Perspektywa Crystal
Stanowisko: [nie określono].
Lokalizacja: Saint-Barthélemy, zakwaterowanie na miejscu zapewnione.
Wynagrodzenie: 4 500 €/miesiąc.
Termin rozpoczęcia: natychmiastowy.
Wymagania: kobieta, singielka, dobry stan zdrowia, preferowane doświadczenie w opiece. Dobra płodność.
Charakter pracy: codzienna opieka i kontakt z egzotycznymi stworzeniami. Zainteresowane kandydatki proszone są o odpowiedź wyłącznie na ten adres.
Znalazłam to ogłoszenie ukryte na lokalnym forum, pomiędzy reklamą łodzi emerytowanego rybaka a kimś, kto sprzedawał domowy olej kokosowy. Zrobiłam zrzut ekranu, zanim zdążyło zniknąć, jak to często bywało z ogłoszeniami na tym forum.
Przeczytałam je po raz czwarty, ale nic nie wydawało się mniej podejrzane.
Poczekalnia bardzo się starała zrobić wrażenie. Białe skórzane fotele, marmurowy stolik kawowy i ogromna lotnicza fotografia wybrzeża Saint-Barthélemy.
Skrzyżowałam i rozkrzyżowałam nogi. Sprawdziłam telefon, przeczytałam ogłoszenie jeszcze raz.
„Dziwne ogłoszenie, prawda?” Kobieta dwa krzesła dalej obserwowała mnie. Po trzydziestce, opalona, włosy rozjaśnione słońcem – taki kolor mają tylko osoby, które rzeczywiście mieszkają blisko oceanu.
Wskazała głową na mój telefon. „Brak nazwy firmy, brak stanowiska. Tylko ‘egzotyczne stworzenia’ i pensja, która wydaje się zbyt dobra, by była prawdziwa.”
„Możliwe, że uznają nas za wariatki, że tu przyszłyśmy.”
„Kochana, połowa wyspy aplikowała. Te pieniądze?” Zagwizdała cicho. „Mam dwoje dzieci i byłego, który uważa alimenty za rzecz opcjonalną. Za taką kwotę szorowałabym klatki smokom.”
Prawie się zaśmiałam. Ale zanim zdążyłam otworzyć usta, drzwi na końcu pokoju otworzyły się, a głos przeciął ciszę. „Crystal Le Grand?”
Schowałam telefon tak szybko, że prawie mi wypadł.
Kobieta, która weszła, była tak piękna, że natychmiast uświadomiła ci każdą niedoskonałość twojej własnej twarzy. Jej plakietka głosiła ‘Anaïs’.
Wysoka, ciemne włosy upięte w coś perfekcyjnego bez wysiłku, ostre kości policzkowe. Wyglądała, jakby była stworzona na okładkę Vogue’a.
„To ja.” Wstałam i wyciągnęłam dłoń. „Miło mi panią poznać. Uwielbiam pani buty, czy to…”
„Proszę za mną.” Anaïs odwróciła się na tych butach, których nie mogłam pochwalić, i ruszyła przez drzwi. Poszłam za nią, z dłonią wciąż w połowie uniesioną, z uśmiechem gasnącym na twarzy.
Była asystentką właściciela ośrodka i miała w sobie tyle ciepła, co kontrola podatkowa. Zaprowadziła mnie do małego biura, wskazała krzesło i otworzyła teczkę, nie patrząc na mnie ani razu.
„Widzę tutaj, że była pani wcześniej zamężna. Czy to prawda?”
„Prawda.” Uśmiechnęłam się sztywno.
‘Najlepsza’ decyzja, jakiej nigdy nie podjęłam. Miałam dwadzieścia jeden lat, byłam głupia i zakochana, a on miał uśmiech, który sprawiał, że zapominałam, iż nikt nie opiekował się mną bez ceny.
„A obecny status związku?”
„A obecny status związku?”
„Singielka. Bardzo, bardzo singielka. Małżeństwo zostało unieważnione, więc technicznie nie byłam nawet mężatką. Taki mały prawny szczegół.”
Mój teraz już były mąż zniknął i zostawił stertę wyciągów z kart kredytowych z moim nazwiskiem. Długi, o których nie miałam pojęcia, podpisy, które głupio składałam, nie patrząc.
Teraz rozumiem, czemu tak mu się spieszyło do ślubu. Nie z miłości, ale dlatego, że nie mógł się doczekać, żeby wyczyścić karty kredytowe na nazwisko żony.
Anaïs coś zapisała, nie podnosząc wzroku. Długopis poruszał się krótkimi, precyzyjnymi ruchami. Jej paznokcie były czyste, niepomalowane, przycięte do idealnie tej samej długości.
„Historia kredytowa wykazuje pewne nieprawidłowości. Może pani to wyjaśnić?”
„Kredyty studenckie. Wie pani, jak to jest.” Zaśmiałam się. Anaïs nie. Wszystko w tej kobiecie było pod kontrolą – postawa, oddech, sposób, w jaki trzymała twarz jak maskę.
Kredyty studenckie, jasne. Mam może cztery tygodnie oszczędności, górę długów i niepełnosprawnego brata, na którego opiekę dokładam się finansowo.
„Cykl menstruacyjny. Regularny czy nieregularny?”
Mrugnęłam. „Regularny, ale to trochę…”
„Rozmiar ubrań?”
„Osiem. Czasami dziesięć, jeśli to europejska rozmiarówka, która, szczerze mówiąc, zawsze wydaje mi się osobistą zniewagą.”
„Doświadczenie zawodowe?”
„Pielęgniarka. Dwa lata w Hôpital de Bruyn, zanim zrobiłam sobie przerwę.”
Zanim narzeczony przekonał mnie do rzucenia pracy. „Zadbam o nas, kochanie. Zasługujesz na coś więcej niż nocne zmiany i baseny.” Okazało się, że miał na myśli to, że odbierze mi wszelkie zabezpieczenia, a potem zniknie.
„Ma pani rodzinę lub bliskie kontakty na wyspie? Kogoś, z kim regularnie rozmawia?”
„Mama, na kontynencie. Ona opiekuje się moim bratem, Lionelem – jest niepełnosprawny. Dzwonię do niej co kilka dni, wysyłam pieniądze, kiedy mogę. Tutaj, na wyspie? Nikogo.”
Pióro Anaïs zatrzymało się. Spojrzała na mnie i coś przemknęło po jej twarzy. Szybko, kontrolowanie, ledwie dostrzegalnie. Zaskoczenie, a pod spodem coś ostrzejszego, niemal satysfakcja.
Potem to zniknęło i znów pisała. „Masz rodzinę lub bliskie kontakty na wyspie? Kogoś, z kim regularnie rozmawiasz?”
„Moja matka, na stałym lądzie. Opiekuje się moim bratem, Lionelem. Dzwonię do niej co kilka dni, przesyłam pieniądze, gdy mogę. Tu na wyspie? Nie. Caleb był całym moim życiem towarzyskim, co, ponownie, jest czerwoną flagą. Widzę teraz wszystkie czerwone flagi.”
Anaïs zamknęła teczkę, przeprosiła i wróciła po dwóch minutach z nim.
Albert Bernard, właściciel tej firmy, wszedł do pokoju. Wysoki, obscenicznie przystojny, taki, którego szczęka wydawała się wyrzeźbiona, nie wyrośnięta.
Uścisnął mi dłoń obiema rękami i uśmiechnął się, jakbyśmy już byli starymi przyjaciółmi. „Crystal! Anaïs mówi, że jesteś idealna.”
„Ona… Naprawdę? Nie wydawała się…”
„Wspaniale! Opowiedz mi o swoim życiu seksualnym.”
Zakrztusiłam się powietrzem. „Moim czym?”
„Twoim życiu seksualnym. Aktywne, uśpione, coś pomiędzy?”
Oparł się wygodnie w fotelu. „Pytam, bo chcę, żebyś czuła się komfortowo. Niektóre zadania tutaj są intymne: nie seksualne, ale fizyczne, wymagające bliskiego kontaktu, i muszę wiedzieć, czy twoje granice nie będą problemem.”
Otworzyłam usta. Nic nie powiedziałam. Albert przechylił głowę jak ktoś, kto patrzy, jak ryba próbuje wspiąć się na drzewo.
„Zacznę pierwszy, bo wyglądasz, jakbyś miała połknąć własny język. Jestem biseksualny, a ostatnia osoba, z którą byłem, powiedziała, że mam emocjonalność lampki na biurku. Teraz twoja kolej.”
Zaskakująco, to zadziałało. Coś w jego absurdalnej szczerości przełamało barierę. Nadal byłam spięta, kiedy zaczęłam mówić:
„Uśpione. Właściwie martwe. Mój były zabił we mnie jakiekolwiek zainteresowanie mężczyznami i szczerze mówiąc, w tej chwili jedyny fizyczny kontakt, jakiego chcę, to taki, po którym nikt nie pyta, jak się czuję.”
Albert słuchał z podbródkiem opartym na pięści i kiwał głową, jakby każde moje słowo było fascynujące.
Umowa miała trzy strony. Powinnam była przeczytać wszystko. Przeczytałam tylko stawkę, klauzulę mieszkaniową i czas trwania — dwanaście miesięcy, z możliwością przedłużenia — i podpisałam.
Albert klasnął w dłonie. „Anaïs, transport! Wyruszamy teraz.”
„Ch-chwileczkę, co?”
„Po co czekać? Będziesz się tam świetnie bawić!”
Anaïs wstała, a gdy mijała fotel Alberta, jego dłoń wysunęła się i klepnęła ją po pośladku — swobodnie, z poczuciem własności, dźwięk ostry w małym pokoju. Nie drgnęła, nie zareagowała wcale. Po prostu szła dalej.
Wpatrywałam się. Moje usta otworzyły się, zamknęły.
Dwoje atrakcyjnych dorosłych, powiedziałam sobie. Widocznie coś między nimi. Kim ja jestem, żeby oceniać? Bóg wie, że sama nie miałabym nic przeciwko, gdyby któreś z nich zrobiło to mnie.
Starałam się zapomnieć miny pozostałych kandydatów, kiedy Albert z entuzjazmem kazał im wyjść, bo stanowisko zostało obsadzone.
Na zewnątrz czekał czarny SUV z włączonym silnikiem. Anaïs bez słowa zajęła miejsce za kierownicą; Albert otworzył mi tylne drzwi z lekkim ukłonem, który mógł być zarówno dżentelmeński, jak i kpiący — trudno było odgadnąć.
Wsiadłam, a skórzane siedzenia były chłodne na moich udach. Nikt się nie odezwał. Anaïs prowadziła jak ktoś, kto odbył tę trasę setki razy, oczy utkwione przed sobą, a Albert obok mnie przewijał coś na telefonie.
Droga prowadziła nas na daleki wschodni kraniec wyspy, gdzie jezdnia zwężała się do szutru, a roślinność gęstniała, aż ocean zniknął za ścianą zieleni.
Obiekt stał na końcu żwirowej drogi — niska konstrukcja z betonu, bez żadnych oznaczeń, jakby zbudowana po to, by nikt jej nie znalazł.
W środku powietrze było chłodniejsze i niosło dziwną nutę, coś organicznego i lekko mineralnego, jak mokry kamień w jaskini. Albert szedł przodem, z rękami splecionymi za plecami jak przewodnik.
„Twój grafik będzie prosty — karmienie trzy razy dziennie, poranny przegląd zdrowia, a reszta czasu należy do ciebie i mieszkańców. Pomyśl o tym jak o…”
Starałam się słuchać, naprawdę, ale wtedy minęliśmy skrzyżowanie korytarzy i zobaczyłam monitor.
Ekran bezpieczeństwa zamontowany wysoko na ścianie, pokazujący ciemne pomieszczenie w ziarnistej noktowizji. Coś masywnego poruszało się w środku: zbyt wiele kończyn, ruchy zbyt płynne, a gruby, muskularny wyrostek rozwijał się przy wzmocnionym szkle, prążkowane przyssawki przywierały płasko do powierzchni.
Obraz się przechylił. Korytarz się wydłużał i kurczył, świetlówki rozlewały się w długie białe smugi.
Moje kolana się ugięły, a ostatnią rzeczą, jaką zarejestrowałam, zanim ciemność pochłonęła wszystko, było zimno betonowej podłogi pod moim policzkiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Crystal
Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam, była twarz Anaïs, odwrócona do góry nogami i lekko nieostra, jak obraz oglądany przez wodę. Potem twarz Alberta, bliżej, i... bez koszuli.
Moja głowa spoczywała na czymś miękkim, co pachniało drogimi perfumami. To była jego koszula, zorientowałam się. Starannie złożona pod moją czaszką jak prowizoryczna poduszka.
Leżałam na podłodze. W środku obiektu. Fluorescencyjne światła nad głową bzyczały mi w skroniach, a chłodny beton przebijał się przez ubranie.
"O, jest i ona," powiedział Albert, kucając obok mnie z łokciami opartymi na kolanach. Uśmiechał się tak, jak ktoś uśmiecha się do kociaka, który wszedł w szklaną szybę. "Imponujące, jaka jesteś krucha. Bardzo urocze, szczerze mówiąc."
Spróbowałam usiąść. Korytarz znów się przechylił. Ręka Anaïs pojawiła się blisko mojego ramienia, ale mnie nie dotknęła, zawisła w powietrzu, jakby była szkolona, by okazać wsparcie bez rzeczywistego udzielania go.
"Co się stało?" Mój głos zabrzmiał ochryple i cicho.
"Gorąco, odwodnienie, stres pierwszego dnia — wybierz sobie." Albert wstał, rozciągając ramiona, a ja bardzo starałam się nie patrzeć na jego tors.
Całe życie wyobrażałam sobie naukowców jako półłysych facetów z miękkimi brzuszkami i okularami do czytania na łańcuszku.
Albert Bernard wyglądał, jakby został wyrzeźbiony z czegoś drogiego. Tatuaż, którego wcześniej nie zauważyłam — mały, geometryczny, tuż pod obojczykiem — przesuwał się, kiedy się poruszał.
"Przyzwyczaisz się. Wszyscy się przyzwyczajają."
Odwrócił się i ruszył korytarzem, nie sprawdzając, czy jestem w stanie wstać. To chyba był jego styl — iść naprzód i zakładać, że świat nadąży.
Anaïs zaczekała. Nie podała mi ręki, ale też nie odeszła, i jakoś to wydawało mi się ważniejsze niż cały popis Alberta w kwestii ciepła. Wstałam sama, otrzepałam ubranie i ruszyłam obok niej.
"W porządku, tak w ogóle," powiedziałam. "Gdyby ktoś się martwił. Choć widzę, że nikt się nie martwił."
Anaïs się nie uśmiechnęła, ale cisza, która nastąpiła, była mniej wroga niż te poprzednie. Uznałam to za zaproszenie.
"Więc w co dokładnie się pakuję? Bo jak dotąd podpisałam kontrakt, którego nie przeczytałam w całości, zemdlałam na korytarzu i użyłam designerskiej koszuli mojego nowego szefa jako poduszki. Chciałabym, żeby następna godzina zawierała mniej niespodzianek."
"Pomyśl o tym jak o farmie," powiedziała Anaïs, a jej obcasy wybijały równomierny rytm na betonie. "Stworzenia tutaj dochodzą do siebie. Gdy będą wystarczająco silne, zostaną wypuszczone. Twoim zadaniem jest utrzymać je w zdrowiu i komforcie do tego czasu."
"Farma," powtórzyłam. "Z egzotycznymi stworzeniami."
"Siedem komór, siedmiu mieszkańców. Niektórzy wyglądają bardziej ludzko niż inni. Każdy ma określone procedury."
Zerknęła na mnie ukradkiem i po raz pierwszy poczułam, że rzeczywiście ocenia mnie jako osobę, a nie rubrykę w formularzu.
"Skorpion — nie utrzymuj kontaktu wzrokowego dłużej niż kilka sekund. Odbiera to jako wyzwanie i nie wygrasz tego starcia. Pająk jest prosty: zostaw tacę, odsuń się, nie zwlekaj. Syrena..."
Zawahała się. "Trzymaj się z dala od jego wody. Wciągnie cię i nie puści. Uważa topienie ludzi za urocze."
"Zrozumiano. Nie dać się utopić urokliwemu."
"Twoje główne obowiązki to karmienie, monitorowanie zdrowia i komunikacja. Ta ostatnia jest najważniejsza. Są bardziej towarzyscy, niż byś się spodziewała. Ale każdy reaguje inaczej i znalezienie odpowiedniego podejścia wymaga czasu."
Pozwoliłam, żeby to do mnie dotarło. Farma. Towarzyskie stworzenia. Monitorowanie zdrowia. W jej ustach brzmiało to niemal rozsądnie — klinicznie i zamknięcie, jak czytanie opisu na opakowaniu płatków śniadaniowych. Chyba dam radę. Pewnie.
"Anaïs, mogę zadać ci bezpośrednie pytanie?"
Nie powiedziała nie, więc spróbowałam. "Czy jestem tu w niebezpieczeństwie?"
Uśmiechnęła się. Po raz pierwszy widziałam, jak to robi, i nie było to pocieszające. To był uśmiech, za którym kryło się coś ciężkiego, coś, na co sobie zapracowała, a nie czego się nauczyła.
"Jeśli ktoś tam spróbuje cię zaatakować," powiedziała, jej głos był zupełnie spokojny, "odgryź mu fiuta. Słyszałam, że to naprawdę działa."
Zaśmiałam się — krótko, zaskoczona. „A jeśli jest ich dziesięciu?”
„To ugryź największego jako pierwszego.” Powiedziała po prostu. „Reszta się zawaha.”
Czekałam na puentę. Na to, że kącik jej ust drgnie, że ramiona opadną, na jakikolwiek znak, że to mroczny humor kogoś, kto za długo pracował w dziwnej robocie.
Nie doczekałam się. Korytarz nagle wydał się dłuższy niż wcześniej.
„Gdzie są moje koleżanki?” zapytałam. „Pozostałe dziewczyny. Mówiłaś, że wszyscy się przyzwyczajają, że ja też się przyzwyczaję, więc muszą być inni, prawda?”
Krok Anaïs nie zwolnił. „Już tu nie pracują.”
„Dokąd poszły?”
„Gdzie indziej.” Przerwa tak subtelna, że prawie jej nie było. „Na tym stanowisku jest rotacja.”
Dogoniłyśmy Alberta na końcu korytarza, gdzie przejście otwierało się na szerszą przestrzeń wyłożoną ciężkimi drzwiami — każda ponumerowana, każda szczelnie zamknięta.
Opierał się o ścianę z założonymi ramionami, miał na sobie świeżą koszulę, najwyraźniej zdobytą gdzieś po drodze, zanim dotarliśmy.
„Wszystko omówione?” zapytał Anaïs.
„Zna podstawy.”
„Cudownie.” Albert zwrócił się do mnie, klasnął raz w dłonie. „Nie traćmy więc czasu. Wybierz drzwi. Jakiekolwiek. Potraktuj to jako swoje pierwsze wprowadzenie.”
Gdy mówił, kątem oka uchwyciłam ruch — Anaïs już na nikogo z nas nie patrzyła. Wpatrywała się w jedną z ponumerowanych komór, drugą od lewej, a jej wyraz twarzy zmienił się na coś, czego jeszcze u niej nie widziałam.
Miała zaciśniętą szczękę, ale oczy miękkie, niemal płynne, i ta kombinacja przypominała żałobę ukrytą za profesjonalną maską. Trwało to dwie, może trzy sekundy, potem mrugnęła i wszystko zniknęło.
Chciałam zapytać, ale nie zdążyłam.
„Chodź, Crystal.” Albert położył dłoń na moich plecach i popchnął mnie do przodu. „Tam nic nie gryzie. No, większość rzeczy tam nie gryzie.”
Wybrałam pierwsze drzwi, bo nie ufałam sobie, że zdołam tam stać i deliberować, nie tracąc zupełnie odwagi.
Klamka była zimna. Nacisnęłam ją, weszłam do środka, a drzwi zamknęły się za mną dźwiękiem, który był zbyt ostateczny jak na coś mechanicznego.
Pokój był przyciemniony, ciepły. Powietrze smakowało tu inaczej — było cięższe, wilgotne, z mineralną nutą, która oblepiała mi język.
Nie widziałam wiele dalej niż kilka pierwszych metrów: kamienne ściany, basen ciemnej wody rozciągający się ku końcowi pomieszczenia i kształty, których nie umiałam zidentyfikować, przyciśnięte do krawędzi przestrzeni.
Wtedy coś owinęło się wokół mojej lewej kostki.
Spojrzałam w dół. Gruby, ciemny wyrostek — gładki, muskularny, żebrowany od spodu — owinął się raz, drugi, a zanim zdążyłam krzyknąć, drugi chwycił moją prawą kostkę i oba pociągnęły.
Moje stopy oderwały się od ziemi. Sufit zbliżył się gwałtownie, potem oddalił, gdy moje ciało się odwróciło i zawisłam głową w dół w ciemności, włosy spadały mi na twarz, a krew pulsowała do czaszki.
Coś poruszyło się w ciemnościach przede mną. Kroki, bose stopy na mokrym kamieniu, powolne i niespieszne.
Postać wyszła w nikłe światło i nawet wisząc do góry nogami i oszołomiona paniką, zarejestrowałam trzy rzeczy w szybkim następstwie: był piękny, był prawie nagi i cały pokryty tuszem.
Szorty. Tylko szorty. Reszta to mięśnie i tatuaże: ciemne linie wspinające się od pasa w górę po żebrach, przez ramiona, szyję, znikające w ciemnych włosach sięgających szczęki.
Oczy miał czarne, jakby pochłaniały światło zamiast je odbijać. Przechylił głowę i przyglądał mi się tak, jak patrzy się na owada, który przysiadł na parapecie.
Spanikowałam. Kompletnie, spektakularnie spanikowałam. Mój mózg, w swej nieskończonej mądrości, uznał, że najlepszym wyjściem będzie przegląd wszystkich języków, jakie kiedykolwiek napotkałam.
„Bonjour — hello — hola — um, guten — sprechen Sie — parla…”
Jego wyraz twarzy przeszedł od obojętności do obrzydzenia w jednej chwili. Podszedł bliżej, tak blisko, że widziałam ścięgna na jego szyi, gdy mówił.
Jego głos był głęboki, czysty i ociekał pogardą.
„Czy wyglądam ci na jakiegoś neandertalczyka?”
Przesuń w górę, aby kontynuować