Betty biegła przez nieskazitelne korytarze Riverside Prep, ściskając ręcznik Marcusa i połamane szkła swoich okularów. Bez nich wszystko było rozmazane — marmurowe kolumny i złote ozdoby zlewały się w jedno. Numery sal były nie do odczytania, a każdy korytarz wyglądał identycznie.
Biegła już od wieczności, co chwilę zerkała spanikowana na ekran telefonu, próbując dojrzeć numer sali na drzwiach, których nie widziała wyraźnie. Biologia 101, profesor Hamilton, sala 304. Gdzie u diabła była sala 304?
Studenci patrzyli na nią, gdy przebiegała obok, niektórzy wskazywali palcami i szeptali. Wieści o incydencie w szatni już się rozchodziły. Słyszała urywki: „...zabrała mu ręcznik…” „…totalna wariatka…” „…kim ona w ogóle jest?”
W końcu dostrzegła rozmyte „304” na drzwiach. Betty zatrzymała się przed nimi, próbując złapać oddech i wygładzić włosy. Już była spóźniona dwadzieścia minut. Przez matowe szkło widziała, że lekcja już trwa.
Otworzyła drzwi najciszej jak potrafiła i wsunęła się do środka.
Wszystkie głowy się odwróciły. W klasie zapanowała cisza.
Betty opadło serce, kiedy rozpoznała kilka twarzy z szatni — w tym Vel, która uśmiechała się złośliwie z trzeciego rzędu. Oni mieli dość czasu, by się przebrać i zdążyć na zajęcia, gdy ona błąkała się po szkole.
— No proszę — powiedział profesor Hamilton z przodu sali. — Miło nam, że do nas dołączyłaś, panno…?
— Branson — bąknęła Betty. — Przepraszam za spóźnienie, ja—
Gdzieś z tyłu, cicho, ale wystarczająco ostro, by przeciąć ciszę, rozległ się głos Stacy:
— Grubaskaaan…
Rozległo się parsknięcie. Kilka stłumionych chichotów.
Betty znieruchomiała. Fala gorąca rozlała się po jej szyi jak pożar. Nawet nie spojrzała — nie musiała, dobrze znała ten uśmieszek Stacy, przewracanie oczami wymieniane między perfekcyjnymi dziewczynami w krótkich topach.
— Znajdź sobie miejsce.
Betty rozejrzała się rozpaczliwie. Wszystkie krzesła były zajęte, studenci celowo odwracali wzrok lub kładli torby na wolnych miejscach obok siebie. Nawet Stacey, siedząca w drugim rzędzie, unikała kontaktu wzrokowego, gdy Betty spojrzała na nią z nadzieją.
Jedynym wolnym miejscem był róg z tyłu — tuż obok Marcusa.
Siedział tam z założonymi rękami, ciemne włosy jeszcze lekko wilgotne, w obcisłej czarnej koszulce, która podkreślała tors, którego przypadkowo dotknęła wcześniej. Jego wyraz twarzy był nieczytelny, ale oczy ani na moment nie opuściły jej twarzy.
Betty ruszyła w stronę wolnego miejsca, starając się ignorować szepty podążające za jej ruchem.
— Uważaj — szepnęła teatralnie Kate do Stacey, gdy Betty mijała ich rząd, wystarczająco głośno, by zabolało.
Betty była już prawie przy wolnym miejscu, gdy to się stało. Noga Kate wysunęła się w jej stronę, a Stacey leniwie przesunęła swoją designerską torbę w przejście.
Nogi Betty zaplątały się. Straciła równowagę. Upadła na podłogę — kolana, łokcie, wszystko — z głośnym, przeszywającym dźwiękiem.
Przez chwilę w sali zapanowała cisza.
Potem zaczęły się śmiechy. Ostro. Okrutnie. Echem.
— Czy podłoga właśnie pękła? — spytała Kate z szeroko otwartymi oczami udając niewinność.
— Niech ktoś sprawdzi, czy nie ma szkód! — dodał jakiś chłopak między napadami śmiechu.
