POV Elony
Nie mogłam wyrzucić z głowy tego spojrzenia pana Crane’a. To spojrzenie jest teraz wyryte w mojej pamięci. Takie, które sprawiło, że moje serce biło szybciej, że poczułam do niego jeszcze więcej, pogłębiając moją fascynację nim. To było niedobre i wiem, że tak jest, bo jestem młoda i jestem najlepszą przyjaciółką jego córki. Jestem pewna, że on nic do mnie nie czuje, ale to spojrzenie dawało mi zupełnie inne odczucia.
Zostaję na kolacji i będziemy tylko we troje. Może powinnam wrócić do domu, kiedy skończymy zadanie domowe. Crislynn i ja siedziałyśmy w salonie, z otwartymi książkami od angielskiego. Siedziałyśmy na dywanie, który leżał na podłodze. Ze stolika kawowego usunięto wszystko, co na nim było, żebyśmy mogły tutaj odrabiać lekcje. Zawsze to salon, kuchnia, pokój Crislynn, gabinet jej taty albo mój dom – tam odrabiamy zadania. Ona świetnie radziła sobie z twórczym pisaniem, wszystko płynęło jej z głowy z łatwością. Ja nie byłam aż tak kreatywna. Wolałam bardziej praktyczne podejście.
Patrzyłam na pustą kartkę, stukając w nią długopisem. Nie miałam pojęcia, o czym pisać. Instrukcje były jasne: napisać opowiadanie na tysiąc słów. Nie chciałam, żeby to było wymuszone. Spojrzałam na Crislynn, która już pisała w najlepsze. Westchnęłam ciężko i znów spojrzałam na pustą kartkę.
Jedyny temat, na jaki mogę napisać, to pan Crane. Nikt się nie dowie, bo mogę nie podawać jego imienia. Nawet Crislynn się nie domyśli. To wypracowanie ma nam pomóc z ocenami... i zaczęłam pisać o nim. Kiedy przelewałam emocje na papier, Crislynn skończyła wcześniej ode mnie. „Skończyłam. Pisałam o mojej mamie” – powiedziała, a ja spojrzałam na nią ze współczuciem. Była bardzo związana z Estelle. W jej oczach pojawiła się nutka smutku.
„Pisanie czasami pomaga” – powiedziałam jej, a jej spojrzenie stężało.
„Tak, to pierwszy raz, kiedy o niej piszę. Chociaż mówię, że wszystko ze mną w porządku, trzymam te uczucia w sobie i nie mówię nawet tacie, bo wiem, że tęskni za mamą i wciąż po niej rozpacza, nawet po trzech latach. Kim ja jestem, żeby mówić mu, żeby zaczął się z kimś spotykać? To byłoby nie w porządku i nie zamierzam go zmuszać, by tak szybko się otrząsnął. Niech robi to w swoim tempie” – powiedziała i otarła samotną łzę, która spłynęła jej po policzku.
„Dlatego mój tata też nie spotykał się z nikim od lat – bo każdy przeżywa to inaczej. Niektórzy potrzebują więcej czasu. Ojcowie nas obojga kochali i stracili swoje bratnie dusze. Mam nadzieję, że kiedyś obie zaznamy takiej miłości, jaką oni dzielili ze swoimi żonami. Prawdziwej. Będzie dobrze, ale jej nie zapomnisz – i on też nie” – powiedziałam.
„Obyśmy kiedyś w końcu przeszły przez ten ból” – uśmiechnęła się. „W każdym razie, muszę zamówić pizzę” – wstała i poszła do kuchni.
Oparłam się o brzeg sofy, nogi skrzyżowane, wciąż trzymając długopis w ręce. „O czym jest wypracowanie?” Serce mi podskoczyło w piersi, gdy podskoczyłam i spojrzałam w bok, kiedy pan Crane obszedł sofę za mną. Spojrzał na mnie, bez kamizelki i marynarki, został mu tylko biały rozpięty pod szyją koszulowy top. Koszula była wpuszczona w czarne spodnie od garnituru.
Znów spojrzał na mnie tymi leśnozielonymi oczami. „Um... piszemy wypracowanie, temat może być dowolny. To wpływa na nasze oceny” – odpowiedziałam, starając się brzmieć swobodnie.
Teraz stał blisko mnie, a kiedy spojrzałam w górę, mój wzrok padł wprost na jego krocze. Wypukłość była wyraźna, więc szybko odwróciłam wzrok na swoje wypracowanie. „Jaki temat wybrałaś?” – zapytał.
„Wybrałam napisać krótką opowieść.”
„O czym ona jest?” – zapytał.
„O dziewczynie, która zakochuje się w kimś i marzy, by kiedyś być z nim” – spojrzałam na niego, omijając tym razem jego wypukłość. Już patrzył na mnie z uśmieszkiem. Nie wiem, co to mogło oznaczać.
„Tak trzymaj, a wtedy możesz osiągnąć wszystko” – powiedział i przeszedł naokoło stolika kawowego. Stanął przede mną. Spojrzałam na niego, gdy skrzyżował ramiona na piersi, i zobaczyłam, na co patrzy.
Czytał wypracowanie Crislynn. Tym razem moje serce zwolniło, bo to był delikatny temat... jego zmarła żona. Spojrzałam na niego, gdy czytał. Widziałam, jak zmienia się wyraz jego twarzy. Zarysował się na niej ból. Serce mi pękło dla niego i dla mojej przyjaciółki. Jego żona zginęła w tragicznym wypadku samochodowym. Była burzliwa noc. Straciła panowanie na śliskiej drodze, zderzyła się z nadjeżdżającym autem i kiedy pan Crane dotarł na miejsce, ona jeszcze żyła, ale wykrwawiała się. Umarła.
Był zdruzgotany na jej pogrzebie, a wszystko to było rozdzierające serce, bo ta rodzina była zbudowana na miłości. Rozumiem, dlaczego pan Crane nie chce się z nikim umawiać. To była miłość jego życia. Przez trzy miesiące po tym ich nie widywałam, ale z Crislynn ciągle pisałyśmy do siebie. Chciałam dać im przestrzeń do żałoby. Pisała mi tylko, że słyszy, jak tata szlocha w nocy, i to ją zasmucało, nie wiedziała, co zrobić.
Z czasem było lepiej, ale nie na tyle, by całkowicie się wyleczyć i ruszyć dalej. Obserwowałam pana Crane’a, jak czyta wypracowanie Crislynn. Widziałam, jak coraz bardziej widać na jego twarzy rozpacz. Maska powoli opadała, zapominał, że tu jestem.
„Zadzwoniłam po pizzę, umieram z głodu” – pan Crane oderwał wzrok od wypracowania i zrobił krok w bok, spoglądając na córkę. Starał się opanować i upewnić, że maska wraca na miejsce. Spojrzał na mnie, gdy Crislynn pakowała swoje rzeczy, ból wciąż malował się na jego twarzy. Wiedział, że widziałam, jak jego maska opadła, a potem odszedł do kuchni bez słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Elony
Spakowałam swoje rzeczy, bo skończyłam pisać esej. Zamknęłam książkę, w której pisałam, i zostawiłam ją na stoliku do kawy. Crislynn zamknęła swoją książkę, a potem spakowała ją do plecaka. Martwiłam się o pana Crane'a, bo widziałam, jak czytał esej Crislynn, i coś się w nim zmieniło. Jednak wiedział, że to zauważyłam.
Wstałam z podłogi, a Crislynn pisała do kogoś na telefonie. Spojrzałam w stronę kuchni i zobaczyłam pana Crane'a siedzącego przy stole. Przewijał coś na swoim telefonie, z neutralnym wyrazem twarzy. Ja nie byłabym w stanie zachować spokoju po tym, jak poczułam smutek, czytając o kimś, kogo straciłam.
Tęsknię za moją mamą, ale nie aż tak bardzo. Czasami uronię łzę, ale byłam młoda, kiedy zmarła. "Możesz usiąść przy stole," powiedziała Crislynn.
Wahałam się, bo pan Crane tam siedział, a moja fascynacja nim jakoś się pogłębiła. Wzięłam głęboki oddech, zbierając odwagę, by podejść do kuchni. Gdy podchodziłam, pan Crane był całkowicie pochłonięty swoim telefonem.
Kiedy odsunęłam krzesło naprzeciwko niego, zaskrzypiało na podłodze i spojrzał na mnie. Te zielone oczy mnie urzekły, a gdy pomyślałam, że jego spojrzenie zatrzyma moje serce, on znów opuścił wzrok na telefon i usiadłam.
Teraz czułam się niezręcznie, ściskając ręce na stole, nie mając nic do roboty, a mój telefon był w plecaku. Z ulgą, Crislynn weszła do kuchni. "Tato, kultura przy stole," powiedziała.
"Muszę tylko odpowiedzieć na tego maila i już będę cała wasza." Spojrzał na mnie. "Obie." Moje serce zamarło, bo jego spojrzenie przeszyło mnie, gdy to powiedział, a potem zbyt szybko wrócił do telefonu. Przełknęłam ślinę, ale gardło miałam suche jak papier ścierny. Potrzebowałam czegoś do picia.
"Proszę," Cris postawiła przede mną i przed swoim ojcem sok winogronowy. Wróciła po swój sok i postawiła go obok mnie na stole. Zadzwonił dzwonek do drzwi. "To pewnie dostawca," wybiegła z kuchni, a gdy sięgnęłam po szklankę soku, zobaczyłam, jak pan Crane odkłada telefon i bierze swoją szklankę.
Spojrzałam na niego, a on już patrzył na mnie, gdy upijaliśmy łyk i w tym samym czasie odstawiliśmy szklanki na stół. Odchrząknął. "Proszę, nie mów Crislynn, że czytałem jej esej," powiedział.
"Um," oblizałam wargi, a jego wzrok powędrował na nie, śledząc ruch mojego języka. "Obiecuję, że jej nic nie powiem," odpowiedziałam, a on znów spojrzał mi w oczy.
"Dziękuję," powiedział, gdy Crislynn weszła do kuchni z dwoma pudełkami pizzy. "Tato, wiem, jak bardzo kochasz pizzę, więc zamówiłam dwie i pewnie jesteś głodny," postawiła pudełka na stole.
"Umieram z głodu," powiedział, ale jego wzrok zatrzymał się na mnie i nie wiedziałam, czy robił to celowo, ale mogłam się mylić. Nigdy wcześniej tak na mnie nie patrzył.
"Tato, powinieneś częściej wychodzić, i nie chodzi mi o pracę... Mam na myśli randki," Crislynn usiadła obok mnie, otwierając pudełka, a zapach uderzył mnie w żołądek, który aż zaburczał.
Zaczęliśmy jeść, a ja starałam się nie patrzeć na pana Crane'a. "Moje życie randkowe stanęło w miejscu, a gdybym zaczął się z kimś spotykać, to byś się dowiedziała," odpowiedział. Nadal nie chciałam na niego patrzeć.
"A jak się dowiem?" zapytała.
"Naprawdę chcesz wiedzieć?"
"Nie odpowiadaj pytaniem na pytanie, oczywiście, że chcę wiedzieć," Cris naciskała.
"Więc..." Spojrzałam na niego, gdy się uśmiechnął. Trzymał kawałek pizzy w ręku, bo byłam ciekawa odpowiedzi. Studiował pizzę.
"Proszę, powiedz, tato. Umieramy z ciekawości," Po co ona mnie teraz w to wciąga, bo spojrzał na mnie, nadal się uśmiechając.
"Usłyszałabyś, jak pieprzę kobietę," zakrztusiłam się pizzą.
"Tato!" Sięgnęłam po sok i wypiłam duszkiem, w końcu mogłam znów oddychać. Poczułam, jak Crislynn poklepuje mnie po plecach. "Widzisz, co zrobiłeś Elonie?"
"Wszystko w porządku?" zapytał, gdy odstawiłam szklankę. Już się nie uśmiechał, tylko był zatroskany.
"Tak, po prostu wpadło mi nie w tę dziurkę," powiedziałam, jeszcze trochę kaszląc, zanim wróciłam do jedzenia i odwróciłam wzrok.
"Wkrótce sama będziesz to robić i pewnie o tym pogadam," powiedział, a moje oczy znów go odnalazły. Przeżuwał, a ja patrzyłam, jak jego jabłko Adama porusza się, gdy przełyka.
"Wątpię, żeby Elona zrobiła to szybko. Ona jest święta jak cholera," odwróciłam się do niej, bo teraz mówiła o mnie.
"Cris, to rozmowa o tobie i twoim ojcu, nie o mnie," zaśmiałam się, czując jak policzki mi płoną i pewnie są teraz czerwone. Taka jest relacja pana Crane'a i Cris. Mówią, jak chcą, a ja wciąż jestem grzeczna wobec mojego taty. Ale kocham taką ich relację, nie że moja z tatą była inna.
"Wkrótce Elona też będzie się bawić w rzeczy seksualne." Gdy spojrzałam na niego, patrzył na mnie intensywnie. "Będzie eksperymentować i może jej się coś spodoba." Jakby w tej chwili nasze spojrzenia przyciągały mnie do niego, jakby byliśmy tylko we dwoje.
"Jem, tato, zmieńmy temat," otrząsnął się z zamyślenia i sięgnął po serwetkę, wycierając ręce i usta, zanim zadzwonił mu telefon na stole. "Nie możemy zjeść spokojnie bez twojej pracy przeszkadzającej przy kolacji?" zapytała Cris.
"Przepraszam, muszę odebrać," powiedział i wyszedł.
Cris
"On pogrąża się w pracy, bo to jedyne, co znał od śmierci twojej mamy..." Przerwałam, nie chcąc mówić więcej.
"W porządku, możesz o niej mówić. Wiem, że od jej śmierci zatopił się w pracy. Trzy lata minęły i najwyższy czas, żebym zaczęła słyszeć, jak kogoś pieprzy. Przynajmniej wtedy wiedziałabym, że mnie słucha i się z kimś spotyka," jej ramiona opadły. Tak bardzo chciałabym być tą osobą, którą pieprzy, ale wiem, że to się nigdy nie wydarzy.
"Zrobi to w swoim czasie. Robi się późno, muszę wracać," powiedziałam, wstając. "Dziękuję za pizzę," dodałam.
"Uwielbiam, gdy jesteś u nas," powiedziała. "Następnym razem powinniśmy rozbić namiot w ogrodzie, zanim rozdzielimy się w przyszłym roku, rozpoczynając nasze nowe życiowe przygody," powiedziała.
"I tak będę przychodzić, bez względu na wszystko," zapewniłam ją.
Spakowałam swoje rzeczy i wyszłam. W przyszłym roku nasze drogi się rozejdą, gdy wybierzemy własne kierunki studiów. Moje serce jest smutne, bo mogę już nie widywać pana Crane'a tak często, choć mieszkają kilka domów ode mnie. Ale pan Crane jest ciągle zajęty i nie jestem tego taka pewna. Czasem wpadał do mojego domu, żeby posiedzieć z moim tatą, bo też się przyjaźnią. Mam więc nadzieję, że będzie się pojawiał częściej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Elony
Byłam ulgą, kiedy wczoraj wróciłam do domu. Nie mogłam uwierzyć w to, co powiedział pan Crane. Siedząc w klasie z Crislynn w następnym rzędzie, która zamyślona czekała na rozpoczęcie lekcji, nie mogłam przestać myśleć, że udaje szczęśliwą, bo ten esej był dla niej czymś nowym — pozwoliła komuś innemu go przeczytać. Pan Crane też dobrze to ukrył, kiedy czytał jej esej.
— Dzień dobry, klaso, uspokójcie się! — powiedziała pani Johnson. Była piękną nauczycielką o jasnych blond włosach i jasnoniebieskich oczach. Miała słodką osobowość, ale miała też surową stronę. Kochaliśmy ją. Czasami chłopcy potrafili przesadzić, ale pani Johnson zawsze trzymała ich w ryzach.
Gdy klasa się uspokoiła, siedzieliśmy w napięciu, czekając na początek dnia. Denerwowałam się swoim esejem, bo napisałam go z powodu zauroczenia i pożądania wobec kogoś zakazanego. — Jak wiecie, esej, który napisaliście, musi zostać dziś oddany. Jeśli jeszcze go nie skończyliście, macie dużo czasu na lekcji. Ten esej jest częścią konkursu i liczy się do waszej oceny. Jeśli wygracie konkurs, zostanie opublikowany w lokalnym magazynie w rubryce poświęconej kreatywnemu pisaniu, co także pomoże wam dostać się na wybrane uczelnie — ogłosiła.
Wstrzymałam oddech, mając nadzieję, że mój esej jest dobry, a teraz czułam, że jednak nie. — Teraz jest czas, by popracować nad swoimi esejami, poprawić je i uczynić lepszymi — uśmiechnęła się i podeszła do swojego biurka. — Oddajcie je po lekcji — zawołała przez ramię i usiadła za biurkiem.
Chwyciłam plecak stojący obok mojego biurka. Wyjęłam wszystkie książki, szukając zeszytu do kreatywnego pisania, w którym był mój esej. — Kurczę — powiedziałam pod nosem. Nie mogłam zostawić go w domu, bo niczego wczoraj nie wyjmowałam z plecaka, co oznacza... że musi być u Crislynn. Cholera.
Spojrzałam na Crislynn, która patrzyła na mnie i zapytała: — Co się stało? — Pokręciłam tylko głową i odwróciłam się do przodu.
Po zakończeniu lekcji zajęłam się innym kreatywnym pisaniem, co było do bani, bo martwiłam się tamtym esejem. Byłam jednak trochę spokojniejsza. Wstałam i spakowałam wszystkie książki, które zostawiłam na biurku, kiedy szukałam eseju. — Wszystko w porządku? Wyglądasz na spanikowaną — zapytała Crislynn, stojąc obok mnie, gdy zapinałam plecak.
Odwróciłam się do niej, gdy inni uczniowie opuszczali klasę. — Chyba zostawiłam mój esej u ciebie w domu i panikuję, bo musi być dziś oddany — powiedziałam z westchnieniem.
— Może porozmawiasz z panią Johnson? Może da ci czas do jutra — uśmiechnęła się przepraszająco. Skinęłam głową.
— Tak zrobię, dzięki — uśmiechnęłam się, choć w środku wciąż się martwiłam.
— Muszę iść do SNT. Jestem taka podekscytowana, ale też zdenerwowana, to początek mojej kariery w przyszłym roku — rozpromieniła się. — Nie będę mogła wrócić z tobą do domu.
— Nic się nie stało, poradzę sobie — uśmiechnęłam się. — Powodzenia, nie mogę się doczekać relacji.
— Zadzwonię do ciebie, jak wrócę do domu — uśmiechnęła się.
— Jasne. Muszę pogadać z panią Johnson. Do zobaczenia — powiedziałam, mijając ją. SNT to miejsce, w którym Crislynn zawsze chciała zajmować się dziennikarstwem. Pełna nazwa to Starlight News Tribune.
Zatrzymałam się przy biurku pani Johnson, a ona spojrzała na mnie z uśmiechem, trzymając stos esejów w ręku. Zanim zdążyłam coś powiedzieć, Crislynn oddała swój esej i wyszła.
— Zapomniałam eseju w domu, czy mogę go oddać jutro? — zapytałam.
— Oczywiście, możesz. Eseje będą oceniane jutro, więc masz czas do jutra — odpowiedziała.
Odetchnęłam z ulgą. — Bardzo dziękuję, pani Johnson, miłego dnia — uśmiechnęłam się.
Odwzajemniła uśmiech. — Tobie również, Enolo. — Byłam taka szczęśliwa, że mam czas, ale teraz problemem było to, że Crislynn nie było w domu, żebym mogła odebrać zeszyt.
Gdy wreszcie wróciłam do domu, przeszukałam jeszcze raz swój pokój, na wypadek gdyby był w domu. Przeszukałam całe mieszkanie. Usłyszałam, jak otwierają się drzwi wejściowe. — Hej, skarbie. Jak minął dzień? — zapytał tata, kiedy przeszukiwałam salon. Klęczałam na podłodze i wstałam, gdy tata podszedł do mnie. Miał na sobie czarny garnitur i białą koszulę, czarny krawat był poluzowany pod szyją. Jeden jasnobrązowy kosmyk opadał mu na czoło. W ręce trzymał torbę od laptopa.
Pocałował mnie w czoło i poszedł do kuchni. — W porządku — odpowiedziałam, dalej rozglądając się po salonie.
— Czego szukasz? — zapytał.
— Eseju, ale myślę, że zostawiłam zeszyt u Crislynn. Zadzwonię do niej — odpowiedziałam.
— Muszę wysłać kilka maili, a potem zamówimy coś na wynos — powiedział, uśmiechając się do mnie w kuchni.
— Jasne — odpowiedziałam z uśmiechem, po czym pobiegłam na górę do swojego pokoju. Chwyciłam telefon i napisałam wiadomość do Crislynn.
Ja: Mogę przyjść do ciebie?
Crane: Coś zapomniałaś?
Cholera. Wysłałam wiadomość przez pomyłkę do pana Crane’a. Mam go zapisanego w kontaktach jako Crane. Oczywiście wybrałam zły kontakt, bo Crislynn jest pod nim.
Ja: Tak. Przepraszam, panie Crane, myślałam, że piszę do Crislynn.
Crane: Mam twój esej przy sobie. Jeśli tego szukasz, chciałbym posłuchać twojego wyjaśnienia tego, co napisałaś.
Cholera. Cholera. Cholera. Serce podskakiwało mi do gardła, to się nie dzieje. Chodziłam po pokoju, odpisując.
Ja: Mój esej z kreatywnego pisania? To na konkurs.
Crane: Ten fragment, gdzie napisałaś o mnie eksplorującym twoje ciało, jak nie wyobrażasz sobie mnie z inną kobietą w łóżku.
Crane: Ten fragment, o którym chciałabyś się przekonać... Nie spodziewałem się tego po tobie, Enolo.
Cholera! Wymyśl coś, zmyśl coś, Enola.
Ja: Panie Crane, nie pisałam o panu, tylko o kimś innym.
Crane: Kim jest ktoś inny? Ostatnio sprawdzałem, mam literę C wytatuowaną na ramieniu. To też było w twoim eseju.
Kurwa! Jestem ugotowana.
Ja: Panie Crane, mogę to wyjaśnić... To nie tak, jak pan myśli.
Crane: O, to dokładnie tak, jak myślę. Zaraz do ciebie przyjdę, żebyś mi to wyjaśniła. Pokażę ci, jak eksploruję, bo moje sposoby są bogatsze, niż możesz sobie wyobrazić.
Ja: Panie Crane, mój tata jest w domu. Nie mówiłam tego na serio!
Crane: To cię nie powstrzymało przed napisaniem niestosownych rzeczy o mnie. Nie chciałabyś, żeby Crislynn też się dowiedziała.
Ja: Mój tata jest w domu. Przepraszam.
Nie odpisał i chodziłam nerwowo po pokoju, gryząc kciuk ze stresu. Telefon zawibrował i otworzyłam czat. Wysłał mi selfie. Był taki cholernie przystojny. Widać było, że jest w garniturze. Patrzył przez to zdjęcie jakby prosto w moją duszę.
Crane: Potraktuj to jako korepetycje z ciała. Wychodzę właśnie z domu.
Ja: Nie ma potrzeby, żebyś przychodził.
Crane: W twoim eseju nie wydajesz się taka niewinna i słodka, jak w rzeczywistości.
Ja: Proszę, panie Crane.
Crane: Uwielbiam, jak mnie błagasz. Może potrzebujesz czegoś w tym swoim brudnym usteczku.
Naprawdę to powiedział? O matko!
Ja: To tylko esej. Mój tata jest w domu, więc nie mogę cię wpuścić.
Crane: Jak już mówiłem, potraktuj to jako korepetycje. Pokażę ci, jak to robię. Może pomoże ci wygrać konkurs.
Przycisnęłam telefon do piersi. Będzie tu za chwilę, bo mieszka kilka domów dalej.
Crane: Otwórz drzwi. Jestem na zewnątrz.
Zamarłam. Chwilę później telefon zadzwonił w mojej ręce i pojawiło się jego zdjęcie. Położyłam telefon na łóżku, jakby mnie parzył. Gdy dzwonek ucichł, rozległ się dzwonek do drzwi.
— Kurwa — mruknęłam pod nosem, wybiegając z pokoju. Schodząc po schodach, zobaczyłam, że tata już jest przy drzwiach wejściowych.
Stał tam pan Crane. Spojrzał na mnie ponad ramieniem taty i uśmiechnął się złośliwie.
— O, tu jesteś — tata odwrócił się do mnie, gdy mnie usłyszał.
— Cześć, Enola. —
Przesuń w górę, aby kontynuować