POV Renarda
Pocałowałem ją, żeby udowodnić teorię. To właśnie powiedziałem sobie w ułamku sekundy, zanim jej usta odpowiedziały i teoria spłonęła na popiół.
Jeśli była moją wybranką — naprawdę, biologicznie, bosko moją — to więź miała zamanifestować się fizycznie przy kontakcie.
Taka była doktryna. Starsi opisywali to klinicznie: wzmożone podniecenie, przyspieszony puls, sygnatura ciepła, której nie można było podrobić ani pomylić ze zwykłym pożądaniem.
Test. Prosty. Kontrolowany. Pocałuję ją, nie poczuję nic poza tym, co zwyczajne, i potwierdzę, że ból w klatce piersiowej, wrzaski i rozpoznanie komórkowe były usterką.
Błędem w systemie przeciążonym niewolą i lekami oraz trzema wiekami nagromadzonych szkód.
Odpowiedź przyszła, zanim dokończyłem myśl. Ciepło się nie narastało — ono eksplodowało.
Każde zakończenie nerwowe w moim ciele zapaliło się jednocześnie, kaskada, która zaczęła się tam, gdzie jej usta spotkały moje i rozdarła się na zewnątrz przez klatkę piersiową, brzuch, niżej, fala podniecenia tak natychmiastowa i totalna.
Mój puls nie przyspieszył, on rozszalał się w coś arytmicznego i dzikiego, krew szumiała mi w uszach jakby pilnie musiała gdzieś dotrzeć.
Moje dłonie poruszyły się bez pozwolenia: jedna już w jej włosach, druga odnalazła jej talię, przyciągając ją bliżej z siłą, która przycisnęła jej ciało do mojego.
Crystal była ciepła — niemożliwie, nieznośnie ciepła — a kiedy cienka tkanina jej koszulki zetknęła się z moją skórą, wciąż wilgotną po basenie, przylgnęła między nami jakby próbowała się rozpuścić.
Stop. To był test. Masz odpowiedź. Stop.
Nie mogłem przestać.
Moje macki, wszystkie cztery, miały własne umysły. Dwie zakręciły się za mną, opierając się o podłogę, by mnie ustabilizować. Trzecia powędrowała ku jej biodru, zawisła bez dotykania, drżała z powstrzymywanej ledwo powściągliwości.
Czwarta musnęła powietrze wzdłuż jej kręgosłupa, tak blisko, że musiała poczuć przesunięte ciepło, nawet jeśli nie poczuła samej macki.
Każdy instynkt, jaki posiadałem — te dawne, zakodowane w mojej krwi przez pokolenia górali, którzy łączyli się na całe życie — wrzeszczał jedno słowo w kółko.
Moja.
Pocałowałem ją głębiej. Crystal smakowała solą i recyrkulowanym powietrzem tego więzienia i czymś pod tym wszystkim, czego nie umiałem nazwać, ale pragnąłem więcej.
Jej palce odnalazły moją klatkę piersiową: nie odpychały, nie przyciągały bliżej, po prostu leżały płasko na mojej skórze, jakby próbowała wyczuć bicie serca przez swoje dłonie.
Gdy moje zęby musnęły jej dolną wargę, wydała z siebie dźwięk, mały i mimowolny, który niemal zniszczył resztki mojej samokontroli.
Wtedy się cofnęła.
To rozdzielenie bolało fizycznie. Nie w przenośni — rzeczywiście, mierzalnie bolało, rozdzierający ból za żebrami, jakby coś, co dopiero się połączyło, było właśnie odrywane.
Puściłem ją, bo alternatywą było nie puszczać, a nie byłem jeszcze tym, który trzyma kobietę wbrew jej woli, niezależnie od tego, co mówi mi krew.
Crystal stała dwa kroki dalej, oddychając jakby przebiegła długość całego kompleksu. Jej twarz była zarumieniona — nie tylko policzki, ale gardło, klatka piersiowa, głęboki róż, który schodził aż pod kołnierz koszulki.
Jej oczy były szeroko otwarte, nieostre, a jej usta, wciąż wilgotne od moich, otwierały się i zamykały, nie wydając żadnego słowa.
"Co poczułaś?" zapytałem bez uprzejmości w głosie.
Bardziej potrzebowałem odpowiedzi niż bycia miłym. Jeśli więź była prawdziwa, jej doznanie odbije moje: ciepło, nagłość, uczucie, jakby każda komórka twojego ciała rozpoznawała kogoś, kogo nigdy nie spotkała.
Jeśli nie, to byłem tylko głupcem, który pocałował ludzką kobietę, bo stała za blisko i za dobrze pachniała, powtarzając ten sam błąd, który popełniłem z Lią.
Crystal odzyskała głos. Wyszedł zduszony, oburzony i skierowany kompletnie nie tam, gdzie trzeba.
"Ty… Ja po prostu… Opowiedziałam ci o moim ojcu, o Lionelu, o wszystkim, a ty… ktoś wczoraj wbił mi igłę w brzuch, a ty… Ty mnie po prostu całujesz?! Bez pytania?! Nawet bez…"
"Czy twoi mężczyźni zawsze pytali o pozwolenie zanim cię pocałowali?"
"To nie… Chodzi o maniery, o podsta…"
"Odpowiedz na pytanie."
Zatkało ją. Ręce jej powędrowały w górę, opadły, znowu w górę. "Mój narzeczony. Caleb. Przy pierwszym razie zapytał, czy może mnie pocałować."
"I jak to się skończyło?"
Jej usta zatrzasnęły się. Twarz zalała fala koloru — tym razem nie podniecenia, lecz furii, jasnej i gorącej, skierowanej prosto we mnie.
"Nigdy nie miałaś prawdziwych mężczyzn," powiedziałem. "Ci którzy pytają, to ci którzy nie są pewni. A ci którzy nie są pewni, zawsze cię zawiodą."
Crystal obróciła się do drzwi. Jej ramiona były napięte, kroki ciężkie, a pięści zaciśnięte z determinacją, którą jej puls już zdradził.
Moje macki ruszyły zanim mózg zdążył je powstrzymać.
Dwie z nich wystrzeliły — szybko, precyzyjnie, raz owinęły jej talię i w jednym płynnym ruchu przyciągnęły ją z powrotem do mnie, obracając przodem.
Zadrżała, jej dłonie znów wylądowały na mojej piersi, i przez chwilę byliśmy bliżej niż podczas pocałunku: jej biodra przy moich, jej twarz o centymetry, jej oddech krótki, urywany i rozgrzewający moją obojczyk.
Odgarnąłem jej włosy. Czerwone — przefarbowała je na czerwono, a z bliska kolor był intensywny i wyzywający w sposób, który niechętnie szanowałem. Moje palce odnalazły bok jej szyi, zjechały do punktu pulsu tuż pod szczęką i tam się zatrzymały.
Jej serce oszalało. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu — małego, tylko w kąciku ust, ale wystarczająco.
"To stres," powiedziała natychmiast. "Jestem w stresującej sytuacji. Właśnie przeciągnąłeś mnie przez pokój swoimi… mackami. Każdemu serce by…"
"Przestań kłamać."
Trzymałem palce na jej pulsie. Wybijał pod moim dotykiem jak coś, co próbuje się wyrwać.
„Chciałaś tego pocałunku tak samo jak ja. Nie umiesz wyjaśnić dlaczego i to cię przeraża. Nie ja, nie ten pokój, nie macki. Fakt, że chciałaś więcej i nie wiedziałaś, jak o to poprosić."
Jej usta się rozchyliły. Nic nie powiedziała.
"Wciąż chcesz więcej," powiedziałem. "I ja jestem tego pewien."
Po raz pierwszy, odkąd ją poznałem — przez wiszenie, krzyki, zwierzanie się, kłótnie — Crystal była całkowicie oniemiała.
Patrzyłem na nią w ciszy. Piegi na ramionach. To, jak jej farbowane na czerwono włosy opadały na czoło w mokrych, niechlujnych kosmykach. Linia jej ust, wciąż lekko spuchniętych od pocałunku, wciąż rozchylonych w poszukiwaniu słów.
Była piękna. Nie na sposób mojej rasy, nie ostra, niebezpieczna, wykuta z czegoś pradawnego, ale po ludzku — co irytowało mnie właśnie dlatego, że nie mogłem tego zlekceważyć.
Wtedy zrobiła coś, czego się nie spodziewałem.
Jej oczy zmiękły. Furia opadła z jej postawy, zastąpiona czymś cichszym, i spojrzała na mnie z wyrazem, którego nikt w tym miejscu nigdy mi nie okazał.
Nie Lia, nie opiekunowie przed nią, nie inne istoty współdzielące to więzienie.
"Przepraszam, że nazwałam cię potworem," powiedziała. "Tego dnia. Widziałam, że cię to zraniło. I naprawdę, szczerze przepraszam."
