Chwila roztrzaskała się, gdy głos Stacey przeciął powietrze.
"Co do cholery?"
Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Stacey rzuciła się do przodu i chwyciła Betty za włosy, szarpiąc ją na nogi.
"Ała!" Betty zatoczyła się, tracąc równowagę.
"Stacey, przestań!" Marcus zrobił krok do przodu.
Wzrok Stacey padł na telefon Betty, wciąż nagrywający na łóżku. Lampka kamery migała na czerwono.
"O, to idealnie," syknęła, wyrywając telefon. "XL Betty robi sobie prywatną kolekcję porno?"
"Oddaj to!" Betty rzuciła się, by odzyskać telefon, ale Stacey trzymała go poza zasięgiem.
Stacey spojrzała na przemian na Marcusa i Betty, a jej mina wykrzywiła się z obrzydzenia. "Naprawdę ci zależy na tej wielorybicy? To teraz twój nowy fetysz, Marcus?"
Marcus utrzymał spokojny ton. "Nie zwariowałem, Stacey. Ona nawet nie jest w moim typie. Co tu robisz?"
Podejrzliwość Stacey ustąpiła satysfakcji. "Widziałam twój samochód na zewnątrz. Myślałam, że przyszedłeś po mnie." Wydęła wargi, podchodząc bliżej i muskając jego nagą klatkę piersiową. "Wiedziałam, że mam rację."
Betty wyglądała na chorą. Marcus widział, jak obejmuje się ramionami, próbując zniknąć.
Marcus wymusił swój wyćwiczony uśmieszek. "Może miałaś rację."
Stacey zachichotała, ośmielona. "Wiedziałam. Nigdy nie mógłbyś się naprawdę zainteresować... tym." Zbywająco machnęła ręką w stronę Betty, nie patrząc na nią.
Marcus pozwolił Stacey zbliżyć się jeszcze bardziej, jej dłonie przesuwały się po liniach, które Betty namalowała markerem na jego klatce piersiowej. Przez chwilę oboje udawali, że Betty tam nie ma, Stacey śmiała się zbyt głośno, jej dotyk stawał się coraz śmielszy.
"Wiesz," wyszeptała Stacey, stając na palcach, "tęskniłam za tobą."
Przycisnęła usta do jego szyi, potem do żuchwy. Betty stała nieruchomo, obserwując wszystko.
Gdy usta Stacey dotknęły jego, Marcus pocałował ją z wprawą. To było dokładnie to, czego się spodziewał: sama gra, bez głębi.
Kiedy się oderwali, Marcus pochylił się do jej ucha. "Chcesz przenieść to w bardziej prywatne miejsce?"
Stacey przygryzła wargę i energicznie przytaknęła. "Boże, tak."
Chwyciła go za rękę i pociągnęła w stronę drzwi. "Tam dalej jest pralnia. Nikt tam nigdy nie chodzi."
Marcus pozwolił się poprowadzić, rzucając jeszcze jedno spojrzenie na Betty, która wciąż stała, wyglądając na rozbitą.
Pralnia była pusta, słabo oświetlona, z szumiącymi stale pralkami.
"W końcu," szepnęła Stacey, odwracając się do niego z głodem w oczach. "Czekałam na—"
Marcus cofnął się przez próg i zatrzasnął drzwi.
Klik. Zamknięte.
"Co ty robisz, Marcus?!" Krzyk Stacey dobiegł zza drzwi, zaraz potem rozległo się walenie pięściami. "Marcus! Otwórz te drzwi natychmiast!"
Marcus oparł się o drzwi, gdy uderzenia nasiliły się.
"Robię projekt z Betty," odpowiedział spokojnie.
"Chyba sobie żartujesz?! Wypuść mnie!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Betty
Siedziałam przy komputerze, wpatrując się w niedokończony projekt z biologii na ekranie. Koszula Marcusa wciąż leżała zmięta na moim biurku, dokładnie tam, gdzie ją zostawił po tym, jak wszystko zostało... przerwane.
Bez namysłu podniosłam ją i przyłożyłam do nosa. Drogie perfumy. Świeżo wyprane ubranie. A pod tym wszystkim — coś ciepłego, coś czysto jego.
Przez sekundę poczułam, jak w mojej piersi unosi się coś miękkiego. Prawie... sentymentalnego. Pozwoliłam sobie na to. Tylko na chwilę.
A potem się otrząsnęłam.
Serio? Co ty wyprawiasz?
Moje palce zacisnęły się na materiale.
Ogarnij się, Betty. Ty? Z nim?
Zerknęłam na swoje odbicie w czarnym monitorze — luźny sweter, podwójny podbródek widoczny pod tym kątem, włosy związane w niechlujny klips, który niczego nie poprawiał. Wyglądałam jak ktoś, kto nie spał od dni. Jak ktoś, kto na śniadanie je nerwy i popija je resztkami z lodówki.
No tak. Materiał na marzenia.
Upuściłam koszulę, jakby mnie oparzyła.
Oczywiście, że cię nie chce. Gdzie tu sens? Gdzie realizm?
On dotyka swoich mięśni przed lustrem. Ty chowasz się w bluzach. On wygląda jak reklama GQ. Ty jesteś... z wyprzedaży.
Przynajmniej się nie rozpięłam.
Małe łaski.
Boże, jesteś taka głupia.
Na chwilę znowu poczułam, jak coś miękkiego unosi się w piersi. Prawie sentymentalnie. Potem się otrząsnęłam.
– Więc... na czym skończyliśmy?
Podskoczyłam i odwróciłam się gwałtownie. Marcus stał tuż za mną. Upuściłam koszulę, jakby była rozżarzona.
– C-co ty tu jeszcze robisz? – zapytałam, starając się zabrzmieć swobodnie.
Odwróciłam się z powrotem do laptopa, udając skupienie, gdy on podniósł koszulę. Zamiast wyjść, podszedł za mnie i położył ręce na moich ramionach.
Od razu się spięłam. – Co robisz?
– Nie złość się – powiedział łagodnie, zaczynając masować moje ramiona. – Stacey była wredna, więc... załatwiłem ją.
Spojrzałam na niego zszokowana. – Co zrobiłeś?
– Spokojnie – powiedział z lekkim wzruszeniem ramion. – Po prostu zamknąłem ją w pralni. Będzie miała czas przemyśleć swoje zachowanie.
Jego dłonie wciąż się poruszały i mimo siebie poczułam, jak część napięcia opuszcza mi kark.
– To niepotrzebne— – zaczęłam, nerwowo.
– Ciii... – wyszeptał przy moim uchu. – Jesteś za bardzo spięta. Odpuść…
Jeszcze kilka pociągnięć i moje ciało zaczęło mnie zdradzać, poddając się jego dotykowi. Wypuściłam powoli powietrze.
– No. Dużo lepiej. – Zawiesił głos i usłyszałam zmianę w jego tonie. – Więc... możemy kontynuować?
– Tak. Uh... jasne. Na czym skończyliśmy? – bąknęłam, grzebiąc w touchpadzie, udając skupienie, chociaż palce mi drżały.
Wtedy Marcus delikatnie położył rękę na mojej. Zesztywniałam.
– Źle zrozumiałaś – powiedział lżej, z nutą żartu. – Kiedy mówiłem "kontynuujmy"... nie miałem na myśli projektu.
Zanim zdążyłam coś powiedzieć, uniósł mnie i posadził na biurku. Jego usta zawisły tuż przy mojej skórze, muskając bok szyi. Przeszył mnie dreszcz, zatrzymałam oddech.
– Marcus... nie... – wyszeptałam, ale już czułam zdradę w swoim głosie.
– Dlaczego nie? – spytał miękko przy mojej skórze. – Twój tata właśnie wrócił?
Pokręciłam głową, zamknęłam oczy, przygryzłam wargę. – Nie... jest na delegacji.
I wtedy nic. Nie czułam już jego oddechu, ani dłoni. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak zapina koszulę.
– Co się stało? – zapytałam, mrugając.
– Zdecydowałem się cię nie zmuszać – powiedział. Ale coś w jego głosie brzmiało nie tak.
Przyjrzałam mu się. – Okej... Ale zrozumiałeś, co powiedziałam? Nie wraca do jutra.
– Tak, załapałem. – Odwrócił wzrok, zerknął na zegarek, podrapał się w głowę, jakby nagle przypomniał sobie o czymś ważnym. – W każdym razie... skończ projekt i wyślij mi mailem. Wrzucę go do prezentacji. Okej?
Kiwnęłam głową, chociaż fala rozczarowania mnie zalała.
– Super. To na razie.
I tak po prostu wyszedł — zostawiając mnie wpatrzoną w drzwi, bardziej zagubioną niż kiedykolwiek.
***
Następnego ranka weszłam do klasy biologii z żołądkiem ściśniętym w supeł. Większość uczniów już była, w tym Marcus, który bazgrał coś w zeszycie. Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę, potem oboje odwróciliśmy wzrok.
Usiadłam obok niego. – Skończyłeś prezentację?
Spojrzał na mnie, jakbym go obraziła. – No proszę cię. Oczywiście.
Podał mi pendrive'a. Wzięłam go, czując, jak drżą mi palce.
– Dobrze – powiedziałam. Zerknęłam w stronę profesora Hamiltona, który układał papiery na biurku. – Ale i tak mam złe przeczucie…
Moja dłoń drżała, dopóki Marcus delikatnie nie położył na niej swojej. Spojrzałam na niego zaskoczona. Puścił do mnie oko.
– Dzień dobry! – powiedział profesor Hamilton, głośno i wyraźnie. – Betty, Marcus — zaczynacie. Pokażcie nam waszą prezentację.
Serce mi waliło, gdy szliśmy na środek. Czułam, że wszyscy na nas patrzą, zwłaszcza Stacey, która siedziała z tyłu z zadowolonym uśmieszkiem.
Podłączyłam pendrive'a, a Marcus ustawił projektor.
– Żegnaj, Betty... – chyba usłyszałam szept Stacey, ale nie zarejestrowałam tego. Odetchnęłam i zaczęłam:
– Dzisiaj przedstawimy wyniki naszych badań nad układem krążenia—
Nagle ekran za nami rozbłysnął.
Graficzne, pornograficzne zdjęcia.
Klasa zamarła. Niektórzy krzyknęli. Inni zaczęli się śmiać, kilku wyciągnęło telefony, by to nagrać. Zastygłam. Zawstydzona. Ten obsceniczny pokaz nie przestawał się przewijać.
Odwróciłam się do Marcusa. Wyglądał na zszokowanego.
– WYŁĄCZ TO! NATYCHMIAST! – wrzasnął profesor Hamilton, zrywając okulary, czerwony na twarzy.
Stałam tam, cała się trzęsąc. Śmiech narastał, stawał się coraz głośniejszy, ostrzejszy, bardziej okrutny. A ponad to wszystko słyszałam chichot Stacey.
To było zaplanowane. Ktoś to zrobił specjalnie.
A Marcus był w to zamieszany.
– Jesteś takim dupkiem! – wrzasnęłam, głos mi się załamał.
Pomaszerowałam do biurka nauczyciela, złapałam dzbanek z wodą i wylałam go Marcusowi na głowę. Woda spłynęła po jego twarzy, koszuli, spodniach — wszędzie.
Klasa eksplodowała. Tym razem nie śmiechem, a szokiem.
– Wystarczy! – ryknął profesor Hamilton. – Oboje zostajecie po lekcjach na kozie!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Marcus
Siedziałem w pokoju na kozę, koszulka wciąż wilgotna po niespodziewanym prysznicu zafundowanym mi rano przez Betty. Zegar na ścianie tykał głośno, 16:15. Piętnaście minut spóźnienia, a jej dalej nie było.
Może nie przyjdzie. Może woli dostać pałę, niż siedzieć ze mną w tym samym pokoju.
Drzwi skrzypnęły. Betty weszła, oczy miała zaczerwienione, kurczowo ściskała za duży sweter jak tarczę. Wybrała miejsce możliwie najdalej ode mnie — trzy rzędy dalej, przy oknie.
"Myślałem, że nie przyjdziesz," powiedziałem.
Betty nie spojrzała na mnie. "Myślałam o tym."
Między nami rozciągnęła się cisza. Wystukiwałem palcami rytm na ławce, czekając na nauczyciela dyżurującego, który najwyraźniej się spóźniał.
"To co, będziemy tu tylko siedzieć i udawać—"
"Jesteś chory." Głos Betty przeciął powietrze jak szkło. "Wiesz o tym?"
Odwróciłem się w jej stronę na krześle. "Co?"
"Nie." W końcu Betty spojrzała na mnie, a ból w jej oczach uderzył mocniej, niż się spodziewałem. "Nie udawaj, że nie wiesz, o czym mówię."
"Serio nie wiem."
Betty zaśmiała się, ale bez cienia wesołości. "To porno, Marcus. Na naszej prezentacji. Myślisz, że jestem głupia?"
Poczułem, jak coś zimnego osiada mi w żołądku. "Myślisz, że ja to zrobiłem?"
"A kto inny? Ty robiłeś prezentację. Miałeś pendrive'a."
"Betty, przysięgam na Boga, ja nie—"
"Przestań kłamać!" Głos Betty się załamał. "Po prostu przestań. Rozumiem, okej? To wszystko był dla ciebie żart. Projekt, to że mnie dotykałaś, wszystko. Ha ha, ośmieszmy brzydką grubą dziewczynę."
Gwałtownie wstałem. "To nie tak było."
"To jak było? Bo z mojego punktu widzenia, świetnie mnie rozegrałeś. Wziąłeś dziwaczkę, żeby narysowała ci na brzuchu, nagrałeś to wszystko, a potem zadbałeś, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jestem żałosna."
"Nie ja robiłem tę prezentację." Podszedłem bliżej, mój głos był naglący. "Ktoś podmienił pliki."
Betty pokręciła głową. "Jasne. Pewnie, że tak."
"Pomyśl. Kto jeszcze był wtedy w klasie? Kto miał dostęp?"
Przez moment na twarzy Betty zamigotał cień wątpliwości. Ale jej wyraz twarzy znów stwardniał.
"To nie ma znaczenia. Ty i tak... i tak pozwoliłeś jej cię dotykać. Przede mną. Po tym jak..." Urwała, obejmując się ramionami.
Coś mnie ścisnęło w środku. "Po tym jak co?"
Betty w końcu się rozpadła. Łzy popłynęły jej po policzkach, a ona zasłoniła twarz dłońmi.
"Po tym jak myślałam, że może ktoś naprawdę mnie chce," wyszeptała.
Te słowa uderzyły mnie jak cios fizyczny. Stałem nieruchomo, patrząc jak Betty rozpada się przede mną. Płakała — nie były to ładne, delikatne łzy, które dziewczyny takie jak Stacey wylewają dla efektu, tylko brzydkie, surowe szlochy, które wstrząsały całym jej ciałem.
Nie miałem pojęcia, co robić. Moje doświadczenie z płaczącymi dziewczynami ograniczało się do drogich kolacji i płytkich przeprosin, nie do takiej prawdziwej rozpaczy.
"Betty..."
"Nie." Starła nos wierzchem dłoni. "Po prostu nie, okej? Nie zniosę więcej kłamstw."
A jednak podszedłem do niej, przekraczając przestrzeń między naszymi ławkami. Betty spojrzała w górę, gdy mój cień padł na nią — okulary zaparowane i przekrzywione.
Betty odwróciła wzrok, kolejne łzy spływały jej po policzkach. "Jestem taka głupia. Naprawdę myślałam… kiedy wróciłeś do mojego pokoju, kiedy pozwoliłeś mi…" Pokręciła głową, dławiąc się słowami. "Boże, co ze mną nie tak?"
Wahałem się. Część mnie chciała po prostu odejść od tego bałaganu. Ale wtedy odezwał się głos ojca, jak zawsze w takich chwilach: Ta dziewczyna to twój bilet do NBA. Nie spieprz tego, synu.
Uklęknąłem przy jej ławce, by spojrzeć jej w oczy. "Nic z tobą nie jest nie tak."
Jej oddech zadrżał, po czym przyszło załamanie. "Wszystko ze mną nie tak." Jej głos się załamał, pełen obrzydzenia do samej siebie. "Nie pasuję tu. Nie wiem, jak być ładna, fajna, czy kimkolwiek, kim chcą być takie dziewczyny jak Stacey. Ja po prostu…"
Spojrzała na siebie — za duży sweter, twarz w smugach łez, uda zaciśnięte na krześle jakby próbowały się ukryć. Przesunęła ręką po ciele, nie delikatnie, tylko jakby chciała wymazać coś, czego nienawidzi. "To. Za duża. Za bardzo. Jestem... za wszystkim."
Zaśmiała się gorzko, pusto. "Takie dziewczyny jak Stacey są zauważane. Takie jak ja są pomijane. Albo gorzej — wykorzystane. Na tyle, żeby być żartem w szatni."
Jej ojciec to Richard Branson, przypomniałem sobie. Agent sportowy połowy NBA.
"Betty." Utrzymałem spokojny ton. "Spójrz na mnie."
Spojrzała, niechętnie.
"Nie jesteś głupia. I nie jesteś tym, za kogo się uważasz."
Oddech Betty zadrżał. Byliśmy teraz blisko, widziałem, że jest bezbronna, złamana. Idealna.
W głowie zabrzmiał głos ojca: Spraw, by ta dziewczyna się w tobie zakochała. I tak robisz to dla zabawy.
Bez wahania sięgnąłem i odgarnąłem kosmyk włosów z jej twarzy, delikatnie wsuwając go za ucho. Betty zastygła w bezruchu, oczy miała szeroko otwarte, niepewne.
Utrzymałem jej spojrzenie, dokładnie wiedząc, co robię.
Przesuń w górę, aby kontynuować