Dakota Lennix
Umieściłem bagaż pana Denvera z tyłu samochodu i otworzyłem drzwi, by mógł wsiąść. Po tym jak wsiadł, obiegłem samochód i wsiadłem z drugiej strony. Kierowca, Julio, natychmiast odjechał z posiadłości pana Denvera.
"Masz 2 dni, Dakota." Powiedział, przypominając mi ponownie, że powinienem wrócić do Nowego Jorku, aby sprawdzić postęp budowy.
"Tak, panie Denver." Odpowiedziałem natychmiast.
"Myślę, że to już czwarty raz, kiedy mówisz, że twój dziadek umiera. Czy to jakiś żart?" Zapytał całkowicie zirytowany. Rozumiem, że jest zły, słysząc to znowu i znowu, ale nigdy go nie okłamałem, to znaczy.. nie okłamałem go.
"Przepraszam, panie Denver, ale tym razem jest w szpitalu z maszynami podłączonymi do niego. Myślę, że tym razem jego stan się pogarsza." Powiedziałem, a on westchnął.
"Jeśli się okaże, że kłamiesz, zostaniesz zwolniony." Powiedział zimno, a ja przełknąłem nerwowo. Nie chcę stracić tej pracy, kocham tę pracę. Uwielbiam być sekretarką, nawet jeśli mój szef jest.. szalony, ale teraz potrafię sobie z nim poradzić.
"Tak, panie Denver." Powiedziałem.
Pozwól, że opowiem ci trochę o moim szefie. Nazywa się Kyle Denver i jest pracoholikiem. Ma 30 lat i jest grzesznie przystojny. Nie daj się zwieść jego wyglądowi, jest diabłem w ludzkim ciele, więc nie miej nadziei, bo od początku nie jest twoim typem mężczyzny. Czasami umawia się z kobietami lub może z nimi sypia, ale nigdy nic poważnego.
Słyszałem od poprzedniej sekretarki, że pracuje nieprzerwanie od 9 lat. To znaczy.. płakałam w pierwszym tygodniu pracy tutaj. Jest szalony. Lubi zmuszać wszystkich swoich pracowników do pracy w weekendy i duże święta. Zmusił mnie do pracy w Boże Narodzenie i nie obchodziło go, że mam przyjaciół, którzy chcą, żebym z nimi zjadła kolację.
Pracuję z nim od 5 lat. Wiem o nim wszystko, czasami myślę, że jest moim chłopakiem. To znaczy, nie mam nawet czasu na randki, a ja zawsze jestem przy nim prawie codziennie 24/7. Szalona sprawa, prawda?
Kiedy dotarliśmy na lotnisko, pracownicy samolotu już na niego czekali. Tommy zatrzymał samochód, a ja szybko wysiadłem. Otworzyłem bagażnik i wyjąłem jego bagaż. Jeden z pracowników wziął ode mnie jego bagaż i uśmiechnął się.
"Bezpiecznej podróży, panie Denver." Powiedziałem, uśmiechając się słodko, a on mnie po prostu zignorował. Poszedł z pracownikami samolotu do środka lotniska. Otworzyłem bagażnik ponownie i wyjąłem swój bagaż.
Zwróciłem się do Julio i pożegnałem się z nim. Poszedłem do lotniska i zacząłem się ustawiać w kolejce do odprawy. Po pomyślnym odprawieniu się i przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa.. poszedłem w stronę swojej bramki. Usiadłem na jednym z pustych miejsc, gdy nagle zadzwonił mój telefon. Odebrałem go od razu, wiedząc, że to mój młodszy brat.
"Hej."
"Jesteś już w drodze tutaj?" Zapytał, a ja westchnąłem.
"Tak, czy on naprawdę umiera?" Zapytałem, a mój brat westchnął.
"Zapytałem wczoraj lekarza i tak.. stan dziadka nie jest dobry. Jego serce słabnie z każdym dniem."
"Mam czas tylko do jutra, więc.. ja mo-"
"Powiedział, że zamierza ogłosić coś ważnego dla nas obojga."
"Obstawiam, że to ta sama stara rzecz." Powiedziałem, wyciągając baton czekoladowy.
"Wiesz, że to nie zadziała." Powiedział, całkowicie zirytowany.
"Nie martw się, skup się na nauce. Ja znajdę sposób wyjścia." Powiedziałem, przeczesując włosy.
"Myślę, że już zrobiłeś wystarczająco dużo."
"Posłuchajmy go najpierw, a potem porozmawiamy o tym ponownie."
"Dobrze, do zobaczenia później." Zakończyłem rozmowę i zajadałem baton czekoladowy z pasją. Wziąłem naprawdę głęboki oddech i powoli go wypuściłem. Kiedy dotrę do LA, wszystko zamieni się w bagno.
Kiedy usłyszałem, że możemy wchodzić na pokład samolotu, wstałem z siedzenia i poszedłem w stronę bramki. Sprawdzili mój bilet i pozwolili mi wejść. Wszedłem do samolotu i usiadłem na swoim miejscu. Zapiąłem pasy i postanowiłem zasnąć, bo ostatnio spałem tylko 3 godziny dziennie, więc muszę się najpierw naładować.
Zasnąłem na całe 6 godzin lotu i ani razu się nie obudziłem. Stewardesa musiała mnie obudzić. Wstałem i zobaczyłem, że wszyscy pasażerowie już wysiedli. Przeprosiłem stewardesę i wyszedłem. Czekałem na swój bagaż i wyszedłem z lotniska.
"Panna Ashton." Odwróciłem się, aby zobaczyć, jak 3 ochroniarzy idzie w moją stronę, a ja patrzyłem na nich znudzony.
"Czy możecie mnie tak nie nazywać?" Byłem całkowicie zirytowany. Obstawiam, że mój tata to zorganizował.
"Przepraszam, panno Lennix." Jeden z nich powiedział i zabrali moją torbę i bagaż. Zaprowadzili mnie do samochodu i otworzyli drzwi dla mnie. Wsiadłem, a dwóch strażników natychmiast usiadło obok mnie, tworząc kanapkę.
"Dokąd jedziemy?" Zapytałem.
"Prosto do szpitala." Powiedział kierowca, a ja westchnąłem. Wskazałem im, żeby ruszyli. Wyciągnąłem telefon i postanowiłem zadzwonić do mojego brata ponownie.
"Gdzie jesteś?"
"Szpital. Czekamy na ciebie." Powiedział.
"Dobrze." Zakończyłem rozmowę. Zamknąłem oczy i zacząłem się uspokajać. Za każdym razem, gdy wracam do LA, coś się dzieje i nie wiem, czy to będzie dobra, czy zła rzecz. Nie jestem na to gotowy i tylko chciałbym, żeby mój szef nagle do mnie zadzwonił, żebym mógł się stąd wydostać.
LA, bądź dla mnie łaskawe.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dakota Lennix
Weszłam do szpitala z trzema ochroniarzami za plecami i wszystkie oczy były skierowane na mnie. Nienawidzę tego uczucia, ale teraz chcę tylko sprawdzić, co z moim dziadkiem. Zaprowadzili mnie do sali VVIP, gdzie zobaczyłam mojego brata siedzącego na zewnątrz.
"Cameron!" zawołałam, a on odwrócił się do mnie. Wstał z miejsca i uśmiechnął się. Mocno mnie przytulił i spojrzeliśmy na siebie, zanim zdecydowaliśmy się wejść do środka. Otworzył mi drzwi, przepuszczając mnie pierwszą.
Zobaczyłam mojego dziadka leżącego na szpitalnym łóżku, całkowicie bladego i moje serce pękło. Myślałam, że żartuje, ale to prawda. Od razu podeszłam do niego, a on uśmiechnął się na mój widok.
"Catherina... Czekałem na ciebie." Powiedział, a ja mocno ścisnęłam jego dłoń. Od razu wybuchnęłam płaczem, a on poklepał moją rękę.
"No już, już... Wciąż żyję." Powiedział, a ja spojrzałam na niego ze złością.
"Przestań żartować... jesteś w takim... stanie!" Byłam kompletnie wściekła. Zaśmiał się słabo, a ja go przytuliłam.
"Wkrótce poczujesz się lepiej, wierzę w to..." Powiedziałam, ale on pokręcił głową.
"Nie poczuję się lepiej, lekarz powiedział, że zostało mi tylko 3-4 miesiące." Powiedział, a moje oczy się rozszerzyły. Odwróciłam się do rodziców i brata... wszyscy pokiwali głowami, a ja spojrzałam na nich z niedowierzaniem.
"To nonsens! Porozmawiam z tym lekarzem i-"
"Catherine... nie... proszę." Powiedział mój dziadek, a ja nie przestawałam płakać.
"Przestań płakać, proszę..." Powiedział, głaszcząc mnie po głowie. Płakałam bardzo długo, a on poklepywał moją dłoń, aż zaczęłam się uspokajać.
"Catherine, musisz mnie posłuchać..."
"Czego? Czego mam słuchać?" Zapytałam, wycierając łzy. Mój brat podał mi pudełko chusteczek.
"Zanim umrę... chcę zobaczyć, jak wychodzisz za mąż." Powiedział, a ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem. To brzmiało jak kolejny żart.
"Co?"
"Ja... ja... kiedy byłem młody, złożyłem obietnicę mojemu drogiemu przyjacielowi, Josephowi. Znasz go, prawda?" Zapytał, a ja przytaknęłam. Pamiętam Josepha... tak.
"Ma wnuka i obiecaliśmy sobie zaaranżować wasze małżeństwo." Moje oczy się rozszerzyły i odwróciłam się do rodziców. Spojrzeli na mnie smutno, a ja z powrotem zwróciłam się do dziadka. Wziął głęboki oddech z pomocą maski tlenowej i mocno ścisnął moją dłoń.
"Jego imię to... Jacob Williams." Powiedział mój dziadek, a ja westchnęłam.
"Dziadku, jestem zajęta pracą... nie chcę teraz wychodzić za mąż. Mam swoją karierę i rzeczy, które chcę osiągnąć." Powiedziałam, bo nienawidzę pomysłu aranżowanych małżeństw. Poza tym nawet nie wiem, kim jest Jacob William. Co jeśli jest psychopatą? Ugh!
"Catherine, chcę, żebyś wyszła za mąż i przejęła firmę Ashton."
"Dziadku, mamy teraz tatę. Nie musisz się martwić."
"Ale muszę mieć pewność, że przejmiesz firmę. Wiem, że będziesz ciągle unikać tego tematu!" Powiedział gniewnym tonem.
"Dziadku, nie rozumiesz. Kocham swoją obecną pracę i nie chcę wyjść za mąż za faceta, którego nie znam, a poza tym... nie sądzę, żebym mogła pokochać lub polubić kogoś, z kim mnie swatasz." Powiedziałam poważnie, a on westchnął. Nagle zaczął dziwnie oddychać... Mój tata szybko wezwał lekarza, a brat wyciągnął mnie z pokoju.
Nie przestawałam płakać, widząc dziadka w takim stanie. Mój brat mocno mnie przytulił, próbując uspokoić, gdy lekarze i pielęgniarki pośpiesznie weszli do pokoju dziadka.
"Cameron! Co mam zrobić?" Płakałam w jego ramionach.
"Po prostu się poddam... Pozwolę-"
"Nie! Nie zrezygnujesz ze swoich marzeń, Cammy!" Wybuchnęłam gniewnie. Spojrzał na mnie smutno.
"Ja też nie chcę, żebyś wychodziła za kogoś, kogo nawet nie znasz. To znaczy... dziadek oszalał! Aranżowane małżeństwo? Mamy XXI wiek, na litość boską!" Powiedział Cameron i znowu mnie przytulił.
"Catherine, musimy porozmawiać." Odwróciłam się i zobaczyłam tatę patrzącego na mnie poważnie. Lekko skinęłam głową, a on gestem pokazał, żebym za nim poszła.
Zabrał mnie na dach szpitala i stanęliśmy obok siebie. Wiatr wiał, od razu wysuszając moje oczy. Odwróciłam się do taty, chcąc coś powiedzieć, ale gestem nakazał mi milczeć.
"Myślę, że nadszedł czas, żebyś wróciła i zajęła swoje miejsce." Powiedział, a ja skrzyżowałam ramiona na piersi. Zamknęłam oczy, czując wiatr na twarzy.
"Jak długo jeszcze będziesz sekretarką? Powinnaś być szefem, a nie sekretarką!" Wybuchnął gniewnie.
"Chcę coś osiągnąć sama, tato! Chcę nauczyć się stać na własnych nogach!" Odpowiedziałam z nutą gniewu w głosie.
"5 lat wystarczy, Cathy! Nadal chcesz zostać w Nowym Jorku po tym, jak widzisz dziadka w takim stanie? Rzadko przyjeżdżasz do domu i go odwiedzasz! Wyobraź sobie, jak jest mu smutno!" Znowu wybuchnął gniewnie.
"Zrezygnujesz i poznasz swojego przyszłego męża..."
"Nie wyjdę za mąż." Wysyczałam zimno.
"Jeśli nie, to wróć i zajmij swój tron. Albo ty, albo Cameron... wy zdecydujecie." Powiedział i zostawił mnie samą. Zamknęłam oczy i w mojej głowie kłębiło się teraz mnóstwo myśli.
Kocham swoją pracę w Nowym Jorku i nie mogę uwierzyć, że muszę zostawić to wszystko za sobą. Nie mogę w to uwierzyć! Przejechałam rękami po włosach, sfrustrowana.
"Catherine." Odwróciłam głowę i zobaczyłam mamę z szeroko rozpostartymi ramionami. Znowu się rozpłakałam i mocno ją przytuliłam.
"Mamo... co powinnam zrobić?"
"Nie mogę zdecydować za ciebie, kochanie. Musisz sama podjąć decyzję." Powiedziała, poklepując mnie po plecach.
"Kocham swoją pracę w Nowym Jorku!"
"Wiem... ale... wiesz, że twój dziadek nie poczuje się lepiej, więc... sugeruję, żebyś wróciła do domu." Powiedziała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kyle Denver Wysiadłem z samochodu i od razu przywitała mnie Dakota. Dała mi iPada, abym mógł zobaczyć jej raporty dotyczące placu budowy. Zaczęła przedstawiać mi mój harmonogram na cały dzień i oboje weszliśmy razem do windy.
"Umów mi spotkanie z Johnem Travisem jutro, powiedz mu, że musimy porozmawiać." Powiedziałem do Dakoty, a ona wszystko zapisywała.
"Co przynieść panu na lunch, panie Denver?" Zapytała, gdy wychodziliśmy z windy w kierunku mojego biura.
"Kup mi mój ulubiony stek i nie zapomnij o dodatkowym puree ziemniaczanym." Powiedziałem, wchodząc do mojego biura. Podążała za mną do biurka, a moje oczy spoczęły na liście z rezygnacją na moim biurku.
"Coś jeszcze, panie Denver?" Dakota zapytała, a ja podniosłem list z rezygnacją. Odwróciłem się do niej, a ona przełknęła nerwowo.
"Od kogo to jest?" Zapytałem, otwierając kopertę.
"To moja rezygnacja, panie Denver." Powiedziała, a ja zacząłem czytać list. Przeczytałem go szybko i ponownie spojrzałem na nią.
"Usiądź." Powiedziałem, gestykulując, by usiadła na krześle przed moim biurkiem.
"Czy oczekujesz, że pozwolę ci odejść jutro? Czy zwariowałaś?" Zapytałem, rzucając papier przed nią. Spojrzała w dół, unikając kontaktu wzrokowego.
"Jaki jest twój powód?" Zapytałem, podpierając głowę ręką. Spojrzałem na nią, czekając na odpowiedź.
"Dakota! Jaki jest twój powód? Inaczej... nie możesz zrezygnować."
"Muszę wrócić do LA, mój dziadek jest naprawdę chory. Chcę być przy jego boku." Powiedziała.
"Ile czasu potrzebujesz?" Zapytałem, a ona spojrzała na mnie. Wyglądała na zdezorientowaną, a ja usiadłem prosto.
"Co pan ma na myśli, panie Denver?"
"Ile czasu potrzebujesz, aby być przy swoim dziadku? 1 miesiąc? 2 tygodnie? 3 tygodnie? Podaj mi ramy czasowe." Powiedziałem, a ona pokręciła głową.
"Przeprowadzam się na stałe do LA i nie wrócę do Nowego Jorku." Odpowiedziała, a ja spojrzałem na nią podejrzliwie.
"Nie możesz po prostu odejść jutro! Muszę znaleźć twojego zastępcę i musisz ją wszystkiego nauczyć."
"Edna będzie moją zastępczynią." Przerwała mi, a ja spojrzałem na nią z niedowierzaniem.
"To ja tu jestem szefem!" Uderzyłem w stół, a ona lekko podskoczyła. Spojrzała na mnie z lekkim strachem, a ja pochyliłem się do niej bliżej.
"Możesz odejść w przyszłym miesiącu... po tym jak nauczysz..."
"Nie mogę, panie Denver. Nie mogę odejść w przyszłym miesiącu... Muszę wrócić do LA jutro." Powiedziała w panicznym tonie. Spojrzałem na nią zdezorientowany i trochę podejrzliwy.
"Czy popełniłaś przestępstwo czy coś?" Zapytałem, a ona pokręciła głową i rękami przed sobą.
"Nie... nie... wychodzę za mąż." Powiedziała nagle, co mnie trochę zaskoczyło. Jestem pewien, że nigdy z nikim się nie umawiała, ponieważ cały czas spędza ze mną. Jest sekretarką i nigdy nie widziałem jej randkować ani nawet wychodzić z facetem.
"Małżeństwo?"
"Czy dostałaś zaproszenie na randkę?" Zapytałem, a ona spojrzała na mnie z niedowierzaniem. Jej szczęka opadła, a ona spojrzała na mnie całkowicie zdezorientowana.
"Poznałaś tę osobę na Tinderze? Czy poprosił cię, żebyś pojechała do LA i wyszła za niego za mąż? Czy jest bogaty? Czy jesteś poszukiwaczką złota?" Zapytałem, a ona spojrzała na mnie jakby chciała mnie spoliczkować.
"Panie Denver, mogę być sekretarką, ale nie jestem aż tak niska." Powiedziała chłodnym tonem. To był pierwszy raz od 9 lat, gdy usłyszałem, jak moja sekretarka mówi do mnie chłodnym tonem i patrzy na mnie morderczym spojrzeniem.
"Dlaczego więc nagle wychodzisz za mąż?" Zapytałem.
"To długa historia i to moja prywatność, panie Denver. Miałam nadzieję, że to zrozumie pan. Nie mam innego wyjścia, panie Denver, i przepraszam. Wiem, że powinnam być bardziej odpowiedzialna za to, ale sytuacja, w której się znajduję, nie jest dobra." Powiedziała, patrząc mi w oczy. Wziąłem filiżankę latte i powoli ją wypiłem.
"Więc twój dziadek nie jest naprawdę chory? Jedziesz do LA, tylko po to, żeby wyjść za mąż?" Zapytałem, a ona westchnęła.
"Mój dziadek planuje mi małżeństwo, to jego ostatnie życzenie." Powiedziała, a ja spojrzałem na nią... zaniemówiłem.
"To jest XXI wiek... aranżowane małżeństwo? Musisz żartować!" Zaśmiałem się, a ona spojrzała na mnie poważnie.
"Czy potrzebujesz czegoś jeszcze, panie Denver?" Zapytała, wstając z miejsca.
"Nie." Wskazałem jej, by wyszła, a ona wyszła z mojego biura. Wziąłem jej list z rezygnacją i odwróciłem krzesło w stronę okna. Czytałem list z rezygnacją jeszcze raz i jeszcze raz, ale... jakoś to dziwne.
Dlaczego jej dziadek chciał, żeby miała aranżowane małżeństwo? Czy chodzi tylko o to, że umiera i chce ją najpierw zobaczyć szczęśliwą? Dziwne. Zgniótłem papier i wrzuciłem go do kosza na śmieci.
Niech odejdzie, poza tym jest tysiąc sekretarek tam chcących pracy i będą lepsze od Dakoty. Odwróciłem krzesło z powrotem w stronę biurka i zacząłem kontynuować pracę.
Kiedy pracuję, lubię trochę się rozciągać. Moje oczy spoczęły na Dakocie, która rozmawiała przez telefon, chodząc po swoim biurze. Rozmawiała z kimś i wyglądało na to, że kogoś strofuje. Ostatecznie rzuciła telefonem na ziemię, całkowicie wkurzona. Opadła na sofę w swoim biurze.
Co dokładnie jest z nią nie tak?
Przesuń w górę, aby kontynuować