passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Mr. Remington Got Me Pregnant - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Mr. Remington Got Me Pregnant

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Perspektywa Emery

To wciąż nie wydawało się prawdziwe. Nawet trzymając w rękach zdjęcie z USG, nawet gdy w moich uszach wciąż brzmiały słowa lekarza, mój mózg nie nadążał za rzeczywistością.

Ta maleńka, przypominająca orzeszka plamka? To było moje dziecko. Moje własne. Po latach nadziei, wątpliwości i przygotowywania się na rozczarowanie, to naprawdę się działo.

— To naprawdę się dzieje? — zapytałam lekarza raz jeszcze, choć znałam już odpowiedź.

Ona uśmiechnęła się spokojnie, delikatnie zamykając kartę na kolanach. — Jesteś w ósmym tygodniu. Wszystko wygląda dobrze.

Kiwnęłam powoli głową, pozwalając, by jej słowa do mnie dotarły. Moje ciało już to czuło, jakiś rodzaj zmiany, drżenie nadziei, której dotąd nie pozwalałam sobie w pełni odczuć.

To nie był fałszywy alarm. Nie wymyśliłam sobie tego — naprawdę nosiłam w sobie nowe życie.

Poza gabinetem Isabel czekała przy ścianie, z rękami skrzyżowanymi starannie przed sobą. Przez chwilę milczała, spojrzała tylko na wydruk w mojej ręce, potem znów na moją twarz. Jej dłoń wyciągnęła się i lekko spoczęła na moim ramieniu.

— Gratulacje, proszę pani — powiedziała cicho. — Zasłużyła pani na to.

To proste zdanie trafiło mocniej, niż się spodziewałam. Bez ukrytych oczekiwań. Bez złośliwych uwag. Tylko życzliwość.

Przełknęłam gulę w gardle i skinęłam głową. — Dziękuję.

Od lat nikt nie powiedział mi tych słów. Nie bez jakiegoś warunku w tle. Ale to, ta chwila, należała do mnie. Prawdziwa i nieskomplikowana.

Szłyśmy do samochodu w milczeniu. Wsunęłam się na miejsce pasażera i położyłam dłoń na brzuchu, jakby miało mnie to uziemić.

Patrzyłam przez okno, a myśli krążyły wokół tej jednej osoby, która powinna tu być ze mną. Landon.

Jego imię pojawiło się w mojej głowie jak stara blizna, znajome, wciąż bolesne. Nie wypowiadałam go od tygodni, ale teraz tkwiło tam, ciężkie. Może to coś zmieni. Może gdyby wiedział, gdyby naprawdę zrozumiał, przestałby robić to, co robi, i naprawdę na mnie spojrzał. Na nas.

Isabel zerknęła na mnie, odpalając auto. — Chcesz się gdzieś zatrzymać po drodze?

Pokręciłam głową. — Nie. Po prostu... daj mi chwilę.

Otworzyłam drzwi i wysiadłam, opierając się o drzewo przy krawężniku. Wyjęłam telefon z torebki i przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w ekran. Mój kciuk zawahał się, zanim w końcu kliknęłam jego imię.

Telefon zadzwonił raz. Potem rozległ się jego głos, zimny i mechaniczny. — Nie przeszkadzaj mi. Jestem teraz zajęty. — I tyle, połączenie się urwało.

Bez powitania, nawet nie poczekał, aż odpowiem. Po prostu klik i cisza. Stałam tak, wciąż trzymając telefon przy uchu, próbując pojąć, co się właśnie stało. Nie przyszedł żaden SMS.

Ta część mnie, która wciąż kurczowo trzymała się nadziei, tej wersji jego, w którą kiedyś wierzyłam — rozpadła się w tamtym momencie.

Ten mężczyzna, który kiedyś szeptał mi obietnice w noc naszego ślubu, ten, który mówił: "Zajmę się tobą"... już nie istniał. Może nigdy nie istniał.

Spojrzałam w dół, znów kładąc delikatnie dłoń na brzuchu. — Ty nigdy nie będziesz myśleć, że nie jesteś dość dobry — wyszeptałam. — Nie dla nikogo.

To dziecko nie będzie musiało zasługiwać na miłość. Nie spędzi życia, próbując zostać zauważonym czy usłyszanym przez kogoś, kto nigdy nie zamierzał słuchać.

Wróciłam do samochodu, zapięłam pas i obróciłam się w stronę Isabel. — Jedźmy.

Spojrzała na mnie, troska wypisana na jej twarzy. — Wszystko w porządku?

— Będzie — powiedziałam cicho. — Z czasem.

Gdy samochód odjeżdżał od krawężnika, oparłam głowę o szybę, zamykając oczy, kiedy po policzku spłynęła łza. To nie smakowało już jak porażka. Nie teraz. To był początek czegoś nowego. Może niełatwego, ale mojego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Emery

— Isabel... — zawołałam cicho, zanim weszłyśmy z powrotem do domu.

Odwróciła się do mnie, z dłońmi złożonymi przed fartuchem jak zawsze. Jej twarz była spokojna, nieczytelna. Mimo to odezwała się tym samym tonem co zwykle, jakby rozmawiała z kimś znacznie ważniejszym ode mnie.

— Tak, proszę pani?

Przełknęłam ślinę, a potem wymusiłam uśmiech. Miałam nadzieję, że wyglądał na silniejszy, niż się czułam. — Czy możesz pomóc mi opuścić to miejsce?

Przez chwilę nie odpowiadała. Jej oczy przeszukiwały moje, a coś w jej wyrazie twarzy się zmieniło. Stałyśmy tam dłużej, niż powinnyśmy, aż w końcu skinęła tylko głową.

— Zasługuje pani na wolność. — To wystarczyło, by gardło mi się zacisnęło. Wiedziała, zawsze wiedziała.

Później tej nocy pakowałam się po cichu. Bez łez i bez wahania. Tylko to, co niezbędne: trochę ubrań, paszport, zdjęcie z USG i nic więcej. Zostawiłam biżuterię, markowe buty, luksusowe torebki.

To wszystko było częścią życia, które nigdy naprawdę nie należało do mnie.

Plan był prosty. Przebranie, odwrócenie uwagi i ucieczka. Przebrałam się w jeden z zapasowych mundurków pokojówki Isabel, wiążąc fartuch na brzuchu, chociaż prawie nie było jeszcze co ukrywać.

Wsunęłam włosy pod czapkę, naciągnęłam rękawy i trzymałam głowę nisko. Isabel była blisko, składała ubrania, sprawdzała korytarz, nie mówiąc więcej niż trzeba.

Nie pytała, dlaczego to robię — nie musiała.

Prawda była taka, że nigdy nie wolno mi było odejść. Z Landonem nie zakochaliśmy się wzajemnie. Nawet nie poznaliśmy się jak normalni ludzie. Nasze małżeństwo było zaaranżowane, biznesowym połączeniem udającym ślub.

Moja rodzina potrzebowała ochrony po skandalu, który groził naszemu upadkowi, a Remingtonowie potrzebowali zadbanej, wolnej od skandali panny młodej, by złagodzić wizerunek Landona w mediach. Byłam idealna.

Obca, wykształcona, dobrze wychowana i, co najważniejsze, dość zdesperowana, by powiedzieć „tak”.

Dom wyglądał jak z magazynu — cały ze szkła i marmuru, ciche korytarze. Ale to była klatka. Oczekiwano ode mnie uśmiechu, siedzenia w bezruchu i milczenia.

Portia kontrolowała każdy element mojego dnia. Lily pilnowała mojego „zachowania”. Landon... cóż, Landon trzymał się z daleka. Był uprzejmy, chłodny i rzadko zostawał na tyle długo, by dowiedzieć się, kim naprawdę jestem. Może o to właśnie chodziło.

Za każdym razem, gdy próbowałam opuścić posiadłość na dłużej niż kilka godzin, ktoś mnie śledził. Kierowca zdawał raport Portii. Obsługa wszystko obserwowała, nie mogłam zrobić kroku, żeby nie było to tematem rozmów przy kolacji.

Nie byłam żoną, byłam dodatkiem. Więc tej nocy nie zamierzałam już pytać.

Czekałyśmy, aż dom ucichnie, aż Portia wypije swoją wieczorną herbatę i zniknie w pokoju spa, aż Lily wrzuci kolejne filtrowane zdjęcie z podpisem o byciu girlboss, aż w kuchni zgasną światła i obsługa położy się spać.

Wtedy ruszyłyśmy.

Zamknęłam małą torbę i zastygłam. Mój ślubny pierścionek leżał na stoliku nocnym, łapiąc nikłe światło z korytarza. Podeszłam, zsunęłam go i położyłam przy lampce. Bez ostatnich słów. Bez dramatycznego pożegnania. Po prostu cichy koniec czegoś, co nigdy naprawdę nie było moje.

Isabel spojrzała na mnie. Jej głos był delikatny. — Jest pani pewna?

Kiwnęłam głową. — I tak nigdy nie było moje, żeby tego się trzymać.

Później ruszyłyśmy szybko. Isabel prowadziła mnie tylnymi korytarzami, jakby to był kolejny nocny dyżur. Serce waliło mi tak głośno, że byłam pewna, że ktoś to usłyszy. Dotarłyśmy do tylnego wyjścia, gdzie zmęczony ochroniarz popijał kawę i jednym okiem zerkał na malutki ekran.

— Źle się czuje — powiedziała Isabel, skinęła w moją stronę. — Lekarz zalecił odpoczynek. Zabieram ją do domu.

Ledwie na nas spojrzał. — Dobrze. Niech szybko wraca do zdrowia.

Byłyśmy prawie na zewnątrz. Widziałam już bramę. Wtedy rozległ się głos za nami. — Isabel?

Obie zamarłyśmy na dźwięk głosu Portii. Isabel nie mrugnęła, podeszła do przodu, chwyciła za zamek i spojrzała na mnie.

— Idź — szepnęła.

— Ale—

— Idź — powtórzyła, tym razem stanowczo. — Ja się tym zajmę.

Wahałam się o sekundę za długo, ale potem przemknęłam przez bramę, mocniej otulając się płaszczem, gdy zimne nocne powietrze uderzyło mnie w twarz. Moje buty chrzęściły na żwirze. Klatka piersiowa unosiła się i opadała płytkimi oddechami. Nie obejrzałam się.

Posiadłość majaczyła za mną, świecąc jak więzienna wieża. Ale nie płakałam ani nie drgnęłam. Po prostu szłam dalej, w dół wzgórza, przez cichą drogę i w ciemność. Każdy krok był cięższy, a jednocześnie lżejszy, jakby ten ciężar w końcu przenosił się z piersi na chodnik.

Podniosłam raz wzrok na niebo, tylko po to, by przypomnieć sobie, że wciąż tam jest, a potem wyszeptałam: — W końcu jestem wolna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Punkt widzenia Landona

Przywitała mnie cisza. Nie ten spokojny rodzaj. Ten, który wciska się do uszu i sprawia, że cały dom wydaje się wstrzymywać oddech. Ten, który mówi ci, że coś jest nie tak, zanim twój umysł to pojmie.

No cóż, szczerze mówiąc, zawsze tak było. Emery nigdy nie była gadatliwa.

Nasz dom był duży, wypolerowany i przez większość dni zdecydowanie zbyt cichy. Przyzwyczaiłem się do tego. Zawsze mówiła cicho, zawsze uważała, żeby nie zajmować za dużo miejsca. Powtarzałem sobie, że taka po prostu jest.

Tej nocy wróciłem późno, zziębnięty, wyczerpany, półprzytomny. Dwa tygodnie za granicą, zmagając się z korporacyjnymi sępami, których obchodziły tylko liczby i gierki o władzę.

Jechałem na kofeinie i resztkach cierpliwości, marząc tylko o drinku i może kilku godzinach prawdziwego snu.

Zrzuciłem walizkę, poluzowałem krawat i zawołałem: „Powiedz lokajowi, że chcę się spotkać z zespołem prawnym jutro rano.”

Nikt nie wspomniał o Emery. Nie zapytałem. Nawet o niej nie pomyślałem od razu, co... teraz wiele mówi. Nalałem sobie drinka i ruszyłem na górę.

Moje kroki odbijały się zbyt ostro od marmurowej podłogi. Gdy dotarłem do sypialni głównej, zatrzymałem się.

Wszystko wyglądało zbyt nieruchomo. Nie nietknięte, ale niemal zresetowane. Jej strona pokoju wyglądała czyściej niż zwykle, zbyt czysto.

Strząsnąłem to z siebie i wszedłem do środka, zdejmując zegarek i odkładając telefon na stolik nocny. Wtedy ją zobaczyłem — coś małego i znajomego, leżącego pod miękkim światłem lampki.

Jej obrączka.

Przez kilka sekund po prostu się w nią wpatrywałem, jakby miała mi coś wyjaśnić. A potem to do mnie dotarło. Otworzyłem szafę. Część jej ubrań wciąż tam była, ale jej ulubione? Zniknęły. Otworzyłem szuflady — puste.

Blat w łazience był uprzątnięty. Żadnej kosmetyczki, żadnych perfum, jej szlafrok nie wisiał za drzwiami. Jej poduszka wyglądała na idealnie ułożoną, nietkniętą. I wtedy to do mnie dotarło. Odeszła.

Odwróciłem się na pięcie i ruszyłem korytarzem, złość już zaczynała wpełzać mi po kręgosłupie.

Na szczycie schodów krzyknąłem: „Wszyscy. Główna sala. Natychmiast.”

Personel zaczął się zbierać. Nerwowe spojrzenia. Szurające stopy. Nikt się nie odezwał. Przeskanowałem ich twarze po kolei.

„Gdzie ona jest?” zapytałem, głosem niskim i zimnym. „Nie udawajcie głupich. Emery. Moja żona. Dokąd poszła? Kto jej pomógł?” Wciąż nic. Tylko puste spojrzenia i cisza.

Zacisnąłem szczękę. „Jeśli się dowiem, że ktoś mnie okłamuje, sprawię, że wasze życie zamieni się w piekło.”

„Ja.”

Głos był stanowczy. Z tyłu. Isabel. Wyszła naprzód, dłonie spokojne, ramiona wyprostowane. Ale jej twarz... była inna.

Złość, pogarda i żal. Podała mi mały zwitek chusteczki. Nic nie powiedziałem, gdy go odebrałem i powoli rozwinąłem. Test ciążowy.

W ciąży.

Wpatrywałem się w to słowo, jakby nie mogło być prawdziwe. Czułem, jakby mi się zapadła klatka piersiowa. Spojrzałem na nią. „Była w ciąży?” zapytałem, głos mi się załamał, zanim zdążyłem to powstrzymać.

Głos Isabel nie był już łagodny. „Tak. I nikomu nie powiedziała. Nie dlatego, że chciała to ukryć, tylko dlatego, że nie czuła się bezpieczna. Nie tutaj, nie z tobą.”

Mrugnąłem. „O czym ty mówisz? Emery—”

„Nie. Nie waż się wypowiadać jej imienia, jakby ci zależało.” Głos Isabel podniósł się, ostry i nagi. „Obserwowałam ją przez lata, panie Remington. Chodziła na palcach, ukrywała uczucia, uśmiechała się, gdy ją bolało. A ty? Nigdy tego nie zauważyłeś. Nigdy nie zapytałeś. Traktowałeś ją jak powietrze, chyba że potrzebowałeś kogoś do towarzystwa na gali.”

Nie powiedziałem nic. Nie mogłem. „Błagała, żeby czasem wyjść. Po prostu pojechać samochodem. Przejść się. Cokolwiek, by poczuć się normalnie. Zawsze mówiłeś, że to niebezpieczne. Zamknąłeś ją w tym domu jak więźnia.”

„Chroniłem ją—”

„Nie, kontrolowałeś ją,” warknęła Isabel. „Sprawiłeś, że była mała. Złamałeś ją. I kiedy dowiedziałam się, że jest w ciąży, zrozumiałam, że wychowa to dziecko w samotności i ciszy, jeśli zostanie. Dlatego pomogłam jej odejść. Bo ktoś musiał.”

Moje dłonie były tak zaciśnięte, że test mógłby się przełamać na pół. Gardło mnie paliło.

„Straciłeś ją,” powiedziała Isabel, cofając się. „I nie wróci.”

Potem sięgnęła do kieszeni, wyjęła swoją plakietkę pracowniczą i rzuciła ją na podłogę. „Odchodzę.”

Drzwi zatrzasnęły się za nią z ostrym kliknięciem. Nie ruszyłem się, nie mogłem. Nogi się pode mną ugięły i ciężko usiadłem na krawędzi najbliższego krzesła. W głowie miałem mętlik. Emery. W ciąży. Odeszła.

Nosiła moje dziecko. Była tuż obok, a ja tego nie zauważyłem. Spojrzałem ponownie, test nadal w mojej dłoni. Nie mówił nic nowego. Tylko to jedno słowo. W ciąży.

I jedyne, o czym mogłem myśleć, to: Co ja zrobiłem?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Mr. Remington Got Me Pregnant

Mr. Remington Got Me Pregnant

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa