passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Best Friend's Dad - Rozdział #5 - autor PL Waites

My Best Friend's Dad

/

Rozdział 5

Esej

Perspektywa Elony

Byłam ulgą, kiedy wczoraj wróciłam do domu. Nie mogłam uwierzyć w to, co powiedział pan Crane. Siedząc w klasie z Crislynn w następnym rzędzie, która zamyślona czekała na rozpoczęcie lekcji, nie mogłam przestać myśleć, że udaje szczęśliwą, bo ten esej był dla niej czymś nowym — pozwoliła komuś innemu go przeczytać. Pan Crane też dobrze to ukrył, kiedy czytał jej esej.

— Dzień dobry, klaso, uspokójcie się! — powiedziała pani Johnson. Była piękną nauczycielką o jasnych blond włosach i jasnoniebieskich oczach. Miała słodką osobowość, ale miała też surową stronę. Kochaliśmy ją. Czasami chłopcy potrafili przesadzić, ale pani Johnson zawsze trzymała ich w ryzach.

Gdy klasa się uspokoiła, siedzieliśmy w napięciu, czekając na początek dnia. Denerwowałam się swoim esejem, bo napisałam go z powodu zauroczenia i pożądania wobec kogoś zakazanego. — Jak wiecie, esej, który napisaliście, musi zostać dziś oddany. Jeśli jeszcze go nie skończyliście, macie dużo czasu na lekcji. Ten esej jest częścią konkursu i liczy się do waszej oceny. Jeśli wygracie konkurs, zostanie opublikowany w lokalnym magazynie w rubryce poświęconej kreatywnemu pisaniu, co także pomoże wam dostać się na wybrane uczelnie — ogłosiła.

Wstrzymałam oddech, mając nadzieję, że mój esej jest dobry, a teraz czułam, że jednak nie. — Teraz jest czas, by popracować nad swoimi esejami, poprawić je i uczynić lepszymi — uśmiechnęła się i podeszła do swojego biurka. — Oddajcie je po lekcji — zawołała przez ramię i usiadła za biurkiem.

Chwyciłam plecak stojący obok mojego biurka. Wyjęłam wszystkie książki, szukając zeszytu do kreatywnego pisania, w którym był mój esej. — Kurczę — powiedziałam pod nosem. Nie mogłam zostawić go w domu, bo niczego wczoraj nie wyjmowałam z plecaka, co oznacza... że musi być u Crislynn. Cholera.

Spojrzałam na Crislynn, która patrzyła na mnie i zapytała: — Co się stało? — Pokręciłam tylko głową i odwróciłam się do przodu.

Po zakończeniu lekcji zajęłam się innym kreatywnym pisaniem, co było do bani, bo martwiłam się tamtym esejem. Byłam jednak trochę spokojniejsza. Wstałam i spakowałam wszystkie książki, które zostawiłam na biurku, kiedy szukałam eseju. — Wszystko w porządku? Wyglądasz na spanikowaną — zapytała Crislynn, stojąc obok mnie, gdy zapinałam plecak.

Odwróciłam się do niej, gdy inni uczniowie opuszczali klasę. — Chyba zostawiłam mój esej u ciebie w domu i panikuję, bo musi być dziś oddany — powiedziałam z westchnieniem.

— Może porozmawiasz z panią Johnson? Może da ci czas do jutra — uśmiechnęła się przepraszająco. Skinęłam głową.

— Tak zrobię, dzięki — uśmiechnęłam się, choć w środku wciąż się martwiłam.

— Muszę iść do SNT. Jestem taka podekscytowana, ale też zdenerwowana, to początek mojej kariery w przyszłym roku — rozpromieniła się. — Nie będę mogła wrócić z tobą do domu.

— Nic się nie stało, poradzę sobie — uśmiechnęłam się. — Powodzenia, nie mogę się doczekać relacji.

— Zadzwonię do ciebie, jak wrócę do domu — uśmiechnęła się.

— Jasne. Muszę pogadać z panią Johnson. Do zobaczenia — powiedziałam, mijając ją. SNT to miejsce, w którym Crislynn zawsze chciała zajmować się dziennikarstwem. Pełna nazwa to Starlight News Tribune.

Zatrzymałam się przy biurku pani Johnson, a ona spojrzała na mnie z uśmiechem, trzymając stos esejów w ręku. Zanim zdążyłam coś powiedzieć, Crislynn oddała swój esej i wyszła.

— Zapomniałam eseju w domu, czy mogę go oddać jutro? — zapytałam.

— Oczywiście, możesz. Eseje będą oceniane jutro, więc masz czas do jutra — odpowiedziała.

Odetchnęłam z ulgą. — Bardzo dziękuję, pani Johnson, miłego dnia — uśmiechnęłam się.

Odwzajemniła uśmiech. — Tobie również, Enolo. — Byłam taka szczęśliwa, że mam czas, ale teraz problemem było to, że Crislynn nie było w domu, żebym mogła odebrać zeszyt.

Gdy wreszcie wróciłam do domu, przeszukałam jeszcze raz swój pokój, na wypadek gdyby był w domu. Przeszukałam całe mieszkanie. Usłyszałam, jak otwierają się drzwi wejściowe. — Hej, skarbie. Jak minął dzień? — zapytał tata, kiedy przeszukiwałam salon. Klęczałam na podłodze i wstałam, gdy tata podszedł do mnie. Miał na sobie czarny garnitur i białą koszulę, czarny krawat był poluzowany pod szyją. Jeden jasnobrązowy kosmyk opadał mu na czoło. W ręce trzymał torbę od laptopa.

Pocałował mnie w czoło i poszedł do kuchni. — W porządku — odpowiedziałam, dalej rozglądając się po salonie.

— Czego szukasz? — zapytał.

— Eseju, ale myślę, że zostawiłam zeszyt u Crislynn. Zadzwonię do niej — odpowiedziałam.

— Muszę wysłać kilka maili, a potem zamówimy coś na wynos — powiedział, uśmiechając się do mnie w kuchni.

— Jasne — odpowiedziałam z uśmiechem, po czym pobiegłam na górę do swojego pokoju. Chwyciłam telefon i napisałam wiadomość do Crislynn.

Ja: Mogę przyjść do ciebie?

Crane: Coś zapomniałaś?

Cholera. Wysłałam wiadomość przez pomyłkę do pana Crane’a. Mam go zapisanego w kontaktach jako Crane. Oczywiście wybrałam zły kontakt, bo Crislynn jest pod nim.

Ja: Tak. Przepraszam, panie Crane, myślałam, że piszę do Crislynn.

Crane: Mam twój esej przy sobie. Jeśli tego szukasz, chciałbym posłuchać twojego wyjaśnienia tego, co napisałaś.

Cholera. Cholera. Cholera. Serce podskakiwało mi do gardła, to się nie dzieje. Chodziłam po pokoju, odpisując.

Ja: Mój esej z kreatywnego pisania? To na konkurs.

Crane: Ten fragment, gdzie napisałaś o mnie eksplorującym twoje ciało, jak nie wyobrażasz sobie mnie z inną kobietą w łóżku.

Crane: Ten fragment, o którym chciałabyś się przekonać... Nie spodziewałem się tego po tobie, Enolo.

Cholera! Wymyśl coś, zmyśl coś, Enola.

Ja: Panie Crane, nie pisałam o panu, tylko o kimś innym.

Crane: Kim jest ktoś inny? Ostatnio sprawdzałem, mam literę C wytatuowaną na ramieniu. To też było w twoim eseju.

Kurwa! Jestem ugotowana.

Ja: Panie Crane, mogę to wyjaśnić... To nie tak, jak pan myśli.

Crane: O, to dokładnie tak, jak myślę. Zaraz do ciebie przyjdę, żebyś mi to wyjaśniła. Pokażę ci, jak eksploruję, bo moje sposoby są bogatsze, niż możesz sobie wyobrazić.

Ja: Panie Crane, mój tata jest w domu. Nie mówiłam tego na serio!

Crane: To cię nie powstrzymało przed napisaniem niestosownych rzeczy o mnie. Nie chciałabyś, żeby Crislynn też się dowiedziała.

Ja: Mój tata jest w domu. Przepraszam.

Nie odpisał i chodziłam nerwowo po pokoju, gryząc kciuk ze stresu. Telefon zawibrował i otworzyłam czat. Wysłał mi selfie. Był taki cholernie przystojny. Widać było, że jest w garniturze. Patrzył przez to zdjęcie jakby prosto w moją duszę.

Crane: Potraktuj to jako korepetycje z ciała. Wychodzę właśnie z domu.

Ja: Nie ma potrzeby, żebyś przychodził.

Crane: W twoim eseju nie wydajesz się taka niewinna i słodka, jak w rzeczywistości.

Ja: Proszę, panie Crane.

Crane: Uwielbiam, jak mnie błagasz. Może potrzebujesz czegoś w tym swoim brudnym usteczku.

Naprawdę to powiedział? O matko!

Ja: To tylko esej. Mój tata jest w domu, więc nie mogę cię wpuścić.

Crane: Jak już mówiłem, potraktuj to jako korepetycje. Pokażę ci, jak to robię. Może pomoże ci wygrać konkurs.

Przycisnęłam telefon do piersi. Będzie tu za chwilę, bo mieszka kilka domów dalej.

Crane: Otwórz drzwi. Jestem na zewnątrz.

Zamarłam. Chwilę później telefon zadzwonił w mojej ręce i pojawiło się jego zdjęcie. Położyłam telefon na łóżku, jakby mnie parzył. Gdy dzwonek ucichł, rozległ się dzwonek do drzwi.

— Kurwa — mruknęłam pod nosem, wybiegając z pokoju. Schodząc po schodach, zobaczyłam, że tata już jest przy drzwiach wejściowych.

Stał tam pan Crane. Spojrzał na mnie ponad ramieniem taty i uśmiechnął się złośliwie.

— O, tu jesteś — tata odwrócił się do mnie, gdy mnie usłyszał.

— Cześć, Enola. —

Przesuń w górę, aby kontynuować

Zmiana Nastroju

POV Elony

Powoli schodziłam po schodach, gdy pan Crane patrzył na mnie, uśmiechał się półgębkiem, a moje serce biło jak szalone. Mam tylko nadzieję, że przyniósł wyłącznie moją książkę i zaraz odejdzie, bo mój sekret właśnie wyszedł na jaw. To już wystarczająco krępujące dla mnie. "Proszę wejść," powiedział do niego mój tata.

Nie, tego właśnie nie chciałam. Cholera!

"Świetnie," odpowiedział pan Crane i wszedł do domu w swoim czarnym garniturze, od którego aż ślinka mi ciekła. Trzymał moją książkę w ręce. To mnie ucieszyło. Tata zamknął za nim drzwi.

"Jak się masz, Tristan?" zapytał tata. "Napijesz się kawy? Piwa?"

"Dziękuję, nie. Tak naprawdę jestem tu, żeby pomóc Elonie z pracą domową," pan Crane spojrzał na mnie, z tym swoim uśmieszkiem.

Czułam, jak rumieniec wstępuje mi na policzki. Co on wyprawia?

"To miło z twojej strony. A gdzie jest Crislynn?" zapytał tata, zmierzając do kuchni. Pan Crane chciał pójść za nim, ale powstrzymałam go, kładąc mu dłoń na ramieniu. Spojrzał na mnie, jego wzrok był palący.

"Co ty robisz?" syknęłam szeptem.

"Mówiłem ci, będę cię uczył, jak napisać esej," nie odrywał ode mnie wzroku przez chwilę, po czym odszedł do kuchni z moją książką. Mam nadzieję, że nie będzie mnie uczył przy tacie. O Boże!

Szybko poszłam za nim. "Crislynn poszła do SNT. Powinna wrócić za chwilę." odpowiedział pan Crane tacie.

"Zostawię was tutaj, a sam nadrobię trochę pracy w gabinecie," powiedział tata i wyszedł po zrobieniu sobie kawy.

Usiadłam przy stole, ale było wolne krzesło obok mnie i pan Crane po prostu je odsunął i usiadł tuż obok. Moja książka leżała przed nim. Otworzył ją na stronie z moim esejem. Sięgnął do kieszeni marynarki i wyjął długopis. Splotłam dłonie na kolanach, bo byłam zdenerwowana, nie wiedząc, czego się po nim spodziewać.

"Będziesz musiała coś zmienić. Najpierw zamień literę C na T," powiedział, ale nic nie zrobiłam, bo on sam przekreślił C na stronie i napisał T na górze. "Nie rozumiem, dlaczego napisałaś esej o mnie, a tym bardziej o swoich pragnieniach," powiedział, ale gdy na niego spojrzałam, uśmiechał się, przeglądając akapit. "Pozwól, że napiszę ci nowy esej, nie będzie w nim nic seksualnego, bo i tak nie wygrasz tego konkursu, ale możesz pisać o miłości. Myślę, że masz do mnie słabość i jest mi miło," dalej się uśmiechał. "Cieszę się, że twój esej trafił do mnie w samą porę. Więc T to mężczyzna, w którym się podkochujesz, chcesz go, ale są pewne przeszkody... Ja to tylko dokończę, a ty przepiszesz to po swojemu," pisał dalej, a ja czekałam.

Patrzyłam, jak pisze, i nie byłam pewna, dokąd to zmierza, ale czekałam, aż skończy. Spojrzałam na stronę, była cała zapisana akapitami. "Dziękuję, panie Crane," powiedziałam.

"A pozwól, że powiem ci, co bym zrobił," odwrócił się do mnie, gdy na niego spojrzałam, "Pocałowałbym cię delikatnie, potem może namiętnie, a potem moje dłonie zaczęłyby odkrywać twoje ciało. Dostałabyś gęsiej skórki na całym ciele. Błagałabyś mnie o więcej i nie przestałbym, dopóki naprawdę nie zechciałabyś pójść dalej. Ja bym..." zawahał się, gdy przez głowę przebiegły mu myśli, "Ta osoba nie byłaby tobą, to byłaby kobieta w moim wieku, a ty jesteś za młoda, żeby w ogóle o mnie myśleć," zmienił się w jednej chwili.

"Mam osiemnaście lat," wtrąciłam, bo nie chciałam, żeby zmienił o mnie zdanie, albo może się ze mną bawił, udając, że mnie pragnie?

"Możesz mieć osiemnaście lat, ale ja jestem starszy od ciebie. Nie widzę siebie z tobą, Elono. Całe życie przed tobą, nie możesz mieć głowy zaprzątniętej myślami czy fantazjami o mnie." Zatrzymał na mnie wzrok, teraz był ciemniejszy, jakby nadchodziła burza.

"To po co w ogóle się zgodziłeś tu przyjść?" zapytałam.

"To proste. Nie chciałem, żebyś się skompromitowała, a gdyby Crislynn przeczytała twój esej przed mną, bardzo łatwo by się domyśliła, o kogo chodzi. Pisałaś o mnie. Były w nim wskazówki, które to zdradzały. Nie możesz o mnie myśleć. Nigdy." Teraz był poważny.

Oblizałam suche usta, a jego spojrzenie podążało za moim językiem, gdy przesuwał się po dolnej wardze. Czułam się, jakbym zrobiła coś bardzo złego i teraz byłam za to karana. "Potrzebuję jeszcze jednej filiżanki kawy, ta praca mnie wykańcza," pan Crane, a ja odwróciliśmy głowy w stronę taty, gdy wszedł do kuchni.

"Skończyliśmy, muszę już wracać do domu," pan Crane wstał, a ja wciąż próbowałam ogarnąć ten cały seans korepetycji. Odwrócił się do mnie, "Mam nadzieję, że wygrasz," powiedział.

"Odwiodę cię, Tristan," powiedział tata, po czym obaj wyszli z kuchni.

Moje ramiona opadły w geście rezygnacji i oparłam się o oparcie krzesła. Co tu się właśnie odwaliło? Zmienił się w jednej chwili, wszystko przez mój wiek. Co ja sobie w ogóle myślałam, pisząc o nim ten głupi esej? Teraz już wiem, że nigdy go nie będę miała, bo jest ojcem mojej najlepszej przyjaciółki i przyjacielem mojego taty. Po prostu nie interesuje go taka młoda dziewczyna jak ja. Czas, żebym trzymała się od niego z daleka, jeśli to sprawi, że zapomnę o tym wszystkim.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Jego słowa

POV Elony

Kiedy wciąż siedziałam, a mój tata odprowadzał pana Crane'a, czułam się pokonana i przygnębiona. Mój wzrok padł na książkę, pochyliłam się do przodu i przyciągnęłam ją bliżej siebie. Miał bardzo staranne pismo. Takie, które zachowam i będę pielęgnować na zawsze. Zaczęłam czytać to, co napisał.

­

Miłość poza zasięgiem.

­

W zawiłej tkaninie ludzkich emocji istnieje aspekt, który rozpala duszę ogniem zaprzeczającym rozsądkowi i logice. To odurzające, rozdzierające serce i całkowicie porywające doświadczenie zakochania się w kimś, kogo nie można mieć. Taka zakazana miłość wykracza poza normy społeczne i granice, pozostawiając cię w wirze intensywnych uczuć, które grożą pochłonięciem twojej istoty.

Przypadkowe spotkanie, ukradkowe spojrzenie i serce zdradzające wszelki rozsądek. Historia zaczyna się dość niewinnie, narracja snuta przez impuls losu. Dwie dusze, splątane przez przeznaczenie, a jednak skrępowane kajdanami okoliczności. To właśnie w tej złożoności zakazana miłość zapuszcza korzenie.

Obiekt twojego uczucia, ten, kto roznieca w tobie ogień, jest kusząco poza zasięgiem. Może należy już do kogoś innego, jest związany z miłością, która pojawiła się w jego życiu wcześniej niż ty. Albo jego serce skrywa sekrety, których nie odważy się ujawnić, dopóki świat się nie rozpadnie. W obu przypadkach jesteś na łasce nieustępliwego pragnienia, które gryzie cię do samego rdzenia.

Każda ukradziona chwila, każdy przelotny dotyk staje się skarbem, pielęgnowanym i gromadzonym w głębi duszy. Idziesz po linie, balansując na krawędzi samokontroli, próbując utrzymać emocje na wodzy. Najprostsze gesty z ich strony: uśmiech, słowo, przypadkowy dotyk, wywołują fale w twoim sercu, grożąc, że utoniesz w morzu tęsknoty.

Agonia zakazanej miłości wyryta jest w każdej części twojego jestestwa. To nieustanna walka między sercem a rozumem, pragnieniem a moralnością. Zadajesz sobie pytanie o słuszność swoich uczuć, dręczony świadomością, że podążanie za tą miłością może przynieść innym niewyobrażalny ból. A jednak jesteś bezsilny wobec grawitacyjnego przyciągania swoich emocji.

Gdy dni zamieniają się w tygodnie i miesiące, coraz bardziej zaplątuje cię sieć tajnych spotkań i szeptanych wyznań. Dreszcz zakazanego potęguje twoją namiętność, niczym narkotyk, który jednocześnie zatruwa i ekscytuje. Każdy skradziony pocałunek, każde sekretnie umówione spotkanie jest świadectwem głębi twojej miłości i granic, do których jesteś gotów się posunąć, by być z ukochaną osobą.

Ale za taką miłość płaci się cenę. Jest ona mierzona ukradzionymi chwilami, ukrytymi łzami i rozbitymi marzeniami. To miłość, która istnieje w cieniu, na zawsze pozbawiona światła dnia. A kiedy świat na zewnątrz nadal się kręci, twoja miłość pozostaje cichym, pulsującym bólem w zakamarkach twojego serca.

Na końcu ta zakazana miłość, której nie możesz mieć, staje się prześladującą melodią, słodko-gorzką symfonią rozbrzmiewającą bez końca w twojej duszy. Przypomnieniem, że niektóre uczucia są skazane na niespełnienie, a serce potrafi być okrutnym panem, żądającym tego, czego nie może posiąść.

I tak pozostaje ci wybór. Czy dalej tańczyć na krawędzi zakazanej miłości, ryzykując wszystko dla szansy na szczęście? Czy może zebrać w sobie siłę, by odpuścić, uwolnić obiekt swoich uczuć i znaleźć ukojenie w świadomości, że w miłości najodważniejsze czyny czasem polegają na odejściu?

Ostatecznie to wybór, który tylko ty możesz podjąć, decyzja, która ukształtuje bieg twojego życia i zdefiniuje głębię twojego charakteru. Ale jedno jest pewne – wspomnienie tej zakazanej miłości, intensywność uczuć, które w tobie wzbudziła, pozostanie w twoim sercu, wzruszającym przypomnieniem o sile miłości, nawet w jej najbardziej zakazanej formie.

Oparłam się o oparcie krzesła i wypuściłam powietrze, moje uczucia spotęgowały się przez ten esej, który napisał. Czy to było dla nas? Dla mnie? Chciałam wiedzieć, ale myślę, że nie powinnam znowu robić z siebie głupiej, więc zachowam dystans.

"Jak tam sesja z korepetytorem?" – zapytał tata, wchodząc do kuchni. Zamknęłam książkę, żeby tata jej nie zobaczył, choć i tak nic by nie wiedział. Musiałam się upewnić, że mój oryginalny esej zostanie zniszczony.

"Było okej, pomógł mi tam, gdzie się zacięłam, a to było na konkurs. Myślę, że Cris ma lepszy esej, pisała o swojej mamie" – powiedziałam, zerkając na tatę. Stał za kuchennym blatem i popijał kawę.

"To musiało być dla niej trudne do napisania. Byli bardzo zżytą rodziną. Mam nadzieję, że Tristan ma kogoś w swoim życiu. Jutro wieczorem zabieram go do baru, żeby pogadać. Myślę, że obaj tego potrzebujemy. Kto wie, może na kogoś trafi" – uśmiechnął się tata. Żołądek mi się ścisnął.

"A ty?" – zapytałam.

"W porządku. Żyję pracą i tobą. Może kiedyś zrobię ten krok" – wzruszył ramionami.

"Chcę iść w modeling" – wypaliłam.

"Jesteś tego pewna?" – zapytał.

"Tak, robiłam rozeznanie i będę aplikować. Muszę też zrobić sesję zdjęciową, żeby mieć portfolio" – dodałam.

Zaśmiał się: "Zawsze myślałem, że zostaniesz modelką. Nigdy nikomu tego nie mówiłem. Będę cię wspierał we wszystkim, czego zapragniesz, ale nie w niczym, co złamie mi serce" – powiedział.

"Dziękuję, tato" – uśmiechnęłam się.

"Myślę, że Tristan może znać agencje, jego firma współpracuje z różnymi takimi partnerami. Spytaj go, będzie wiedział."

"Może tak zrobię" – odpowiedziałam, ale w rzeczywistości nie zrobię tego... Nie chcę, żeby Tristan Crane o tym wiedział. "Chyba pójdę na górę i przejrzę ten esej" – wstałam, zebrałam rzeczy ze stołu i poszłam w stronę schodów.

Jest ostatnią osobą, której powiedziałabym o moim modelingu. Nawet go nie spytam o agencje, mogę to zrobić sama, jak robiłam do tej pory. Zobaczy mnie w magazynach lub na wybiegach, kiedy już tam będę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Best Friend's Dad

My Best Friend's Dad

161 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

161

Treść

Aa