passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Bully Has a Curvy Type - Rozdział #4 - autor itsvlada

My Bully Has a Curvy Type

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Betty

Siedziałam po turecku na łóżku, laptop oparty o kolana, wpatrzona w swoje odbicie w ciemnym ekranie. Otworzyłam moją tajną folder vlogów, ten, którego nikt nigdy nie zobaczy, i wcisnęłam nagrywanie.

Wpis vlogowy: Prywatny – TYLKO OFFLINE

Moja twarz pojawiła się w małym okienku, okulary zdjęte, włosy opadające w nieładzie na ramiona. Wyglądałam na zmęczoną. Okrąglejszą, niż zapamiętałam.

„Pierwszy dzień w Riverside Prep”, powiedziałam cicho, ledwo ponad szeptem, „a już zrobiłam z siebie największą idiotkę, jaką tylko można.”

Dotknęłam policzka, czując jego miękkość. Palce zatrzymały się na jego zaokrągleniu, na tym, że nie wyostrzał się w lustrze jak u innych dziewczyn. „Czy ja w ogóle… czy ja w ogóle jestem seksowna?” Mój głos się załamał. „Czy on by mnie zauważył, gdybym wyglądała jak Stacey?”

Imię zabolało, już samo wypowiedzenie go bolało. Stacey z wąską talią, płaskim brzuchem i tą zuchwałą małą bluzeczką, w której paradowała bez mrugnięcia okiem. Zaciągnęłam za duży kaptur szczelniej wokół siebie, jak tarczę.

Wstałam i podeszłam do lustra. Moje odbicie patrzyło z cichym rozczarowaniem, na które nie byłam gotowa. Moje ciało nie było wyrzeźbione. Nie było umięśnione. Było miękkie, obłożone tam, gdzie Instagram mówił, że nie powinno. Moje uda się stykały. Mój brzuch wystawał poza pasek spodni. Wyglądałam jak dziewczyna, która zawsze chowała się w kapturach—i tak właśnie było.

Przyciemniłam główne światło i zapaliłam lampkę na biurku. Pokój się zmienił. Cienie stały się łagodniejsze, bardziej przyjazne. Zawahałam się, potem ściągnęłam kaptur przez głowę, zostając tylko w bawełnianym staniku i dżinsach.

Moje ramiona wyglądały na większe, niż myślałam. Mój brzuch nie był płaski. Ale to wciąż byłam ja—wciąż oddychałam.

„Ja nawet nie wiem, co to znaczy być seksowną”, wyszeptałam do telefonu, kierując go w stronę lustra. Głos mi drżał, gdy dotykałam obojczyka, sunąc dłonią w dół, do miękkości poniżej. Moja ręka zawisła, oddech zamarł. „Czy to jest to, co chłopaki chcą zobaczyć?”

Zrobiłam kilka zdjęć, większość od razu kasując, zostawiając jedno, na którym światło sprawiło, że wyglądałam niemal… ładnie. Może.

Wtedy ostre pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyłam.

„Cholera”, mruknęłam, szarpiąc się po kaptur. „Już idę!”

Narzuciłam kaptur i pobiegłam do drzwi, zupełnie zapominając o telefonie, który wciąż nagrywał na łóżku.

Marcus stał na korytarzu, irytująco idealny w ciemnych dżinsach i dopasowanym szarym t-shircie, z podręcznikiem do biologii pod pachą.

„Gotowa na projekt, partnerko?”

Patrzyłam na niego oszołomiona. „Ty… co ty tu robisz?”

„Biologia. Struktura mięśniowa. Coś ci to mówi?” Wszedł obok mnie do pokoju, nie czekając na zaproszenie. „Ładnie tu. Bardzo… skromnie.”

Pokój nagle wydawał się mniejszy, gdy był w nim Marcus. Zdominował przestrzeń, jego obecność sprawiała, że wszystko inne wydawało się nieistotne.

„Skąd w ogóle wiedziałeś, gdzie mieszkam?”

„Mam swoje sposoby.” Usiadł na moim krześle przy biurku, wyciągając długie nogi. „Słuchaj, o tym projekcie. Myślałem sobie.”

Usiadłam niepewnie na brzegu łóżka, bardzo świadoma, że mój telefon wciąż gdzieś za mną nagrywa. „Myślałeś o czym?”

„Musimy zrozumieć strukturę mięśni, prawda? Teoria to nie wszystko.” Marcus położył podręcznik na kolanach, przekartkowując strony z anatomicznymi diagramami. „Czasem potrzeba… bardziej praktycznego podejścia.”

Coś w jego tonie przyspieszyło mi puls. „Co masz na myśli?”

Marcus wstał powoli, nie spuszczając ze mnie wzroku. „Chodzi mi o to,” powiedział, sięgając po brzeg koszulki, „jeśli mamy narysować układ mięśni człowieka, powinniśmy mieć odpowiedni wzorzec.”

Ściągnął koszulkę jednym, płynnym ruchem.

Zabrakło mi tchu. Widziałam go bez koszulki w szatni, ale to był chaos i panika. To było inne. To było celowe, intymne i nie mogłam oderwać wzroku.

Jego ciało było doskonałe, wyrzeźbione mięśnie i gładka skóra, sylwetka budowana latami ciężkich treningów. Krople wody po wcześniejszym prysznicu dawno wyschły, zastąpione ciepłym blaskiem mojej lampki.

„Twój podręcznik pokazuje główne grupy mięśniowe”, powiedział Marcus zwykłym tonem, jakby nie stał prawie nagi w moim pokoju w akademiku. „Ale nie pokazuje, jak się łączą, jak razem pracują.”

Podniósł z biurka zmazywalny marker i podał mi go.

„Narysuj je. Użyj mojego ciała jako płótna.”

Patrzyłam na marker, jakby mógł mnie ugryźć. „Nie mogę—”

„Możesz.” Marcus podszedł bliżej, tak blisko, że znowu poczułam jego perfumy. „Zacznij od piersiowych. Wiesz, gdzie są?”

Ręka mi drżała, gdy brałam marker. To było szaleństwo. To był mój projekt z biologii. To był Marcus Mitchell, który rano mnie upokorzył i kazał całować swoje buty.

Ale moje ciało nie słuchało logiki.

„Tu,” Marcus poprowadził moją dłoń na swoją klatkę piersiową, dokładnie nad sercem. „Najpierw poczuj strukturę mięśni. Zrozum, co rysujesz.”

Moja dłoń przywarła do jego ciepłej skóry, czułam jego puls—silny i równy. Moje własne serce waliło jak oszalałe.

„Teraz przejedź po niej.” Jego głos był niższy, szorstki. „Śledź linię mięśnia.”

Palce poruszały się niemal same, podążając za konturem jego klatki. Marcus wciągnął gwałtownie powietrze przy moim dotyku, jego brzuch się napiął.

„Marker,” przypomniał, głos mu się napiął.

Z drżącymi palcami odkręciłam zakrętkę i zaczęłam rysować śladem, który wyznaczyłam wcześniej dłonią. Marker sunął po jego skórze, zaznaczając granice grup mięśniowych z anatomiczną precyzją.

„Niżej,” polecił Marcus. „Mięśnie brzucha.”

Moja ręka powędrowała niżej, po wypukłościach jego brzucha. Każdy dotyk sprawiał, że napinał mięśnie—mnie odbierało dech. Ledwo mogłam utrzymać marker.

„Betty.” Moje imię na jego ustach zabrzmiało inaczej niż w klasie. Mniej kpiąco, bardziej… jeszcze czymś innym.

Spojrzałam na niego, z markerem nad jego skórą, i zobaczyłam, że patrzy na mnie z intensywnością, od której ugięły mi się kolana.

„Nie masz pojęcia, co mi robisz,” szepnął.

Marker wypadł mi z palców.

‘Teraz ty’, powiedział wcześniej. ‘Musimy udokumentować też kobiece ciało do projektu—tej części sam nie zrobię.’

Moja pierwsza myśl była: O nie. Tylko nie to. Czemu on to mówi? Czemu chce mnie taką zobaczyć?

Nie chciałam, żeby na mnie patrzył.

Ale moje ciało… nie obchodziło go to. Nie słuchało.

Ręka drgnęła mi przy zamku kaptura, powoli, niepewnie. Serce waliło, jakby chciało wyskoczyć z piersi.

Nie. Nie pozwól mu się zobaczyć. Nie całą. Nie tak. Ale coś we mnie bardzo chciało wierzyć, że mówi szczerze. Że może—choćby na chwilę—byłam pożądana.

Palce dotknęły metalu—w tej samej chwili drzwi z hukiem się otworzyły.

To była Stacey.

„Betty, zapomniałam swojego—co do kurwy?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Chwila roztrzaskała się, gdy głos Stacey przeciął powietrze.

"Co do cholery?"

Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Stacey rzuciła się do przodu i chwyciła Betty za włosy, szarpiąc ją na nogi.

"Ała!" Betty zatoczyła się, tracąc równowagę.

"Stacey, przestań!" Marcus zrobił krok do przodu.

Wzrok Stacey padł na telefon Betty, wciąż nagrywający na łóżku. Lampka kamery migała na czerwono.

"O, to idealnie," syknęła, wyrywając telefon. "XL Betty robi sobie prywatną kolekcję porno?"

"Oddaj to!" Betty rzuciła się, by odzyskać telefon, ale Stacey trzymała go poza zasięgiem.

Stacey spojrzała na przemian na Marcusa i Betty, a jej mina wykrzywiła się z obrzydzenia. "Naprawdę ci zależy na tej wielorybicy? To teraz twój nowy fetysz, Marcus?"

Marcus utrzymał spokojny ton. "Nie zwariowałem, Stacey. Ona nawet nie jest w moim typie. Co tu robisz?"

Podejrzliwość Stacey ustąpiła satysfakcji. "Widziałam twój samochód na zewnątrz. Myślałam, że przyszedłeś po mnie." Wydęła wargi, podchodząc bliżej i muskając jego nagą klatkę piersiową. "Wiedziałam, że mam rację."

Betty wyglądała na chorą. Marcus widział, jak obejmuje się ramionami, próbując zniknąć.

Marcus wymusił swój wyćwiczony uśmieszek. "Może miałaś rację."

Stacey zachichotała, ośmielona. "Wiedziałam. Nigdy nie mógłbyś się naprawdę zainteresować... tym." Zbywająco machnęła ręką w stronę Betty, nie patrząc na nią.

Marcus pozwolił Stacey zbliżyć się jeszcze bardziej, jej dłonie przesuwały się po liniach, które Betty namalowała markerem na jego klatce piersiowej. Przez chwilę oboje udawali, że Betty tam nie ma, Stacey śmiała się zbyt głośno, jej dotyk stawał się coraz śmielszy.

"Wiesz," wyszeptała Stacey, stając na palcach, "tęskniłam za tobą."

Przycisnęła usta do jego szyi, potem do żuchwy. Betty stała nieruchomo, obserwując wszystko.

Gdy usta Stacey dotknęły jego, Marcus pocałował ją z wprawą. To było dokładnie to, czego się spodziewał: sama gra, bez głębi.

Kiedy się oderwali, Marcus pochylił się do jej ucha. "Chcesz przenieść to w bardziej prywatne miejsce?"

Stacey przygryzła wargę i energicznie przytaknęła. "Boże, tak."

Chwyciła go za rękę i pociągnęła w stronę drzwi. "Tam dalej jest pralnia. Nikt tam nigdy nie chodzi."

Marcus pozwolił się poprowadzić, rzucając jeszcze jedno spojrzenie na Betty, która wciąż stała, wyglądając na rozbitą.

Pralnia była pusta, słabo oświetlona, z szumiącymi stale pralkami.

"W końcu," szepnęła Stacey, odwracając się do niego z głodem w oczach. "Czekałam na—"

Marcus cofnął się przez próg i zatrzasnął drzwi.

Klik. Zamknięte.

"Co ty robisz, Marcus?!" Krzyk Stacey dobiegł zza drzwi, zaraz potem rozległo się walenie pięściami. "Marcus! Otwórz te drzwi natychmiast!"

Marcus oparł się o drzwi, gdy uderzenia nasiliły się.

"Robię projekt z Betty," odpowiedział spokojnie.

"Chyba sobie żartujesz?! Wypuść mnie!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Betty

Siedziałam przy komputerze, wpatrując się w niedokończony projekt z biologii na ekranie. Koszula Marcusa wciąż leżała zmięta na moim biurku, dokładnie tam, gdzie ją zostawił po tym, jak wszystko zostało... przerwane.

Bez namysłu podniosłam ją i przyłożyłam do nosa. Drogie perfumy. Świeżo wyprane ubranie. A pod tym wszystkim — coś ciepłego, coś czysto jego.

Przez sekundę poczułam, jak w mojej piersi unosi się coś miękkiego. Prawie... sentymentalnego. Pozwoliłam sobie na to. Tylko na chwilę.

A potem się otrząsnęłam.

Serio? Co ty wyprawiasz?

Moje palce zacisnęły się na materiale.

Ogarnij się, Betty. Ty? Z nim?

Zerknęłam na swoje odbicie w czarnym monitorze — luźny sweter, podwójny podbródek widoczny pod tym kątem, włosy związane w niechlujny klips, który niczego nie poprawiał. Wyglądałam jak ktoś, kto nie spał od dni. Jak ktoś, kto na śniadanie je nerwy i popija je resztkami z lodówki.

No tak. Materiał na marzenia.

Upuściłam koszulę, jakby mnie oparzyła.

Oczywiście, że cię nie chce. Gdzie tu sens? Gdzie realizm?

On dotyka swoich mięśni przed lustrem. Ty chowasz się w bluzach. On wygląda jak reklama GQ. Ty jesteś... z wyprzedaży.

Przynajmniej się nie rozpięłam.

Małe łaski.

Boże, jesteś taka głupia.

Na chwilę znowu poczułam, jak coś miękkiego unosi się w piersi. Prawie sentymentalnie. Potem się otrząsnęłam.

– Więc... na czym skończyliśmy?

Podskoczyłam i odwróciłam się gwałtownie. Marcus stał tuż za mną. Upuściłam koszulę, jakby była rozżarzona.

– C-co ty tu jeszcze robisz? – zapytałam, starając się zabrzmieć swobodnie.

Odwróciłam się z powrotem do laptopa, udając skupienie, gdy on podniósł koszulę. Zamiast wyjść, podszedł za mnie i położył ręce na moich ramionach.

Od razu się spięłam. – Co robisz?

– Nie złość się – powiedział łagodnie, zaczynając masować moje ramiona. – Stacey była wredna, więc... załatwiłem ją.

Spojrzałam na niego zszokowana. – Co zrobiłeś?

– Spokojnie – powiedział z lekkim wzruszeniem ramion. – Po prostu zamknąłem ją w pralni. Będzie miała czas przemyśleć swoje zachowanie.

Jego dłonie wciąż się poruszały i mimo siebie poczułam, jak część napięcia opuszcza mi kark.

– To niepotrzebne— – zaczęłam, nerwowo.

– Ciii... – wyszeptał przy moim uchu. – Jesteś za bardzo spięta. Odpuść…

Jeszcze kilka pociągnięć i moje ciało zaczęło mnie zdradzać, poddając się jego dotykowi. Wypuściłam powoli powietrze.

– No. Dużo lepiej. – Zawiesił głos i usłyszałam zmianę w jego tonie. – Więc... możemy kontynuować?

– Tak. Uh... jasne. Na czym skończyliśmy? – bąknęłam, grzebiąc w touchpadzie, udając skupienie, chociaż palce mi drżały.

Wtedy Marcus delikatnie położył rękę na mojej. Zesztywniałam.

– Źle zrozumiałaś – powiedział lżej, z nutą żartu. – Kiedy mówiłem "kontynuujmy"... nie miałem na myśli projektu.

Zanim zdążyłam coś powiedzieć, uniósł mnie i posadził na biurku. Jego usta zawisły tuż przy mojej skórze, muskając bok szyi. Przeszył mnie dreszcz, zatrzymałam oddech.

– Marcus... nie... – wyszeptałam, ale już czułam zdradę w swoim głosie.

– Dlaczego nie? – spytał miękko przy mojej skórze. – Twój tata właśnie wrócił?

Pokręciłam głową, zamknęłam oczy, przygryzłam wargę. – Nie... jest na delegacji.

I wtedy nic. Nie czułam już jego oddechu, ani dłoni. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak zapina koszulę.

– Co się stało? – zapytałam, mrugając.

– Zdecydowałem się cię nie zmuszać – powiedział. Ale coś w jego głosie brzmiało nie tak.

Przyjrzałam mu się. – Okej... Ale zrozumiałeś, co powiedziałam? Nie wraca do jutra.

– Tak, załapałem. – Odwrócił wzrok, zerknął na zegarek, podrapał się w głowę, jakby nagle przypomniał sobie o czymś ważnym. – W każdym razie... skończ projekt i wyślij mi mailem. Wrzucę go do prezentacji. Okej?

Kiwnęłam głową, chociaż fala rozczarowania mnie zalała.

– Super. To na razie.

I tak po prostu wyszedł — zostawiając mnie wpatrzoną w drzwi, bardziej zagubioną niż kiedykolwiek.

***

Następnego ranka weszłam do klasy biologii z żołądkiem ściśniętym w supeł. Większość uczniów już była, w tym Marcus, który bazgrał coś w zeszycie. Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę, potem oboje odwróciliśmy wzrok.

Usiadłam obok niego. – Skończyłeś prezentację?

Spojrzał na mnie, jakbym go obraziła. – No proszę cię. Oczywiście.

Podał mi pendrive'a. Wzięłam go, czując, jak drżą mi palce.

– Dobrze – powiedziałam. Zerknęłam w stronę profesora Hamiltona, który układał papiery na biurku. – Ale i tak mam złe przeczucie…

Moja dłoń drżała, dopóki Marcus delikatnie nie położył na niej swojej. Spojrzałam na niego zaskoczona. Puścił do mnie oko.

– Dzień dobry! – powiedział profesor Hamilton, głośno i wyraźnie. – Betty, Marcus — zaczynacie. Pokażcie nam waszą prezentację.

Serce mi waliło, gdy szliśmy na środek. Czułam, że wszyscy na nas patrzą, zwłaszcza Stacey, która siedziała z tyłu z zadowolonym uśmieszkiem.

Podłączyłam pendrive'a, a Marcus ustawił projektor.

– Żegnaj, Betty... – chyba usłyszałam szept Stacey, ale nie zarejestrowałam tego. Odetchnęłam i zaczęłam:

– Dzisiaj przedstawimy wyniki naszych badań nad układem krążenia—

Nagle ekran za nami rozbłysnął.

Graficzne, pornograficzne zdjęcia.

Klasa zamarła. Niektórzy krzyknęli. Inni zaczęli się śmiać, kilku wyciągnęło telefony, by to nagrać. Zastygłam. Zawstydzona. Ten obsceniczny pokaz nie przestawał się przewijać.

Odwróciłam się do Marcusa. Wyglądał na zszokowanego.

– WYŁĄCZ TO! NATYCHMIAST! – wrzasnął profesor Hamilton, zrywając okulary, czerwony na twarzy.

Stałam tam, cała się trzęsąc. Śmiech narastał, stawał się coraz głośniejszy, ostrzejszy, bardziej okrutny. A ponad to wszystko słyszałam chichot Stacey.

To było zaplanowane. Ktoś to zrobił specjalnie.

A Marcus był w to zamieszany.

– Jesteś takim dupkiem! – wrzasnęłam, głos mi się załamał.

Pomaszerowałam do biurka nauczyciela, złapałam dzbanek z wodą i wylałam go Marcusowi na głowę. Woda spłynęła po jego twarzy, koszuli, spodniach — wszędzie.

Klasa eksplodowała. Tym razem nie śmiechem, a szokiem.

– Wystarczy! – ryknął profesor Hamilton. – Oboje zostajecie po lekcjach na kozie!

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Bully Has a Curvy Type

My Bully Has a Curvy Type

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa