passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance - Rozdział #7 - autor Moonlight Muse

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

/

Rozdział 7

6. Dwa Pytania

YILEYNA

Szybko odwróciłam wzrok, a moje policzki płonęły, gdy duszkiem dopijałam resztę kawy. Poczułam, że się odsunął, więc szybko odstawiłam kubek i wstałam, starając się nie jęczeć z powodu bólu mięśni. Wysunęłam ręce z koszuli, mocno ją trzymając, gdy ją przekręcałam i wsuwałam ręce z powrotem, zapinając guziki.

Odwróciłam się w jego stronę - siedział z ramionami rozłożonymi na oparciu kanapy, wpatrując się w ogień ze zmarszczonymi w skupieniu brwiami.

"Dzięki za uratowanie mnie," powiedziałam z wdzięcznością, szarpiąc rękawy koszuli i wpatrując się w podłogę. Na pewno wyglądam śmiesznie w tych za dużych spodniach i koszuli. Co teraz?

"Może i nie byłaś na ich poziomie, ale nie powinnaś się przemęczać do tego stopnia, że nie możesz się nawet obronić, szczególnie w odosobnionym miejscu."

"Hmm. Nie sądziłam, że to się stanie. Chciałam tylko potrenować... Brakuje mi znacznie więcej niż tylko umiejętności przemiany," wyszeptałam, bardzo świadoma jego dłoni blisko mojej głowy na oparciu kanapy.

"Naprawdę? Czy może pozwalasz innym tak twierdzić?" Zapytał, przechylając głowę, gdy na mnie patrzył. Jego włosy niemal lśniły miedzianym blaskiem w świetle ognia z kominka.

"To prawda, czyż nie? Nie jestem wystarczająco silna. Mam prawie osiemnaście lat, ale nie przemieniam się..." Spojrzałam w migoczące płomienie, marszcząc brwi. "Już mówią, że mogą mi odebrać rangę."

Spojrzałam w jego piękne oczy, czekając na reakcję, cokolwiek, co powiedziałoby mi, co o tym myśli. Odwrócił wzrok w stronę płomieni na sekundę, zanim jego spojrzenie powróciło do moich oczu.

"Kto ci powiedział?" Zapytał, sprawiając, że mój żołądek się ścisnął.

Więc wiedział. Wiedział, że Alfa chce uczynić go Betą. Nie wiedziałam, dlaczego to tak bardzo bolało. Czego się spodziewałam? Że będzie mu zależało? Że przyjdzie mi powiedzieć?

"Czy to ma znaczenie?" Odparłam, patrząc na swoje kolana, nie mogąc ukryć goryczy w głosie.

"Alfa wspomniał o tym tylko tydzień temu. Nic nie jest przesądzone. Jest jeszcze czas."

Każde słowo było jak cios w brzuch. Łzy, które tłumiłam, zdawały się być na granicy przerwania tamy. Jeszcze czas...

"Jeśli da ci ten tytuł, przyjmiesz go, bo on jest twoim królem," powiedziałam, wymuszając uśmiech. Jego twarz pozostała bez emocji, gdy na mnie patrzył.

"Nikt nie odmawia Alfie."

Tak...

Musiałam się stamtąd wydostać... Nie powinnam tam być. Nie byliśmy przyjaciółmi... tylko dwojgiem ludzi, którzy zawsze byli u boku księżniczki.

"Będę się zbierać. Dziękuję," wyszeptałam, brzmiąc słabiej niż zamierzałam.

"Yileyna..."

Wstałam, lekko się chwiejąc. Moje nogi były jak z ołowiu, a całe ciało bolało od treningu.

"Wracam." Podeszłam do drzwi, wpatrując się w moje buty. Tak po prostu, nazwisko De'Lacor zniknie.

"Nawet prosto nie możesz chodzić." Czułam jego zapach za sobą. Bogini, poruszał się tak cicho.

"Dam sobie radę," odpowiedziałam zimno. "Nikogo nie potrzebuję."

Zdążyłam założyć jeden but, gdy złapał mnie za łokieć, gwałtownie ciągnąc do tyłu. Westchnęłam, prawie się potykając, ale zanim mogłam upaść, przycisnął mnie do ściany.

"Co robisz?" Wysyczałam jadowicie.

"Udowadniam swoje racje. Nie wyjdziesz stąd, dopóki nie będziesz w stanie."

