Perspektywa Elony
Złote promienie popołudniowego słońca filtrowały przez wysokie drzewa otaczające ulicę, gdy szłam znaną ścieżką do domu Crislynn. Crislynn jest moją najlepszą przyjaciółką od szóstego roku życia. Mieszkamy na tej samej ulicy, a ona wraz z rodziną przyjęła mnie serdecznie, kiedy razem z tatą przeprowadziliśmy się tutaj lata temu. To była luksusowa dzielnica, ale lśniące fasady rezydencji nie dorównywały marzeniom, które w nas się rodziły. Z bijącym sercem podchodziłam do znanego domu o eleganckiej architekturze i zadbanym ogrodzie. Uniosłam rękę, by zapukać do drzwi, a w brzuchu poczułam motyle.
Drzwi otworzyły się i stanęła w nich Crislynn, jej kasztanowe włosy opadały falami na ramiona. Jasnozielone oczy błyszczały figlarnie, gdy uśmiechała się do mnie szeroko. "Elona, jesteś punktualna jak zawsze. Wchodź!"
Usiadłyśmy w kuchni. Zajęłam miejsce na stołku przy blacie, podczas gdy Crislynn nalała nam soku winogronowego. Jesteśmy w ostatnim roku liceum. Przed nami nowy rozdział życia, który zacznie się już w przyszłym roku. "Tata wyszedł na jakieś spotkania, więc się nudziłam" – powiedziałam, kiedy postawiła przede mną szklankę. Mój tata zajmuje się nieruchomościami, ale zawsze doceniam czas, który mi poświęca. Nasza relacja ojciec/córka jest wyjątkowa i nie chcę jej nigdy stracić.
"Przeglądałam oferty uczelni, na które mogłabym aplikować" – powiedziała, odkładając sok do lodówki, po czym odwróciła się do mnie. "Bardzo trudno jest wybrać odpowiednią uczelnię. Dziennikarstwo to moje marzenie, ale nie chcę zostawiać tutaj taty. Martwię się o niego" – dodała z nutą zmartwienia.
Było mi jej żal, ona też była bardzo związana ze swoim ojcem. Gdy się tu przeprowadziłam, miałam okazję poznać jej mamę, Estelle. Crislynn przypominała mamę, ale miała te przeszywające niebieskie oczy po ojcu. Jej mama zmarła trzy lata temu i dla nich obojga to był trudny czas. Moja mama zmarła, gdy miałam pięć lat i wtedy nie chciałam nawet o tym myśleć, bo przecież to ja miałam pocieszać moją najlepszą przyjaciółkę.
"Jestem pewna, że chciałby, abyś żyła pełnią życia i dobrze się bawiła" – uśmiechnęłam się do niej blado.
"Widzisz przecież, jak zakopuje się w pracy, a ja nawet sugerowałabym, żeby znowu zaczął się umawiać, ale bardzo w to wątpię" – westchnęła ciężko.
"To w końcu jego wybór" – upiłam łyk soku. Muszę przyznać, że mam drobne zauroczenie panem Cranem, ale nie na tyle, żebym chciała cokolwiek z tym zrobić.
"Chyba masz rację" – powiedziała.
"Zastanawiam się nad czymś, co mogłabym obrać jako potencjalną ścieżkę zawodową" – powiedziałam, trzymając dłoń na szklance.
"No powiedz w końcu!" – Crislynn zawsze była ciekawa wszystkiego.
Uśmiechnęłam się nerwowo. "Ostatnio dużo myślę o przyszłości. Chciałabym spróbować swoich sił w modelingu."
Oczy Crislynn rozszerzyły się ze zdziwienia i ekscytacji. "Wow, Elono!" Była zaskoczona. "Masz urodę i pewność siebie, nie mam wątpliwości. Ale wciąż jesteś trochę nieśmiała."
Nie mogłam powstrzymać rumieńca. "Dzięki, Crislynn. Po prostu ostatnio sporo czytałam o agencjach i rozmawiałam z ludźmi, naprawdę wierzę, że mogłabym się sprawdzić. Przecież nigdy się nie dowiem, jeśli nie spróbuję, a może wtedy ta nieśmiałość zniknie. Wciąż się zastanawiam, ale póki co proszę, nie mów nikomu, dopóki nie zdecyduję i nie porozmawiam z tatą o tym."
Uśmiech Crislynn poszerzył się jeszcze bardziej. "Obiecuję, nikomu nie powiem. W ogóle nie wątpię, że będziesz wspaniała, Elono. I będę ci kibicować na każdym kroku."
"To dla mnie bardzo ważne i wiesz, że ja zrobiłabym to samo dla ciebie" – uśmiechnęłam się.
"Jasne, jasne. Teraz tylko trzeba namówić mojego tatę, żeby znowu zaczął się umawiać" – powiedziała. Usłyszałyśmy, jak drzwi wejściowe się otwierają i zamykają, i już wiedziałam, kto to. Moje serce zaczęło walić w piersi z powodu nagłego uczucia nerwów i ekscytacji.
Nagle zesztywniałam, gdy usłyszałam za sobą głos pana Crane’a: "Dobry wieczór, dziewczyny" – powiedział, a Crislynn uśmiechnęła się do niego ponad moim ramieniem.
"Cześć, tato. Wróciłeś wyjątkowo wcześnie" – powiedziała. Pan Crane pojawił się obok mnie, a ja kątem oka go dostrzegłam. Był niezaprzeczalnie przystojny, o ostrych rysach i charyzmie, która zdawała się emanować bez wysiłku. Sprawiał wrażenie osoby przyzwyczajonej do bycia w centrum uwagi, nawet w swoim domu.
"Jak się masz, Elono?" Spojrzał na mnie tymi przenikliwymi, leśnozielonymi oczami, które czasem śnią mi się po nocach. Odchrząknęłam.
"Dobrze, panie Crane" – uśmiechnęłam się i spuściłam wzrok na szklankę. Poczułam, jak rumieniec rozlewa się na moich policzkach. Nigdy wcześniej nie czułam tego w ten sposób.
"Miło to słyszeć" – odpowiedział, a jego głos był bardzo aksamitny. "Czy już badałyście, na które uczelnie chcecie aplikować?" – zapytał Crislynn, podchodząc do szafki i sięgając po szklankę z najwyższej półki. Mimo garnituru od Armaniego w czarnym kolorze, widać było jego szczupłe, wysportowane ciało. To mi wcale nie pomagało.
"Tak, przeglądałam oferty, ale mamy też pracę domową. Musimy napisać esej. Czy Elona może zostać na kolację? Jej tata jest na spotkaniach, a dziś piątkowy wieczór. Mogę zamówić pizzę" – powiedziała.
Kiedy ponownie napotkałam wzrok pana Crane’a, popijał wodę ze szklanki, intensywnie mi się przyglądając, aż w końcu przestał pić. "Nie mam nic przeciwko, w międzyczasie muszę nadrobić trochę pracy w gabinecie" – odparł, po czym odwrócił się, odstawił pustą szklankę do zlewu i wyszedł.
Moje serce waliło szybciej i po raz pierwszy naprawdę zobaczyłam go nie tylko jako ojca Crislynn, ale jako mężczyznę. Gdy przez ułamek sekundy nasze spojrzenia się spotkały, zrozumiałam nagle, że moje drobne zauroczenie nim to coś znacznie więcej.
To uczucie mnie przytłoczyło i nie mogłam dłużej zaprzeczać przyciąganiu, jakie czułam do pana Crane’a. Sposób, w jaki się poruszał, głębia jego głosu i hipnotyzujące zielone oczy sprawiały, że trudno było mi się na czymkolwiek skupić. Nie mogłam uwierzyć, że siedzę w jego domu, mając zjeść kolację z moją najlepszą przyjaciółką i jej niesamowicie czarującym ojcem. Moje emocje były w rozsypce, gdy próbowałam poukładać sobie w głowie to nagłe, trochę zakazane zauroczenie.
Nie mogłam przestać odtwarzać w myślach każdej chwili, każdego słowa i każdego spojrzenia, które między nami padły. Jakby ktoś przełączył we mnie jakiś przełącznik i nagle poczułam się do niego nieodparcie przyciągana, znacznie bardziej, niż kiedykolwiek przypuszczałam.
Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek zobaczy we mnie kogoś więcej niż tylko przyjaciółkę Crislynn. Czy zwróciłby uwagę na to, jak szybko bije mi serce, kiedy jest blisko, albo na rumieńce, gdy się do mnie odzywa? Moje zauroczenie było jak sekret, który noszę głęboko w sercu, wychylający się tylko czasem w ukradkowych spojrzeniach i wstrzymanym oddechu.
Ale wiedziałam, że to uczucie to nierealne marzenie. Różnica wieku, rodzinne uwarunkowania i mój szacunek do ojca Crislynn — wszystko to tworzyło barierę nie do pokonania. To była bolesna świadomość, która często pozostawiała mnie w stanie wewnętrznego rozdarcia.
Próbowałam skupić się na innych aspektach mojego życia, jak aspiracje związane z modelingiem czy nadchodząca matura, ale obecność pana Crane’a wciąż zaprzątała mi myśli. Jakby zajmował szczególne miejsce w moim sercu, którego nie da się tak łatwo opróżnić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Elony
Nie mogłam wyrzucić z głowy tego spojrzenia pana Crane’a. To spojrzenie jest teraz wyryte w mojej pamięci. Takie, które sprawiło, że moje serce biło szybciej, że poczułam do niego jeszcze więcej, pogłębiając moją fascynację nim. To było niedobre i wiem, że tak jest, bo jestem młoda i jestem najlepszą przyjaciółką jego córki. Jestem pewna, że on nic do mnie nie czuje, ale to spojrzenie dawało mi zupełnie inne odczucia.
Zostaję na kolacji i będziemy tylko we troje. Może powinnam wrócić do domu, kiedy skończymy zadanie domowe. Crislynn i ja siedziałyśmy w salonie, z otwartymi książkami od angielskiego. Siedziałyśmy na dywanie, który leżał na podłodze. Ze stolika kawowego usunięto wszystko, co na nim było, żebyśmy mogły tutaj odrabiać lekcje. Zawsze to salon, kuchnia, pokój Crislynn, gabinet jej taty albo mój dom – tam odrabiamy zadania. Ona świetnie radziła sobie z twórczym pisaniem, wszystko płynęło jej z głowy z łatwością. Ja nie byłam aż tak kreatywna. Wolałam bardziej praktyczne podejście.
Patrzyłam na pustą kartkę, stukając w nią długopisem. Nie miałam pojęcia, o czym pisać. Instrukcje były jasne: napisać opowiadanie na tysiąc słów. Nie chciałam, żeby to było wymuszone. Spojrzałam na Crislynn, która już pisała w najlepsze. Westchnęłam ciężko i znów spojrzałam na pustą kartkę.
Jedyny temat, na jaki mogę napisać, to pan Crane. Nikt się nie dowie, bo mogę nie podawać jego imienia. Nawet Crislynn się nie domyśli. To wypracowanie ma nam pomóc z ocenami... i zaczęłam pisać o nim. Kiedy przelewałam emocje na papier, Crislynn skończyła wcześniej ode mnie. „Skończyłam. Pisałam o mojej mamie” – powiedziała, a ja spojrzałam na nią ze współczuciem. Była bardzo związana z Estelle. W jej oczach pojawiła się nutka smutku.
„Pisanie czasami pomaga” – powiedziałam jej, a jej spojrzenie stężało.
„Tak, to pierwszy raz, kiedy o niej piszę. Chociaż mówię, że wszystko ze mną w porządku, trzymam te uczucia w sobie i nie mówię nawet tacie, bo wiem, że tęskni za mamą i wciąż po niej rozpacza, nawet po trzech latach. Kim ja jestem, żeby mówić mu, żeby zaczął się z kimś spotykać? To byłoby nie w porządku i nie zamierzam go zmuszać, by tak szybko się otrząsnął. Niech robi to w swoim tempie” – powiedziała i otarła samotną łzę, która spłynęła jej po policzku.
„Dlatego mój tata też nie spotykał się z nikim od lat – bo każdy przeżywa to inaczej. Niektórzy potrzebują więcej czasu. Ojcowie nas obojga kochali i stracili swoje bratnie dusze. Mam nadzieję, że kiedyś obie zaznamy takiej miłości, jaką oni dzielili ze swoimi żonami. Prawdziwej. Będzie dobrze, ale jej nie zapomnisz – i on też nie” – powiedziałam.
„Obyśmy kiedyś w końcu przeszły przez ten ból” – uśmiechnęła się. „W każdym razie, muszę zamówić pizzę” – wstała i poszła do kuchni.
Oparłam się o brzeg sofy, nogi skrzyżowane, wciąż trzymając długopis w ręce. „O czym jest wypracowanie?” Serce mi podskoczyło w piersi, gdy podskoczyłam i spojrzałam w bok, kiedy pan Crane obszedł sofę za mną. Spojrzał na mnie, bez kamizelki i marynarki, został mu tylko biały rozpięty pod szyją koszulowy top. Koszula była wpuszczona w czarne spodnie od garnituru.
Znów spojrzał na mnie tymi leśnozielonymi oczami. „Um... piszemy wypracowanie, temat może być dowolny. To wpływa na nasze oceny” – odpowiedziałam, starając się brzmieć swobodnie.
Teraz stał blisko mnie, a kiedy spojrzałam w górę, mój wzrok padł wprost na jego krocze. Wypukłość była wyraźna, więc szybko odwróciłam wzrok na swoje wypracowanie. „Jaki temat wybrałaś?” – zapytał.
„Wybrałam napisać krótką opowieść.”
„O czym ona jest?” – zapytał.
„O dziewczynie, która zakochuje się w kimś i marzy, by kiedyś być z nim” – spojrzałam na niego, omijając tym razem jego wypukłość. Już patrzył na mnie z uśmieszkiem. Nie wiem, co to mogło oznaczać.
„Tak trzymaj, a wtedy możesz osiągnąć wszystko” – powiedział i przeszedł naokoło stolika kawowego. Stanął przede mną. Spojrzałam na niego, gdy skrzyżował ramiona na piersi, i zobaczyłam, na co patrzy.
Czytał wypracowanie Crislynn. Tym razem moje serce zwolniło, bo to był delikatny temat... jego zmarła żona. Spojrzałam na niego, gdy czytał. Widziałam, jak zmienia się wyraz jego twarzy. Zarysował się na niej ból. Serce mi pękło dla niego i dla mojej przyjaciółki. Jego żona zginęła w tragicznym wypadku samochodowym. Była burzliwa noc. Straciła panowanie na śliskiej drodze, zderzyła się z nadjeżdżającym autem i kiedy pan Crane dotarł na miejsce, ona jeszcze żyła, ale wykrwawiała się. Umarła.
Był zdruzgotany na jej pogrzebie, a wszystko to było rozdzierające serce, bo ta rodzina była zbudowana na miłości. Rozumiem, dlaczego pan Crane nie chce się z nikim umawiać. To była miłość jego życia. Przez trzy miesiące po tym ich nie widywałam, ale z Crislynn ciągle pisałyśmy do siebie. Chciałam dać im przestrzeń do żałoby. Pisała mi tylko, że słyszy, jak tata szlocha w nocy, i to ją zasmucało, nie wiedziała, co zrobić.
Z czasem było lepiej, ale nie na tyle, by całkowicie się wyleczyć i ruszyć dalej. Obserwowałam pana Crane’a, jak czyta wypracowanie Crislynn. Widziałam, jak coraz bardziej widać na jego twarzy rozpacz. Maska powoli opadała, zapominał, że tu jestem.
„Zadzwoniłam po pizzę, umieram z głodu” – pan Crane oderwał wzrok od wypracowania i zrobił krok w bok, spoglądając na córkę. Starał się opanować i upewnić, że maska wraca na miejsce. Spojrzał na mnie, gdy Crislynn pakowała swoje rzeczy, ból wciąż malował się na jego twarzy. Wiedział, że widziałam, jak jego maska opadła, a potem odszedł do kuchni bez słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować