Godzina 14:00, punktualnie. Jeśli na Dakotę Lennix mogłem liczyć w jednej sprawie, to była to punktualność, a przynajmniej desperacka próba jej dochowania. Zerknąłem na zegarek na nadgarstku, potem z powrotem na monitor. Nic się nie działo. Żadnych stukających obcasów na korytarzu. Żadnego zapachu zbyt drogiego Starbucks unoszącego się w drzwiach. Dziwne.
Upiłem łyk gorzkiego espresso, które sam sobie zaparzyłem godzinę temu. To nie było to samo. Starbucks miał w sobie smak syntetycznej radości. Niezbyt to lubiłem, ale to był już rytuał. Dwie filiżanki o 14:00, jak w zegarku, a ona o tym wiedziała. Nigdy nie prosiłem jej, żeby zapamiętała moje zwyczaje kawowe. Po prostu to zrobiła. Zawsze tak robiła. Po pięciu latach pracy Dakota miała większe wyczucie mojego harmonogramu niż ja sam.
Wstałem i podszedłem do ogromnego okna w moim biurze, spoglądając na zatłoczone miasto poniżej. Śledziłem uliczny ruch bezmyślnie, zastanawiając się, czy znowu założyła te niedorzeczne szpilki. Dlaczego na nie się upierała, kiedy musiała biegać po Nowym Jorku z torbami podróżnymi, tego już nie pojmowałem. Ale z drugiej strony Dakota rzadko robiła cokolwiek z myślą o praktyczności.
Pukanie. Dwa krótkie stuknięcia.
Odwróciłem się w samą porę, by zobaczyć, jak wpada do środka, zdyszana, włosy lekko rozczochrane, dwie torby przewieszone przez ramię, a w rękach drży błogosławiony widok dwóch latte. Bez słowa postawiła napoje na moim biurku, zsunęła torby obok niego i stanęła na baczność, łapiąc oddech, jakby nie przebiegła właśnie sześciu przecznic.
Wskazałem ręką na okno. Od razu załapała i opuściła rolety pilotem. Dobrze. Nie straciła wprawy. Upiłem łyk. Ciepłe, z ekstra pianką. Lekko drżąca dłoń, sądząc po nierówno założonej pokrywce. Wciąż nadawało się do picia.
Wskazałem jej miejsce przy stole. Posłusznie usiadła, wyciągając notatnik. Włosy miała w nieładzie, bluzkę lekko pogniecioną, ale przyjmowała polecenia lepiej niż większość stażystów, których „przepaliłem” przez ostatnią dekadę.
"Odwołaj wszystkie moje spotkania do soboty," powiedziałem, odstawiając kubek, "Jadę do Vancouver." Widziałem, jak jej ramiona się napinają. Przeorganizowywała swój świat w czasie rzeczywistym, przeglądając w głowie kalendarze i listy kontaktów.
"Jaki masz plan w Vancouver, panie Denver?"
"Po prostu zarezerwuj mi bilet," odpowiedziałem. "Nie jedziesz ze mną." To ją ożywiło. Błysk w jej oku zdradził pokerową twarz. Krótka ulga od piekła. W środku niemal świętowała, pewnie już planując, że będzie spać do południa, jeść ciasto i udawać, że jej szef nie istnieje przez 96 błogosławionych godzin.
"Najwcześniejszy lot jutro. Ostatni lot w sobotę," dodałem. Zanotowała to bez podnoszenia wzroku.
"Potrzebuje pan czegoś jeszcze?" Upiłem kolejny łyk. Kawa nie była tak gorąca, jak lubię.
"Ty zajmujesz się nadzorem budowy, kiedy mnie nie będzie."
Jej dłoń znieruchomiała. Potem, niepewnie: "Czy to nie jest zadanie Boba?"
Oparłem się w fotelu, patrząc na nią. "Właśnie go zwolniłem. Sprowadził do biura dwie dziewczyny i uprawiał seks w czasie, gdy miał mi składać raport." Jej oczy się rozszerzyły. Wyglądała na autentycznie rozczarowaną. Nie nim, ale swoją wyobrażoną, czterodniową przerwą, która wyparowała na jej oczach.
"Wyślij mi bilety," powiedziałem, patrząc, jak zbiera swoje rzeczy. "Wiesz, co robić."
Kiwnęła głową, ale dostrzegłem lekki grymas w kąciku jej ust. Odprawiłem ją gestem. Dakota wyszła bez słowa, a w pokoju ponownie zapanowała cisza. Przez chwilę wpatrywałem się w zamknięte drzwi. Pięć lat. Stała się zbyt niezbędna. I nienawidziłem, że tak bardzo to zauważyłem.
Dziesięć minut później wróciła. Pukanie. Wejście. Ten sam rytm.
"Panie Denver, chyba muszę jutro rano lecieć do LA." Oderwałem wzrok od monitora. Jej ton był wyjątkowo miękki. Szept czegoś osobistego. Unieśliłem brew.
"Dlaczego?"
"Mój dziadek umiera. Tata zadzwonił do mnie wcześniej. Muszę wrócić do domu." Chwila ciszy.
"Jedź," powiedziałem po prostu. "Masz dwa dni. Poproś Cindy, żeby cię zastąpiła."
"Ona ma na imię Cynthia." Odprawiłem ją gestem.
chapter
Zostawiła szczegóły biletu na moim biurku, zanim wyszła. Przez chwilę patrzyłem na karteczkę. LA. Umierający dziadek. Niespodziewane, ale nie bez powodu. Mimo wszystko, w głowie pojawił się cichy głos, który zakwestionował ten moment.
Odwróciłem się do laptopa, ale kawa już dawno wystygła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Walizka zatrzasnęła się w bagażniku, a drzwi otworzyły się z tym charakterystycznym, miękkim, hydraulicznym dźwiękiem, który słyszałem już tysiąc razy. Dakota nie powiedziała ani słowa, tylko obeszła samochód i wślizgnęła się na tylne siedzenie obok mnie. Dobrze. Nie miałem ochoty na pogawędki, ona też nie.
Julio włączył się płynnie na główną drogę, punktualnie i spokojnie — dokładnie tak, jak lubiłem. Przez chwilę patrzyłem przez przyciemnioną szybę, obserwując, jak panorama miasta oddala się za nami. Nowy Jork miał własny puls, a przez pięć lat Dakota Lennix była jednym z jego uderzeń. Jest stała, niezawodna, na kofeinie. Ale ostatnio... coś zaczęło się zacinać.
— Masz dwa dni, Dakota. — Powiedziałem to jako fakt, nie jako ostrzeżenie. Chociaż szczerze mówiąc, w moim wykonaniu to zwykle to samo.
— Tak, panie Denver. — Jej głos był szorstki. Uległy, jak zawsze. Ale znałem ją już zbyt dobrze. Słyszałem zmęczenie w jej tonie. Jeszcze się nie załamała, ale też nie trzymała się już w całości.
Nie oderwałem wzroku od okna, gdy zapytałem: — To już chyba czwarty raz, kiedy mówisz, że twój dziadek umiera. To jakiś żart? — To było okrutne. Wiedziałem o tym, ale i tak to powiedziałem.
— Przepraszam, panie Denver. Naprawdę przykro mi, że trudno patrzeć na mojego dziadka w takim stanie. — Spojrzała w dół, doskonale wiedząc, że znowu używa tego samego pretekstu. Czułem, że jej głowa jest pełna myśli i że waha się, czy coś powiedzieć, między nami wisiało napięcie. Spojrzała na mnie i miałem nadzieję, że wyjaśni swoją sytuację. — Przepraszam, panie Denver, ale tym razem jest w szpitalu, podłączony do maszyn. Myślę, że tym razem jego stan naprawdę się pogarsza.
Maszyny. Coraz gorzej. Te słowa zawisły w samochodzie jak mgła. Stukałem palcem w udo. Cichy rytm, pod kontrolą. — Jeśli się dowiem, że kłamiesz — powiedziałem bez emocji — zostaniesz zwolniona. — Mówiłem poważnie. Ale nie chciałem, żeby do tego doszło.
Odpowiedziała bez mrugnięcia okiem. — Tak, panie Denver.
To, co uderzyło mnie najbardziej, to nie był strach w jej głosie, lecz rozczarowanie. Wiedziała, że jej nie wierzę, i to bolało ją bardziej niż groźba. Pracowała ze mną od pięciu lat. Ludzie nie zostają tak długo, jeśli nie są lojalni albo szaleni. U Dakoty to był koktajl obu tych cech.
Oparłem się w fotelu i skrzyżowałem ramiona. Telefon zawibrował z jakimś raportem, którego wynik już znałem. Zignorowałem go. Zamiast tego, zerknąłem krótko na jej odbicie w oknie. Zmęczone oczy. Mocno zaciśnięty kucyk. Kobieta, która od kilku dni nie spała, nie jadła ani nie odetchnęła pełną piersią.
A jednak spakowała moją walizkę, sprawdziła mój grafik, zorganizowała przelot. Perfekcyjna realizacja. Zawsze dowoziła. Właśnie to był ten cholerny problem.
Kiedy dojechaliśmy na prywatny terminal, mój zespół już czekał — dwóch asystentów z linii lotniczych, z klipbordem i tabletem. Sprawnie, tak jak lubiłem. Wysiadłem z samochodu bez słowa. Dakota ruszyła szybko, chwytając moją walizkę z bagażnika. Jeden z pracowników lotniska zabrał ją od niej, zanim zdążyła przejść dwa kroki.
— Szerokiej drogi, panie Denver — powiedziała, jej głos był słodki, wręcz za bardzo. Zignorowałem ją, nie dlatego, że byłem zły, tylko dlatego, że nie mogłem pozwolić sobie na luksus uprzejmości. Nie wobec niej. Uprzejmość daje ludziom nadzieję. Takim jak Dakota trzeba wyznaczać granice, nie dawać aprobaty.
Poszedłem za obsługą w stronę terminala, nie oglądając się za siebie. Gdybym to zrobił, może zobaczyłbym ją, jak wyciąga swoją własną walizkę z samochodu, stojąc tam jak ktoś zapomniany. Ta sama kobieta, która zaplanowała mi cały tydzień co do minuty.
Nie była już częścią maszyny, przynajmniej przez następne 48 godzin. A jednak, po raz pierwszy od pięciu lat ta maszyna wydawała się dziwnie... pusta.
W trakcie lotu wyciągnąłem tablet i otworzyłem pliki, które Dakota przesłała wcześniej. Aktualizacje budowy, notatki ze spotkań, harmonogramy. Nie przegapiła żadnego szczegółu. Nawet listy kontaktowej do kierownika budowy w Vancouver — o którą nawet nie prosiłem.
Odłożyłem tablet i oparłem głowę o zagłówek. Samolot buczał wokół mnie, nisko i jednostajnie. Miało to być relaksujące.
Ale myślałem tylko o jej głosie w tym samochodzie.
„Mój dziadek umiera...” Nie byłem sentymentalny, ale coś w sposobie, w jaki to powiedziała, wprawiło mnie w niepokój. Jakby bardzo się starała zachować spokój. Albo może próbowała przekonać samą siebie, że jeszcze jej zależy.
Dakota rzadko brała wolne. Jeśli już, to i tak pracowała zdalnie. Odpowiadała na maile szybciej ze szpitalnego łóżka niż większość moich pracowników zza biurka.
Jeśli to było prawdziwe... jeśli to było inne... Może się na niej pomyliłem. I to mi się nie podobało.
Nienawidziłem się mylić. Zwłaszcza jeśli chodziło o nią.
***
Dwa dni — tak powiedziałem. Dwa dni, by sprawdzić, co się dzieje z umierającym mężczyzną. Dwa dni, by rozplątać cokolwiek z przeszłości, o której nigdy nie mówiła.
Zamknąłem oczy. Miałem dziwne przeczucie, że te dwa dni rozciągną się w coś zupełnie innego. Coś, co może zmieni warunki naszej umowy. Albo zakończy ją na dobre.
Przesuń w górę, aby kontynuować