passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Best Friend's Dad - Rozdział #7 - autor PL Waites

My Best Friend's Dad

/

Rozdział 7

Jego słowa

POV Elony

Kiedy wciąż siedziałam, a mój tata odprowadzał pana Crane'a, czułam się pokonana i przygnębiona. Mój wzrok padł na książkę, pochyliłam się do przodu i przyciągnęłam ją bliżej siebie. Miał bardzo staranne pismo. Takie, które zachowam i będę pielęgnować na zawsze. Zaczęłam czytać to, co napisał.

­

Miłość poza zasięgiem.

­

W zawiłej tkaninie ludzkich emocji istnieje aspekt, który rozpala duszę ogniem zaprzeczającym rozsądkowi i logice. To odurzające, rozdzierające serce i całkowicie porywające doświadczenie zakochania się w kimś, kogo nie można mieć. Taka zakazana miłość wykracza poza normy społeczne i granice, pozostawiając cię w wirze intensywnych uczuć, które grożą pochłonięciem twojej istoty.

Przypadkowe spotkanie, ukradkowe spojrzenie i serce zdradzające wszelki rozsądek. Historia zaczyna się dość niewinnie, narracja snuta przez impuls losu. Dwie dusze, splątane przez przeznaczenie, a jednak skrępowane kajdanami okoliczności. To właśnie w tej złożoności zakazana miłość zapuszcza korzenie.

Obiekt twojego uczucia, ten, kto roznieca w tobie ogień, jest kusząco poza zasięgiem. Może należy już do kogoś innego, jest związany z miłością, która pojawiła się w jego życiu wcześniej niż ty. Albo jego serce skrywa sekrety, których nie odważy się ujawnić, dopóki świat się nie rozpadnie. W obu przypadkach jesteś na łasce nieustępliwego pragnienia, które gryzie cię do samego rdzenia.

Każda ukradziona chwila, każdy przelotny dotyk staje się skarbem, pielęgnowanym i gromadzonym w głębi duszy. Idziesz po linie, balansując na krawędzi samokontroli, próbując utrzymać emocje na wodzy. Najprostsze gesty z ich strony: uśmiech, słowo, przypadkowy dotyk, wywołują fale w twoim sercu, grożąc, że utoniesz w morzu tęsknoty.

Agonia zakazanej miłości wyryta jest w każdej części twojego jestestwa. To nieustanna walka między sercem a rozumem, pragnieniem a moralnością. Zadajesz sobie pytanie o słuszność swoich uczuć, dręczony świadomością, że podążanie za tą miłością może przynieść innym niewyobrażalny ból. A jednak jesteś bezsilny wobec grawitacyjnego przyciągania swoich emocji.

Gdy dni zamieniają się w tygodnie i miesiące, coraz bardziej zaplątuje cię sieć tajnych spotkań i szeptanych wyznań. Dreszcz zakazanego potęguje twoją namiętność, niczym narkotyk, który jednocześnie zatruwa i ekscytuje. Każdy skradziony pocałunek, każde sekretnie umówione spotkanie jest świadectwem głębi twojej miłości i granic, do których jesteś gotów się posunąć, by być z ukochaną osobą.

Ale za taką miłość płaci się cenę. Jest ona mierzona ukradzionymi chwilami, ukrytymi łzami i rozbitymi marzeniami. To miłość, która istnieje w cieniu, na zawsze pozbawiona światła dnia. A kiedy świat na zewnątrz nadal się kręci, twoja miłość pozostaje cichym, pulsującym bólem w zakamarkach twojego serca.

Na końcu ta zakazana miłość, której nie możesz mieć, staje się prześladującą melodią, słodko-gorzką symfonią rozbrzmiewającą bez końca w twojej duszy. Przypomnieniem, że niektóre uczucia są skazane na niespełnienie, a serce potrafi być okrutnym panem, żądającym tego, czego nie może posiąść.

I tak pozostaje ci wybór. Czy dalej tańczyć na krawędzi zakazanej miłości, ryzykując wszystko dla szansy na szczęście? Czy może zebrać w sobie siłę, by odpuścić, uwolnić obiekt swoich uczuć i znaleźć ukojenie w świadomości, że w miłości najodważniejsze czyny czasem polegają na odejściu?

Ostatecznie to wybór, który tylko ty możesz podjąć, decyzja, która ukształtuje bieg twojego życia i zdefiniuje głębię twojego charakteru. Ale jedno jest pewne – wspomnienie tej zakazanej miłości, intensywność uczuć, które w tobie wzbudziła, pozostanie w twoim sercu, wzruszającym przypomnieniem o sile miłości, nawet w jej najbardziej zakazanej formie.

Oparłam się o oparcie krzesła i wypuściłam powietrze, moje uczucia spotęgowały się przez ten esej, który napisał. Czy to było dla nas? Dla mnie? Chciałam wiedzieć, ale myślę, że nie powinnam znowu robić z siebie głupiej, więc zachowam dystans.

"Jak tam sesja z korepetytorem?" – zapytał tata, wchodząc do kuchni. Zamknęłam książkę, żeby tata jej nie zobaczył, choć i tak nic by nie wiedział. Musiałam się upewnić, że mój oryginalny esej zostanie zniszczony.

"Było okej, pomógł mi tam, gdzie się zacięłam, a to było na konkurs. Myślę, że Cris ma lepszy esej, pisała o swojej mamie" – powiedziałam, zerkając na tatę. Stał za kuchennym blatem i popijał kawę.

"To musiało być dla niej trudne do napisania. Byli bardzo zżytą rodziną. Mam nadzieję, że Tristan ma kogoś w swoim życiu. Jutro wieczorem zabieram go do baru, żeby pogadać. Myślę, że obaj tego potrzebujemy. Kto wie, może na kogoś trafi" – uśmiechnął się tata. Żołądek mi się ścisnął.

"A ty?" – zapytałam.

"W porządku. Żyję pracą i tobą. Może kiedyś zrobię ten krok" – wzruszył ramionami.

"Chcę iść w modeling" – wypaliłam.

"Jesteś tego pewna?" – zapytał.

"Tak, robiłam rozeznanie i będę aplikować. Muszę też zrobić sesję zdjęciową, żeby mieć portfolio" – dodałam.

Zaśmiał się: "Zawsze myślałem, że zostaniesz modelką. Nigdy nikomu tego nie mówiłem. Będę cię wspierał we wszystkim, czego zapragniesz, ale nie w niczym, co złamie mi serce" – powiedział.

"Dziękuję, tato" – uśmiechnęłam się.

"Myślę, że Tristan może znać agencje, jego firma współpracuje z różnymi takimi partnerami. Spytaj go, będzie wiedział."

"Może tak zrobię" – odpowiedziałam, ale w rzeczywistości nie zrobię tego... Nie chcę, żeby Tristan Crane o tym wiedział. "Chyba pójdę na górę i przejrzę ten esej" – wstałam, zebrałam rzeczy ze stołu i poszłam w stronę schodów.

Jest ostatnią osobą, której powiedziałabym o moim modelingu. Nawet go nie spytam o agencje, mogę to zrobić sama, jak robiłam do tej pory. Zobaczy mnie w magazynach lub na wybiegach, kiedy już tam będę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Nowy Przyjaciel

POV Elony

Przez cały wieczór przewracałam się z boku na bok z powodu eseju, który napisał pan Crane. Czy to było przyznanie się do uczuć wobec mnie? Postukiwałam długopisem o zeszyt do kreatywnego pisania. Przepisałam ten esej wczoraj wieczorem własnoręcznie i oddałam go dziś rano. Uczniowie rozmawiali półgłosem między sobą w klasie, gdy pani Johnson przeglądała papiery, siedząc za biurkiem.

— Słyszałam, że nasi ojcowie idą dziś wieczorem do baru — powiedziała cicho Crislynn. Spojrzałam na nią. Miała na twarzy lekki uśmieszek. — Chcesz dziś u mnie nocować? — zapytała.

— Nie wiem, czy powinnam, to znaczy... Nie wiem, czy twój tata się na to zgodzi — odpowiedziałam.

Prychnęła. — Mój tata nie będzie miał nic przeciwko. Nocowałaś u mnie odkąd byłyśmy małe. Co niby się teraz zmieniło? — uśmiechnęła się, jakbym była szalona.

Wzruszyłam ramionami. — Jesteśmy starsze, może chcecie mieć trochę przestrzeni dla siebie.

— Elona, śpisz dziś u mnie i nie przyjmuję odmowy — zażądała.

Nie było szans, żebym się wykręciła, a na myśl o spędzeniu całego wieczoru w tym samym domu, co pan Crane, motyle zawirowały mi w brzuchu. — Wysłałam eseje na konkurs — oznajmiła pani Johnson. Klasa zamilkła, gdy stanęła przed tablicą. — Jednak osoby, które oddały eseje po terminie, niestety nie mogły zostać zgłoszone, bo wczoraj minął termin. — Serce mi zamarło. — Ale i tak dostaniecie dobrą ocenę, bo wasze prace są świetne i jestem z was dumna. — Uśmiechnęła się.

— Mam nadzieję, że wygram, bo wtedy moja ciężka praca zaowocuje w dziennikarstwie — powiedziała cicho Crislynn, gdy drzwi do klasy się otworzyły. W progu stała postać jakby wyjęta wprost z kart powieści gotyckiej.

Pani Johnson spojrzała w jego stronę. — Och, Eric, wejdź, proszę — powiedziała do niego.

Eric był wysoką i zagadkową postacią. Jego kruczoczarne włosy opadały w nieładzie na czoło, częściowo zasłaniając ostre, przenikliwe niebieskie oczy, w których krył się cień tajemnicy. Jego blada cera mocno kontrastowała z morzem zwyczajnych twarzy w klasie. Ubrany w ciemną, dopasowaną marynarkę i spodnie, wyglądał raczej jak ktoś gotowy na nocny spacer po cmentarzu niż na zwykłą lekcję w liceum.

Kiedy Eric wszedł do klasy, każdy jego krok emanował aurą intrygi i fascynacji. Poruszał się z pewnością siebie, jakby był przyzwyczajony do wyróżniania się, nawet wśród ciekawskich spojrzeń. Jego obecność była jak mroczna zagadka pośród jarzeniowych świateł i codziennej rutyny.

Wymieniłam szybkie spojrzenie z Crislynn i obie nie mogłyśmy oderwać wzroku od nowego ucznia. Co sprowadziło tę tajemniczą postać do naszej klasy w ostatnim roku liceum? Jakie historie i sekrety skrywają te głębokie, zamyślone oczy? Pojawienie się Erica wniosło niespodziewaną porcję ekscytacji i ciekawości do naszej klasy i nie mogłam się powstrzymać od myśli, jak ta enigmatyczna obecność wpłynie na resztę szkolnego roku.

— Widziałam, że przeprowadził się na naszą ulicę — powiedziała cicho Crislynn.

— Naprawdę? — zapytałam.

— Tak, byłam ciekawa, kiedy go zobaczyłam, ale teraz jestem jeszcze bardziej ciekawa — odpowiedziała, patrząc, jak siada przy oknie. Klasa szeptała między sobą, wciąż zaintrygowana Ericiem.

— Wybrano zwycięzcę eseju — kontynuowała pani Johnson. Teraz cała nasza uwaga była skupiona na niej. — Crislynn Crane, jesteś zwyciężczynią. To był przepiękny i wzruszający esej — pani Johnson uśmiechnęła się do niej, a klasa nagrodziła Crislynn brawami. Spojrzałam na moją najlepszą przyjaciółkę. Zakryła usta z niedowierzania. Uśmiechnęłam się do niej. Zasłużyła na to, bo to pomoże jej w przyszłej karierze dziennikarskiej po skończeniu liceum. Kiedy o tym myślę, muszę zrobić sobie sesję zdjęciową, żeby stworzyć portfolio modelki.

****

Po szkole szłyśmy z Crislynn do domu, ale zobaczyłyśmy Erica przed sobą... samego. — Zróbmy z nim znajomość — powiedziała Crislynn i odeszła ode mnie.

— Hej — zatrzymałam ją, łapiąc za ramię. Obie się zatrzymałyśmy, a ona spojrzała na mnie. — Może chce być sam.

— Wyluzuj, tylko z nim pogadam — odpowiedziała, więc pozwoliłam jej na to. Podeszła do niego, a oni szli razem chodnikiem. Ja szłam za nimi. — To jest Elona — powiedziała, a Eric odwrócił się i spojrzał na mnie.

— Cześć — uśmiechnęłam się. Odwzajemnił uśmiech, ledwie zauważalny. Teraz szłam obok nich.

— Elona też mieszka na tej ulicy, więc jeśli chcesz się z nami spotkać, nie krępuj się — powiedziała Crislynn.

— Dzięki. Możesz mówić na mnie Spooky. To mój pseudonim — odpowiedział.

— Świetna ksywka, podoba mi się — pochwaliła Crislynn.

Gdy zbliżyłyśmy się do domu Crislynn, pan Crane zaparkował na podjeździe. Zatrzymałyśmy się po drugiej stronie ulicy. Moje serce biło jak szalone na widok pana Crane’a. — Tu mieszkam, do zobaczenia, Elona — uśmiechnęła się do mnie i przeszła przez ulicę, gdy pan Crane wysiadał z samochodu. — Do zobaczenia, Spooky! — zawołała przez ramię.

— Czy ona zawsze jest taka? Taka otwarta? — zapytał Spooky. Mój wzrok padł na pana Crane’a. Jego czarny garnitur opinał szczupłe mięśnie, spojrzał na nas, marszcząc brwi. Uśmiechnęłam się do niego, ale tylko zerknął na nas dwoje. Nawet nie odwzajemnił uśmiechu, tylko poszedł za Crislynn pod dom.

Serce mi zamarło. — Tak, ale jest naprawdę miłą osobą. Potrafi mnie rozbawić nawet w trudnych chwilach. Straciła mamę trzy lata temu, więc jest jej ciężko — odpowiedziałam, ruszając z nim dalej.

— Dzięki za informację — odparł.

— Możesz się do nas dosiąść też w szkole. Lubimy poznawać nowych ludzi, a jak będziesz czegoś potrzebował, po prostu powiedz.

— Myślę, że sobie poradzę — uśmiechnął się.

Zatrzymaliśmy się przed moim domem. — Do zobaczenia — powiedziałam. Spojrzał na mnie swoimi przenikliwymi niebieskimi oczami.

— Dziękuję, Elona — i odszedł. Spojrzałam jeszcze raz w stronę domu Crislynn. Było cicho.

Weszłam do domu, tata siedział w salonie, popijał kawę i scrollował telefon. — Cześć, tato.

— Jak było w szkole? — zapytał, kiedy weszłam dalej.

— W porządku, z Cris poznałyśmy nowego kolegę, mieszka na naszej ulicy, niedawno się wprowadził i jest w naszej klasie — opadłam na kanapę.

— Dobrze poznawać nowych ludzi... A skoro o znajomych mowa, dziś z Tristanem wychodzimy do baru. Oboje tego potrzebujemy — spojrzał na mnie, pijąc kawę.

— Tak, przyda wam się. Ja dzisiaj nocuję u Cris — odpowiedziałam.

— Cieszę się. Dawno u niej nie nocowałaś. Dobrze, że coraz częściej wychodzisz z domu — uśmiechnął się do mnie.

— Tak — odwzajemniłam mu uśmiech.

— Pytałaś Tristana o agencje dla modelek? Tak tylko pytam, żebyś znała swoje opcje, jeśli jeszcze nie pytałaś.

— Nie, tato. Wolę, żeby trzymał się z dala od moich spraw, z całym szacunkiem. Chcę zrobić to sama — uśmiechnął się.

— Jesteś bardzo podobna do swojej mamy. Ona też zawsze chciała wszystko robić sama, bez niczyjej pomocy, i jestem z ciebie dumny — powiedział z uśmiechem.

— Dzięki, tato. Lepiej spakuję torbę na dzisiejszą noc — powiedziałam i wstałam z kanapy, po czym poszłam na górę do swojego pokoju.

Część mnie cieszyła się na wieczór w domu pana Crane’a, a część była nerwowa. Przynajmniej go zobaczę. Ale coś w nim się zmieniło, odkąd przyszedł mnie uczyć. Moje zauroczenie nim było złe i to, co mówił mi przez SMS-y i osobiście, też było złe, i wiedziałam, że to dla niego problem, by się zmienić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bar

Perspektywa Tristana

Siedząc na miękkim stołku barowym, z chłodną szklanką whiskey w dłoni, która nie dawała mi zbyt wielkiej ulgi, nie mogłem powstrzymać się od myśli o Elonii. To było po prostu niemożliwe. Wyrosła na oszałamiająco piękną młodą kobietę, a z każdym dniem stawała się coraz bardziej pociągająca, pewna siebie i nieodparta.

Ból w moim sercu wciąż był świeży, nieustannie przypominając mi o pustce pozostawionej przez Estelle, moją ukochaną żonę, którą odebrano mi zbyt wcześnie. Ciepło jej śmiechu, sposób, w jaki jej oczy błyszczały, gdy na mnie patrzyła – te wspomnienia wyryły się w mojej duszy. To złamało mojego ducha i nie wiedziałem, czy kiedykolwiek sobie z tym poradzę. Była moją jedyną prawdziwą miłością, a ten pijany drań wjechał w nią samochodem. To był deszczowy wieczór i moja żona straciła przez niego życie. On też zginął. Niestety, nie mogłem go ukarać, chociaż chciałem, żeby cierpiał w więzieniu.

Starałem się być wsparciem dla mojej córki, Crislynn, i być silnym w jej obecności. Kiedy jednak zamykałem się w swojej sypialni, płakałem. Moje serce było jak wyrwane z piersi i wiedziałem, że nie odzyskam go, dopóki między mną a Eloną coś się nie zmieni. Przeczytałem jej esej i wiedziałem, że kiedy zobaczyłem to "C", pisała o mnie. Mam tatuaż z literą C, zrobiony, gdy urodziła się Crislynn. Byłem zszokowany. Elona ma na mnie cichą sympatię i widzę, jak na mnie patrzy. Tamten dzień wszystko zmienił i naprawdę zobaczyłem, kim jest... piękną wewnętrznie i zewnętrznie. Ale wiedziałem, że nie mogę jej mieć. Życie jednak miało inne plany i to było niesprawiedliwe. To niesprawiedliwe, że Elona – uosobienie piękna i młodości – jest na wyciągnięcie ręki, a jednak zupełnie poza moim zasięgiem. Jest jak odległa gwiazda, świecąca jasno, lecz na zawsze nieosiągalna.

David, ojciec Elony i mój bliski przyjaciel, usiadł obok mnie, patrząc ze współczuciem.

– Tristan, wiem, że to trudne, ale nie możesz się tak ciągle dręczyć.

Westchnąłem i upiłem łyk whiskey.

– Nie potrafię inaczej. Nie umiem po prostu zostawić za sobą tego, co się stało.

Głos Davida był pełen empatii.

– Estelle nie chciałaby, żebyś był nieszczęśliwy już zawsze. Wciąż jesteś pełen życia, a życie jest po to, by je przeżyć.

Spojrzałem na Davida, wdzięczny za jego wsparcie, ale nie mogłem pozbyć się poczucia winy, które szarpało moje serce.

– Nie potrafię tak po prostu iść dalej, David. Estelle była miłością mojego życia. – i myśl o jego córce.

David pochylił się bliżej, jego ton był delikatny.

– Wiem i nikt nie oczekuje, że o niej zapomnisz. Ale możesz jeszcze odnaleźć szczęście, na swój sposób.

Mój wzrok uciekł do wspomnień, od których chciałem uciec, tych momentów, gdy widziałem Elonę z tamtym młodym mężczyzną, którego nigdy wcześniej nie widziałem, spacerujących ulicą, uśmiechniętych, rozmawiających. Uczucie zazdrości ścisnęło mnie w piersi. To było irracjonalne, bezpodstawne, ale nie mogłem temu zaradzić. Zapytałem Crislynn, kim on jest. Okazało się, że przeprowadził się z rodzicami do domu na końcu ulicy. Ulżyło mi, gdy powiedziała, że między nim a Eloną nic nie ma, ale zawsze istnieje taka możliwość, a mi się to nie podoba.

David szturchnął mnie, próbując rozluźnić atmosferę.

– Wiesz, jest mnóstwo pięknych, pełnych życia kobiet, które chętnie spędziłyby z tobą czas.

Udało mi się lekko uśmiechnąć, choć nie dotarło to do moich oczu.

– Może, David, ale na pewno nieprędko. Żadna z nich nie jest Eloną.

Wieczór toczył się dalej, whiskey lała się strumieniami, w powietrzu unosił się śmiech, ale moje myśli wciąż krążyły wokół niej, pięknej, nieosiągalnej Elony.

W miarę jak wieczór się rozwijał, bar robił się coraz bardziej gwarno. Rozmowy wirowały wokół nas, przerywane wybuchami śmiechu i dźwiękiem stukających się kieliszków. David i ja powoli sączyliśmy nasze drinki, a myśli o Elonii nie dawały mi spokoju.

Nagle obok mnie usiadła kobieta, a jej obecność wyrwała mnie z zamyślenia. Miała uderzające rude włosy, spływające po ramionach niczym wodospad ognia. Jej szmaragdowozielone oczy błyszczały figlarnie, gdy spojrzała na mnie z pewnym siebie uśmiechem.

– Mogę się przysiąść? – zapytała, jej głos był gładki jak jedwab.

Spojrzałem na nią, zaskoczony niespodziewanym wtargnięciem, choć nie całkiem niechętny towarzystwu.

– Jasne, proszę.

Wyciągnęła dłoń.

– Jestem Maggie.

Uścisnąłem jej dłoń, odwzajemniając uprzejmy uśmiech.

– Tristan.

David, jak zawsze dusza towarzystwa, wtrącił się:

– David tutaj. Tristan to mój stary przyjaciel.

Maggie uniosła brew, jej spojrzenie było ciekawe.

– Stary przyjaciel, tak? Wyglądacie, jakbyście prowadzili bardzo poważną rozmowę.

Zachichotałem cicho, a ciężar moich myśli na chwilę zelżał.

– Po prostu nadrabiamy zaległości i wspominamy stare czasy.

Maggie pochyliła się bliżej, a jej perfumy były odurzające.

– Mam nadzieję, że nie przeszkadzam w niczym zbyt osobistym.

David mrugnął do niej.

– Wcale nie. Tak naprawdę Tristanowi przydałoby się trochę rozrywki.

Śmiech Maggie był melodyjny i nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że jej towarzystwo jest odświeżające. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, dzieląc się historiami i śmiechem. Była pełna energii i życia, zupełnym przeciwieństwem ciężaru, który często mnie otaczał.

Z biegiem nocy Maggie spojrzała na mnie, jej oczy uważnie mnie badały.

– Wiesz, Tristan, czasem szczęście przychodzi z najmniej spodziewanych miejsc. Życie potrafi zaskakiwać.

Pokiwałem głową, jej słowa zaczynały do mnie docierać.

– Masz rację. Czasem trzeba po prostu być otwartym na możliwości.

David, jak zawsze zachęcający, dodał:

– Właśnie tak, Tristan! Może to czas, by zaryzykować.

Maggie uśmiechnęła się figlarnie.

– Więc, Tristan, masz ochotę na małą przygodę dziś wieczorem?

Nie mogłem powstrzymać uśmiechu i poczułem przez chwilę przebłysk nadziei. Może, tylko może, znajdzie się w moim sercu miejsce na coś więcej niż wspomnienia.

W miarę jak noc mijała, a chemia między Maggie i mną narastała, wspomnienia o Elonii wciąż czaiły się na obrzeżach mojej świadomości. Nie mogłem przestać myśleć o jej młodzieńczym pięknie, żywym śmiechu i o tym, jak jej oczy błyszczały energią. Ale z każdą chwilą Maggie stawała się fascynującą osobą sama w sobie.

Maggie pochyliła się bliżej, jej głos był niski i zmysłowy.

– Co powiesz na to, żeby kontynuować tę rozmowę w nieco bardziej prywatnym miejscu?

Zawahałem się na moment, myśli wróciły do Elony, do granic, które sobie wyznaczyłem. Ale fala pożądania i tęsknota za czymś więcej niż tylko wspomnieniami popchnęły mnie do skinienia głową.

– Jasne. Mój dom jest niedaleko stąd.

Z zalotnym uśmiechem zsunęła się ze stołka, jej palce musnęły lekko moje ramię.

– Prowadź.

Opuściliśmy gwarny bar i ruszyliśmy w stronę mojego samochodu. Oczekiwanie było niemal namacalne. Dłoń Maggie odnalazła moją, jej palce splecione z moimi, a ten dotyk wywołał we mnie dreszcz, jakiego nie czułem od lat.

Kiedy otworzyłem jej drzwi od strony pasażera, odwróciła się do mnie, jej oczy były pełne pożądania i nie mogłem się powstrzymać, by nie pochylić się i pocałować ją. Ten pocałunek był elektryzujący, stanowił ujście dla stłumionych uczuć i pragnień, które zbyt długo we mnie drzemały. Może naprawdę będę mógł pójść dalej i zapomnieć o Elonii.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Best Friend's Dad

My Best Friend's Dad

161 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

161

Treść

Aa