passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Walizka zatrzasnęła się w bagażniku, a drzwi otworzyły się z tym charakterystycznym, miękkim, hydraulicznym dźwiękiem, który słyszałem już tysiąc razy. Dakota nie powiedziała ani słowa, tylko obeszła samochód i wślizgnęła się na tylne siedzenie obok mnie. Dobrze. Nie miałem ochoty na pogawędki, ona też nie.

Julio włączył się płynnie na główną drogę, punktualnie i spokojnie — dokładnie tak, jak lubiłem. Przez chwilę patrzyłem przez przyciemnioną szybę, obserwując, jak panorama miasta oddala się za nami. Nowy Jork miał własny puls, a przez pięć lat Dakota Lennix była jednym z jego uderzeń. Jest stała, niezawodna, na kofeinie. Ale ostatnio... coś zaczęło się zacinać.

— Masz dwa dni, Dakota. — Powiedziałem to jako fakt, nie jako ostrzeżenie. Chociaż szczerze mówiąc, w moim wykonaniu to zwykle to samo.

— Tak, panie Denver. — Jej głos był szorstki. Uległy, jak zawsze. Ale znałem ją już zbyt dobrze. Słyszałem zmęczenie w jej tonie. Jeszcze się nie załamała, ale też nie trzymała się już w całości.

Nie oderwałem wzroku od okna, gdy zapytałem: — To już chyba czwarty raz, kiedy mówisz, że twój dziadek umiera. To jakiś żart? — To było okrutne. Wiedziałem o tym, ale i tak to powiedziałem.

— Przepraszam, panie Denver. Naprawdę przykro mi, że trudno patrzeć na mojego dziadka w takim stanie. — Spojrzała w dół, doskonale wiedząc, że znowu używa tego samego pretekstu. Czułem, że jej głowa jest pełna myśli i że waha się, czy coś powiedzieć, między nami wisiało napięcie. Spojrzała na mnie i miałem nadzieję, że wyjaśni swoją sytuację. — Przepraszam, panie Denver, ale tym razem jest w szpitalu, podłączony do maszyn. Myślę, że tym razem jego stan naprawdę się pogarsza.

Maszyny. Coraz gorzej. Te słowa zawisły w samochodzie jak mgła. Stukałem palcem w udo. Cichy rytm, pod kontrolą. — Jeśli się dowiem, że kłamiesz — powiedziałem bez emocji — zostaniesz zwolniona. — Mówiłem poważnie. Ale nie chciałem, żeby do tego doszło.

Odpowiedziała bez mrugnięcia okiem. — Tak, panie Denver.

To, co uderzyło mnie najbardziej, to nie był strach w jej głosie, lecz rozczarowanie. Wiedziała, że jej nie wierzę, i to bolało ją bardziej niż groźba. Pracowała ze mną od pięciu lat. Ludzie nie zostają tak długo, jeśli nie są lojalni albo szaleni. U Dakoty to był koktajl obu tych cech.

Oparłem się w fotelu i skrzyżowałem ramiona. Telefon zawibrował z jakimś raportem, którego wynik już znałem. Zignorowałem go. Zamiast tego, zerknąłem krótko na jej odbicie w oknie. Zmęczone oczy. Mocno zaciśnięty kucyk. Kobieta, która od kilku dni nie spała, nie jadła ani nie odetchnęła pełną piersią.

A jednak spakowała moją walizkę, sprawdziła mój grafik, zorganizowała przelot. Perfekcyjna realizacja. Zawsze dowoziła. Właśnie to był ten cholerny problem.

Kiedy dojechaliśmy na prywatny terminal, mój zespół już czekał — dwóch asystentów z linii lotniczych, z klipbordem i tabletem. Sprawnie, tak jak lubiłem. Wysiadłem z samochodu bez słowa. Dakota ruszyła szybko, chwytając moją walizkę z bagażnika. Jeden z pracowników lotniska zabrał ją od niej, zanim zdążyła przejść dwa kroki.

— Szerokiej drogi, panie Denver — powiedziała, jej głos był słodki, wręcz za bardzo. Zignorowałem ją, nie dlatego, że byłem zły, tylko dlatego, że nie mogłem pozwolić sobie na luksus uprzejmości. Nie wobec niej. Uprzejmość daje ludziom nadzieję. Takim jak Dakota trzeba wyznaczać granice, nie dawać aprobaty.

Poszedłem za obsługą w stronę terminala, nie oglądając się za siebie. Gdybym to zrobił, może zobaczyłbym ją, jak wyciąga swoją własną walizkę z samochodu, stojąc tam jak ktoś zapomniany. Ta sama kobieta, która zaplanowała mi cały tydzień co do minuty.

Nie była już częścią maszyny, przynajmniej przez następne 48 godzin. A jednak, po raz pierwszy od pięciu lat ta maszyna wydawała się dziwnie... pusta.

W trakcie lotu wyciągnąłem tablet i otworzyłem pliki, które Dakota przesłała wcześniej. Aktualizacje budowy, notatki ze spotkań, harmonogramy. Nie przegapiła żadnego szczegółu. Nawet listy kontaktowej do kierownika budowy w Vancouver — o którą nawet nie prosiłem.

Odłożyłem tablet i oparłem głowę o zagłówek. Samolot buczał wokół mnie, nisko i jednostajnie. Miało to być relaksujące.

Ale myślałem tylko o jej głosie w tym samochodzie.

„Mój dziadek umiera...” Nie byłem sentymentalny, ale coś w sposobie, w jaki to powiedziała, wprawiło mnie w niepokój. Jakby bardzo się starała zachować spokój. Albo może próbowała przekonać samą siebie, że jeszcze jej zależy.

Dakota rzadko brała wolne. Jeśli już, to i tak pracowała zdalnie. Odpowiadała na maile szybciej ze szpitalnego łóżka niż większość moich pracowników zza biurka.

Jeśli to było prawdziwe... jeśli to było inne... Może się na niej pomyliłem. I to mi się nie podobało.

Nienawidziłem się mylić. Zwłaszcza jeśli chodziło o nią.

***

Dwa dni — tak powiedziałem. Dwa dni, by sprawdzić, co się dzieje z umierającym mężczyzną. Dwa dni, by rozplątać cokolwiek z przeszłości, o której nigdy nie mówiła.

Zamknąłem oczy. Miałem dziwne przeczucie, że te dwa dni rozciągną się w coś zupełnie innego. Coś, co może zmieni warunki naszej umowy. Albo zakończy ją na dobre.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Biuro było zbyt ciche.

Minęło trzydzieści siedem godzin, odkąd Dakota wyjechała do Los Angeles. Nie żebym liczył. Cisza sprawiała, że minuty wydawały się podejrzanie głośne.

Edna przyniosła mi popołudniowe latte — letnie, wodniste, zbyt spienione. Wziąłem łyk i odstawiłem kubek, krzywiąc się. Pracowała ze mną wcześniej. Znała zasady. Ale w przeciwieństwie do Dakoty, nie wydawała się przejmować, że nie znoszę przeciętności.

Odsunąłem filiżankę i wróciłem do monitora. Skrzynka odbiorcza pękała w szwach od typowego bałaganu. Finanse, oferty dostawców, dwa uprzejme pogróżki o pozwach i jeden e-mail od współpracownika z Vancouver zatytułowany „PILNE”, który wcale nie był pilny.

Przewijałem, przeglądałem, odpisywałem. Mechanicznie, ale nie byłem skupiony.

Mój wzrok powędrował w stronę szklanej ściany dzielącej moje biuro od biura Dakoty. Jej krzesło stało puste. Tablet leżał na biurku, ustawiony idealnie, jakby wyszła tylko na chwilę po jakiś dokument.

Nie podobało mi się to uczucie nieprawidłowości.

Dakota nie powinna znikać. Miała krążyć po biurze na swoich trzechcalowych obcasach, żonglując dziesięcioma rzeczami naraz, klnąc pod nosem, gdy windy były za wolne. Miała wpadać bez pukania, bo coś wymagało natychmiastowej akceptacji, której nawet nie pamiętałem, że udzieliłem.

Powinna tu być.

Oparłem się w fotelu, stukając palcami w blat. Powiedziała, że jej dziadek umiera. Słyszałem to już wcześniej. Dokładnie cztery razy. Za każdym razem wracała trzy kilo chudsza, bardziej rozbita emocjonalnie, ale zdeterminowana, by o tym nie rozmawiać.

Ale tym razem... nawet nie próbowała się kłócić, gdy powiedziałem, że może wyjechać. I to przeszkadzało mi bardziej, niż powinno.

Wieczór spędziłem na czytaniu architektonicznych aktualizacji z placu budowy w Vancouver, ale myśli ciągle uciekały gdzie indziej. Nie mogłem pozbyć się obrazu jej twarzy w samochodzie, kiedy oskarżyłem ją o kłamstwo. Jej nie mrugające oczy. Lekkie ściągnięcie ust. Nie była defensywna. Nie była urażona.

Po prostu... pogodzona z losem. A co jeśli nie kłamała? A jeśli tym razem nie wróci?

Nienawidziłem tej myśli.

O 23:47 stałem przy oknie, patrząc jak miasto migoce pode mną. W biurze wciąż paliło się światło, miałem jeszcze zawiązany krawat, a kawa, której nie tknąłem przez cały dzień, wystygła.

Wmawiałem sobie, że jestem zirytowany, bo tracę produktywność. Że moje systemy są rozregulowane, bo pracownik opuścił swoje stanowisko. Ale to była nieprawda. Pracowałem z niezliczonymi sekretarkami, dziesiątkami asystentek, nawet z piekielną tymczasową Alicią, która przez tydzień ustawiła mój kalendarz o dwie godziny do tyłu.

Wymieniałem ich wszystkich jak wadliwe wkłady drukarki. Ale Dakota? Ona nie była tylko częścią systemu. Ona była systemem — i to przerażało mnie bardziej, niż chciałem przyznać.

***

Następnego ranka odpuściłem sobie codzienny briefing z Edną i próbowałem wypełnić pustkę spotkaniami. Vancouver. Berlin. Tokio. Godziny zlewały się w jedną całość, każde kolejne spotkanie było mniej satysfakcjonujące od poprzedniego. Byłem maszyną z brakującymi śrubkami. Kliknięcia już się nie zazębiały.

W południe stałem przy wejściu do pustego biura Dakoty.

Jej rzeczy osobiste wciąż tam były. Kubek z napisem „#SecretaryLife” wytłoczonym złotymi, już startymi literami. Stos kolorowych notatników, każdy opisany moimi inicjałami. Delikatny zapach cytrusowych perfum unosił się przy jej krześle. Zawsze psiknęła nimi raz, gdy wchodziła. Twierdziła, że to pomaga jej „wejść w tryb”.

Telefon zabrzęczał z połączeniem od Josepha — mojego dziadka.

„Masz czas na kolację, mój ulubiony chłopcze?” zapytał bardzo podekscytowanym tonem.

„Jestem w trakcie raportu. O co chodzi?”

„Przyjedź do domu. To ważne.” Joseph mówił, że coś jest „ważne” tylko wtedy, gdy miał zamiar wygłosić wykład przebrany za mądrość.

Więc pojawiłem się o 20:00, już tego żałując. Siedział w gabinecie, mieszając szklankę szkockiej jak emerytowany król.

„Więc,” powiedział, gdy wszedłem, „jak tam twoja sekretarka?”

„Nie ma jej. Nagły przypadek w rodzinie.” Obszedłem jego gabinet, przeglądając najnowszą półkę z książkami.

„Aha,” powiedział, jakby już wiedział. „Rozumiem.”

„Czemu nagle pytasz o moją sekretarkę?” Jestem pewien, że potężnego Josepha nie interesują ludzie w taki sposób.

„Po prostu pytam, chłopcze. Czy to coś złego? Zwykle chodzi za tobą, a że jej nie widzę…” Udawał, że się za mną rozgląda. Przysięgam, w ostatnim czasie naprawdę przesadza.

„Jesteś dziwny.” Wpatrzyłem się w niego.

„Znajesz mojego najlepszego przyjaciela Tima, prawda?”

„Tak, a co? Znowu razem hazardziliście?” Pokręciłem głową, wiedząc, że oni zawsze coś kombinują.

„Tim i ja zawarliśmy pakt,” powiedział spokojnie Joseph. „Gdy byliśmy młodzi. Dotyczący naszych wnuków.”

„Umówiłeś moje małżeństwo, co? Nie jestem zainteresowany, dziadku.”

Upił łyk szkockiej. „Ułożyliśmy waszą przyszłość.” Usiadłem, nagle zmęczony. Dziadek zaczął mówić o dziedzictwie, honorze i rodzie. Ale ja myślałem tylko o kobiecie, która przez pół dekady była ode mnie oddalona o półtora metra, prowadząc moje życie jak znakomicie naoliwioną burzę.

„Dzięki za propozycję, ale lepiej powiedz Timowi, że nie jestem zainteresowany poznawaniem jego wnuczki. Jestem zajęty i nie mam czasu na rozkapryszone księżniczki.” Nagle wybuchnął śmiechem jak szaleniec. Uniosłem brwi, patrząc na niego zdezorientowany.

„Co cię tak bawi?”

„Nic, po prostu... nic.”

„Słuchaj, staruszku. Jestem zajęty i muszę iść.” Ruszyłem w stronę drzwi, planując wyjść, ale mnie zatrzymał.

„Chcę ci ją przedstawić, chłopcze, i jestem gotów postawić cały mój majątek, że ci się spodoba.”

„Świetny żart, dziadku. Bardzo śmieszne.” Blefuje i dobrze o tym wiem. Nie ma mowy, żeby był aż tak pewny siebie, ale na razie pozwolę mu wierzyć w swoje słowa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Dzień zaczął się jak każdy inny. Dakota przywitała mnie w chwili, gdy wysiadłem z samochodu, trzymając w ręku iPada z raportami z placu budowy na dzisiaj już otwartymi. Jej ton był jak zwykle rzeczowy. Gładki, klarowny, efektywny. Rutyna, którą doprowadziliśmy do perfekcji przez lata powtórzeń.

Weszliśmy do windy, a ona zaczęła wymieniać mój harmonogram: spotkania, przeglądy placów, telefony. Słuchałem tylko jednym uchem.

"Ustaw mi spotkanie z Johnem Travisem na jutro," powiedziałem, gdy drzwi się zamknęły. "Powiedz mu, że musimy porozmawiać." Skinęła głową i zapisała notatkę bez zająknięcia.

"Co mam zamówić na lunch, panie Denver?" zapytała.

"Stek. Jak zwykle. Więcej puree." Poszedłem przodem, wchodząc do swojego biura, już myśląc o raporcie, który musiałem przejrzeć przed spotkaniem z Travisem. Ale gdy tylko dotarłem do biurka, zobaczyłem to. Koperta leżała równo na blacie, zaadresowana jej charakterem pisma.

Zawahałem się. Moja ręka zawisła nad nią chwilę dłużej niż trzeba. Dakota weszła za mną, jej obcasy miękko stukały po podłodze.

"Coś jeszcze, panie Denver?" zapytała spokojnie. Za spokojnie. Podniosłem kopertę i otworzyłem ją.

W środku był list z rezygnacją.

Wpatrywałem się w niego. Moja klatka piersiowa się zacisnęła, ale nie dałem tego po sobie poznać. Natychmiast spojrzałem na nią.

"Oczekujesz, że pozwolę ci odejść jutro? Zwariowałaś?" rzuciłem, rzucając list przez biurko przed nią. "Jaki masz powód?" Brak odpowiedzi.

"Dakota! Jaki masz powód? Inaczej... nie możesz zrezygnować."

Uniosła powoli głowę. "Muszę wrócić do LA. Mój dziadek jest bardzo chory. Chcę być przy nim." Odchyliłem się, mrużąc oczy.

"Ile potrzebujesz czasu?"

"Co pan ma na myśli, panie Denver?"

"Ile potrzebujesz czasu, żeby z nim zostać? Miesiąc? Dwa tygodnie? Trzy? Podaj mi ramy czasowe."

Zawahała się. "Przeprowadzam się do LA na stałe. Nie wrócę do Nowego Jorku." Na stałe. To słowo dźwięczało mi w uszach jak cholerny alarm przeciwpożarowy.

"Nie możesz po prostu odejść jutro! Muszę znaleźć twoją zastępczynię i musisz ją przeszkolić—"

"Edna będzie moją następczynią."

Zamrugałem, zszokowany. "To ja tu jestem szefem!" Uderzyłem dłonią w stół, nie ze złości, lecz z frustracji. Zadrżała lekko, jej postawa była spięta.

"Możesz odejść w przyszłym miesiącu. Po tym jak nauczysz—"

"Nie mogę, panie Denver. Muszę wrócić do LA jutro." W jej głosie było coś nowego. Panika, nie typowe nerwy, nawet nie poczucie winy.

Desperacja.

"Popełniłaś jakieś przestępstwo czy coś?" zapytałem, próbując dowiedzieć się, dlaczego zachowuje się tak dziwnie.

Pokręciła gwałtownie głową. "Nie... nie... Wychodzę za mąż."

Zamarłem. Co? Ona... wychodzi za mąż? Za kogo? Kiedy? Jak? Kiedy miała na to czas? Przecież praktycznie mieszkała w tym biurze.

"Za mąż?" powtórzyłem, próbując przetrawić to słowo. Zmrużyłem oczy, szukając wyjaśnienia.

"Dostałaś propozycję przez kota?" spytałem drwiąco. "Poznałaś tego faceta na Tinderze? Poprosił cię, żebyś pojechała do LA i wyszła za niego? Jest bogaty? Jesteś łowczynią posagów?" Jej szczęka opadła ze zdumienia. Czułem, jak wściekłość bije od niej jak fala gorąca.

"Panie Denver," powiedziała lodowato, "mogę być sekretarką, ale nie jestem aż tak nisko."

Jej głos był ostry, zimny, nieugięty. Takiego tonu nigdy wcześniej u niej nie słyszałem przez wszystkie lata naszej współpracy. Nawet wtedy, gdy publicznie ją zrugałem przed zarządem. Nawet gdy kazałem jej odwołać świąteczną kolację z przyjaciółmi.

Nie powiedziałem nic.

"To czemu nagle wychodzisz za mąż?" zapytałem.

"To długa historia. I to moja prywatność, panie Denver. Miałam nadzieję, że pan to zrozumie. Nie mam wyboru." Powoli sączyłem latte, ukrywając ciężar w piersi.

"Czyli twój dziadek wcale nie jest chory? Jedziesz do LA tylko po to, żeby wyjść za mąż?"

Westchnęła. "Mój dziadek aranżuje dla mnie małżeństwo. To jego ostatnie życzenie." Nie mogłem powstrzymać śmiechu.

"Jest XXI wiek. Małżeństwo aranżowane? Chyba żartujesz." Ale ona nie żartowała. Patrzyła na mnie, śmiertelnie poważna.

"Czy potrzebuje pan czegoś jeszcze, panie Denver?" zapytała, wstając.

"Nie," powiedziałem cicho, machając ręką. Wyszła z pokoju. Drzwi cicho się zamknęły. Podniosłem znowu list z rezygnacją, czytając równe linie, uprzejmy ton, ostateczność tej decyzji. Jej słowa nie pasowały mi.

Coś w tym wszystkim było... nie tak. Odwróciłem fotel w stronę okna i czytałem list ponownie. I jeszcze raz. Jej dziadek zmuszał ją do małżeństwa. Dlaczego? Dla władzy? Dziedzictwa? Winy?

Nic się nie zgadzało.

Zgniótłem list w dłoni i wrzuciłem go do kosza.

Pozwól jej odejść, powiedziałem sobie. Sekretarki są do zastąpienia. Do diabła, miałem ich tuzin przed nią.

Są tysiące ludzi, którzy daliby się pokroić za tę pracę. A jednak…

Odchyliłem się i spojrzałem w stronę jej biura przez szklaną ścianę. Przechadzała się tam, telefon w ręku, wyraźnie roztrzęsiona. Jej głos podnosił się, niesłyszalny, ale pełen pasji. Potem rzuciła telefonem o podłogę i opadła na sofę, zakrywając twarz dłońmi.

Co się z nią naprawdę dzieje? I dlaczego, do cholery, aż tak mnie to obchodziło?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear

Mr. Denver: The Version You Didn't Hear

31 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

31

Treść

Aa