passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Moon Goddess, Name Him - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Moon Goddess, Name Him

/

Rozdział 3

rozdział 2

POV Cassidy

Przenocowałam w domu Murrayów. Nie miałam wyboru, mój samochód się zepsuł, na zewnątrz szalała burza, a te dzikie rzeczy, które skłoniły Theo do zamknięcia drzwi, wciąż wisiały w powietrzu. Sen przychodził niespokojnie—śniłam, że biegnę na czterech łapach przez księżycowe lasy, a fantomowy smak wiatru i dzikiej ziemi zostawał ze mną jeszcze po przebudzeniu.

Zanim weszłam do pokoju, usłyszałam urywki szeptanej rozmowy.

„—zajmij się nią, szczególnie teraz, gdy ona—”

Głos Stelli urywa się, gdy nalewam kawę.

„Dzień dobry, kochanie” — mówi radośnie. Stella podaje jajka i bekon, prowadząc pogodną rozmowę. „Dobrze spałaś?”

Mruczę coś wymijającego o dziwnych snach, a śniadanie upływa na lekkiej rozmowie o pogodzie i lokalnych atrakcjach, aż w końcu wykręcam się do łazienki. Gdy wychodzę, Theo już na mnie czeka w salonie.

„Gotowa na wielkie zwiedzanie domku?” — pyta, brzękając kluczami.

„Tak gotowa, jak tylko mogę być.”

Przejazd przez Moon Hollow odsłania pocztówkowe krajobrazy—falujące łąki, płoty z bali, farmy, które wyglądają, jakby stały tu od wieków. Dzieci machają z przystanków szkolnych autobusów, ale ich wzrok śledzi nasz samochód z niezwykłą intensywnością.

„Przyjazne miasteczko” — zauważam.

„Najprzyjaźniejsze” — zgadza się Theo, gdy skręcamy w moją ulicę—cichą alejkę obsadzoną klonami—wcześniejsza lekkość ustępuje czemuś bardziej wyczekującemu.

Przy domku niepokój wspina mi się po kręgosłupie, gdy patrzę na drzwi wejściowe. To tutaj—dom z dzieciństwa mojego ojca, miejsce, które być może wreszcie przyniesie odpowiedzi na temat jego tajemniczej przeszłości.

„Masz wątpliwości?” — pyta Theo.

„Raczej trzecie i czwarte myśli.”

Chwyta mnie za rękę bez wahania. „Przejdę z tobą przez każdy pokój. Upewnię się, że wszystko jest w porządku.”

W chwili, gdy jego palce splatają się z moimi, ogarnia mnie spokój jak ciepły miód. Moje rozszalałe tętno się uspokaja, węzeł w piersi rozluźnia. To niemożliwe—znam go ledwie dzień—ale jego dotyk wydaje się domem.

Razem wchodzimy przez drzwi do domu zatrzymanego w czasie. Wewnątrz promienie słońca przesączają się przez koronkowe firanki na podłogi z twardego drewna, pokryte warstwą kurzu. Wszystko stoi dokładnie tam, gdzie zostawił to tata: jego kubek po kawie przy zlewie, okulary do czytania na kominku.

„Będzie trochę pracy,” — mówi Theo, przesuwając palcem po zakurzonej parapecie. „Nowe gonty na dach, deski na werandzie do wymiany, ten kran w kuchni ma charakter, ale chyba powinien przejść na emeryturę.” Uśmiecha się szeroko. „Na szczęście znam kogoś, kto całkiem nieźle radzi sobie z rękami.”

„Theo, nie musisz—”

„Chcę. Nie mogę pozwolić, żeby nasza nowa nauczycielka mieszkała w miejscu, które może się zawalić.” Wymienia w myślach kolejne punkty, gdy wracamy do auta. „Uszczelnienie, sprawdzenie elektryki, może wymiana tego starego systemu grzewczego. Odbiorę cię po szkole, zrobimy porządny plan.”

„Naprawdę będziesz mnie woził jak nastolatkę?”

„Dopóki twój samochód nie będzie sprawny, absolutnie.” Mówi, kierując się do auta.

Podróż do szkoły niesie podskórny dreszcz oczekiwania, jak wejście do pokoju, w którym wszyscy wiedzą coś, czego ty nie wiesz.

W Moon Hollow Elementary, dyrektorka Harriet Lane porusza się jak generał inspekcjonujący oddziały. Jej bystre oczy nie umykają niczemu, gdy prowadzi mnie korytarzami ozdobionymi pracami dzieci i wykresami osiągnięć.

„Nasi uczniowie są wyjątkowi” — mówi, zatrzymując się przy oknie klasy, gdzie dzieci bawią się na dworze. „Bystrzy, intuicyjni, ale mają rodzinne obowiązki, które wymagają elastyczności w nauczaniu.”

„Jakiego rodzaju obowiązki?”

„Tradycyjne. Wielopokoleniowe zwyczaje, które przypadają na określone dni miesiąca.” Jej uśmiech nie zdradza niczego. „Nauczysz się dostosowywać. Rodziny tutaj cenią edukację, ale niektóre rzeczy są ważniejsze od pracy domowej.”

Przez okno mojej klasy obserwuję, jak uczniowie zbierają się na przerwę. Poruszają się w zwartych grupach z wyraźnymi hierarchiami—niektóre dzieci wyraźnie przewodzą, inne podążają bez wahania. Gdy jeden chłopiec unosi głowę i wciąga powietrze nosem, troje innych robi to samo natychmiast.

„Dynamika stada,” mruczę.

„Słucham?”

„Nic. Po prostu obserwuję struktury społeczne.”

Spojrzenie pani Lane staje się jeszcze przenikliwsze.

„Jest pani bardzo spostrzegawcza, pani Whitaker. Ta cecha bardzo się tu przyda.” Wręcza mi gruby plik. „Materiały do programu, procedury awaryjne i kontakty do rodziców. Zalecam też wolontariat podczas naszego festiwalu zbiorów w przyszły weekend. Świetny sposób na poznanie lokalnych tradycji.”

„Rozważę to.”

„Proszę. Integracja jest ważna w takiej społeczności.” Sprawdza zegarek. „Chodź, przedstawię cię innym nauczycielom zanim wrócą do domu.”

Po spotkaniu z innymi nauczycielami—wszyscy uprzejmi, ale mierzą mnie wzrokiem jak puzzla, którego próbują dopasować—wychodzę z budynku i widzę Theo, opierającego się o swój samochód z parującą kawą w dłoni.

„Pomyślałem, że może ci się przydać,” mówi.

Kawa jest idealna—mocna, ale z odpowiednią nutą słodyczy. „Skąd wiedziałeś, jak lubię?”

„Szczęśliwy traf.” Ale jego oczy skrywają tajemnice.

Zimna kropla deszczu spada mi na czoło, przerywając czar.

„Głodna?” — pyta, gdy wsiadamy do auta.

Mój żołądek głośno burczy, zdradzając mnie. Policzki płoną mi ze wstydu.

Uśmiech Theo to czyste słońce. „Uznam to za tak. Mama robi pieczeń, a tata chce usłyszeć o twoich planach dotyczących domku.”

„Chyba powinnam kupić zakupy, zacząć się urządzać—”

„Bzdura. Mama zawsze gotuje dla połowy powiatu, a tata nie może się doczekać, żeby cię poznać naprawdę.” Theo się uśmiecha. „Poza tym nie żyłaś, dopóki nie spróbowałaś szarlotki Stelli Murray.”

„Cóż, w takim razie…”

„I o to chodzi.” Odpala silnik, nadal uśmiechnięty. „Ostrzegam tylko—mama będzie chciała poznać całą twoją historię życia przy deserze.”

Śmieję się wbrew sobie. „Dobrze, że nie jest zbyt ciekawa.”

„Wątpię w to,” mówi, a coś ciepłego w jego głosie sprawia, że moje policzki znowu płoną, gdy jedziemy w kierunku farmy, rozmawiając lekko o miasteczku i szkolnych planach.

„Więc,” — mówię, gdy zbliżamy się do znajomego gospodarstwa, — „powinnam się martwić, że znowu przeszkadzam twoim rodzicom?”

„Żartujesz?” Theo się uśmiecha, parkując na podjeździe. „Lubią każdego, kogo przyprowadzam do domu.”

„Nawet tych, których wyciągasz z rowów?”

„Zwłaszcza tych, których wyciągam z rowów,” mówi, a w jego oczach pojawia się błysk. „Mam wtedy pretekst, by zagrać bohatera.”

Śmieję się, kręcąc głową. „Twój kompleks bohatera wymaga poprawek. Większość rycerzy nie zostawia dam, by oczarowywały lokalnych na własną rękę.”

„Hej, przyniosłem kawę na przeprosiny,” protestuje udając urażenie. „To premium zachowanie rycerza.”

Swobodna rozmowa toczy się dalej, gdy wysiadamy z samochodu, i uświadamiam sobie, że gdzieś pomiędzy wczorajszym ratunkiem a dzisiejszymi drobnymi żartami, Theo Murray stał się najjaśniejszym punktem w moim bardzo skomplikowanym nowym życiu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Cassidy

Mój samochód lśni na podjeździe Murayów, jakby nigdy nie pocałował rowu—idealny lakier, nienaganny zderzak, wnętrze dopieszczone do perfekcji salonu.

— To niemożliwe — mówię, przesuwając dłonią po nieskazitelnej powierzchni. — Jak naprawiłeś auto tak szybko?

— Mechanicy z Moon Hollow czynią cuda — mówi Theo, jego uśmiech zaraźliwy. — Wykorzystałem kilka przysług.

— Theo, to musiało kosztować—

— Nie. — Zbliża się, głos łagodny, ale stanowczy. — Pozwól mi to zrobić.

Jego szczerość rozbija moje protesty jak ciepły nóż masło.

— Dziękuję.

Stella wpada przez frontowe drzwi, zanim dotrzemy na ganek, obsypany mąką fartuch i promienny uśmiech ogłaszają domowy triumf. — Idealne wyczucie czasu! Jak minął pierwszy dzień, kochanie?

— Interesująco — mówię, wspinając się po schodkach obok Theo. — Wasza dyrektorka prowadzi szkołę twardą ręką.

— Harriet od dwudziestu lat trzyma te dzieciaki w ryzach. — Stella zaprasza nas do korytarza, gdzie powietrze pachnie pieczoną wołowiną i świeżym chlebem. — Ma dar wydobywania ich... potencjału.

— Cassidy zostaje na kolację — ogłasza Theo.

— Wspaniale! Im więcej, tym lepiej. — Stella aż promienieje. — Zrobiłam tyle, że starczy dla połowy hrabstwa.

Jej radość promieniuje w całym domu niczym światło słoneczne, a ciepło rozlewa się po mojej piersi. Wtedy z salonu dobiegają odgłosy kroków, miarowych i zdecydowanych.

Z cienia wyłania się sylwetka.

Jest wyższy od Theo, o szerszych ramionach, z ciemnymi włosami i oczami jak zimowe burze. Gdy nasze spojrzenia się spotykają, przez moje żyły przebiega elektryczność—nie ciepłe bezpieczeństwo Theo, lecz coś nieskończenie bardziej niebezpiecznego. Ekscytujący strach, jakby stać na krawędzi urwiska tuż przed ostrym zjazdem kolejki górskiej.

Oddech więźnie mi w gardle. Ten nieznajomy rozbiera moje mechanizmy obronne, o których istnieniu nie miałam pojęcia, sprawia, że puls wali mi w skroniach z przerażającą ekscytacją. Theo jest jak cicha przystań, a ten mężczyzna obiecuje piękną zagładę.

Dłoń Theo zaciska się od razu na mojej, ciepła kotwica wobec nagłego zawrotu głowy. Ale jego dotyk potęguje chaos zamiast go uspokoić. Obaj mężczyźni wpływają na mnie z niewiarygodną siłą, ciało reaguje na sygnały, których umysł nie potrafi rozszyfrować.

Z gardła Theo wydobywa się dźwięk—niski, pierwotny, nieomylnie agresywny.

— Cześć, bracie. — Głos Xandera jest swobodny, niemal przyjemny, ale w oczach igra niebezpieczne rozbawienie.

— Co ty tu do cholery robisz? — Słowa wybuchają z Theo, jego twarz czerwienieje z gniewu.

— Theo, taki język przy gościach. — Jego głos zamienia się w miodową truciznę, gdy odnajduje mój wzrok. — Zwłaszcza przy tak czarującej kobiecie.

Porusza się z płynną, drapieżną gracją.

— Nie patrz na nią — warczy Theo, stając między nami.

— Xander Muray — mówi do mnie. — Starszy brat Theo.

— Nie masz prawa się przedstawiać, zdrajco — syczy Theo. — Nie po tym, co zrobiłeś!

Wyraz twarzy Xandera się nie zmienia, ale napięcie eksploduje w pokoju niczym detonująca bomba. Stella wzdycha z przerażenia. Elias pojawia się w drzwiach kuchni.

— Co dokładnie? To Tessa mnie wybrała. — Głos Xandera przechodzi w drwinę. — Kiedy się z tym pogodzisz?

— Zamknij się. — Theo warczy, jego oczy uciekają w moją stronę, szczęka zaciśnięta z ledwo kontrolowaną wściekłością.

Jedno słowo detonuje między nimi. Twarz Stelli kruszy się. Elias podchodzi bliżej, a wokół niego iskrzy się autorytet.

— Dość! Oboje natychmiast przestańcie.

— On zaczął — domaga się Theo. — Nie chcę udawać, że nie rozbił tej rodziny na kawałki. Udawać, że Tessa nie wybrała go ponad wszystkim, co razem zbudowaliśmy.

Xander stoi nieruchomo jak kamienny pomnik, twarz wyrzeźbiona z granitu. Cholera, jest przystojny. Ale jest tak samo przystojny, jak kompletnym dupkiem.

— Chłopcy, proszę— — głos Stelli się łamie. — Nie przy Cassidy.

— Niech wie — warknie Theo. — To nie jest tajemnica.

Burza emocji szalejąca w pokoju odbiera mi oddech. Znam Theo dokładnie od jednego dnia, a już patrzę, jak rozdzierają go wspomnienia o kobiecie, która odeszła do jego brata.

Surowy ból w jego głosie, sposób, w jaki dłonie drżą mu od wściekłości—to zbyt znajome, zbyt bliskie moim świeżym ranom.

Przed oczami miga mi okrutna wiadomość od Dereka: "Ty pieprzona samolubna suko. To koniec."

Rozumiem ból Theo, bo sama go przeżyłam dwa dni temu. Zdrada, szok, gdy ktoś, kogo kochasz, wybiera kogoś innego.

Ale niech mnie Bóg strzeże, patrząc teraz na Xandera—te burzowoszare oczy, wyrzeźbiona szczęka, niebezpieczny magnetyzm emanujący z niego falami—nie mogę całkiem winić Tessy.

Ci dwaj bracia są jak dzień i noc. Złote ciepło Theo kontra mroczna intensywność Xandera. Jak wybrać między słońcem a błyskawicą? Między bezpieczeństwem a niebezpieczeństwem? Ta kobieta musiała rozrywać się na strzępy, próbując podjąć decyzję.

Wkrada się okropna myśl: może powinnam być wdzięczna, że Tessa wybrała Xandera. Gdyby została z Theo, nigdy nie byłby wobec mnie tak otwarty, tak gotów wpuścić obcą do swojego życia. Pewnie wciąż byłabym sama w swoim domku, tonąc w kłamstwach ojca.

— Chyba powinnam iść — ogłaszam, wyszarpując dłoń z żelaznego uścisku Theo.

— Cassidy—

Sięga do mnie desperacko, jego energia golden retrievera zmienia się we frustrację.

— Przepraszam... Przyszłam w złym momencie. — Wycofuję się w stronę drzwi, klatka piersiowa ściśnięta niepokojem. To nie moja rodzina, nie moja walka, nie powinnam być świadkiem ich najbardziej bezbronnych chwil. Jestem obcą, która przypadkiem wpadła w ich prywatne piekło, a zostawanie wydaje się podglądactwem.

Powietrze w pokoju stało się toksyczne od lat tłumionej urazy. Każde oskarżenie między braćmi sprawia, że mam ciarki na plecach, zbyt mocno przypomina własne, świeże rany.

— Proszę, nie odchodź — błaga Stella, ale już wychodzę.

Nie uratuję tej rodziny przed nimi samymi, tak samo jak nie uratowałam związku z Derekiem. Niektóre bitwy nie są moje do stoczenia.

Przeciskam się przez drzwi na werandę, łapiąc wieczorne powietrze, które nie niesie duszącego ciężaru złamanego serca i rodzinnych wojen. Mój nieskazitelny samochód stoi na podjeździe niczym wybawienie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

POV Cassidy

Żwir chrzęści za mną, gdy sięgam po klamkę samochodu.

— Cassidy, zaczekaj.

Głos Theo jest pełen zażenowania i czegoś niemal nieśmiałego. Przebiega dłonią po włosach, wygląda jak winny uczeń.

— Naprawdę przepraszam za ten cyrk tam w środku. Rodzinna kolacja nie miała być darmowym spektaklem dramatycznym. — Jego uśmiech jest pełen goryczy. — Nie taki efekt chciałem zrobić.

Nie mogę się powstrzymać od uśmiechu. — No cóż, na pewno zapadnie mi w pamięć.

— Można to tak ująć. — Podchodzi bliżej, odzyskując pewność siebie. — Słuchaj, Xander i ja mamy swoją historię. Dwa lata temu wyjechał z moją narzeczoną, a spotkanie z nim po tym czasie... po prostu budzi stare sprawy.

— Auuu. To boli.

— No cóż. — Wzrusza ramionami, ale widzę, że ból wciąż się w nim tli. — To już przeszłość. Ale obiecuję, moja rodzina nie zawsze jest aż tak... widowiskowa.

— Tylko czasami?

— Tylko kiedy mój brat wpada z niespodzianką. — W jego oczach błyszczy figlarność. — Ale mam lepszy pomysł na uratowanie tego wieczoru.

— Tak?

— Chodź. — Wyciąga dłoń, prezentując ten rozbrajający uśmiech. — Pokażę ci jedyną część posiadłości rodziny Muray, gdzie nie ma żadnych dramatów.

— Obiecujesz?

— Słowo harcerza. Żadnych rodzinnych waśni, żadnych awantur, tylko księżyc i jabłonie.

Biorę go za rękę. — Prowadź.

Prowadzi mnie za dom, do sadu jabłkowego, który rozciąga się ku wzgórzom zalanym światłem księżyca. Srebrzyste promienie przesączają się przez gałęzie, rzucając eteryczne cienie na trawę.

— Drzewa mojego dziadka — mówi Theo, delikatnie dotykając kory. — Sadził je z przekonaniem, że niektóre rzeczy powinny przetrwać tych, którzy je tworzą.

— To piękne. I smutne.

— Może. A może to nadzieja. — Odwraca się do mnie. — Jak wiara, że coś dobrego może przetrwać, nawet gdy wszystko inne się rozpada.

— Tak się stało? Wszystko się rozpadło?

— Kiedy Tessa odeszła, tak. Myślałem, że to koniec świata. — Jego głos cichnie. — Dziwne, jak bardzo można się mylić co do własnego życia.

— Co zmieniło twoje zdanie?

— Wczoraj. Kiedy wyciągnąłem cię z tej burzy. — Podchodzi bliżej, a mój oddech przyspiesza. — Wiem, że to szaleństwo, ale odkąd cię poznałem, nie pomyślałem o niej ani razu.

Moje serce robi coś niebezpiecznego w piersi. — Theo...

— Nie proszę cię, żebyś naprawiała coś, co we mnie złamane, Cassidy. Pytam, czy ty też to czujesz. To coś między nami, co nie ma żadnego sensu.

Nie oceniaj mnie, ale coś w jego szczerości sprawia, że chcę się zbliżyć, zamiast uciekać. — To nie ma sensu. Ledwo cię znam.

— Ale czujesz to.

— Coś czuję. — Przyznaję cicho. — Coś, czego nie rozumiem.

— Dobrze. Zaczynałem już myśleć, że tracę rozum.

— Może oboje tracimy.

Śmieje się cicho, a ten dźwięk rozlewa ciepło po mojej piersi. Stoimy tak blisko, że widzę złote plamki w jego oczach, czuję ciepło jego skóry.

To jakby coś, czego nie rozumiem, przejęło nade mną całkowitą kontrolę. Kim jest ten człowiek i co on ze mną zrobił? Ale kiedy podnosi rękę, by dotknąć mojej twarzy, nie odsuwam się.

— Cassidy?

Nie wiem dlaczego, ale w następnej sekundzie jego usta są jedyną rzeczą, która ma sens. Podchodzę bliżej i to ja całuję go pierwsza.

Jego zaskoczenie trwa tylko ułamek sekundy, zanim obejmuje mnie ramionami — delikatnie, ale pewnie. Ten pocałunek smakuje jak druga szansa i nowy początek, jest miękki, słodki, pełen możliwości.

A potem ogień eksploduje na moim obojczyku.

Sapię w usta Theo. Za jego ramieniem, na ganku domu, stoi nieruchoma postać.

Xander patrzy, śmiertelnie spokojny.

Theo podąża za moim spojrzeniem i natychmiast sztywnieje. Między braćmi przechodzi coś zabójczego, zanim Xander znika w domu.

Co ja wyprawiam?

Myśl uderza mnie jak zimna woda. Całuję chłopaka, którego poznałam wczoraj, a jego brat patrzy z ukrycia. To wszystko jest szalone — rodzinne dramaty, intensywność, fakt, że zachowuję się jak zakochana nastolatka.

Odsuwam się z jego ramion, policzki płoną mi ze wstydu.

— Powinnam wracać do domu. — Cofam się, nagle rozpaczliwie pragnąc przestrzeni, normalności, czegokolwiek, co ma sens. — Przepraszam.

* * *

Następny tydzień rozmywa się w rutynie, która przypomina szczęście. Nauczanie wypełnia moje dni sensem — moi uczniowie są cudowni, mimo swoich dziwactw, skupienia podczas niektórych lekcji, znikania z powodu „rodzinnych obowiązków”.

Rzucam się w przygotowania do Święta Plonów, łaknąc małomiasteczkowych tradycji, które są mi zupełnie obce jako dziewczynie z miasta. Theo staje się moim stałym towarzyszem.

Lunche w dinerze, gdzie opowiada historie o lokalnym chaosie, które doprowadzają mnie do śmiechu. Wieczory w domku, gdzie naprawia wiekową hydraulikę i cierpliwie uczy mnie sadzenia ogrodu, śmiejąc się z moich prób odróżnienia chwastów od dzikich kwiatów. Skradzione pocałunki na huśtawce na werandzie, gdy zmierzch maluje góry na fioletowo.

Ten pierwszy pocałunek wraca do mnie jak echo. Czy wszystko skomplikowałam, całując go pierwsza? Z Theo to było naturalne, właściwe — ale w mojej głowie wciąż brzmi głos: czy nie jestem zbyt lekkomyślna, czy nie wykorzystuję jego dobroci, by leczyć wciąż świeże rany?

Jest dla mnie ostoją w dziwnych prądach Moon Hollow. Przy Theo wszystko wydaje się możliwe. Ta nadzieja niesie mnie przez tydzień poprzedzający największe święto miasteczka.

Święto Plonów wybucha muzyką, stoiskami z jedzeniem i grami karnawałowymi, przemieniając rynek w żywy obraz Normana Rockwella.

Zapisałam się do szkolnego stoiska z wypiekami zaraz po naszym pierwszym pocałunku z Theo. Swoją drogą, jest tu jednym z organizatorów.

Teraz sprzedaję ciasta, obserwując, jak Theo dominuje w zawodach w chodzeniu po obracającym się pniu — co wydaje się mieć dużo większe znaczenie, niż zwykła rozrywka.

— Dawaj, Theo! — krzyczę, gdy balansuje na wirującym pniu nad zbiornikiem z wodą, a jego przeciwnik — facet dwa razy większy — niebezpiecznie się chwieje.

Theo uśmiecha się szeroko i jakimś cudem jeszcze przyspiesza obrót pnia. Jego przeciwnik ląduje w wodzie z potężnym pluskiem. Tłum wybucha aplauzem.

— Od osiemnastki jest mistrzem — mówi pani Henderson, wymieniając dwadzieścia dolarów na szarlotkę. — Jeszcze nigdy nie przegrał.

— Naprawdę? Co jest takiego—

Skrzynka z pieniędzmi wyślizguje mi się z rąk, monety i banknoty rozsypują się wszędzie. Rzucam się, by je pozbierać, zanim wiatr je porwie, ale silne ręce łapią skrzynkę — i mnie — zanim upadnę.

Xander przytrzymuje mnie przy swoim torsie.

Świat eksploduje w czystą zmysłowość.

Ogień pędzi moimi żyłami jak płynna elektryczność. Czuję wszystko o nim — i coś dzikiego, co sprawia, że moje ciało reaguje, jakby go znało, zawsze znało, czekało dwadzieścia siedem lat na właśnie to zderzenie.

— Ostrożnie — mruczy, jego głos jak chropowaty miód osiada w moich kościach.

Płomienie na moim obojczyku rozbłyskują widocznie — rozgałęzienia światła rozchodzą się pod skórą jak błyskawica szukająca ziemi.

— Co—

— Puść ją. — Głos Theo niesie obietnicę śmierci.

Xander natychmiast mnie puszcza, dłonie unosi w geście poddania. — Tylko zapobiegłem upadkowi.

— Jasne.

Stoję między nimi, trzęsąc się, podczas gdy całe święto wstrzymuje oddech. W lustrzanym odbiciu na stoisku widzę coś niemożliwego — moje oczy błyszczą tym samym bursztynowo-złotym blaskiem, co spojrzenia obu braci.

Głęboko w piersi coś, co spało, zaczyna się budzić i przeciągać.

— Co jest... ze mną nie tak? — pytam stanowczo.

Żaden z braci nie odpowiada. Ich milczenie przeraża mnie bardziej niż jakakolwiek prawda.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Moon Goddess, Name Him

Moon Goddess, Name Him

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa