passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Moon Goddess, Name Him - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

Moon Goddess, Name Him

/

Rozdział 8

rozdział 7

POV Cassidy

Frontowe drzwi eksplodują. Theo wpada do środka, przemoczony od deszczu, a w jego oczach widać niepokój; spojrzeniem omiata chaos—porozrzucane listy, które zaśmiecają podłogę kuchni, moją twarz zalaną łzami, Xandera skulonego obok mnie, chroniącego mnie niczym mroczny strażnik.

Coś umiera w wyrazie twarzy Theo. Czysta zdrada przecina jego rysy, surowa i krwawiąca.

„Co to, do cholery, jest?” Jego głos trzaska jak bicz.

„Listy są od mojego ojca”, wyduszam z siebie, ale słowa rozdzierają mi gardło jak potłuczone szkło. „O tym domku, o—”

„Nie o listy mi chodzi.” Oczy Theo nie odrywają się od jego brata. „Chcę wiedzieć, co się tu wydarzyło. Dlaczego ona płacze, a ty się nad nią pochylasz?”

„Była roztrzęsiona. Zostałem z nią, jak prosiłeś.” Xander powoli wstaje, każdy jego ruch jest kontrolowany.

„Wiem, że tak.” Głos Theo jest napięty, pełen konfliktu. „Ale to nie tłumaczy, dlaczego wygląda, jakby jej świat właśnie się skończył.”

Kuchnia się kurczy, ściany przybliżają się, gdy obaj bracia podchodzą bliżej. Jestem uwięziona między nimi—ciepło Theo jest mi znajome, ale teraz podszyte bólem i wściekłością, intensywność Xandera iskrzy niebezpiecznym głodem, ledwo powstrzymanym. Powietrze staje się duszne.

„Theo, proszę—”

„Nie.” Zbliża się o krok, furia bije od niego falami. „Chcę odpowiedzi. Co ci powiedział? Co zrobił?”

„Nic się nie stało”, upieram się, ale mój głos się łamie.

„Spójrz na nią”, mówi cicho Xander. „Zobacz, jak bardzo jest roztrzęsiona. Myślisz, że to ja to spowodowałem?”

„Myślę, że wszystko, czego dotkniesz, zamieniasz w popiół”, warczy Theo.

„Może niektóre rzeczy muszą spłonąć.”

Ogień eksploduje wzdłuż mojego obojczyka. Ból narasta, gdy obaj są tak blisko, jakby moje ciało rozrywały dwa przeciwstawne bieguny magnetyczne. Dzieje się coś niemożliwego—czuję ich emocje.

Rozpacz Theo zalewa mnie, gorzka i ostra.

Wina Xandera przepełnia powietrze niczym gęsty dym, pod nią czai się coś jeszcze dzikszego. A jednak nie wygląda na kogoś, kto by czegoś żałował.

„Możesz już iść”, mówi Theo, zbliżając się do mnie.

„To nie ty o tym decydujesz”, ripostuje Xander.

„Jeszcze jak. Jestem tu teraz. Ona nie potrzebuje, żebyś się nad nią unosił.”

„Może powinieneś zapytać ją, czego potrzebuje, zamiast zakładać.”

„Nie muszę nic zakładać. Spójrz na nią—rozpada się, a ty tylko pogarszasz sprawę.”

„Naprawdę? A może to ty wszystko utrudniasz?”

„Przestańcie mówić o mnie, jakbym tu nie była!” Słowa wyrywają mi się z piersi, ale oni dalej krążą wokół siebie, dalej się kłócą, jakbym była niewidzialna.

„Słyszałeś ją”, cicho mówi Xander.

„Dobrze.” Szczęka Theo drży. „Cassidy, chcesz, żeby on tu został?”

„Nie zrzucaj tego na nią”, wtrąca się Xander, zanim zdążę odpowiedzieć. „Zobacz, w jakim jest stanie.”

„Właśnie o to mi chodzi. Potrzebuje przestrzeni, a nie ciebie kręcącego się i komplikującego wszystko jeszcze bardziej.”

„Niczego nie komplikuję. Znalazła coś, co ją zraniło—pomogłem jej przez to przejść.”

„Przez co dokładnie? Co było w tych listach?”

„To nie moja historia do opowiedzenia. Zapytaj ją.”

„Pytam ciebie. Co zrobiłeś, żeby ją uspokoić? Co powiedziałeś?”

„Słuchałem. Tego potrzebowała.”

„Tak. Słuchałeś.” Głos Theo staje się ostry. „Tak jak słuchałeś Tessy, zanim przekonałeś ją, żeby odeszła.”

Oczy Xandera niebezpiecznie błyskają. „Zostaw Tessę z tego.”

„Dlaczego? Boisz się, że Cassidy dowie się, jakim naprawdę jesteś facetem?”

„Boisz się, że zobaczy, że są inne opcje niż zadowalanie się tym, co ma?”

„Zadowalanie się?” Głos Theo staje się groźny. „Myślisz, że to właśnie robi ze mną?”

„Myślę, że zasługuje na kogoś, kto naprawdę ją widzi.”

„I myślisz, że to ty? Po kilku dniach znajomości?”

„Czasem kilka dni wystarczy, by rozpoznać coś prawdziwego.”

„Prawdziwego? Nawet nie znasz znaczenia tego słowa.”

Ich głosy narastają, tną powietrze, które stało się nieznośnie duszne. Słowa latają między nimi jak noże, każda oskarżenie ostrzejsze niż poprzednie.

„PRZESTAŃCIE!” krzyczę, słowo rozdziera mi gardło.

Surowy ból w moim głosie przecina ich kłótnię jak ostrze. Obaj bracia zamierają w pół zdania, odwracając się i wpatrując się we mnie z szokiem i troską.

Klata mi się unosi, gdy walczę o oddech, przytłoczona wszystkim—listami, rewelacjami o mojej rodzinie, tym, jak oni dwaj walczą o mnie, jakbym była jakąś nagrodą do zdobycia. Gorąco przeszywa mój obojczyk tam, gdzie przez cały dzień płonęły te dziwne znaki, a oczy zalewają mi łzy frustracji i wyczerpania.

„Cassidy?” Theo szepcze, sięgając w moim kierunku.

„Nie”, szepczę, odsuwając się od nich obu.

„Coś jest nie tak”, mówi Xander, a jego głos łagodnieje. „Trzęsiesz się.”

Obie ich dłonie dotykają mojej skóry jednocześnie.

Świat eksploduje.

Moc uderza przez to połączenie jak piorun szukający uziemienia. Nagle nie jestem już w swojej głowie—tonę w ich umysłach. Desperacki strach Theo zalewa moją świadomość, jego absolutna panika, że mnie traci z powodu sił, których nie rozumie. Jego miłość uderza jak fizyczny cios, czysta i rozpaczliwa, i jest wszystkim dobrym, czego kiedykolwiek pragnął.

A potem dusza Xandera wdziera się w moją jak uderzenie meteorytu.

Rozpoznanie tak głębokie, że przepisuje moje DNA. Nie jestem tylko kimś, kogo pragnie—jestem brakującym elementem, który go dopełnia. Lata pustki nagle wypełnione celem, pełnią, która sięga głębiej niż krew i kość. Jego miłość nie koi—ona pochłania, pochłania wszystko, aż nie zostaje nic oprócz nas.

„Za dużo”, szlocham, czując wszystko, co oni czują, pragnąc wszystkiego, czego oni pragną.

„Nie mogę—nie zniosę was obu—”

To wyznanie wyrywa się z mojej piersi, gdy ich emocje zalewają mnie falami.

Nogi się pode mną uginają, gdy ogień rozchodzi się po każdym nerwie. Złote nici łączące nas pulsują coraz jaśniej, żądając więcej, niż jakiekolwiek ludzkie serce może dać.

„Cassidy!” Oba głosy krzyczą moje imię, gdy ciemność pochłania mnie zupełnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

POV Cassidy

Ból eksploduje w mojej czaszce niczym odłamek. Każde zakończenie nerwowe krzyczy, gdy świadomość uderza w moje ciało z siłą pędzącego pociągu towarowego.

"Spokojnie," głos Stelli przebija się przez agonię. "Nie próbuj się jeszcze ruszać."

Otwieram oczy na tyle, by zobaczyć salon Murayów wirujący jak karuzela. Leżę rozciągnięta na ich kanapie, ciało boli jak po zderzeniu z ciężarówką. Theo krąży przy oknie niczym uwięziony wilk. Elias stoi na baczność przy kominku. Xander czai się w cieniu narożnika, cichy jak śmierć.

"Co się stało?" wychrypiałam.

"Zemdlałaś w swojej kuchni," mówi Theo, ściskając moją dłoń jak linę ratunkową. "Zarówno Xander, jak i ja przynieśliśmy cię tutaj."

"Szok przeciążył twój organizm," tłumaczy Stella, jej dłonie biją nienaturalnym ciepłem, gdy wykonuje jakąś formę uzdrawiania na moich skroniach. "Twoje ciało nie zniosło tych rewelacji."

"Jakich rewelacji?"

Elias podchodzi do przodu, przyciągając uwagę pokoju z wojskową precyzją. "Prawda o tym, kim jesteś."

"Jestem człowiekiem—"

"Nie." Jego głos tnie jak ostrze. "Jesteś wilkołakiem."

Te słowa uderzają fizycznie. Próbuję się podnieść, pokój niebezpiecznie się przechyla.

"To niemożliwe."

"Twoja linia krwi sięga wielu pokoleń w naszej watahy," Elias kontynuuje bezlitośnie. "Twój ojciec był wilkiem. Był jednym z naszych najsilniejszych."

"To czemu nie pamiętam—"

"Bo twoja matka to wymazała." Głos Stelli łamie się. "Kiedy się urodziłaś, twoi rodzice chcieli uciec z tobą, bo nie znosili surowych tradycji watahy panujących wtedy, chcieli dla ciebie innego życia."

"Prawo watahy zabrania zabierania dzieci przed dorosłością," dodaje Elias z ponurą powagą. "Karą jest śmierć."

Moja krew zamarza. "Co się stało?"

"Twoja matka poświęciła wszystko," szepcze Stella. "Jej ofiara poskromiła wilki w tobie i twoim ojcu. Dzięki temu mógł cię zabrać. Nigdy nie mogliby cię odnaleźć. Ceną za to była śmierć."

"Ona zginęła, byśmy byli wolni i razem."

"Ale więź się rozrywa," Elias oznajmia rzeczowo. "Dzieje się to od czasu twojego powrotu do Moon Hollow. Twój wilk próbuje wydostać się na powierzchnię."

Ogień rozbłyska wzdłuż mojego obojczyka. Znaki pod skórą pulsują nadnaturalnym żarem.

"Czemu akurat teraz?"

Theo podchodzi, pierś nabrzmiewa mu dumą. "Bo znalazłaś swojego partnera."

W pokoju zapada grobowa cisza. Wzrok wszystkich się wyostrza.

"Cassidy jest moją partnerką." Głos Theo rozbrzmiewa donośnie. "Wiedziałem to od pierwszej chwili, gdy ją zobaczyłem."

Moje serce wali o żebra. "To naprawdę?"

"Więź partnerska budzi uśpione umiejętności," potwierdza ostrożnie Stella. "Zwłaszcza u związanych wilków."

"Więc moja więź z Theo to—"

"Coś głębszego niż ludzka miłość. Trwałe. Nierozerwalne." Kończy triumfalnie.

W cieniu widzę, jak dłonie Xandera zaciskają się w pięści. Jego szczęka drga od tłumionego gniewu, ale nie mówi ani słowa. Wygląda, jakby rozumiał więcej ode mnie.

"Dlatego się zmieniasz," Theo kontynuuje, sięgając do mnie. "Twój wilk rozpoznaje partnera. Walczy, by się wyzwolić."

"A jeśli tego nie chcę?" Pytanie wyrywa mi się z gardła.

"To też jest w porządku," mówi cicho Theo. "Obchodzisz mnie bardziej niż to wszystko."

Elias prostuje się, autorytet aż iskrzy wokół niego jak zbroja. "To prowadzi nas także do spraw watahy."

"Tato—" zaczyna Theo.

"Będzie rodziną. Powinna znać wszystko." Spojrzenie Eliasa obejmuje obu synów. "Skoro Xander wrócił, obowiązują prawa sukcesji."

"Jakie prawa?" domagam się.

"Dziedziczenie Alfy," Elias cedzi przez zaciśnięte zęby. "Obaj synowie mają sześćdziesiąt dni, by udowodnić przywództwo. Ochronić teren. Zyskać lojalność. Pokazać mądrość."

"A potem?"

"Rada watahy wybiera następnego Alfę."

"A co z przegranym?"

"Zostaje Betą," mówi Elias. "Albo trafia na wieczne wygnanie."

"Zostanę Alfą," deklaruje Theo z absolutną pewnością. "A ty będziesz moją Luną, jeśli zechcesz oczywiście."

Xander wreszcie się porusza, wychodząc z cienia jak drapieżnik wynurzający się z mroku. "Śmiałe słowa, braciszku."

"Masz coś do powiedzenia?" warczy Theo, odwracając się do niego.

"Sześćdziesiąt dni to dużo czasu," Xander odpowiada śmiertelnie spokojnie. "Może wydarzyć się wszystko."

"Na przykład?"

"Na przykład wataha odkryje, kto naprawdę powinien być Alfą."

"Straciłeś to prawo, gdy nas zostawiłeś!"

"Naprawdę? A może po prostu znalazłem lepsze powody, by wrócić?"

Jego oczy przez jedną płonącą sekundę zatrzymują się na mnie, zanim wracają do Theo. To spojrzenie przeszywa mnie elektrycznością.

"Dość!" ryczy Elias. "Obaj się uspokójcie!"

Bracia rozdzielają się, ale wymieniają spojrzenia jakby planowali morderstwo.

Głowa mi wiruje od nadmiaru informacji. Wilkołaki. Partnerzy. Ofiara mojej matki.

"Theo," szepczę. "Zabierz mnie do domu. Proszę."

"Oczywiście." Jest przy mnie natychmiast, pomaga mi wstać na drżących nogach. "Cokolwiek potrzebujesz."

"Potrzebuję przestrzeni do myślenia."

"Wiem." Jego ramię owija się wokół mojej talii, solidne i opiekuńcze. "Weź tyle czasu, ile chcesz."

Idąc do drzwi, zerkam za siebie. Xander patrzy z cienia, jego nieodgadnione oczy obiecują sekrety, których nigdy nie wypowie na głos.

Drzwi balkonowe zamykają się cicho, a Theo bez słowa pomaga mi wejść do samochodu.

Podróż mija w naładowanej napięciem ciszy. Theo ściska kierownicę jakby miała mu uciec, rzuca ukradkowe spojrzenia, jakbym była zrobiona ze szkła.

"W porządku?" pyta cicho, gdy docieramy do mojego domku.

"Nie. I nie sądzę, żebym kiedykolwiek znowu była w porządku."

"To zrozumiałe," mówi, ściskając moją dłoń. "Dziś przeszłaś przez piekło. Każdy byłby roztrzęsiony."

"Czy dam radę przez to przejść? Bo mam wrażenie, że wszystko się rozpada. Nawet my."

"My się nie rozpada," odpowiada stanowczo, lecz łagodnie. "Cokolwiek dzieje się w mojej rodzinie, z całym tym nadnaturalnym światem—to nas nie definiuje."

"Naprawdę? Bo mam wrażenie, że już sama siebie nie znam."

"Nadal jesteś sobą, Cassidy. Wciąż jesteś kobietą, która mnie rozśmiesza, która motywuje mnie do bycia lepszym. Nic tego nie zmieni."

Szczerość w jego głosie dociera do głębi. Część mnie chce poddać się jego pewności, pozwolić mu być moją kotwicą w tym chaosie. Ale pytania palą mi umysł—o intensywność, którą czuję przy Xanderze, o tajemnice ukryte pod powierzchnią.

"Chcesz, żebym został dziś na noc?" pyta ostrożnie.

Patrzę na swój domek—miejsce, gdzie kłamstwa mojego ojca wyszły na jaw, gdzie mój świat rozpadł się na kawałki.

"Ja—"

Rozdarta między desperacką potrzebą samotności a równie rozpaczliwą potrzebą jego ciepła, ochrony, obietnicy, że przetrwamy wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Moon Goddess, Name Him

Moon Goddess, Name Him

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa