passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mr. Denver - Rozdział #2 - autor Janice Martana

Mr. Denver

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Dakota LennixBiegłam w stronę przystanku autobusowego w szpilkach o wysokości 7 cm, z dwoma torbami i dwoma kubkami latte. Serce mi zamarło, gdy autobus właśnie odjechał, a ja rozejrzałam się, szukając pustej taksówki, bo zostało mi tylko 18 minut, zanim sam diabeł opuści biuro, by udać się na spotkanie. Cholera. Biuro jest 12 przecznic dalej i zajmie mi około 20 minut dotarcie tam, jeśli będę biegła jak szalona. Ale nie mogę znowu biec, te 2 torby są takie ciężkie i obstawiam, że rozleję latte wszędzie. Przełknęłam nerwowo i szukałam pustej taksówki. Próbowałam machać ręką, próbując złapać taksówkę. "Ty! Brunetko z dwoma torbami! Wsiadaj!" Odwróciłam się, widząc kierowcę taksówki machającego do mnie. Szybko pobiegłam w jego stronę i wsiadłam do środka. "Biuro Denver, proszę... 6 przecznic dalej... proszę... bądź szybki... albo mój szef mnie zabije." powiedziałam całkowicie zdyszana. "Zrozumiano!" Kierowca taksówki powiedział, naciskając na gaz. Od razu sprawdziłam telefon, czy diabeł czegoś nie potrzebuje. Uśmiechnęłam się, widząc, że nie ma od niego żadnej wiadomości. Odwróciłam głowę do kierowcy i zobaczyłam jego imię na desce rozdzielczej. Na imię ma Eddy Brown i myślę, że ma około 40 lat. Wzięłam naprawdę głęboki oddech i powoli wypuściłam powietrze. "Wiesz... zupełnie mnie zaskoczyło, że taka chuda dziewczyna jak ty dźwiga 2 duże torby." powiedział, zerkając na mnie w lusterku. Zaśmiałam się smutno i westchnęłam. "Ludzie zawsze to mówili i myślę, że dlatego mój szef mnie zatrudnił." powiedziałam, odwracając głowę do okna. "Jestem Eddy, tak przy okazji." powiedział w naprawdę przyjaznym tonie. Odwróciłam się do niego i uśmiechnęłam. "Jestem Dakota i dziękuję, że mnie wcześniej zawołałeś." powiedziałam, śmiejąc się. "Proszę bardzo i oto jesteśmy." powiedział, zatrzymując się tuż przed budynkiem mojego biura. Dałam mu 20 dolarów i szybko wysiadłam z taksówki. "Dakota, oto reszta!" usłyszałam, jak Eddy mnie woła, a ja odwróciłam się, kucając trochę. Uśmiechnęłam się do niego i powiedziałam: "Zatrzymaj to... uratowałeś mnie dzisiaj i mam nadzieję, że będziesz miał wspaniały dzień, Eddy." powiedziałam, machając do niego. "Dziękuję i nawzajem!" powiedział, a ja skinęłam głową. Sprawdziłam zegarek i szybko wbiegłam do budynku. Gestykulowałam do wszystkich przede mną, by zeszli mi z drogi. Czułam się jak Mojżesz z Biblii... wiesz, kiedy Bóg kazał mu rozdzielić morze. Rozdzielam ludzi z mojej drogi. Mam 3 minuty i nacisnęłam przycisk windy tak szybko, jak to możliwe, mając nadzieję, że przyjedzie szybciej. Przełknęłam nerwowo, patrząc na wszystkie 6 wind, czekając, aż jedna z nich otworzy swoje drzwi. No dalej, no dalej... Ding. Pobiegłam w stronę windy po prawej i szybko wsiadłam do środka. Nacisnęłam przycisk numer 20, bo tam jest jaskinia diabła. Przełknęłam nerwowo i rzuciłam groźne spojrzenie ludziom, którzy chcieli nacisnąć przycisk na zewnątrz. Drzwi windy zamknęły się i jedzie w górę. Ciągle patrzyłam nerwowo na zegarek, a potem również z niepokojem na numery. No dalej... no dalej! Kiedy numer zatrzymał się na 20, nie mogłam powstrzymać się przed szerokim uśmiechem. Pobiegłam w stronę biura diabła i zapukałam dwa razy, zanim weszłam do środka. Jest obecnie na telefonie i dał mi znak, bym weszła. Weszłam i zamknęłam drzwi powoli. Postawiłam 2 duże torby obok jego biurka i postawiłam 2 kubki latte na jego biurku. Pije zawsze 2 kubki latte codziennie o 14:00 i tak, jest taki dziwny. Uwielbia swoją kawę po lunchu i uwielbia swoją kawę ze Starbucks. Stałam tam, czekając, aż da mi kolejne zadanie, ale nagle wskazał na szklane okno. Szybko wzięłam pilota i zasłoniłam rolety. Wziął swoją latte, popijając ją, gdy rozmawiał przez telefon. Dał mi znak, bym usiadła, a ja szybko wyjęłam swoje notatki, bo obstawiam, że każe mi zrobić wiele rzeczy po tym. Zakończył rozmowę i usiadł na swoim krześle. "Odwołaj wszystkie moje plany do soboty, jadę do Vancouver." powiedział, a moje oczy się rozszerzyły. O cholera! O nie! "Jaki masz plan w Vancouver, panie Denver?" zapytałam, poprawiając okulary, bo zaczęły powoli zsuwać się. Zaczęłam przekreślać jego plany od jutra do soboty. "Po prostu zarezerwuj mi bilet i ty nie jedziesz." powiedział swoim zwykłym chłodnym tonem. Uśmiechnęłam się tajemniczo w sercu, bo to oznacza, że mam 4 dni wakacji. Nie muszę służyć diabłu przez 4 dni i to bardzo dobra wiadomość. "Tak, panie Denver. Czy mam zarezerwować poranny lot, czy?" zapytałam, wyciągając iPada z torby. "Najwcześniejszy lot jutro i ostatni lot w sobotę." powiedział, wskazując na mnie długopisem. Zanotowałam to w swoim dzienniku, a potem znów odwróciłam głowę do niego. "Czy potrzebujesz czegoś jeszcze?" zapytałam, a on właśnie popijał swoją kawę. "Ty będziesz odpowiedzialna za sprawdzanie budowy, kiedy mnie nie będzie." powiedział, a ja spojrzałam na niego z przerażeniem. "Czy to nie jest praca Boba?" zapytałam w bardzo ostrożnym tonie. "Właśnie go zwolniłem. Przyniósł 2 dziewczyny do swojego biura i uprawiał seks, kiedy miał mi dostarczyć aktualizację." Mój szef powiedział, patrząc na ekran komputera. Spojrzałam smutno w dół, bo myślałam, że będę miała 4 dni urlopu, ale... skończyło się na tym, że dał mi więcej pracy. "Czy to wszystko, panie Denver?" zapytałam, zaczynając wkładać swoje rzeczy do torby. "Wyślij mi bilety i wiesz, co robić, prawda?" zapytał. "Tak." powiedziałam, odwracając się do niego. Dał mi znak, bym od razu wyszła. Wstałam z krzesła i wyszłam z jego biura. Wróciłam do swojego biura i rzuciłam się na sofę. Nagle zadzwonił mój telefon i szybko go wyciągnęłam z torby. Kiedy zobaczyłam nazwę na ekranie telefonu, natychmiast nacisnęłam czerwony przycisk. Telefon znów zadzwonił... wciąż pojawia się ta sama nazwa. "Czego chcesz?" syknęłam, decydując się odebrać połączenie. Włączyłam połączenie na głośnik, ponieważ nie mam energii, by trzymać telefon przy uchu. "Co?!" "Dziadek umiera..." powiedział mój tata i przewróciłam oczami. "Nie nabierzesz mnie tym razem, tato." powiedziałam chłodnym tonem. "Przysięgam, że tym razem nie żartuję." powiedział bardzo poważnym tonem. "Jestem zajęta... więc przestań żartować, ar-" Mój tata włączył kamerę, a moje oczy rozszerzyły się, widząc mojego dziadka w szpitalu. "Nie kłamię." "Dobrze... będę tam." syknęłam i zakończyłam połączenie. Szybko wstałam z sofy i usiadłam na swoim krześle roboczym. Zaczęłam odwoływać wszystkie plany pana Denvera, dzwoniąc do wszystkich zaangażowanych w te plany. Zaczęłam rezerwować mu bilet do Vancouver i bilet dla siebie do LA. Po zakończeniu zmiany harmonogramu poszłam do biura mojego szefa. Zapukałam, a potem weszłam do środka. "Panie Denver, myślę, że muszę jutro rano pojechać do LA." powiedziałam, a on spojrzał na mnie. "Dlaczego?" zapytał. "Mój dziadek umiera, mój tata właśnie do mnie zadzwonił, informując, że muszę wrócić do domu." powiedziałam. "Idź... masz 2 dni i poproś Cindy, by cię zastąpiła." "Jej imię to Cynthia." poprawiłam go, a on odwrócił się do mnie, gestem pokazując, bym wyszła. Dałam mu szczegóły rezerwacji biletów, a potem gestem pokazał, bym wyszła natychmiast. Wróciłam do swojego biura i znów zaczęłam pracować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Dakota Lennix

Umieściłem bagaż pana Denvera z tyłu samochodu i otworzyłem drzwi, by mógł wsiąść. Po tym jak wsiadł, obiegłem samochód i wsiadłem z drugiej strony. Kierowca, Julio, natychmiast odjechał z posiadłości pana Denvera.

"Masz 2 dni, Dakota." Powiedział, przypominając mi ponownie, że powinienem wrócić do Nowego Jorku, aby sprawdzić postęp budowy.

"Tak, panie Denver." Odpowiedziałem natychmiast.

"Myślę, że to już czwarty raz, kiedy mówisz, że twój dziadek umiera. Czy to jakiś żart?" Zapytał całkowicie zirytowany. Rozumiem, że jest zły, słysząc to znowu i znowu, ale nigdy go nie okłamałem, to znaczy.. nie okłamałem go.

"Przepraszam, panie Denver, ale tym razem jest w szpitalu z maszynami podłączonymi do niego. Myślę, że tym razem jego stan się pogarsza." Powiedziałem, a on westchnął.

"Jeśli się okaże, że kłamiesz, zostaniesz zwolniony." Powiedział zimno, a ja przełknąłem nerwowo. Nie chcę stracić tej pracy, kocham tę pracę. Uwielbiam być sekretarką, nawet jeśli mój szef jest.. szalony, ale teraz potrafię sobie z nim poradzić.

"Tak, panie Denver." Powiedziałem.

Pozwól, że opowiem ci trochę o moim szefie. Nazywa się Kyle Denver i jest pracoholikiem. Ma 30 lat i jest grzesznie przystojny. Nie daj się zwieść jego wyglądowi, jest diabłem w ludzkim ciele, więc nie miej nadziei, bo od początku nie jest twoim typem mężczyzny. Czasami umawia się z kobietami lub może z nimi sypia, ale nigdy nic poważnego.

Słyszałem od poprzedniej sekretarki, że pracuje nieprzerwanie od 9 lat. To znaczy.. płakałam w pierwszym tygodniu pracy tutaj. Jest szalony. Lubi zmuszać wszystkich swoich pracowników do pracy w weekendy i duże święta. Zmusił mnie do pracy w Boże Narodzenie i nie obchodziło go, że mam przyjaciół, którzy chcą, żebym z nimi zjadła kolację.

Pracuję z nim od 5 lat. Wiem o nim wszystko, czasami myślę, że jest moim chłopakiem. To znaczy, nie mam nawet czasu na randki, a ja zawsze jestem przy nim prawie codziennie 24/7. Szalona sprawa, prawda?

Kiedy dotarliśmy na lotnisko, pracownicy samolotu już na niego czekali. Tommy zatrzymał samochód, a ja szybko wysiadłem. Otworzyłem bagażnik i wyjąłem jego bagaż. Jeden z pracowników wziął ode mnie jego bagaż i uśmiechnął się.

"Bezpiecznej podróży, panie Denver." Powiedziałem, uśmiechając się słodko, a on mnie po prostu zignorował. Poszedł z pracownikami samolotu do środka lotniska. Otworzyłem bagażnik ponownie i wyjąłem swój bagaż.

Zwróciłem się do Julio i pożegnałem się z nim. Poszedłem do lotniska i zacząłem się ustawiać w kolejce do odprawy. Po pomyślnym odprawieniu się i przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa.. poszedłem w stronę swojej bramki. Usiadłem na jednym z pustych miejsc, gdy nagle zadzwonił mój telefon. Odebrałem go od razu, wiedząc, że to mój młodszy brat.

"Hej."

"Jesteś już w drodze tutaj?" Zapytał, a ja westchnąłem.

"Tak, czy on naprawdę umiera?" Zapytałem, a mój brat westchnął.

"Zapytałem wczoraj lekarza i tak.. stan dziadka nie jest dobry. Jego serce słabnie z każdym dniem."

"Mam czas tylko do jutra, więc.. ja mo-"

"Powiedział, że zamierza ogłosić coś ważnego dla nas obojga."

"Obstawiam, że to ta sama stara rzecz." Powiedziałem, wyciągając baton czekoladowy.

"Wiesz, że to nie zadziała." Powiedział, całkowicie zirytowany.

"Nie martw się, skup się na nauce. Ja znajdę sposób wyjścia." Powiedziałem, przeczesując włosy.

"Myślę, że już zrobiłeś wystarczająco dużo."

"Posłuchajmy go najpierw, a potem porozmawiamy o tym ponownie."

"Dobrze, do zobaczenia później." Zakończyłem rozmowę i zajadałem baton czekoladowy z pasją. Wziąłem naprawdę głęboki oddech i powoli go wypuściłem. Kiedy dotrę do LA, wszystko zamieni się w bagno.

Kiedy usłyszałem, że możemy wchodzić na pokład samolotu, wstałem z siedzenia i poszedłem w stronę bramki. Sprawdzili mój bilet i pozwolili mi wejść. Wszedłem do samolotu i usiadłem na swoim miejscu. Zapiąłem pasy i postanowiłem zasnąć, bo ostatnio spałem tylko 3 godziny dziennie, więc muszę się najpierw naładować.

Zasnąłem na całe 6 godzin lotu i ani razu się nie obudziłem. Stewardesa musiała mnie obudzić. Wstałem i zobaczyłem, że wszyscy pasażerowie już wysiedli. Przeprosiłem stewardesę i wyszedłem. Czekałem na swój bagaż i wyszedłem z lotniska.

"Panna Ashton." Odwróciłem się, aby zobaczyć, jak 3 ochroniarzy idzie w moją stronę, a ja patrzyłem na nich znudzony.

"Czy możecie mnie tak nie nazywać?" Byłem całkowicie zirytowany. Obstawiam, że mój tata to zorganizował.

"Przepraszam, panno Lennix." Jeden z nich powiedział i zabrali moją torbę i bagaż. Zaprowadzili mnie do samochodu i otworzyli drzwi dla mnie. Wsiadłem, a dwóch strażników natychmiast usiadło obok mnie, tworząc kanapkę.

"Dokąd jedziemy?" Zapytałem.

"Prosto do szpitala." Powiedział kierowca, a ja westchnąłem. Wskazałem im, żeby ruszyli. Wyciągnąłem telefon i postanowiłem zadzwonić do mojego brata ponownie.

"Gdzie jesteś?"

"Szpital. Czekamy na ciebie." Powiedział.

"Dobrze." Zakończyłem rozmowę. Zamknąłem oczy i zacząłem się uspokajać. Za każdym razem, gdy wracam do LA, coś się dzieje i nie wiem, czy to będzie dobra, czy zła rzecz. Nie jestem na to gotowy i tylko chciałbym, żeby mój szef nagle do mnie zadzwonił, żebym mógł się stąd wydostać.

LA, bądź dla mnie łaskawe.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Dakota Lennix

Weszłam do szpitala z trzema ochroniarzami za plecami i wszystkie oczy były skierowane na mnie. Nienawidzę tego uczucia, ale teraz chcę tylko sprawdzić, co z moim dziadkiem. Zaprowadzili mnie do sali VVIP, gdzie zobaczyłam mojego brata siedzącego na zewnątrz.

"Cameron!" zawołałam, a on odwrócił się do mnie. Wstał z miejsca i uśmiechnął się. Mocno mnie przytulił i spojrzeliśmy na siebie, zanim zdecydowaliśmy się wejść do środka. Otworzył mi drzwi, przepuszczając mnie pierwszą.

Zobaczyłam mojego dziadka leżącego na szpitalnym łóżku, całkowicie bladego i moje serce pękło. Myślałam, że żartuje, ale to prawda. Od razu podeszłam do niego, a on uśmiechnął się na mój widok.

"Catherina... Czekałem na ciebie." Powiedział, a ja mocno ścisnęłam jego dłoń. Od razu wybuchnęłam płaczem, a on poklepał moją rękę.

"No już, już... Wciąż żyję." Powiedział, a ja spojrzałam na niego ze złością.

"Przestań żartować... jesteś w takim... stanie!" Byłam kompletnie wściekła. Zaśmiał się słabo, a ja go przytuliłam.

"Wkrótce poczujesz się lepiej, wierzę w to..." Powiedziałam, ale on pokręcił głową.

"Nie poczuję się lepiej, lekarz powiedział, że zostało mi tylko 3-4 miesiące." Powiedział, a moje oczy się rozszerzyły. Odwróciłam się do rodziców i brata... wszyscy pokiwali głowami, a ja spojrzałam na nich z niedowierzaniem.

"To nonsens! Porozmawiam z tym lekarzem i-"

"Catherine... nie... proszę." Powiedział mój dziadek, a ja nie przestawałam płakać.

"Przestań płakać, proszę..." Powiedział, głaszcząc mnie po głowie. Płakałam bardzo długo, a on poklepywał moją dłoń, aż zaczęłam się uspokajać.

"Catherine, musisz mnie posłuchać..."

"Czego? Czego mam słuchać?" Zapytałam, wycierając łzy. Mój brat podał mi pudełko chusteczek.

"Zanim umrę... chcę zobaczyć, jak wychodzisz za mąż." Powiedział, a ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem. To brzmiało jak kolejny żart.

"Co?"

"Ja... ja... kiedy byłem młody, złożyłem obietnicę mojemu drogiemu przyjacielowi, Josephowi. Znasz go, prawda?" Zapytał, a ja przytaknęłam. Pamiętam Josepha... tak.

"Ma wnuka i obiecaliśmy sobie zaaranżować wasze małżeństwo." Moje oczy się rozszerzyły i odwróciłam się do rodziców. Spojrzeli na mnie smutno, a ja z powrotem zwróciłam się do dziadka. Wziął głęboki oddech z pomocą maski tlenowej i mocno ścisnął moją dłoń.

"Jego imię to... Jacob Williams." Powiedział mój dziadek, a ja westchnęłam.

"Dziadku, jestem zajęta pracą... nie chcę teraz wychodzić za mąż. Mam swoją karierę i rzeczy, które chcę osiągnąć." Powiedziałam, bo nienawidzę pomysłu aranżowanych małżeństw. Poza tym nawet nie wiem, kim jest Jacob William. Co jeśli jest psychopatą? Ugh!

"Catherine, chcę, żebyś wyszła za mąż i przejęła firmę Ashton."

"Dziadku, mamy teraz tatę. Nie musisz się martwić."

"Ale muszę mieć pewność, że przejmiesz firmę. Wiem, że będziesz ciągle unikać tego tematu!" Powiedział gniewnym tonem.

"Dziadku, nie rozumiesz. Kocham swoją obecną pracę i nie chcę wyjść za mąż za faceta, którego nie znam, a poza tym... nie sądzę, żebym mogła pokochać lub polubić kogoś, z kim mnie swatasz." Powiedziałam poważnie, a on westchnął. Nagle zaczął dziwnie oddychać... Mój tata szybko wezwał lekarza, a brat wyciągnął mnie z pokoju.

Nie przestawałam płakać, widząc dziadka w takim stanie. Mój brat mocno mnie przytulił, próbując uspokoić, gdy lekarze i pielęgniarki pośpiesznie weszli do pokoju dziadka.

"Cameron! Co mam zrobić?" Płakałam w jego ramionach.

"Po prostu się poddam... Pozwolę-"

"Nie! Nie zrezygnujesz ze swoich marzeń, Cammy!" Wybuchnęłam gniewnie. Spojrzał na mnie smutno.

"Ja też nie chcę, żebyś wychodziła za kogoś, kogo nawet nie znasz. To znaczy... dziadek oszalał! Aranżowane małżeństwo? Mamy XXI wiek, na litość boską!" Powiedział Cameron i znowu mnie przytulił.

"Catherine, musimy porozmawiać." Odwróciłam się i zobaczyłam tatę patrzącego na mnie poważnie. Lekko skinęłam głową, a on gestem pokazał, żebym za nim poszła.

Zabrał mnie na dach szpitala i stanęliśmy obok siebie. Wiatr wiał, od razu wysuszając moje oczy. Odwróciłam się do taty, chcąc coś powiedzieć, ale gestem nakazał mi milczeć.

"Myślę, że nadszedł czas, żebyś wróciła i zajęła swoje miejsce." Powiedział, a ja skrzyżowałam ramiona na piersi. Zamknęłam oczy, czując wiatr na twarzy.

"Jak długo jeszcze będziesz sekretarką? Powinnaś być szefem, a nie sekretarką!" Wybuchnął gniewnie.

"Chcę coś osiągnąć sama, tato! Chcę nauczyć się stać na własnych nogach!" Odpowiedziałam z nutą gniewu w głosie.

"5 lat wystarczy, Cathy! Nadal chcesz zostać w Nowym Jorku po tym, jak widzisz dziadka w takim stanie? Rzadko przyjeżdżasz do domu i go odwiedzasz! Wyobraź sobie, jak jest mu smutno!" Znowu wybuchnął gniewnie.

"Zrezygnujesz i poznasz swojego przyszłego męża..."

"Nie wyjdę za mąż." Wysyczałam zimno.

"Jeśli nie, to wróć i zajmij swój tron. Albo ty, albo Cameron... wy zdecydujecie." Powiedział i zostawił mnie samą. Zamknęłam oczy i w mojej głowie kłębiło się teraz mnóstwo myśli.

Kocham swoją pracę w Nowym Jorku i nie mogę uwierzyć, że muszę zostawić to wszystko za sobą. Nie mogę w to uwierzyć! Przejechałam rękami po włosach, sfrustrowana.

"Catherine." Odwróciłam głowę i zobaczyłam mamę z szeroko rozpostartymi ramionami. Znowu się rozpłakałam i mocno ją przytuliłam.

"Mamo... co powinnam zrobić?"

"Nie mogę zdecydować za ciebie, kochanie. Musisz sama podjąć decyzję." Powiedziała, poklepując mnie po plecach.

"Kocham swoją pracę w Nowym Jorku!"

"Wiem... ale... wiesz, że twój dziadek nie poczuje się lepiej, więc... sugeruję, żebyś wróciła do domu." Powiedziała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mr. Denver

Mr. Denver

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa