
Opis
Elona stoi u progu nowego rozdzialu - jej ostatniego roku liceum. Marzy o tym, by zostac modelka. Jednak pod pewna siebie powierzchnia skrywa sekretne zauroczenie kims nieoczekiwanym - panem Crane'em, ojcem swojej najlepszej przyjaciolki. Trzy lata temu, po tragicznej smierci zony, pan Crane - bolesnie przystojny mezczyzna - pozostal jako zapracowany miliarder, symbol zarowno sukcesu, jak i niewypowiedzianego bolu. Jego swiat przecina sie ze swiatem Elony przez jej najlepsza przyjaciolke, wspolna ulice oraz przyjazn z jej ojcem. Pewnego przelomowego dnia, jedno nieuwazne przesuniecie kciuka zmienia wszystko. Elona przypadkowo wysyla panu Crane'owi serie odwaznych zdjec, przeznaczonych dla swojej najlepszej przyjaciolki. Gdy on siedzi przy stole w sali konferencyjnej, otrzymuje te niespodziewane obrazy. Jego wzrok zatrzymuje sie na ekranie - musi podjac decyzje. Czy skonfrontuje sie z przypadkowa wiadomoscia, ryzykujac krucha przyjazn i byc moze rozpalajac emocje, ktorych zadne z nich sie nie spodziewalo? A moze zmierzy sie ze swoimi pragnieniami w milczeniu, szukajac sposobu na poruszanie sie po tej niezbadanej ziemi, nie burzac zycia innych wokol siebie?
Rozdział 1
Nov 14, 2026
Perspektywa Elony
Złote promienie popołudniowego słońca filtrowały przez wysokie drzewa otaczające ulicę, gdy szłam znaną ścieżką do domu Crislynn. Crislynn jest moją najlepszą przyjaciółką od szóstego roku życia. Mieszkamy na tej samej ulicy, a ona wraz z rodziną przyjęła mnie serdecznie, kiedy razem z tatą przeprowadziliśmy się tutaj lata temu. To była luksusowa dzielnica, ale lśniące fasady rezydencji nie dorównywały marzeniom, które w nas się rodziły. Z bijącym sercem podchodziłam do znanego domu o eleganckiej architekturze i zadbanym ogrodzie. Uniosłam rękę, by zapukać do drzwi, a w brzuchu poczułam motyle.
Drzwi otworzyły się i stanęła w nich Crislynn, jej kasztanowe włosy opadały falami na ramiona. Jasnozielone oczy błyszczały figlarnie, gdy uśmiechała się do mnie szeroko. "Elona, jesteś punktualna jak zawsze. Wchodź!"
Usiadłyśmy w kuchni. Zajęłam miejsce na stołku przy blacie, podczas gdy Crislynn nalała nam soku winogronowego. Jesteśmy w ostatnim roku liceum. Przed nami nowy rozdział życia, który zacznie się już w przyszłym roku. "Tata wyszedł na jakieś spotkania, więc się nudziłam" – powiedziałam, kiedy postawiła przede mną szklankę. Mój tata zajmuje się nieruchomościami, ale zawsze doceniam czas, który mi poświęca. Nasza relacja ojciec/córka jest wyjątkowa i nie chcę jej nigdy stracić.
"Przeglądałam oferty uczelni, na które mogłabym aplikować" – powiedziała, odkładając sok do lodówki, po czym odwróciła się do mnie. "Bardzo trudno jest wybrać odpowiednią uczelnię. Dziennikarstwo to moje marzenie, ale nie chcę zostawiać tutaj taty. Martwię się o niego" – dodała z nutą zmartwienia.
Było mi jej żal, ona też była bardzo związana ze swoim ojcem. Gdy się tu przeprowadziłam, miałam okazję poznać jej mamę, Estelle. Crislynn przypominała mamę, ale miała te przeszywające niebieskie oczy po ojcu. Jej mama zmarła trzy lata temu i dla nich obojga to był trudny czas. Moja mama zmarła, gdy miałam pięć lat i wtedy nie chciałam nawet o tym myśleć, bo przecież to ja miałam pocieszać moją najlepszą przyjaciółkę.
"Jestem pewna, że chciałby, abyś żyła pełnią życia i dobrze się bawiła" – uśmiechnęłam się do niej blado.
"Widzisz przecież, jak zakopuje się w pracy, a ja nawet sugerowałabym, żeby znowu zaczął się umawiać, ale bardzo w to wątpię" – westchnęła ciężko.
"To w końcu jego wybór" – upiłam łyk soku. Muszę przyznać, że mam drobne zauroczenie panem Cranem, ale nie na tyle, żebym chciała cokolwiek z tym zrobić.
"Chyba masz rację" – powiedziała.
"Zastanawiam się nad czymś, co mogłabym obrać jako potencjalną ścieżkę zawodową" – powiedziałam, trzymając dłoń na szklance.
"No powiedz w końcu!" – Crislynn zawsze była ciekawa wszystkiego.
Uśmiechnęłam się nerwowo. "Ostatnio dużo myślę o przyszłości. Chciałabym spróbować swoich sił w modelingu."
Oczy Crislynn rozszerzyły się ze zdziwienia i ekscytacji. "Wow, Elono!" Była zaskoczona. "Masz urodę i pewność siebie, nie mam wątpliwości. Ale wciąż jesteś trochę nieśmiała."
Nie mogłam powstrzymać rumieńca. "Dzięki, Crislynn. Po prostu ostatnio sporo czytałam o agencjach i rozmawiałam z ludźmi, naprawdę wierzę, że mogłabym się sprawdzić. Przecież nigdy się nie dowiem, jeśli nie spróbuję, a może wtedy ta nieśmiałość zniknie. Wciąż się zastanawiam, ale póki co proszę, nie mów nikomu, dopóki nie zdecyduję i nie porozmawiam z tatą o tym."
Uśmiech Crislynn poszerzył się jeszcze bardziej. "Obiecuję, nikomu nie powiem. W ogóle nie wątpię, że będziesz wspaniała, Elono. I będę ci kibicować na każdym kroku."
"To dla mnie bardzo ważne i wiesz, że ja zrobiłabym to samo dla ciebie" – uśmiechnęłam się.
"Jasne, jasne. Teraz tylko trzeba namówić mojego tatę, żeby znowu zaczął się umawiać" – powiedziała. Usłyszałyśmy, jak drzwi wejściowe się otwierają i zamykają, i już wiedziałam, kto to. Moje serce zaczęło walić w piersi z powodu nagłego uczucia nerwów i ekscytacji.
Nagle zesztywniałam, gdy usłyszałam za sobą głos pana Crane’a: "Dobry wieczór, dziewczyny" – powiedział, a Crislynn uśmiechnęła się do niego ponad moim ramieniem.
"Cześć, tato. Wróciłeś wyjątkowo wcześnie" – powiedziała. Pan Crane pojawił się obok mnie, a ja kątem oka go dostrzegłam. Był niezaprzeczalnie przystojny, o ostrych rysach i charyzmie, która zdawała się emanować bez wysiłku. Sprawiał wrażenie osoby przyzwyczajonej do bycia w centrum uwagi, nawet w swoim domu.
"Jak się masz, Elono?" Spojrzał na mnie tymi przenikliwymi, leśnozielonymi oczami, które czasem śnią mi się po nocach. Odchrząknęłam.
"Dobrze, panie Crane" – uśmiechnęłam się i spuściłam wzrok na szklankę. Poczułam, jak rumieniec rozlewa się na moich policzkach. Nigdy wcześniej nie czułam tego w ten sposób.
"Miło to słyszeć" – odpowiedział, a jego głos był bardzo aksamitny. "Czy już badałyście, na które uczelnie chcecie aplikować?" – zapytał Crislynn, podchodząc do szafki i sięgając po szklankę z najwyższej półki. Mimo garnituru od Armaniego w czarnym kolorze, widać było jego szczupłe, wysportowane ciało. To mi wcale nie pomagało.
"Tak, przeglądałam oferty, ale mamy też pracę domową. Musimy napisać esej. Czy Elona może zostać na kolację? Jej tata jest na spotkaniach, a dziś piątkowy wieczór. Mogę zamówić pizzę" – powiedziała.
Kiedy ponownie napotkałam wzrok pana Crane’a, popijał wodę ze szklanki, intensywnie mi się przyglądając, aż w końcu przestał pić. "Nie mam nic przeciwko, w międzyczasie muszę nadrobić trochę pracy w gabinecie" – odparł, po czym odwrócił się, odstawił pustą szklankę do zlewu i wyszedł.
Moje serce waliło szybciej i po raz pierwszy naprawdę zobaczyłam go nie tylko jako ojca Crislynn, ale jako mężczyznę. Gdy przez ułamek sekundy nasze spojrzenia się spotkały, zrozumiałam nagle, że moje drobne zauroczenie nim to coś znacznie więcej.
To uczucie mnie przytłoczyło i nie mogłam dłużej zaprzeczać przyciąganiu, jakie czułam do pana Crane’a. Sposób, w jaki się poruszał, głębia jego głosu i hipnotyzujące zielone oczy sprawiały, że trudno było mi się na czymkolwiek skupić. Nie mogłam uwierzyć, że siedzę w jego domu, mając zjeść kolację z moją najlepszą przyjaciółką i jej niesamowicie czarującym ojcem. Moje emocje były w rozsypce, gdy próbowałam poukładać sobie w głowie to nagłe, trochę zakazane zauroczenie.
Nie mogłam przestać odtwarzać w myślach każdej chwili, każdego słowa i każdego spojrzenia, które między nami padły. Jakby ktoś przełączył we mnie jakiś przełącznik i nagle poczułam się do niego nieodparcie przyciągana, znacznie bardziej, niż kiedykolwiek przypuszczałam.
Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek zobaczy we mnie kogoś więcej niż tylko przyjaciółkę Crislynn. Czy zwróciłby uwagę na to, jak szybko bije mi serce, kiedy jest blisko, albo na rumieńce, gdy się do mnie odzywa? Moje zauroczenie było jak sekret, który noszę głęboko w sercu, wychylający się tylko czasem w ukradkowych spojrzeniach i wstrzymanym oddechu.
Ale wiedziałam, że to uczucie to nierealne marzenie. Różnica wieku, rodzinne uwarunkowania i mój szacunek do ojca Crislynn — wszystko to tworzyło barierę nie do pokonania. To była bolesna świadomość, która często pozostawiała mnie w stanie wewnętrznego rozdarcia.
Próbowałam skupić się na innych aspektach mojego życia, jak aspiracje związane z modelingiem czy nadchodząca matura, ale obecność pana Crane’a wciąż zaprzątała mi myśli. Jakby zajmował szczególne miejsce w moim sercu, którego nie da się tak łatwo opróżnić.

My Best Friend's Dad
161 Rozdziały
161
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101