoby to korzystne dla nas w przyszłości, jeśli nie teraz."

"Odpowiedź brzmi NIE! Jeśli będziesz kontynuować, stracisz pracę."

"Jesteś niewiarygodny, taki dupkiem! Jaki rodzaj szefa ty jesteś?!"

"Ten, który właśnie zwolnił twoje dupsko! Teraz. Wyjdź. Ze. Mnie. Wieżzie."

Stała tam, z otwartym usta, jakby nie mogła oddychać. Po przetworzeniu faktu, że została zwolniona, powoli się odwróciła i wyszła z pokoju, zamykając drzwi za sobą.

Pani Blackman spojrzała na mnie z jeszcze większym przerażeniem.

"Czy właśnie ją zwolniłeś?" zapytała z ogromnym niedowierzaniem.

Pokiwałem głową na tak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Punkt widzenia Jasmine

O mojej dobroci, faktycznie ją zwolnił. Faktycznie zwolnił Panią Rhino, swoją dyrektorkę operacyjną i drugą w hierarchii. Dzięki Bogu, że nie zwolnił mnie wcześniej.

Po spotkaniu i pożegnaniu Pani Rhino wróciłam do mojego biurka i zastałam tam wysoką kobietę o blond włosach. Miała jasnoniebieskie oczy i kremową skórę. Była ubrana w drogi garnitur. Musiała być jedną z dziewczyn pana Hollena, ponieważ nie miała identyfikatora ani odznaki firmowej. Była ubrana zbyt elegancko, żeby być zwykłą pracownicą.

"Witaj, w czym mogę pomóc?" zapytałam.

"Tak, czy Evan jest?" zapytała.

Wiedziałam, że "Evan" to imię pana Hollena. Jego ojciec i matka zawsze dzwonili, pytając o "Evana". Ich syna.

"Tak, jest, ale nie ma go w biurze. Powinien tu być za chwilę."

"W porządku. Poczekam w jego biurze."

"Nie powinnaś," powiedziałam.

"Przepraszam?" zapytała, odwracając się do mnie i dając mi okrutne spojrzenie typu "Kto do diabła jesteś, żeby mi mówić, co powinnam robić?".

"Przepraszam, ale pan Hollen nie lubi, aby ktokolwiek przebywał w jego biurze bez jego zgody lub wiedzy," powiedziałam cicho, starając się nie zdenerwować jej bardziej niż już była.

Zaczęła wracać do mojego biurka i nachylała się nade mną. Jej spojrzenie pełne złości i irytacji utkwiło we mnie. Czułam się jak bezbronna zwierzyna.

"Posłuchaj mnie, jestem jego kobietą, więc mam całkowite pozwolenie, żeby czekać w jego biurze. Nie potrzebuję żadnych żałosnych asystentek, żeby mi mówić, co robić, gdy jestem tu. Moi rodzice posiadają połowę tej firmy, więc lepiej uważaj na siebie. Za to mogłabym zabrać ci coś więcej niż tylko twoją pracę!".

"Przepraszam" powiedziałam i odwróciłam twarz do swojej biurki, sprawdzając ponownie korekty i poprawki, ukrywając się przed jej gniewem.

Po chwili pan Hollen przeszedł obok mojego biurka i wszedł do swojego biura. Słuchałam uważnie, czy będzie jakieś krzyk, ale niczego nie było.

"Musiała naprawdę być jego dziewczyną. Tą prawdziwą."

W porze lunchu poszłam do pobliskiej restauracji i usiadłam samotnie przy stole. Obsadziłam twarz hamburgerem i napojem gazowanym. Czułam, że coś we mnie umiera, ten uczucie zawsze mnie ogarniało, gdy jedna z dziewczyn pana Hollena pojawiała się w jego biurze. Wiedziałam, że go lubię, że coś do niego czuję, ale nie mogłam tego pokazać ani dać się zdradzić za żadnych okoliczności. On nie czuł tego samego co ja i nigdy nie poczuje. Nigdy nie umawiał się ze swoimi pracownikami, i nie było szans, żeby kiedykolwiek rozważał umawianie się ze mną, jego czarnoskórą asystentką.

Marzyłam tylko o swoim szefie.

"Jak to bym się czuła zagubiona w jego jasnoszarych oczach?"

"Jak to by się czuło pocałować jego usta i być objętym przez jego ramiona?"

"Jak to bym się czuła, budząc się każdego ranka obok niego w łóżku?"

"Jak to by było mieć z nim dzieci i być zamężną?"

Wydałam długie westchnienie przy myśli, że wszystko to było poza moim zasięgiem i wyższością.

Skończyłam lunch i wróciłam do pracy. Gdy dotarłam do mojego biurka, zauważyłam folder, który potrzebował podpisu pana Hollena. Zabrałam go ze swojego biurka i zapukałam do jego drzwi trzymając go w rękach.

"Proszę wejść!" pośród śmiechu odezwał się żeński głos.

"Co do licha?"

Otworzyłam drzwi i zastałam tę niegrzeczną kobietę siedzącą na kolanach pana Hollena, gdy jego twarz była zatopiona w jej sztucznej klatce piersiowej.

"Tak? O co chodzi?" zapytał, podnosząc głowę i patrząc na mnie. Znaleźliśmy się wzajemnie dając sobie chłodne spojrzenie, gdy położyłam folder na jego biurku.

"To musi być przez ciebie podpisane" powiedziałam do niego.

Odwróciłam się od smutnego widoku przed sobą i wróciłam do mojego biurka. Usłyszałam jej chichot w drodze na zewnątrz.

Usiadłam za biurkiem i zaczęłam odpowiadać na maile od innych inwestorów w jego imieniu. Wydawało się, że jest zbyt zajęty, aby to teraz zrobić.

Zadzwonił telefon.

Chciał mnie z powrotem w swoim biurze.

"Tak, panie" wymówiłam, otwierając drzwi i stając w pokoju. Diablica ta nadal siedziała na jego kolanach.

"To właśnie ciebie potrzebowałem. Jestem trochę zmęczony podróżą, możesz przynieść mi kawę? Mało cukru, dużo śmietanki" nalegała.

"Jestem asystentem pana Hollena, a nie pani!" chciałam do niej krzyknąć, ale założyłam jedno z najlepszych fałszywych uśmiechów w moim życiu i kiwnęłam głową twierdząco.

Przyniosłam jej kawę.

Tytani w mojej głowie mówili mi, żebym w nią napluła, ale przyniosłam ją z powrotem do jego biura w całości i postawiłam na jej biurku.

"Oh, eee, jak znowu masz na imię? Czy to była Czarna kobieta...czy coś w tym stylu?" zaczęła.

"Nazywam się Jasmine Blackman. Nie Czarna kobieta" poprawiłam ją zdecydowanie.

Wiedziała jak mam na imię. Zresztą byłam na sobie identyfikator, ale musiała mieć w sobie coś rasistowskiego.

"Dobra, 'Blackman'. Nie potrzebuję już kawy. Czy możesz tylko przynieść mi szklankę wody?" odpowiedziała.

Warknęłam cicho do siebie i spojrzałam na pana Hollena. Miał skupioną uwagę na komputerze i zajęty pisanie na klawiaturze.

"Tam jest fontanna z wodą" powiedziałam do niej i wskazałam w jej kierunku, która była o mniej niż dziesięć kroków od niej.

"Więc przynieś mi szklankę" odparła.

Wzięłam plastikową szklankę i napełniłam ją. Kiedy już ją przyniosłam, celowo rozlałam jej zawartość na jej ubranie.

Ona dobyła się ze szkockich kolan pana Hollena głośnym piszczącym odgłosem i zaczęła ocierać swoje ubranie, jakby to miało jej pomóc. Cicho śmiałam się do siebie.

"Oh, przepraszam bardzo" skłamałam.

"Głupia... Nieprofesjonalna... Ty... Ty!!!" krzyczała na mnie, gubiąc się w obelgach, jakimi miała mnie nazwać.

Pan Hollen spojrzał na nią, a potem na mnie. Pokręcił głową, wstając i przechodząc na jej stronę.

"Wszystko w porządku, to było przez przypadek" powiedział do niej.

"Nie było. Zrobiła to celowo!" krzyknęła, skupiając się na mnie za namoczenie jej ubrania.

"To tylko woda, wyschnie" powiedział pan Hollen, próbując uspokoić ją w moim imieniu.

"Odchodzę. Zadzwonisz do mnie później?" zapytała go, obejmując go długimi ramionami.

"Tak" odpowiedział, zanim ich usta się złączyły.

Przywaliłam oczami w odpowiedzi na to.

Minęła obok mnie, musnęła mnie ramieniem i wyszła z pokoju.

"Białe róże?" zapytałam go, mając nadzieję, że to nie ona.

"Nie" odpowiedział i wyszedł za nią przez drzwi.

Stałam tam, czując, że moje serce rozpadło się na milion kawałków.

Oficjalnie można było się złamać, nie będąc w związku.


Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

pl
book

63

Treść

Aa