POV Caliany
Wiedziałam, że byli dominującymi mężczyznami, ale widząc ich w ten sposób, siedzących i wyglądających jak greccy bogowie, emanujących swoją aurą, było czymś innym. Mój wilk i ja zaskomlałyśmy, ale zmusiłam się, by stać prosto. W końcu jestem córką Alfy.
"Witaj, Caliano" - przystojny mężczyzna po dwudziestce wstał. Ze zdjęć w internecie rozpoznałam go jako Jamala, drugiego brata i twarz firmy. Był również betą watahy. Próbowałam przypomnieć sobie, co pisano o nim w artykule. 'Złoty anioł zachodu.' Wyglądał jak jeden z nich, z przyjazną maską, ale za nią był równie niebezpieczny jak reszta.
"Witam" - przywitałam go nieśmiało. Delikatnie ujął moją dłoń i poprowadził do miejsca obok Alfy Edwarda, który nawet na mnie nie spojrzał.
"Caliano, witaj w rodzinie. To moi bracia: Marcus i Marcos, bliźniacy" - przedstawił Beta Jamal. Bliźniacy też byli przystojni, tylko drobne szczegóły pozwalały ich odróżnić, jak włosy i oczy. Marcus miał brudnoblond włosy i brązowe oczy jak Jamal, podczas gdy Marcos miał kruczoczarne włosy jak Alfa Edward i hipnotyzujące szaro-niebieskie oczy.
Bliźniacy pomachali do mnie i krótko skinęli głowami, ich twarze były równie poważne jak ich starszego brata.
"Mam ją przedstawić tobie, bracie, czy zrobisz to sam?" - zapytał Jamal Alfę, który westchnął z irytacją, jakby go to nudziło. Dlaczego mnie nienawidził?
"Cóż, w takim razie ja to zrobię" - uśmiechnął się Beta Jamal. Jak on potrafił być tak uprzejmy? Bracia Chasia podobno byli zarozumiali i niemili. 'Jamal jest aniołem.'
"To tam jest Edward, najstarszy" - powiedział szybko, a ja skinęłam głową. Moje oczy powędrowały do Alfy, by zobaczyć, czy kiwnie głową lub choćby na mnie spojrzy, ale nie zrobił tego, co złamało mi serce.
Kiedy zaczęliśmy jeść, Marcos i Marcus opowiadali o swoich zabójstwach i szczegółowo wyjaśniali, jak zabili ponad dziesięciu Lykanów. Dreszcz przeszedł przez moje ciało i zakrztusiłam się sałatką, sprawiając, że zamilkli i spojrzeli na mnie. Nerwowo przygryzłam dolną wargę. Miałam nadzieję, że zapomną o mojej obecności do końca kolacji.
"Oddałem jego serce dzikim wilkom, a ciała ich panów moim lwom. To było ekscytujące."
"Czy ten drugi facet nie żył jednak?"
"To było tak zabawne. Myślę, że powinniśmy organizować takie gry podczas festiwali."
Myśl, że Marcus zasugerował oferowanie ludzi lwom i dzikim wilkom dla rozrywki, sprawiła, że żołądek mi się ścisnął. Wstałam, pobiegłam do najbliższego kranu i zwymiotowałam całą kolację. Usłyszałam śmiech bliźniaków i potrząsnęłam głową, decydując się nie wracać tam i po prostu pójść na górę do swojego pokoju.
Założyłam czarną jedwabną koszulę nocną. Zanim zdążyłam zamknąć oczy, drzwi się otworzyły i wszedł Alfa. Alfa Edward stał tam, kierując się w stronę łóżka z groźnym spojrzeniem w szarych oczach. Mocniej chwyciłam materac. Postawił kolano na łóżku i chwycił mój podbródek tak, że musiałam na niego patrzeć. W tym momencie moje serce prawie wyskoczyło z piersi, a na skórze pojawiła się gęsia skórka. Mój wilk wył z radości z powodu tej bliskości z jej partnerem.
"Witaj, Partnerko" - jego głos był głęboki i seksowny. Mój oddech się załamał, a on uśmiechnął się złośliwie. "Przyszedłem tylko powiedzieć ci zasady" - powiedział, odsuwając się ode mnie tak szybko, jak to możliwe. Zaskomlałam na utratę kontaktu.
"Ja-jakie zasady?" - wyjąkałam cichym głosem. Patrzył na mnie prawie tęsknie, ale mrugnął, zanim jego rysy twarzy stwardniały.
"Jesteś tu, żeby mi się przypodobać, i będę robił, co zechcę. Nie możesz uciec, bo znajdę cię i zabiję nie tylko ciebie, ale całą twoją watahę, a na koniec, nikt nie dowie się o naszej więzi" - ostrzegł, i zanim zdążyłam otworzyć usta, żeby przemówić, opuścił pokój.
Łzy napłynęły mi do oczu, ale odmówiłam płaczu. Jeśli nie chciał zaakceptować więzi między nami, w porządku. Jednak nie mogłam przestać się martwić. Czy to było życie, które było mi przeznaczone? Życie odrzucenia i nieszczęścia?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia CalianyObudziłam się następnego ranka z opuchniętymi oczami, co świadczyło o tym, ile płakałam. Drzwi się otworzyły i nie musiałam odsłaniać kołdry, by wiedzieć, że to Juanita. Radosny głos młodej dziewczyny wystarczył, by powiedzieć mi, że przyszła oznajmić, że śniadanie będzie gotowe za dwadzieścia minut.
Wstałam zaraz po jej wyjściu i wzięłam prysznic. Założyłam sukienkę z dekoltem i starannie ułożyłam włosy oraz makijaż, zanim zeszłam na dół. Mam nadzieję, że nie jedzą też razem śniadania. Kolacja wystarczy, bogini. Proszę, zrób mi tę przysługę, a wybaczę ci sytuację, przez którą mnie przeprowadziłaś - modliłam się w ciszy.
Moje ręce nerwowo szarpały sukienkę, gdy schodziłam na dół. Obawiałam się spotkania z moim partnerem lub braćmi, mimo że Jamal był wystarczająco uprzejmy. Dotarłam do jadalni, gdzie trzej bracia siedzieli na swoich zwykłych miejscach. Niestety, Jamala nie było w pobliżu.
"Dzień dobry" - starałam się brzmieć jak najbardziej normalnie. Skinęli głowami, a Marcos nawet lekko się uśmiechnął. Gdy zajęłam miejsce, mój wzrok powędrował w stronę mojego partnera. Nie patrzył na mnie. Alfa Edward może nie powiedział tego słowami, ale swoją postawą odrzucał mnie jako partnerkę, co bolało bardziej niż się spodziewałam.
Wiedziałam, że nie jest dobrym człowiekiem, ale oczekiwałam jakiejś życzliwości, skoro byliśmy partnerami. Powoli zaczęłam jeść, gdy Marcus powiedział: "Ludzie są podekscytowani, że mają nową Lunę". Drażnił swojego starszego brata i sądząc po jego reakcji, osiągnął to, czego chciał.
Alfa Edward spojrzał na mnie z irytacją i kontynuował jedzenie swojej kiełbaski. "Jest tu jako Luna, prawda, Edward?" zapytał Marcos. Zawsze mówią o mnie, jakby mnie tu nie było! "Tak" - padła zwięzła odpowiedź Alfy Edwarda.
"Candace oszaleje, myśli, że zrobisz ją Luną". Moje wściekłe oczy spojrzały na Alfę, a zazdrość mnie ogarnęła. Ściskałam nóż w dłoni, aż knykcie mi zbielały. "Spokojnie, Luna, ona jest tylko jego główną dziwką, nie ma potrzeby się nad tym ciąć" - Marcos mrugnął, a mnie rozwścieczyło, jak nonszalancko to powiedział.
Jakby to nic nie znaczyło. "On lubi blondynki z dużym biustem" - powiedział, wskazując na to, czym nie byłam... Moje piersi nie są zbyt duże i jestem brunetką. "Ale w porządku, jesteś piękniejsza niż ona" - dodał Marcos, jego złowrogie oczy utkwione w Alfie, który wydawał się już zmęczony ich grami.
"Nie sądzisz, bracie?" "Wychodzę" - Alfa Edward wstał i odwrócił się na pięcie, by od nas odejść. Zdecydowałam, że skończyłam jeść, wróciłam do swojego pokoju i usiadłam na kanapie. Tak bardzo się tu nudziłam.
Kilka minut później drzwi się otwierają i wchodzi Lena, a za nią kilku innych służących. Wszyscy kłaniają się przede mną, a potężny mężczyzna wnosi wieszak z ubraniami. "Co się dzieje?" zapytałam cicho. "Dziś jest przyjęcie wprowadzające Lunę i wszyscy ważni będą obecni" - informuje mnie.
Zaczęłam nerwowo bawić się palcami, stukając nimi o sukienkę. "Wszystko w porządku, proszę pani, wszyscy jesteśmy tu, by pomóc pani się przygotować". "Tak, będzie pani najpiękniejsza w pokoju, jestem profesjonalistką" - mówi rudowłosa z uśmiechem. Odwzajemniłam uśmiech.
Najpierw zaczęłyśmy od wyboru sukienki. Lena powiedziała, że powinna być elegancka i żadna skóra nie może być widoczna, ale Catia, stylistka, nie zgodziła się. Powiedziała, że może być elegancka i seksowna jednocześnie. Wybrała piękną kremowo-białą sukienkę bez ramiączek z lekko głębokim dekoltem, który tylko kusił, i długim rozcięciem na udzie.
Moje włosy zostały ułożone w kok z kilkoma luźnymi kosmykami, a ja założyłam ładne szpilki, które pasowały do mojego wyglądu. "Idealnie" "Zapomniałyśmy o czerwonej szmince, a goście już zaczynają przybywać". Nie zdawałam sobie sprawy, że jest już po 18, zajęło nam 6 godzin, żeby się przygotować!
Spojrzałam w lustro zadowolona z siebie i skinęłam głową, że jestem gotowa. Pojawiłam się i spojrzałam w dół na ludzi w sali balowej. Wszyscy podnieśli głowy, gdy delikatnie schodziłam po schodach, starając się trzymać głowę wysoko, mimo że byłam zdenerwowana.
Moje oczy znalazły kogoś w tłumie, Alfę Edwarda. Był pod wrażeniem, wpatrując się we mnie, i poczułam się zadowolona. Trzymałam wzrok tylko na nim i to uspokoiło moje nerwy, czułam się... bezpiecznie.
"Pięknie" - Jamal uśmiechnął się, wyciągając do mnie rękę. Przyjęłam ją, a on pomógł mi zejść po dwóch pozostałych schodach. "Panie i panowie, poznajcie swoją nową Lunę, Calianę Meyers z Dandelion Stone Pack" - ogłosił.
Tłum milczał przez kilka sekund, i ku mojemu zaskoczeniu, wybuchł oklaskami, a ja poczułam ulgę. Każdy z nich przyszedł się ze mną przywitać i komplementował mój strój lub mówił, jaka jestem piękna. Niektóre panie w moim wieku nawet zaprosiły mnie na zakupy lub herbatę i lunch.
Nie mogłam w to uwierzyć. Czy to był ten bezwzględny "Golden Stone Pack potężnych Lykanów"? Grupa dziewczyn spojrzała w moją stronę wrogo. Mogłam poznać po ich włosach i sukienkach, że to były te "złe dziewczyny" ze stada, te, które uważały się za lepsze od innych.
Uśmiechnęłam się do nich i podeszłam, by je przywitać. Były po prostu niegrzeczne. "Nie czuj się zbyt komfortowo, jesteś tylko wilkiem, a my jesteśmy Lykanami, jesteś pod nami" - powiedziała dziewczyna z idealnymi blond włosami w krótkiej cekinowej sukience. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, usłyszałam jego głos... głos, który sprawił, że zadrżałam z rozkoszy i strachu.
"Candace, czy tak się mówi do swojej Luny?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