Stacey pochyliła się do przodu, złośliwie uśmiechając się z udawaną troską:
— Ups! Przepraszam, Branson! Nie zauważyłam cię — chyba twoja grawitacja mnie przyciągnęła.
Z tyłu sali dołączył kolejny głos:
— Uważaj, żeby nie wpaść do piwnicy! — To lekcja biologii czy dziś studiujemy wieloryby? — O rany, to całkowite zaćmienie!
Twarz Betty płonęła, gdy podnosiła się z podłogi, z rąk wypadł jej ręcznik Marcusa. Śmiech wypełnił salę jeszcze bardziej.
Profesor Hamilton klaśnięciem przerwał hałas. — Dość! Panno Branson, proszę usiąść. Natychmiast.
Betty chwyciła ręcznik i niemal rzuciła się na krzesło obok Marcusa, który patrzył na nią z czymś, co mogło być rozbawieniem.
— Jak już mówiłem — kontynuował profesor Hamilton — wasz projekt na półrocze będzie stanowić czterdzieści procent oceny. Będziecie pracować w parach, tworząc szczegółowe rysunki anatomiczne i prezentując wyniki na temat struktury mięśni człowieka.
Zaczął czytać nazwiska z listy:
— Thompson i Rivera… Morrison i Chen… Mitchell i Branson…
Betty ścisnęło w żołądku. Marcus zacisnął szczękę.
— Profesorze — Marcus podniósł rękę, jego głos był spokojny i pewny. — Wolałbym pracować sam.
— To nie wchodzi w grę, panie Mitchell. Zadanie wymaga współpracy.
— W takim razie proszę mnie połączyć z kimś innym.
Oczy profesora Hamiltona zwęziły się. "Pary są ostateczne. I pozwól, że ci przypomnę, panie Mitchell, że niezaliczenie tego projektu skutkować będzie warunkowym zawieszeniem na uczelni, co oznacza utratę przez ciebie kapitaństwa drużyny koszykarskiej."
Groźba zawisła w powietrzu. Dłonie Marcusa zacisnęły się w pięści na ławce, ale nie odezwał się ani słowem.
Zadzwonił dzwonek, a krzesła zgrzytnęły po podłodze, gdy uczniowie zaczęli zbierać swoje rzeczy.
"Pamiętajcie", zawołał profesor Hamilton, "prezentacje za dwa tygodnie. Nie zawiedźcie mnie."
Kiedy uczniowie wychodzili, Marcus pozostał na miejscu. "Wszyscy wychodzić," powiedział cicho, ale jego głos miał w sobie tyle autorytetu, że wszyscy posłuchali. "Już."
Stacey i Kate ociągały się przy drzwiach, ale jedno spojrzenie Marcusa wystarczyło, by uciekły. Nawet Vel i jego koledzy szybko opuścili salę.
Wkrótce w pustej klasie zostali tylko Betty i Marcus.
Betty zaczęła wstawać. "Chyba powinnam—"
"Siadaj."
To nie była prośba. Betty opadła z powrotem na krzesło, podczas gdy Marcus powoli wstał i przeszedł na jej stronę ławki. Poczuła jego perfumy — coś drogiego i męskiego, co przyspieszyło jej puls mimo wszystko.
"Gdzie się wybierasz, orko?"
Betty próbowała się cofnąć, ale jej krzesło już opierało się o ścianę. Marcus zbliżał się coraz bardziej, aż stanął tuż przed nią, tak blisko, że musiała odchylić głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.
"Naprawdę nie wiesz, kim jestem?" Jego głos był cichy, niemal szeptem.
Betty pokręciła głową, nie ufając sobie na tyle, by się odezwać.
Marcus pochylił się, opierając jedną dłoń o blat tuż obok niej. Jego twarz była teraz zaledwie kilka centymetrów od jej, a ona czuła ciepło bijące od jego ciała.
"Widzę, że już jesteś mokra," wymruczał, jego oddech był ciepły przy jej uchu. "Powiedz mi, jak masz na imię, orko."
Policzki Betty zapłonęły. "Betty," wyszeptała, nienawidząc tego, jak bardzo zabrzmiała na zdyszaną.
"Betty." Powiedział to tak, jakby próbował jej smaku. "Cóż, Betty, jeśli chcesz, żebym zrobił ten projekt z tobą — a uwierz mi, potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie — jest coś, co musisz zrobić najpierw."
"Co?" Ledwie była w stanie wydusić to słowo.
Marcus wyprostował się i spojrzał w dół na swoje drogie, markowe sneakersy. "Pocałuj je."
Betty spojrzała na niego z szokiem. "Co?"
"Słyszałaś mnie. Klęknij i pocałuj moje sneakersy. Okaż mi szacunek, jaki powinnaś była okazać w tamtej szatni."
Przez chwilę Betty po prostu siedziała, walcząc w sobie z upokorzeniem i złością. Potrzebowała tego projektu. Musiała zaliczyć ten przedmiot. Musiała udowodnić, że należy tu być.
Powoli zsunęła się z krzesła i przykucnęła przed nim.
Marcus uśmiechnął się triumfalnie. "Tak lepiej. A teraz—"
Betty zebrała ślinę w ustach i splunęła prosto na jego nieskazitelnie białe sneakersy.
"To pocałuj," warknęła, zrywając się na nogi.
Marcus spojrzał na swoje buty z niedowierzaniem, potem na nią, w jego ciemnych oczach palił się gniew.
Ale Betty już biegła, chwyciła torbę i rzuciła się do drzwi. Wybiegła na korytarz i nie obejrzała się nawet wtedy, gdy usłyszała za sobą jego przekleństwo.
Była w połowie korytarza, kiedy omal nie zderzyła się z wysokim mężczyzną w drogim garniturze.
"Przepraszam," powiedział mężczyzna uprzejmie, łapiąc ją delikatnie za ramiona.
"Przepraszam," mruknęła Betty, mijając go w pośpiechu w stronę wyjścia.
Mężczyzna patrzył, jak odchodzi, po czym wszedł do klasy, gdzie Marcus wciąż gapił się na swoje zrujnowane buty.
"Synu."
Marcus podniósł wzrok i zobaczył w drzwiach swojego ojca, Harry'ego Mitchella, z rozbawionym wyrazem twarzy.
"Tato? Co tu robisz?"
"Byłem w okolicy. Pomyślałem, że zobaczę, jak ci idzie pierwszy dzień." Oczy Harry'ego powędrowały do śliny na butach Marcusa. "Ciekawy poranek?"
"Jakaś biedna gruba dziewczyna. Nie przejmuj się tym."
Harry podszedł i położył dłoń na ramieniu Marcusa. "Właśnie powinieneś się tym przejąć. Właściwie to powinno stać się twoim priorytetem."
"O czym ty mówisz?"
"Zdobyj jej serce, Marcus."
Marcus spojrzał na ojca, jakby ten postradał zmysły. "Po jaką cholerę miałbym to robić?"
Harry uśmiechnął się tym swoim biznesowym uśmiechem. "Bo jej ojciec to twój najszybszy bilet do NBA. Spraw, żeby ta dziewczyna się w tobie zakochała." Wzruszył ramionami. "I tak robisz to dla zabawy."
Marcus zmarszczył brwi. "Jej ojciec?"
"Betty Branson. Nic ci to nie mówi?"
Imię rzeczywiście brzmiało znajomo, ale Marcus nie potrafił sobie go przypomnieć.
"Richard Branson," powiedział cierpliwie Harry. "Agent sportowy połowy NBA. Człowiek, który może załatwić ci angaż prosto z uczelni zamiast ławki rezerwowych w jakiejś podrzędnej lidze."
W oczach Marcusa pojawiło się zrozumienie. "Chcesz, żebym ją uwiódł dla biznesu?"
"Chcę, żebyś był rozsądny i zadbał o swoją przyszłość. Ta dziewczyna właśnie stała się najważniejszą osobą w twoim życiu."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Betty
Siedziałam po turecku na łóżku, laptop oparty o kolana, wpatrzona w swoje odbicie w ciemnym ekranie. Otworzyłam moją tajną folder vlogów, ten, którego nikt nigdy nie zobaczy, i wcisnęłam nagrywanie.
Wpis vlogowy: Prywatny – TYLKO OFFLINE
Moja twarz pojawiła się w małym okienku, okulary zdjęte, włosy opadające w nieładzie na ramiona. Wyglądałam na zmęczoną. Okrąglejszą, niż zapamiętałam.
„Pierwszy dzień w Riverside Prep”, powiedziałam cicho, ledwo ponad szeptem, „a już zrobiłam z siebie największą idiotkę, jaką tylko można.”
Dotknęłam policzka, czując jego miękkość. Palce zatrzymały się na jego zaokrągleniu, na tym, że nie wyostrzał się w lustrze jak u innych dziewczyn. „Czy ja w ogóle… czy ja w ogóle jestem seksowna?” Mój głos się załamał. „Czy on by mnie zauważył, gdybym wyglądała jak Stacey?”
Imię zabolało, już samo wypowiedzenie go bolało. Stacey z wąską talią, płaskim brzuchem i tą zuchwałą małą bluzeczką, w której paradowała bez mrugnięcia okiem. Zaciągnęłam za duży kaptur szczelniej wokół siebie, jak tarczę.
Wstałam i podeszłam do lustra. Moje odbicie patrzyło z cichym rozczarowaniem, na które nie byłam gotowa. Moje ciało nie było wyrzeźbione. Nie było umięśnione. Było miękkie, obłożone tam, gdzie Instagram mówił, że nie powinno. Moje uda się stykały. Mój brzuch wystawał poza pasek spodni. Wyglądałam jak dziewczyna, która zawsze chowała się w kapturach—i tak właśnie było.
Przyciemniłam główne światło i zapaliłam lampkę na biurku. Pokój się zmienił. Cienie stały się łagodniejsze, bardziej przyjazne. Zawahałam się, potem ściągnęłam kaptur przez głowę, zostając tylko w bawełnianym staniku i dżinsach.
Moje ramiona wyglądały na większe, niż myślałam. Mój brzuch nie był płaski. Ale to wciąż byłam ja—wciąż oddychałam.
„Ja nawet nie wiem, co to znaczy być seksowną”, wyszeptałam do telefonu, kierując go w stronę lustra. Głos mi drżał, gdy dotykałam obojczyka, sunąc dłonią w dół, do miękkości poniżej. Moja ręka zawisła, oddech zamarł. „Czy to jest to, co chłopaki chcą zobaczyć?”
Zrobiłam kilka zdjęć, większość od razu kasując, zostawiając jedno, na którym światło sprawiło, że wyglądałam niemal… ładnie. Może.
Wtedy ostre pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłam.
„Cholera”, mruknęłam, szarpiąc się po kaptur. „Już idę!”
Narzuciłam kaptur i pobiegłam do drzwi, zupełnie zapominając o telefonie, który wciąż nagrywał na łóżku.
Marcus stał na korytarzu, irytująco idealny w ciemnych dżinsach i dopasowanym szarym t-shircie, z podręcznikiem do biologii pod pachą.
„Gotowa na projekt, partnerko?”
Patrzyłam na niego oszołomiona. „Ty… co ty tu robisz?”
„Biologia. Struktura mięśniowa. Coś ci to mówi?” Wszedł obok mnie do pokoju, nie czekając na zaproszenie. „Ładnie tu. Bardzo… skromnie.”
Pokój nagle wydawał się mniejszy, gdy był w nim Marcus. Zdominował przestrzeń, jego obecność sprawiała, że wszystko inne wydawało się nieistotne.
„Skąd w ogóle wiedziałeś, gdzie mieszkam?”
„Mam swoje sposoby.” Usiadł na moim krześle przy biurku, wyciągając długie nogi. „Słuchaj, o tym projekcie. Myślałem sobie.”
Usiadłam niepewnie na brzegu łóżka, bardzo świadoma, że mój telefon wciąż gdzieś za mną nagrywa. „Myślałeś o czym?”
„Musimy zrozumieć strukturę mięśni, prawda? Teoria to nie wszystko.” Marcus położył podręcznik na kolanach, przekartkowując strony z anatomicznymi diagramami. „Czasem potrzeba… bardziej praktycznego podejścia.”
Coś w jego tonie przyspieszyło mi puls. „Co masz na myśli?”
Marcus wstał powoli, nie spuszczając ze mnie wzroku. „Chodzi mi o to,” powiedział, sięgając po brzeg koszulki, „jeśli mamy narysować układ mięśni człowieka, powinniśmy mieć odpowiedni wzorzec.”
Ściągnął koszulkę jednym, płynnym ruchem.
Zabrakło mi tchu. Widziałam go bez koszulki w szatni, ale to był chaos i panika. To było inne. To było celowe, intymne i nie mogłam oderwać wzroku.
Jego ciało było doskonałe, wyrzeźbione mięśnie i gładka skóra, sylwetka budowana latami ciężkich treningów. Krople wody po wcześniejszym prysznicu dawno wyschły, zastąpione ciepłym blaskiem mojej lampki.
„Twój podręcznik pokazuje główne grupy mięśniowe”, powiedział Marcus zwykłym tonem, jakby nie stał prawie nagi w moim pokoju w akademiku. „Ale nie pokazuje, jak się łączą, jak razem pracują.”
Podniósł z biurka zmazywalny marker i podał mi go.
„Narysuj je. Użyj mojego ciała jako płótna.”
Patrzyłam na marker, jakby mógł mnie ugryźć. „Nie mogę—”
„Możesz.” Marcus podszedł bliżej, tak blisko, że znowu poczułam jego perfumy. „Zacznij od piersiowych. Wiesz, gdzie są?”
Ręka mi drżała, gdy brałam marker. To było szaleństwo. To był mój projekt z biologii. To był Marcus Mitchell, który rano mnie upokorzył i kazał całować swoje buty.
Ale moje ciało nie słuchało logiki.
„Tu,” Marcus poprowadził moją dłoń na swoją klatkę piersiową, dokładnie nad sercem. „Najpierw poczuj strukturę mięśni. Zrozum, co rysujesz.”
Moja dłoń przywarła do jego ciepłej skóry, czułam jego puls—silny i równy. Moje własne serce waliło jak oszalałe.
„Teraz przejedź po niej.” Jego głos był niższy, szorstki. „Śledź linię mięśnia.”
Palce poruszały się niemal same, podążając za konturem jego klatki. Marcus wciągnął gwałtownie powietrze przy moim dotyku, jego brzuch się napiął.
„Marker,” przypomniał, głos mu się napiął.
Z drżącymi palcami odkręciłam zakrętkę i zaczęłam rysować śladem, który wyznaczyłam wcześniej dłonią. Marker sunął po jego skórze, zaznaczając granice grup mięśniowych z anatomiczną precyzją.
„Niżej,” polecił Marcus. „Mięśnie brzucha.”
Moja ręka powędrowała niżej, po wypukłościach jego brzucha. Każdy dotyk sprawiał, że napinał mięśnie—mnie odbierało dech. Ledwo mogłam utrzymać marker.
„Betty.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało inaczej niż w klasie. Mniej kpiąco, bardziej… jeszcze czymś innym.
Spojrzałam na niego, z markerem nad jego skórą, i zobaczyłam, że patrzy na mnie z intensywnością, od której ugięły mi się kolana.
„Nie masz pojęcia, co mi robisz,” szepnął.
Marker wypadł mi z palców.
‘Teraz ty’, powiedział wcześniej. ‘Musimy udokumentować też kobiece ciało do projektu—tej części sam nie zrobię.’
Moja pierwsza myśl była: O nie. Tylko nie to. Czemu on to mówi? Czemu chce mnie taką zobaczyć?
Nie chciałam, żeby na mnie patrzył.
Ale moje ciało… nie obchodziło go to. Nie słuchało.
Ręka drgnęła mi przy zamku kaptura, powoli, niepewnie. Serce waliło, jakby chciało wyskoczyć z piersi.
Nie. Nie pozwól mu się zobaczyć. Nie całą. Nie tak. Ale coś we mnie bardzo chciało wierzyć, że mówi szczerze. Że może—choćby na chwilę—byłam pożądana.
Palce dotknęły metalu—w tej samej chwili drzwi z hukiem się otworzyły.
To była Stacey.
„Betty, zapomniałam swojego—co do kurwy?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Chwila roztrzaskała się, gdy głos Stacey przeciął powietrze.
"Co do cholery?"
Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Stacey rzuciła się do przodu i chwyciła Betty za włosy, szarpiąc ją na nogi.
"Ała!" Betty zatoczyła się, tracąc równowagę.
"Stacey, przestań!" Marcus zrobił krok do przodu.
Wzrok Stacey padł na telefon Betty, wciąż nagrywający na łóżku. Lampka kamery migała na czerwono.
"O, to idealnie," syknęła, wyrywając telefon. "XL Betty robi sobie prywatną kolekcję porno?"
"Oddaj to!" Betty rzuciła się, by odzyskać telefon, ale Stacey trzymała go poza zasięgiem.
Stacey spojrzała na przemian na Marcusa i Betty, a jej mina wykrzywiła się z obrzydzenia. "Naprawdę ci zależy na tej wielorybicy? To teraz twój nowy fetysz, Marcus?"
Marcus utrzymał spokojny ton. "Nie zwariowałem, Stacey. Ona nawet nie jest w moim typie. Co tu robisz?"
Podejrzliwość Stacey ustąpiła satysfakcji. "Widziałam twój samochód na zewnątrz. Myślałam, że przyszedłeś po mnie." Wydęła wargi, podchodząc bliżej i muskając jego nagą klatkę piersiową. "Wiedziałam, że mam rację."
Betty wyglądała na chorą. Marcus widział, jak obejmuje się ramionami, próbując zniknąć.
Marcus wymusił swój wyćwiczony uśmieszek. "Może miałaś rację."
Stacey zachichotała, ośmielona. "Wiedziałam. Nigdy nie mógłbyś się naprawdę zainteresować... tym." Zbywająco machnęła ręką w stronę Betty, nie patrząc na nią.
Marcus pozwolił Stacey zbliżyć się jeszcze bardziej, jej dłonie przesuwały się po liniach, które Betty namalowała markerem na jego klatce piersiowej. Przez chwilę oboje udawali, że Betty tam nie ma, Stacey śmiała się zbyt głośno, jej dotyk stawał się coraz śmielszy.
"Wiesz," wyszeptała Stacey, stając na palcach, "tęskniłam za tobą."
Przycisnęła usta do jego szyi, potem do żuchwy. Betty stała nieruchomo, obserwując wszystko.
Gdy usta Stacey dotknęły jego, Marcus pocałował ją z wprawą. To było dokładnie to, czego się spodziewał: sama gra, bez głębi.
Kiedy się oderwali, Marcus pochylił się do jej ucha. "Chcesz przenieść to w bardziej prywatne miejsce?"
Stacey przygryzła wargę i energicznie przytaknęła. "Boże, tak."
Chwyciła go za rękę i pociągnęła w stronę drzwi. "Tam dalej jest pralnia. Nikt tam nigdy nie chodzi."
Marcus pozwolił się poprowadzić, rzucając jeszcze jedno spojrzenie na Betty, która wciąż stała, wyglądając na rozbitą.
Pralnia była pusta, słabo oświetlona, z szumiącymi stale pralkami.
"W końcu," szepnęła Stacey, odwracając się do niego z głodem w oczach. "Czekałam na—"
Marcus cofnął się przez próg i zatrzasnął drzwi.
Klik. Zamknięte.
"Co ty robisz, Marcus?!" Krzyk Stacey dobiegł zza drzwi, zaraz potem rozległo się walenie pięściami. "Marcus! Otwórz te drzwi natychmiast!"
Marcus oparł się o drzwi, gdy uderzenia nasiliły się.
"Robię projekt z Betty," odpowiedział spokojnie.
"Chyba sobie żartujesz?! Wypuść mnie!"
Przesuń w górę, aby kontynuować