Wpatrywałem się w nią.
Trzy stulecia polowań, zamykania w klatce, dźgania, rozcinania, katalogowania, wystawiania na widok — i przez ten cały czas, spośród wszystkich ludzi, jakich napotkałem, żaden nigdy nie przeprosił za słowo, którego wszyscy tak swobodnie używali.
Moje palce wciąż spoczywały na jej pulsie. Zwolnił, choć odrobinę.
"Jak długo potrafisz wstrzymać oddech?" zapytałem.
Mrugnęła. "Co?"
Chwyciłem ją, przyciągnąłem do swojej piersi i zanurkowałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Crystal
Podwodny korytarz był koszmarem prędkości i ciemności.
Renard poruszał się jak istota stworzona do tego: macki napędzały nas naprzód, a jego ramię zaciskało się wokół mojej talii, przyciskając mnie do jego klatki piersiowej tak mocno, że czułam jego bicie serca przez własne plecy.
Wstrzymywałam oddech, aż płuca zaczęły krzyczeć, potem jeszcze dłużej, wbijałam palce w jego przedramię.
Przebiliśmy się na powierzchnię i zachłysnęłam się powietrzem — brzydko, rozpaczliwie. Renard puścił mnie na krawędzi kamiennego podestu, a ja wdrapałam się na niego, kaszląc, przemoczona, z włosami przylepionymi do twarzy jak czerwone wodorosty.
Gdy przetarłam oczy, nie byłam sama.
Pomieszczenie było duże, niemal jaskiniowe, z wysokim sklepionym sufitem i ścianami z surowo ociosanego kamienia. Wyraźnie przestrzeń wspólna: rozrzucone miejsca do siedzenia, kilka niskich podestów, basen, z którego właśnie się wyłoniłam, łączący się z kilkoma kanałami wodnymi prowadzącymi do innych komnat.
Wzdłuż ścian ciągnęło się wiele drzwi, każde inne pod względem wielkości i kształtu, każde najwyraźniej prowadziło do prywatnego pokoju jakiegoś stworzenia. Oświetlenie było ciepłe i rozproszone, łagodniejsze niż ostre jarzeniówki korytarzy.
Cztery twarze wpatrywały się we mnie.
Pierwsze, co zauważyłam, to to, że każdy z nich miał na sobie ten sam elektroniczny obrożę, którą widziałam u Renarda.
Renard podciągnął się na półkę obok mnie, ledwie zdyszany. Ja wciąż wypluwałam wodę, gdy skinął głową w stronę mieszkańców pokoju z entuzjazmem kogoś, kto wskazuje rozjechaną zwierzynę na poboczu.
„Skorpion to Alaniqa. Nie nudź jej, bo cię ukłuje.”
Podążyłam za jego wzrokiem na każdego z nich.
Alaniqa leżała na półce z jedną nogą założoną na drugą, wyglądała niemal całkiem po ludzku — opalona skóra, ostre kości policzkowe, długie czarne włosy z pasmami dosłownie złotymi.
„Nie rozmawiaj ze mną.” powiedziała.
Zauważyłam ogromny ogon skorpiona wygięty za Alaniqą, kolczasty i segmentowany, spoczywający na kamieniu tak naturalnie, jakby był zwykłą kończyną.
Jej dłonie kończyły się chitynowymi szczypcami, które łapały światło jak wypolerowany brąz. Oceniała mnie jak królowa przyglądająca się nieproszonemu chłopu.
Renard kontynuował. „Motyl to Qanela — nieszkodliwa, irytująca.”
Qanela siedziała na podwyższeniu, stopy owinięte wokół krawędzi jak u ptaka, emanująca chaotyczną energią. Aksamitna, ćmio-skrzydła skóra, delikatne czułki wyrastające z turkusowo-zielonych włosów, opalizujące skrzydła łapiące światło w zmiennych błękitach i zieleniach.
Ogromne złożone oczy błyszczały jak kalejdoskopy. Wyglądała na szesnaście lat i drżała z nagromadzonej ekscytacji.
„Ojej! Masz naturalnie rude włosy? Jesteś jedną z nas? Jaką masz prawdziwą postać?”
„Ja... nie, to farba, jestem tylko...”
„Wąż to Éloi.” Renard wskazał kolejne stworzenie o białych włosach. „Powie ci wszystko, co chcesz usłyszeć, i nic z tego nie będzie prawdą.”
Éloi na pierwszy rzut oka był niemal ludzki — szczupły, blady, elegancki, z wyrachowanymi zielonymi oczami.
„Nie słuchaj wstępu Renarda, to było karygodnie niesprawiedliwe. Jestem dżentelmenem, naprawdę, i zawsze cieszę się, mogąc poznać piękną i inteligentną kobietę.”
Światło się przesunęło: tam, gdzie biodra powinny zwężać się w nogi, jego ciało wydłużało się w potężny zielony wężowy ogon zwinięty pod nim w swobodne pętle.
Przypomniałam sobie ostrzeżenie Renarda: wszystkie właściwe słowa, żadna z nich prawdziwa.
Renard zatrzymał się, w oczach pojawiła się irytacja. „Syrenę już znasz.”
Noévan, już w wodzie, uśmiechał się szeroko, jakby cała sytuacja była dla niego rozrywką.
„No,” powiedział. „Patrzcie, kto przyszedł z wizytą.”
Usiadłam na kamiennym podeście, ociekając wodą, drżąc, i próbowałam przetrawić fakt, że otaczają mnie stworzenia, które wspólnie mogłyby mnie zabić w cztery sekundy.
„Wygląda jak utopiony szczur,” rzuciła Alaniqa, nie podnosząc wzroku.
„Myślę, że wygląda na zabawną!” Czułki Qaneli podskoczyły. „Jesteś zabawna? Wyglądasz na zabawną. Renard nigdy nikogo tu nie przyprowadza, to takie ekscytujące!”
Éloi milczał. Obserwował mnie tymi bladymi oczami, mierząc, katalogując.
Renard wygramolił się z wody obok mnie, a podczas gdy inni zajęci byli moją oceną — Qanela trajkotała, Alaniqa ignorowała, Éloi obserwował — pochylił się wystarczająco blisko, by jego oddech poruszył moje mokre włosy.
„Nie ufaj żadnemu z nich,” wyszeptał. „Każdy w tym pokoju będzie próbował cię wykorzystać. Wszyscy mają własne cele i żaden z tych celów nie obejmuje twojego dobra. Nie sądź nawet przez chwilę, że mogliby stać się twoimi przyjaciółmi.”
„A tobie warto ufać?” wyszeptałam z powrotem.
„Mam cię całkowicie gdzieś.” Renard powiedział to bez wahania, po czym wstał i przeszedł pod przeciwległą ścianę, zostawiając między nami dystans z ostatecznością, która przeczyła każdemu sekundzie, jaka wydarzyła się w jego pokoju.
Rozmowa toczyła się szybko, nakładała się na siebie, była żywa.
– Więc... – Qanela pochyliła się tak daleko, że jej czułki prawie musnęły moją twarz. – Czy ludzie naprawdę jedzą te małe okrągłe bułeczki każdego ranka? Z tym brązowym czymś w środku?
– Rogaliki? Niektórzy, tak.
– Każdego ranka?
– Jeśli ich na to stać.
– Jadłabym siedemnaście dziennie, gdyby mi pozwolono.
– Te ulepszenia z zeszłego miesiąca nie były kwestią bezpieczeństwa – odezwał się Noévan z wody, przecinając wypowiedź Qaneli bez przeprosin. – Nowe zamki na skrzydle wschodnim, wzmocnione kratki wentylacyjne — to nie ma nas przed czymś chronić. To trzyma nas jeszcze szczelniej w środku.
– Albo chroni przed czymś konkretnym, żeby nie dostawało się między komory – odparł Éloi, jego ogon poruszył się pod nim. – Albert nie marnuje pieniędzy na paranoję. Jeśli coś ulepszył, coś go do tego skłoniło.
– Coś go skłoniło – powtórzyła Alaniqa beznamiętnie. – Tak. To byłeś ty, Éloi. Wślizgujący się przez wentylacje o trzeciej nad ranem.
– To był jeden raz.
– To były cztery razy.
Rozmowa zeszła na badania Alberta, kiedy znalazłam swoją szansę.
– Wczoraj dał mi zastrzyk – powiedziałam, niemal od niechcenia. – Powiedział, że to jakiś suplement. Na przystosowanie się do środowiska.
Pocieram miejsce pod pępkiem bezwiednie. – Bolało jak diabli, ale chyba to normalne przy…
Noévan zaśmiał się — krótko i ostro, niemal z politowaniem.
– Co?
– Nic. To tylko bardzo urocze, że w to wierzysz. – Oparł brodę na skrzyżowanych ramionach, jego kocie oczy zmiękły czymś pomiędzy rozbawieniem a współczuciem. – Suplementy. Dla środowiska. To rozbrajające, złotorybko.
Kątem oka zauważyłam, jak brwi Renarda drgnęły na to przezwisko, a jego spojrzenie przesunęło się ze mnie na Noévana i z powrotem.
Zmarszczyłam brwi, wracając do rozmowy z Noévanem. – Co to ma znaczyć?
– To znaczy, że nie potrzebuje cię zdrowej. Potrzebuje cię reaktywnej. Wtedy wykresy skaczą — połączenie, podniecenie, cokolwiek wywołuje reakcję feromonową, którą z nas zbiera.
Zawiesił głos, dając słowom wybrzmieć. – Rola opiekunki to kostium. Musi się dowiedzieć, czy ludzka kobieta może zajść w ciążę z jednym z nas. Ten zastrzyk? Leczenie płodności. Nie potrzebuje twoich umiejętności, Crystal. Potrzebuje twojej macicy.
Wszystko zaskoczyło jednocześnie. Ogłoszenie: kobieta, singielka, dobry stan zdrowia. Słowa Alberta, gdy wbijał igłę. Kobiety przede mną nie zawiodły w opiece. Zawiodły w rozrodzie.
Mój oddech się rozsypał. – Nigdy się stąd nie wydostanę. Tu umrę. Lionel... Nie mogę...
– Nikt dziś nie umrze – wciął się Noévan. – Statystycznie pewnie ktoś gdzieś tak, ale nie tutaj.
– Ucieczka i tak jest niemożliwa – zaćwierkała Qanela – więc nie ma co się stresować!
– Panika nie zmieni zmiennych – powiedział Éloi. – Liczy się znalezienie przewagi.
– Zaczyna się znowu – westchnęła Alaniqa, oglądając swoje pazury. – Poprzednie wytrzymały przynajmniej dwa tygodnie.
Przycisnęłam dłonie do twarzy i oddychałam, aż pokój przestał wirować. Gdy podniosłam wzrok, rozmowa już toczyła się beze mnie.
– Skoro już jesteśmy szczerzy – powiedział Noévan, wciągając się na półkę obok mnie. Jego ramię objęło moje ramiona, mokre palce zataczały powolne kręgi na mojej nagiej skórze. – Bardzo chętnie ogrzeję cię, Crystal. W jakiejkolwiek formie będzie trzeba.
Zesztywniałam. Jego kciuk musnął mój obojczyk, a po drugiej stronie pokoju zobaczyłam, jak macki Renarda zesztywniały jak struny.
– Też chętnie cię bliżej poznam – gładko dodał Éloi. – Coś wzajemnie korzystnego.
Dłoń Noévana zsunęła się na moją talię, przyciągając mnie bliżej do siebie. – Nie wstydź się, złotorybko. Pozwól, że pomogę ci się rozluźnić...
– Nie rozumiem, o czym mówicie – odezwała się Qanela – ale chcę się dołączyć!
– Dość. – Głos Renarda przeciął powietrze jak ostrze. Jego macki były mocno zwinięte, szczęka zaciśnięta. – Przestańcie dzielić ją jak mebel.
Palce Noévana nie opuściły mojej talii. Odwrócił się powoli, uśmiechając się szeroko. – Od kiedy cię obchodzi, jak dzielą nową opiekunkę? Lia była ostatnia, kiedy...
– Nie wymawiaj jej imienia.
– ...i zobacz, jak to się skończyło. Więc co się zmieniło?
– Nikt nie będzie dzielić Crystal. – Spojrzenie Renarda padło na dłoń Noévana na mojej talii. – I nie zrobisz nic, póki ta obroża jest na twojej szyi.
Uśmiech Noévana jeszcze się poszerzył, jakby znalazł dokładnie taki punkt nacisku, jakiego chciał.
– To maleństwo?
Jego wolna ręka sięgnęła i odpięła elektroniczną opaskę. Zeszła z cichym kliknięciem, a on rzucił ją do wody nawet nie patrząc. Czerwone światło zgasło, zanim opadła na powierzchnię.
– Spróbuj mnie teraz powstrzymać.
Jego ramię zacisnęło się na mojej kostce, zanim zdążyłam krzyknąć, zanim Renard zdążył zareagować.
Noévan ściągnął mnie z półki i woda pochłonęła nas całkowicie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