"Nie możesz mnie tu zatrzymać!"

"Nikolai i Kyson są tam na zewnątrz. Jesteś pewna, że chcesz wracać sama w taką pogodę?"

"Nie wiedziałam, że ci zależy," odparowałam.

Przez chwilę patrzył mi w oczy, zanim mnie puścił, pozwalając mi opaść na podłogę.

"Nie zależy. Wynoś się," odpowiedział zimno.

Zrobię dokładnie to.

Założyłam buty słabymi rękami, zdając sobie sprawę, że jeśli wyjdę na deszcz, moja koszula znów stanie się całkowicie przezroczysta. Rozejrzałam się, zanim podeszłam z powrotem do kanapy i podniosłam koc przewieszony przez fotel.

"Zwrócę go."

"Nikt ci go nie pożycza." I z tymi słowami wyrwał go z moich rąk, jego wzrok zatrzymał się na moich piersiach, które poruszały się zdecydowanie za bardzo bez stanika. "Jeśli chcesz wyjść, będziesz musiała tak."

Odwrócił się, rzucając koc na sofę. Wychodziłam, tak czy inaczej. Szarpnęłam drzwi bez słowa i wybiegłam na deszcz, krzyżując ramiona na piersi, gdy natychmiast przemokłam. Nie spojrzałam za siebie, a gdy drzwi się zamknęły, nie przejęłam się tym.

Przyszły Beta... Beta Theon. Świetnie. Wiedziałam, że jestem rozgoryczony, ale to bolało.

Powlokłam się w kierunku zamku. Musiałam porozmawiać z Alfą... Nikolai powiedział, że nie jestem z krwi mojego ojca. Co miał na myśli?

Odczułam ulgę, że nie spotkałam nikogo po drodze do domu, a gdy przemknęłam do zamku, byłam zadowolona, że nie było wokół wielu ludzi poza strażnikami na służbie. Moje ciało było gotowe się poddać, gdy dotarłam do moich kwater. Zaklęłam, zdając sobie sprawę, że mój klucz jest w kieszeni spodni. Spodni, które zostawiłam u Theona, wraz ze stanikiem... Och, Bogini, co teraz?

Spojrzałam w głąb korytarza, kusiło mnie, żeby pójść do Charlene, ale nie była to pora na przeszkadzanie jej. Byłam pewna, że je kolację z rodziną. Zapytam główną Omegę...

Albo po prostu tu poczekam... Czułam się zbyt zmęczona, żeby szukać kogokolwiek, więc zsunęłam się po ścianie i skuliłam w kłębek, mocno oplatając ramionami moje drżące z zimna ciało.

Po prostu trochę odpocznę...

-----

Poczułam, że ktoś mnie podnosi, ale moje oczy odmawiały otwarcia. W zamglonym stanie umysłu miałam wrażenie, że zapach był jakoś znajomy, gdy silne ramiona uniosły mnie z ziemi. Słychać było dźwięk klucza przekręcanego w zamku.

Otwórz oczy, Yileyna...

Nie mogłam. Czułam się jak martwy ciężar, gdy moja głowa opadła do tyłu. Ktokolwiek mnie trzymał, zdawał się tym nie przejmować. Znajomy zapach maminych świeczek z masłem kakaowym wypełnił mój nos. Dom?

Kroki mężczyzny skrzypiały na drewnianej podłodze. Udało mi się lekko uchylić powieki, ale czułam się, jakbym była gdzieś daleko. Nie byłam pewna.... Byłam w swoim domu, tyle mogłam zobaczyć z kąta, pod jakim była przechylona moja głowa. To wszystko, co zobaczyłam, zanim moje oczy znów się zamknęły.

Wstań...

Ale byłam zbyt daleko, by to zrobić. Poczułam, jak kładą mnie na łóżku, moim łóżku. Poczułam palce powoli odgarniające moje włosy. Prawie przypominało to kojący dotyk Mamy... ale było inne. Nie potrafiłam tego wyjaśnić... pocieszające, ale...

A potem usłyszałam zamykające się drzwi, zanim ciemność ponownie przyjęła mnie w swoje objęcia...

-----

"Serio, Yileyno, kto trenuje w zimnie w ten sposób? Jesteśmy wilkołakami, nie nieśmiertelnymi," skarciła Charlene, wskazując oczami, żebym zjadła miskę zupy.

"Wiesz, że nienawidzę zupy."

"Nie nienawidzisz jej, po prostu jej nie lubisz, ale jest dla ciebie dobra. A teraz jedz," zachęcała stanowczo.

Siedziałam w łóżku następnego popołudnia, przespawszy większość dnia, dopóki Charlene nie pojawiła się godzinę temu, waląc w moje drzwi, które były zamknięte, a klucz znalazłam na podłodze.

Theon

To musiał być on. Musiał znaleźć klucz w moich spodniach. Co w ogóle robił, grzebiąc w nich?

Tak czy inaczej, Charlene się pojawiła, żądając wejścia i kazała mi wziąć gorącą kąpiel, która, nie będę kłamać, sprawiła, że poczułam się znacznie lepiej. Ale miska zupy od szefa kuchni nie wyglądała apetycznie. Prawda była taka, że jedyną zupą, jaką jadłam, była zupa Mamy...

Obiecałam jej, że będę jadła tylko jej zupę albo żadną... i jakoś nie mogłam przełknąć miski przede mną.

"Nie jestem głodna, Charl... proszę," błagałam. Spojrzała na mnie z troską w zielonych oczach.

"Co jest, Leyna?" Szepnęła, siadając na moim łóżku i biorąc moje dłonie w swoje. Potrząsnęłam głową, nie chcąc dać się ponieść emocjom.

"Jem tylko zupę Mamy," zdołałam odpowiedzieć, starając się zachować siłę.

"Oh, kochanie." Objęła mnie mocno ramionami, a ja oparłam głowę na jej szczupłym ramieniu, powstrzymując łzy. "Zaraz każę przynieść coś innego."

"Naprawdę nie jestem głodna." Odmówiłam, odsuwając się.

Miałam na sobie dużą, oversizową koszulę, która kiedyś należała do Taty. Uwielbiałam podkradać jego ubrania, bo były takie wygodne, a teraz, gdy go nie było, to było wszystko, co mi po nim zostało. Wspomnienia... całe to miejsce było pełne wspomnień...

Czy będę musiała się wyprowadzić?

"Czy Alfa dziś pracuje?" zapytałam od niechcenia.

"Tata jak zawsze," odpowiedziała.

Może gdy Charlene wyjdzie, pójdę go odwiedzić. Musiałam zapytać, co Nikolai miał na myśli mówiąc, że nie jestem córką Taty...

Lekkie pukanie do drzwi moich kwater dotarło do moich uszu, a Charlene podskoczyła, jej rude włosy podskakiwały wokół niej.

"Otworzę."

Kiwnęłam głową i opadłam z powrotem na poduszkę, rozglądając się po pokoju. Ściany były pomalowane na kremowo, a podłoga była z litego drewna. Wszystkie meble były drewniane, łącznie z łóżkiem. Na ścianach wisiały obrazy, niektóre tylko z cytatami, inne namalowane przez Tatę lub przeze mnie, a kilka przywiozłam z naszych podróży poza Westerfell; jeden z wyprawy poza nasze Królestwo Astalion. Tata

Dwa pary kroków się zbliżały. Szybko pociągnęłam koszulę w dół na uda, gdy Theon i Charlene pojawili się w drzwiach. Charlene trzymała brązową torbę, która wyraźnie zawierała jedzenie.

"Przyniosłeś jedzenie? Nie wiedziałam, że strażnik księżniczki jest też dostawcą," zauważyłam, próbując uspokoić nerwy, które wybuchły we mnie, gdy usiadłam. Wspomnienie tego, co wydarzyło się wczoraj w jego miejscu, było świeże w mojej pamięci.

Nasze spojrzenia się spotkały i przełknęłam ślinę, widząc jak jego wzrok przesuwa się po moich nagich udach, zanim wrócił do moich oczu, a ja uniosłam brew.

"Wygląda na to, że się wyleczyłaś," zauważył, odwracając się i krzyżując ramiona, opierając się o framugę drzwi, gdy Charlene przyniosła torbę.

Przewinęłam oczami, prawie prychnęłam. Moje nogi nie miały siniaków... Nie byłam gotowa powiedzieć Charlene, co się stało, ale chciałam zapytać Theona, czy to on wniósł mnie do środka.

"Dobrze, zjedz kanapkę, jest też szarlotka."

Rozpakowała rzeczy, a ja wzięłam kanapkę, zagubiona w myślach. Musiałam natychmiast porozmawiać z królem.

Gdy Charlene skończyła się nade mną troszczyć, starałam się nie spotykać palącego spojrzenia Theona, gdy tam stał, zanim w końcu zostałam sama. Na szczęście królowa wezwała Charlene na spotkanie z kimś, i oboje wyszli, ale nie zanim palące, pozbawione emocji spojrzenie Theona spotkało się z moim. Ponownie nie mogłam odgadnąć, co działo się w jego umyśle.

Szybko się ubierając, opuściłam moje kwatery czując się zmęczona i wyczerpana. Skutki deszczu i treningu wciąż dawały o sobie znać, a moje mięśnie jęczały przy każdym kroku. Zobaczyłam parę strażników przechodzących obok i zawołałam do nich.

"Przepraszam! Wiecie, gdzie jest Alfa?" zapytałam. Jeden z nich uniósł brew, podczas gdy oczy drugiego nieco złagodniały.

"Oczywiście, kochana, jest na dziedzińcu. Trenował, ale już skończył," odpowiedział.

Zalety więzi umysłowej. To było kolejne, co słyszałam od ludzi. Gdyby miała swojego wilka, mogłaby nas ostrzec przed atakiem.

"Dziękuję," odpowiedziałam uprzejmie, zanim odwróciłam się i pospieszyłam korytarzem. Miałam nadzieję, że Alfa będzie chciał rozmawiać, bo potrzebowałam odpowiedzi.

Dotarłam na dziedziniec i zobaczyłam go siedzącego na schodach, obierającego jabłko. Na kamiennych schodach obok niego stała miska z owocami. Rozejrzałam się, ale wydawał się być sam.

"Czy mogę z tobą porozmawiać, Alfo?" zapytałam.

Kiedyś, jako dziecko, zwracałam się do niego wujku, ale gdy dorosłam, zaczęłam nazywać go Alfą i tak już zostało, tym bardziej teraz, gdy Taty nie było. Ta więź również już nie istniała.

"Jasne, o co chodzi, Yileyno?" Alfa się odwrócił. Jego włosy okalające twarz tylko dodawały mu niebezpiecznego wyglądu, a ja spuściłam głowę przed zejściem na trawę i odwróceniem się w jego stronę. Nóż w jego dłoni był duży i obserwowałam, jak kroi jabłko na plasterki. "Mów." Mrugnęłam i kiwnęłam głową.

"Miałam dwa pytania, Alfo Andresie. Wczoraj, wojownik rangi Epsilon powiedział mi, że... że nie jestem z krwi mojego ojca," zaczęłam. Te słowa bolały nawet gdy je wypowiadałam. Wciąż tak bardzo bolało. Jego twarz się nie zmieniła, gdy jadł plasterek jabłka, przeżuwając go przed włożeniem dwóch kolejnych do ust.

"Plotki. Ludzie chcą rozpowszechniać te plotki, bo nie dorastasz do swojego statusu," odpowiedział.

Fala ulgi zalała mnie, mimo obelgi, która się tam znalazła. Byłam córką mojego ojca. Oczywiście, że byłam! Ale jego następne słowa czułam jak kilka ciosów w brzuch.

"Ale prawda jest taka, że wszystkie plotki skądś się biorą... Nigdy nie widziałem twojej matki w ciąży, więc kto wie dokładnie, skąd pochodzisz? Czy twoja matka nie mogła zajść w ciążę? Czy twój ojciec miał cię z dziwką? To nie ma znaczenia. Zawsze upierał się, że jesteś jego, tak samo jak twoja matka. Czy w to wierzę czy nie, trzymali się tego... ale prawda jest taka, że nie masz żadnej mocy, która pokazałaby, że należysz do rodziny De'Lacor."

Przesuń w górę, aby kontynuować

7. Słowo Ostrzeżenia

YILEYNA

Jego słowa zabolały. Czy sugerował, że chociaż Mama i Tata twierdzili, że jestem ich, krążyły plotki... co oznaczało, że coś w tym było...

Spojrzałam w twarde, pozbawione emocji oczy Alfy, czując się bardzo samotna. Owszem, był naszym Alfą, jego zadaniem było dbanie o swoją watahę, swoje miasto... a jako król, jego obowiązki sięgały znacznie dalej, ale jeśli choć przez chwilę myślałam, że otrzymam od niego współczucie, myliłam się.

"Rozumiem, Alfo, i to prowadzi mnie do drugiego pytania; czy to prawda, że ktoś inny zajmie moje miejsce jako przyszły Beta?" Oparł się na jednej ręce, jedząc pokrojone jabłko i patrząc w niebo.

"Potrzebuję Bety wkrótce. Nie mogę czekać, aż szczenię bez wilka przemieni się, by objąć tę pozycję. Obawiam się, że tak, wybiorę kogoś innego."

Jego oczy ponownie spoczęły na mnie, a ja starałam się pozostać niewzruszona pomimo bólu w piersi. Pochyliłam głowę, próbując wymusić uprzejmy uśmiech.

"Rozumiem, Alfo. Czy dostanę chociaż trochę czasu, żeby udowodnić -"

"Udowodnić co? Nie przemieniłaś się, gdy Will został zabity w twojej obecności. Nie sądzę, by cokolwiek wywołało twoją przemianę." To zabolało. Poczucie winy ogarnęło mnie i wiedziałam, że to moja wina, że zginęli...

"Rozumiem. Czy będę musiała wyprowadzić się z zamku?" Z mojego domu? Domu moich rodziców? To bolało bardziej niż mogłam wyrazić.

Westchnął ciężko, biorąc gruszkę i krojąc ją.

"Usiądź."

Starałam się zachować spokój, siadając na schodach kilka stóp od niego, jeden stopień niżej niż on. Milczał, krojąc gruszkę i obierając kolejne jabłko.

"Wiem, że to miejsce ma dla ciebie wartość sentymentalną, ale to są kwatery Bety. Kiedy on obejmie tę pozycję, możesz przenieść się do innego pokoju w zamku. Nie zostaniesz poproszona o opuszczenie zamku." Przysunął talerz z owocami bliżej mnie, ale nie miałam apetytu. Z szacunku wzięłam plasterek jabłka i ugryzłam.

"Dziękuję za wyjaśnienie, Alfo." Skinęłam głową i wstałam.

Musiałam przestać się nad sobą użalać. Musiałam udowodnić, że jestem wystarczająco dobra, nie dla pozycji Bety, ale dla mojego ojca. Nie mogłam go zawieść.

"To nie jest nic osobistego, Yileyno."

"Oczywiście. Dziękuję raz jeszcze."

Odwróciłam się, opuszczając ciepło dziedzińca. Nagły chłód korytarzy wydawał się bardziej przejmujący niż był w rzeczywistości.

Nic osobistego, tylko prawa i zasady watahy.

W tym wielkim świecie byłam tylko jedną z tysięcy...

-----

Koc ciemności opadł na miasto Westerfell, a z miejsca, gdzie siedziałam na dachu Cytadeli Bogini, najwyższego budynku w mieście, spoglądałam w dół na tętniące życiem ulice oświetlone latarniami. Sprzedawcy wciąż prowadzili ożywiony handel, a nocne stragany były równie pełne jak w ciągu dnia.

Festiwal Bogini Księżyca zbliżał się wielkimi krokami. Chyba wszyscy byli zajęci zakupami na tę okazję. Nie zastanawiałam się jeszcze, co założę. W końcu zwykle Mama zajmowała się moimi ubraniami.

Chociaż większość miasta należała do naszej watahy, mieszkali tu również inni; ludzie, magowie i fae. Będąc środkowym miastem, stolicą, byliśmy domem dla wielu, ale wraz z tym statusem i przywilejem, ryzyko zawsze było większe.

Przeczesałam palcami włosy, gdy powiał ostry wiatr, i skierowałam uwagę w stronę zewnętrznego muru. Mur, który został zniszczony dwa miesiące temu, został odbudowany i wiedziałam, że został wzmocniony. Wciąż nie było wieści o tym, czego chcieli ci renegaci ani jak zachowali tyle zdrowego rozsądku, by myśleć jasno i zaplanować coś takiego. Chyba że, oczywiście, było tak jak plotkowano - że za tym stała większa siła...

Westchnęłam, odwracając wzrok. Patrząc na tętniące życiem ulice poniżej, nikt by nie pomyślał, że straciliśmy tak wielu...

Charlene powiedziała mi wcześniej, że jej trening zaczyna się następnego dnia i że muszę tam być. To dobrze, że będzie trenować ciężej. Wszystko mogło się zdarzyć...

W noc ataku udało jej się wymknąć z miejsca, w którym ją zostawiłam. Wiedziałam, że zrobiła to, żebym nie miała kłopotów. Gdyby ktokolwiek wiedział, że tam była... że prawie naraziłam jej życie...

"Jestem zaskoczony, że nie jesteś na dole w Białej Gołębicy." Głęboki, uwodzicielski głos, który rozpoznałam, dobiegł zza moich pleców.

Serce podskoczyło mi do gardła. Nawet nie słyszałam, jak się zbliża. Moje policzki zapłonęły na jego słowa i uniosłam brew.

"Skąd wiesz, że chodzę do Białej Gołębicy?" odparłam, nawet nie odwracając się, by na niego spojrzeć. Co on tu w ogóle robił? Po tym, co wydarzyło się w jego domu zeszłej nocy, nie sądziłam, że bycie sam na sam z nim było dobrym pomysłem.

"Czyż to nie tam często chodzisz? Najwyraźniej oglądanie darmowego przedstawienia to największa ekscytacja, jaką kiedykolwiek będziesz miała w życiu." Nie mogłam się powstrzymać od odwrócenia się i rzucenia mu miażdżącego spojrzenia.

"Och proszę, mogłabym mieć mężczyznę, gdybym chciała," oświadczyłam.

Wczorajsze wydarzenia powróciły na pierwszy plan mojego umysłu i poczułam, jak żołądek skręca mi się z niesmakiem. Uniósł brew.

"Bardzo w to wątpię." Kpina w jego tonie działała mi na nerwy i w odpowiedzi uniosłam brew.

"A to, że wiesz o moich wizytach w Białej Gołębicy, musi oznaczać, że jesteś tam stałym bywalcem?" Silny przypływ zazdrości pojawił się we mnie, ale przekształciłam swoje rozdrażnienie w spojrzenie, którym go obdarzyłam.

Nie odpowiedział, podchodząc do przodu i opadając na ziemię. Nawet tak prosty ruch z jego strony sprawił, że moje serce podskoczyło. Oparł się o barierkę za sobą, patrząc na mnie. Pojedynczy kosmyk włosów opadł mu na czoło, a w ustach trzymał źdźbło słomy.

Weź mnie teraz...

"Nie muszę iść do domu publicznego, żeby zdobyć kobietę" - odpowiedział, wyrywając mnie z zamyślenia i sprawiając, że zrobiłam minę na to, o czym myślałam.

Spojrzałam na niego. Prawda, nie musiał iść do Omegi... Byłam pewna, że każda kobieta chętnie by go chciała, ale byłam też pewna, że pokochałby też kobiety Omegi... krągłe, delikatne, a jednak silniejsze od ludzi, więc się nie łamią. Mężczyźni i kobiety alike kochali Omegi...

Zmarszczyłam brwi, patrząc przed siebie.

"Po co tu przyszedłeś?"

"Często tu przychodzę. To zbieg okoliczności, że tu jesteś" - odpowiedział chłodno.

Winna

"A może nie" - dodał, przechylając głowę, gdy na mnie patrzył. Jego seksowne oczy sprawiły, że moje serce znów opuściło uderzenie. Bogini, jak ja go nienawidziłam.

"Jest tu ładny widok."

Nie odpowiedział i zapadła cisza. Przemykający wiatr, wilgotna ziemia i migoczące światła mojego rodzinnego miasta wydawały się... odległe... jakbym była outsiderem patrzącym do środka.

"Przeszukałeś moje spodnie, żeby znaleźć klucz do domu?" - zapytałam nagle. Uniósł brew.

"Klucz leżał na podłodze w łazience, więc pomyślałem, że go podrzucę, skoro ledwo mogłaś chodzić. Dość głupie ze strony kogoś, kto prawie został zgwałcony, zasnąć w pustym korytarzu."

Zgwałcona

"Strażnicy robią obchody..." Spojrzał na mnie wymownie, a ja urwałam. To strażnicy próbowali mnie zgwałcić. "Nie pomyślałam."

"Nie jesteś już dzieckiem, i chociaż nie powinnaś ufać niczemu, co mówię czy robię, zaufaj mi, gdy mówię, że wielu mężczyzn ma na ciebie oko."

Moje serce waliło, gdy nasze spojrzenia się spotkały, szare kontra bursztynowe. Mówią, że oczy są bramą do duszy, jednak tak jak on sam, jego oczy kryły tajemnicę. Taką, której nawet ja nie mogłam przeniknąć...

"Zaprzeczasz własnym słowom" - zauważyłam, wstając i starając się nie skrzywić z bólu w ciele.

"Ostrzegłem cię. Reszta zależy od ciebie." Starałam się nie skupiać na brzmieniu jego głosu. Bogini, co się ze mną działo?

"Bo mojego ojca nie ma, więc teraz jestem łatwym łupem? Wow, jak miło. Chyba zapominasz, że nie jestem nawet godna bycia Betą. Nie ma nic korzystnego w próbie zdobycia mnie" - stwierdziłam, patrząc na miasto, zanim odwróciłam się, by odejść.

Wydałam z siebie zduszony okrzyk, gdy złapał mnie za ramię, gwałtownie obrócił i przycisnął do barierki, o którą opierał się jeszcze chwilę wcześniej.

"To nie jest żart. Dorośnij, Yileyno, i przestań zachowywać się jak dziecko" - warknął, sprawiając, że moje serce zabiło mocniej. Jego dłoń owinęła się wokół mojej szyi, gdy wyrzucił źdźbło słomy, które miał w ustach.

"Słucham?"

"To nie ma nic wspólnego z tym, że jesteś De'Lacor. To twoja fizyczność jest tematem pieprzonej rozmowy w mieście. Dalej zachowuj się tak jak teraz, a wpadniesz w większe kłopoty, niż będziesz w stanie udźwignąć."

Moje serce waliło ze zdenerwowania, ale jednocześnie... dreszcze przyjemności, które przeszły przeze mnie na jego bliskość i sposób, w jaki jego dłoń oplatała moją szyję, wysłały ostre ukłucie pożądania do mojego wnętrza. Jego klatka piersiowa prawie muskała moją, ale to gniew w jego oczach oczyścił mój umysł.

"Nie zachowuję się jak cokolwiek."

"Lekkomyślna i głupia."

Fala bólu przepłynęła przeze mnie i zmarszczyłam brwi. Czy byłam głupia?

"Nic o mnie nie wiesz, Theon, więc po prostu daj mi spokój" - odparłam zimno, próbując wyrwać jego dłoń z mojej szyi, ale tylko zacieśnił uchwyt.

"W takim razie użyj tej swojej zadziornej postawy, żeby się uwolnić, skoro jesteś wystarczająco silna, by sobie poradzić" - odpowiedział ochryple, wyzywający błysk w jego oczach tylko sprawił, że spojrzałam na niego gniewnie.

Zacisnęłam szczękę, gotowa podnieść nogę i uderzyć go tam, gdzie słońce nie dociera, ale jakby wiedział, o czym myślę. Rozdzielił moje nogi siłą, umieszczając swoje kolano między moimi udami, unieruchamiając moją lewą nogę między swoimi. Moja klatka piersiowa unosiła się, gdy walczyłam, by się uwolnić, starając się nie skupiać na tym, jak jego ciało czuło się przy moim.

"Theon, to że uratowałeś mnie raz, nie daje ci prawa nazywać mnie głupią czy lekkomyślną" - syknęłam.

Musiał mnie puścić, zanim moje podniecenie zaperfumuje powietrze i odkryje, jak bardzo byłam pobudzona.

"Stwierdzam fakty. Następnym razem może po prostu stanę z boku i będę patrzeć. Wygląda na to, że i tak nie przejmujesz się tym, co się dzieje."

"Dlaczego, do cholery, tak się denerwujesz?" - krzyknęłam ze złością.

Puścił mnie gwałtownie i upadłam na kolana. Zacisnął szczękę, patrząc na mnie z góry.

"Żałosne."

Odszedł, zostawiając mnie samą na dachu. Wpatrywałam się w ziemię przed sobą.

Głupia, żałosna, lekkomyślna, bezużyteczna. Lista na pewno rosła.

Potarłam szyję, wiedząc, że jego uchwyt zostawi siniak.

Musiałam pamiętać, że nie byłam już córką Bety. Byłam tylko Yileyną i musiałam dorosnąć. Może miał rację... może byłam niedojrzała...

Wstałam i zeszłam na dół, decydując, że muszę wrócić do domu. Może był czas, żebym zaczęła szukać innego miejsca do zamieszkania. Nie przyjmę litości i nie zostanę w zamku. Odejdę, zanim mi każą.

Theon miał rację. Musiałam dorosnąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

My Alpha's Betrayal: Burning in the Flames of his Vengeance

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa