Mr. Remington Got Me Pregnant autor Nina Soelian
Mr. Remington Got Me Pregnant
Opis
Emery wyszla za maz dla wladzy i zniknela w jej cieniu. Przez piec lat trwala w milczeniu, ignorowana przez meza i upokarzana przez jego rodzine. Lecz kiedy dowiaduje sie, ze jest w ciazy, robi cos, czego nikt sie nie spodziewa: odchodzi. Bez pozegnania. Bez ostrzezenia. Zostawia tylko pierscionek... i sekret, ktory rosnie w niej. Teraz Landon Remington chce ja odzyskac. Ale Emery nie jest juz ta sama kobieta, od ktorej odszedl - i nie zamierza wracac po cichu.
Rozdział 1
Jan 7, 2026
POV Emery
Wszyscy myślą, że poślubienie kogoś z rodziny Remingtonów to jak wygrana na loterii po prostu przez samą obecność. Pieniądze, władza, nazwisko, które otwiera każde drzwi, i oczywiście, stanie u boku samego Landona Remingtona.
Na papierze to wygląda jak spełnienie marzeń. Taki rodzaj szczęścia, który wzbudza zazdrość. Ale to nie jest sen, to starannie zapakowane kłamstwo. A wejście do tej rodziny to najgorsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Gala Remingtonów, jak co roku, była perfekcyjnie zrealizowanym widowiskiem. Sala balowa wyglądała jak rozkładówka z magazynu, żyrandole ociekały kryształami, aksamitne zasłony odsłonięte, by ukazać rzędy elitarnych gości śmiejących się nad szampanem z najwyższej półki.
Cały wieczór krzyczał bogactwem i kontrolą, każdy szczegół dopracowany do perfekcji.
Stałam obok Landona, a w pobliżu błyskały flesze aparatów. Nie spojrzał na mnie od chwili, gdy wysiedliśmy z samochodu, nie dotknął mojej dłoni ani nie dał znaku, że w ogóle tam jestem.
Po pięciu latach małżeństwa przestałam na to czekać. On szedł przodem, a ja podążałam za nim, ostre echo moich obcasów ciągnęło się za nim jak niepotrzebny dodatek. Zaprowadzono nas do centralnego stołu, na samym środku — idealne miejsce do zdjęć i skupienia uwagi.
O to zawsze chodziło. Ale nikt na mnie nie patrzył. Nikt nie powiedział ani słowa. Nie byłam tu po to, by być zauważoną. Byłam tu, by wypełnić miejsce obok niego. Tym się stałam.
Nie kochającą żoną, tylko elementem wystroju.
Po drugiej stronie stołu siedziała Portia Remington z tą gracją, którą można osiągnąć tylko latami tresury. Jej włosy były zaczesane w gładki kok, który wyglądał, jakby bolał, a perły na szyi łapały światło przy każdym najdrobniejszym ruchu głowy. Moja „idealna” teściowa.
Obok niej była Lily, młodsza siostra Landona, zbyt zajęta przewijaniem telefonu, by udawać, że nie podsłuchuje.
Portia rzuciła mi przelotne spojrzenie, po czym powiedziała: „Wyprostuj się, kochanie. Znowu się garbisz”.
Nawet nie spojrzała mi w oczy, a słowa wypowiedziała od niechcenia, jakby z przyzwyczajenia. Wyprostowałam się bez wahania. To już było automatyczne.
„Przepraszam” — powiedziałam cicho, bo milczenie było łatwiejsze niż tłumaczenie, że po prostu jestem wykończona.
Kelner dolał szampana, a ja sięgnęłam po kieliszek, nie dlatego, że miałam ochotę pić, ale bo potrzebowałam czegoś, by zająć ręce. Zaczynały mi się trząść dłonie. Potem, jakby czekała na widownię, Portia odwróciła się do pary przy sąsiednim stole.
Rozpoznałam ich z okładek magazynów, idealne uśmiechy i wpływowe znajomości. Tacy ludzie, których Portia lubiła imponować.
„Landon właśnie sfinalizował ekspansję zagraniczną” — powiedziała, jej głos rozbrzmiał głośniej, tak by wszyscy słyszeli. „Wprowadza Remington Holdings w nową erę. Wizjoner, zupełnie jak jego ojciec.”
Kobieta pochyliła się do przodu, wyraźnie pod wrażeniem. „A wasza synowa? Musi być niezwykła, skoro dotrzymuje mu kroku.”
Portia wydała z siebie cichy śmiech, taki, który brzmiał uprzejmie, ale był pusty.
„Och, Emery?” Rzuciła w moją stronę spojrzenie na pół sekundy, po czym odwróciła wzrok. „Ona jest… tylko jego żoną.”
Mężczyzna obok niej uniósł brwi. „Tylko? Czy nie są świeżo po ślubie?”
Zanim Portia zdążyła odpowiedzieć, Lily dodała bez odrywania wzroku od ekranu: „Pięć lat.” Jej głos był suchy, jakby ją to nudziło.
Odchrząknęłam. „Tak, pięć lat” — powiedziałam, starając się utrzymać równy ton.
Kobieta po drugiej stronie stołu uśmiechnęła się uprzejmie. „Pięć? Wyglądacie tak młodo. Macie już dzieci?”
Otworzyłam usta, zawahałam się o ułamek sekundy za długo, po czym powiedziałam: „Jeszcze nie.”
To było wszystko, czego Portia potrzebowała.
„Cóż” — powiedziała gładko, mieszając winem — „czekamy. Ale wygląda na to, że milczenie przenika każdą część jej ciała, jeśli wiecie, co mam na myśli.”
W jej tonie nie było ostrości, nie podniosła głosu. To była po prostu zimna, bezwysiłkowa okrutność owinięta w uśmiech.
Lily zachichotała cicho, tak, że można by to przegapić, jeśli nie słuchać uważnie. Nawet nie oderwała wzroku od ekranu.
„Może Fundacja powinna zainwestować w badania nad niepłodnością” — powiedziała mimochodem. „Moglibyśmy zacząć od własnej rodziny.”
W końcu podniosła wzrok, spojrzała mi prosto w oczy i uśmiechnęła się, jakbyśmy były przyjaciółkami dzielącymi sekret.
„Masz pewność, że jesteś prawdziwą kobietą, Emery?” zapytała. „A może tylko zastępstwem, dopóki nie znajdzie się kolejna?”
Zakręciło mi się w żołądku, poczułam gorąco na karku. Klatka ścisnęła mi się, ale nie zareagowałam. Byłam do tego przyzwyczajona i nauczyłam się, jak to przetrwać. Ale tej nocy bolało wyjątkowo mocno.
Może dlatego, że sala była pełna. Może dlatego, że głupio miałam nadzieję, że ktoś się wstawi. Że Landon to zrobi.
Zwróciłam się do niego, moja ostatnia nadzieja.
Siedział w perfekcyjnie skrojonym smokingu, z głową spuszczoną, kciukami szybko przesuwającymi się po ekranie telefonu. Nawet nie słuchał. Albo słuchał, ale po prostu go to nie obchodziło. Pochyliłam się bliżej, zniżając głos.
„Landon. Proszę.” Po prostu na mnie spójrz, powiedz coś, zauważ to. Broń mnie. Cokolwiek.
Nie podnosząc głowy, odpowiedział: „Nie teraz, Emery. Mam lot za dwie godziny.”
Nie dodał przeprosin, nawet nie mrugnął. To była cała odpowiedź.
Wpatrywałam się w niego, serce waliło mi w piersi, próbując się nie rozsypać. Nie pozwolę innym zobaczyć, jak się łamię. Nie tutaj, nie w ten sposób.
Portia wciąż się uśmiechała, jakby rozmowa była tylko uprzejmością. Potem znów pochyliła się do mnie, jej głos był spokojny, niemal ciepły.
„Zrozumiesz kiedyś” — powiedziała. „Tacy mężczyźni jak Landon nie żenią się z miłości. Żenią się, by budować imperia.”
Jej spojrzenie się wyostrzyło, a głos obniżył się na tyle, by tylko ja słyszała kolejne słowa. „Byłaś po prostu ozdobą, na którą mogliśmy sobie pozwolić.”
Skinęła podbródkiem w stronę końca sali balowej, gdzie Marian Renaldi stała przy scenie. Jej czerwona jedwabna suknia łapała światło jak reflektor, a śmiech niósł się przez salę jak muzyka.
Portia wspominała o niej od tygodni, rzucając aluzje jak okruszki chleba.
„A teraz” — dodała — „szuka kogoś nowego.”
Lily uniosła kieliszek, jej głos był słodki i szyderczy. „Za ulepszenia!”
Kilku gości w pobliżu zachichotało, ich kieliszki z szampanem zadźwięczały, jakby ktoś właśnie wzniosł toast wart świętowania. Flesze fotografów rozświetliły tę chwilę, jakby to była scena z filmu.
Siedziałam tam, z delikatnym uśmiechem, grając swoją rolę. Ale w głębi duszy czułam, jakbym była grzebana pod ciężarem życia, którego już nie poznawałam.
Mr. Remington Got Me Pregnant
75 Rozdziały
75
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101