Evelyn
Gdy omiatałam wzrokiem zatłoczony parkiet, moje oczy śledziły pełne werwy ruchy wszystkich obecnych, z których każdy znajdował swój rytm z partnerami lub przyjaciółmi. Jednak to mój tata i Clara prawdziwie przyciągali moją uwagę, wirując i kołysząc się w samym sercu parkietu. Uśmiech mimowolnie zagościł na moich ustach.
Wyglądali absolutnie uroczo, a co ważniejsze, mój tata wyglądał na szczerze szczęśliwego.
Od kiedy mama odeszła, tata zniósł niezliczone trudności, lecz nigdy nie zachwiał się w roli idealnego ojca. Był uosobieniem tego, co oznacza być oddanym rodzicem. Pragnęłam jego szczęścia i było jasne, że to Clara będzie tą, która zadba, by ten zaraźliwy uśmiech nigdy nie zniknął z jego twarzy.
– Hej, Evelyn.
Głęboki, melodyjny głos wyrwał mnie z zamyślenia, sprowadzając z powrotem do rzeczywistości. Odwróciłam się w stronę Jacoba, który podszedł i usiadł na sąsiednim stołku, a jego oczy spotkały się z moimi, na chwilę zawieszając czas w tej czarującej aurze.
– Och... cześć!
Zajęło mi chwilę, by zwrócić uwagę na jego strój – na moment byłam oczarowana sposobem, w jaki czerwona koszula podkreślała jego rysy. Jak zawsze, kilka strategicznie rozpiętych guzików odsłaniało fragment tatuażu na jego piersi, a ten seksowny tatuaż przyciągał nie tylko moją uwagę, lecz także pełne podziwu spojrzenia wielu kobiet.
Wykrzywiając usta w delikatnym uśmiechu, Jacob zapytał:
– Mogę wiedzieć, co sprawia, że tak się uśmiechasz?
Przeniosłam wzrok na tatę i Clarę, uśmiech nie schodził mi z twarzy:
– Nic szczególnego. Po prostu mój tata w końcu znalazł kogoś, kto wydobywa z niego to, co najlepsze. Cieszy mnie widok jego prawdziwej radości i tego, że jest kochany.
– Bardzo kochasz swojego tatę. – To nie było pytanie, raczej stwierdzenie, w którym pobrzmiewał podziw.
– Jest wszystkim, co mam – zaczęłam. – Ale teraz, na szczęście, zyskuję też Clarę jako rodzinę. To dla mnie naprawdę wiele znaczy.
W głosie Jacoba pojawiła się nuta ciekawości, gdy zapytał:
– Nigdy nie wspominasz o swojej mamie. Dlaczego?
Wzmianka o matce skierowała mój nastrój w inną stronę, sprawiając, że uśmiech zniknął z mojej twarzy.
Pod powierzchnią zbudziły się dawne urazy i gniew, grożąc, że się wydostaną. Jak zawsze jednak je tłumiłam, niosąc ciężar tych emocji w sobie.
– Ona nie jest moją matką – odparłam, a w moim głosie pobrzmiewała gorycz. – Owszem, urodziła mnie, ale nigdy przy mnie nie była. To tata się mną opiekował odkąd miałam pięć lat. Jeśli ktoś zawsze przy mnie był, to właśnie on – i wiem, że zawsze tak będzie. Ostra nuta w moim tonie dawała do zrozumienia, że te gorzkie słowa nie były skierowane do Jacoba, który doskonale o tym wiedział.
– Wolę nie rozpamiętywać tych, którzy dawno temu mnie opuścili – dodałam, a w moim głosie drżała ledwie wyczuwalna nuta. – Czasem lepiej jest odciąć pewnych ludzi ze swojego życia.
Przez chwilę między nami zawisła ciężka cisza. Wpatrywałam się bezwiednie w parkiet, w cienie ludzi tańczących przez całą noc.
Jednak Jacob postanowił ją przerwać.
– Czerwone wino – zaproponował, podając mi kieliszek. – Twoje ulubione.
Mrugnęłam ze zdziwienia, przenosząc wzrok na podany kieliszek.
– Skąd wiedziałeś? – zapytałam, zaskoczona jego spostrzegawczością.
Delikatny, ledwie zauważalny uśmieszek zagościł na jego pięknych ustach.
– Tak samo jak ty wiedziałaś, że Negroni to moje ulubione – odparł, a w jego oczach zatańczyła iskra psoty.
Przypomniałam sobie, jak uratowałam go z pazurów podstępnej Glorii.
– Czyli ty też mnie kiedyś śledziłeś? – Słowa wymsknęły mi się bez zastanowienia, a zaraz potem ogarnął mnie żal.
Jego hipnotyzujące, ciemnozielone oczy spotkały się z moimi, a w ich spojrzeniu przemknął błysk.
Cholera! Było już za późno, żeby cofnąć te słowa.
Głupia Evelyn! Czemu nie mogłaś się ugryźć w język, na miłość boską?
– Niezupełnie – Jacob odparł ze śmiechem, postanawiając zignorować temat. – Ale kilka razy przyłapałem cię na wymykaniu się z butelkami wina późno w nocy.
Wzmianka o moich nocnych eskapadach po wino sprawiła, że policzki zapłonęły mi rumieńcem.
Po naszych piknikach zdarzały się noce, gdy nie mogłam zasnąć, więc wymykałam się do szafek i raczyłam się ukradkowymi łykami wina.
A czasem, w tych zamglonych chwilach, myśli błądziły mi ku fantazjom z udziałem Jacoba Adriano, chociaż desperacko miałam nadzieję, że nie słyszał żadnych kompromitujących dźwięków, które z siebie wydawałam…
Zanim zdążyłam się pogrążyć w tych myślach, irytujący głos przerwał spokój.
– Hej, przystojniaku.
Zwróciłam uwagę na zbliżającą się postać – kobietę odzianą w różowy plastik zamiast sukienki, nie była to nikt inny jak Gloria, najwredniejsza suka wszech czasów. Stała zdecydowanie za blisko Jacoba, naruszając jego przestrzeń osobistą.
Na twarzy Jacoba i w jego mowie ciała malował się dyskomfort, gdy instynktownie odsunął się od jej natręctwa.
– Dzień dobry, pani Glorio – odpowiedział niezręcznie.
– Muszę przyznać, że wyglądasz dziś... apetycznie – zamruczała, przesuwając jednym ze swoich przesadnie długich paznokci po policzku Jacoba; ten gest sprawił, że przeszedł mnie dreszcz obrzydzenia. Paznokieć powędrował jeszcze niżej, w stronę jego szyi.
Ta pieprzona suka!
Na twarzy Jacoba widać było irytację, która odbijała się także w mojej narastającej złości, gdy patrzyłam, jak ta kobieta bezwstydnie go adoruje, najwyraźniej zdeterminowana, by go sobie zbałamucić.
– Jesteś mężatką, Gloria – warknęłam przez zaciśnięte zęby, ledwo powstrzymując się od wybuchu.
Miała czelność odpowiedzieć:
– No cóż... czy mój mąż gdziekolwiek się tu kręci?
Efekty alkoholu musiały wymazać w niej resztki wstydu. Choć szczerze wątpiłam, czy kiedykolwiek jakiś posiadała.
– Nie, ale ten pierścionek na twoim palcu z pewnością może być – odparłam uszczypliwie, coraz bardziej pragnąc wymierzyć jej policzek, chociaż musiałam zadowolić się słowną ripostą. – Więc radzę ci przestać zachowywać się jak tania kobieta.
– Posłuchaj, mała, to co robimy my, dorośli, to nie twoja sprawa. Jasne? – bełkotała, wyraźnie pijana do granic, za które mogłaby oberwać; oczywiście ode mnie.
– Skoro masz taki problem z tym pierścionkiem – warknęła, zdejmując go z palca i niedbale wrzucając do torebki. – Proszę bardzo, już go nie widać.
Jej bezczelna demonstracja buntu tylko podsyciła moją złość, ale walczyłam, by zachować spokój, odmawiając zniżenia się do jej poziomu.
Ilość szaleństwa, arghh!
Wściekłość buzowała mi w żyłach, kiedy ta przeklęta kobieta bezwstydnie zdjęła obrączkę, licząc, że skorzysta z okazji z Jacobem. Cholera jasna, byłam niebezpiecznie bliska, by obić ją do nieprzytomności.
Już miałam wylać na nią całą litanie przekleństw, kiedy Jacob delikatnie ujął moją dłoń, obdarzając mnie lekkim uśmiechem. Pod tym uśmiechem wyczułam niemą prośbę – by nie robić sceny.
– Poszukajmy innego miejsca, Evelyn – zaproponował, wstając i odciągając mnie od tej toksycznej obecności.
– Zaczekaj, zatańczmy – bezczelnie wyciągnęła rękę w stronę Jacoba, próbując go złapać. To była dla mnie ostatnia kropla.
Szybko ustawiłam się między nimi, blokując jej drogę.
– Czy ty kurwa nie rozumiesz, że on nie jest tobą zainteresowany? – wyplułam. – A teraz, zanim wyrzucę cię z tej imprezy za robienie scen, zmykaj.
Skrzyżowała ramiona na piersi w geście buntu. – Jeszcze tego nie powiedział.
– Jeśli usłyszenie tego ode mnie zamknie temat, to tak – wtrącił Jacob, jego ton był ostry, a twarz wyrażała irytację. – Nie jestem tobą zainteresowany i mam lepsze rzeczy do roboty. Proszę, odejdź.
Kiedy ciężar mojej zniewagi do niej dotarł, nie mogłam nie zauważyć szoku, który przemknął przez jej twarz. Wyglądało na to, że nie pojmowała, że można ją tak bezpośrednio odrzucić.
– No i słyszałaś? – drwiłam, z satysfakcją obserwując, jak jej twarz przybiera różne odcienie. – A co do tańca, on już mi go obiecał. Może następnym razem. – Chwyciłam stanowczo Jacoba za rękę i poprowadziłam go na parkiet, umyślnie ignorując obecność tej podłej kobiety.
Moja złość jeszcze nie minęła; jeśli już, to tylko się nasiliła. Za każdym razem, gdy na nią patrzyłam, krew we mnie wrzała, podnosząc temperaturę mojego oburzenia o sto stopni. Od teraz miałam kolejny powód, by jej nienawidzić.
– Kurwa, suka! – mruknęłam pod nosem, nieświadomie umieszczając dłonie Jacoba na mojej talii, a moje własne lądując na jego piersi.
Cholera, moja wściekłość! Nawet nie zdawałam sobie sprawy, co robię. Pozwolić, by te kuszące dłonie dotykały mnie? To byłby ostateczny cios dla resztek mojej godności!
Po chwili spojrzałam na Jacoba i ku mojemu zdziwieniu na jego twarzy malowało się rozbawienie.
– Co cię tak bawi?
– Szybko się denerwujesz – zaśmiał się.
– Jesteś dorosłym facetem, Jacob. Najwyższy czas, żebyś nauczył się bronić przed takimi kobietami – rzuciłam, w słowach pobrzmiewała irytacja. – To już drugi raz, kiedy musiałam cię ratować!
– Cóż... jestem za to wdzięczny – przyciągnął mnie bliżej, kładąc ręce na mojej talii, a jego dotyk wywołał dreszcz na mojej skórze. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo jesteśmy blisko.
Choć wokół nas kłębił się tłum ludzi na parkiecie, pod skórą zaczęło mi się rozlewać niewytłumaczalne uczucie. To nie były nerwy; to było coś zupełnie innego, coś, co wymykało się słowom.
Wiedziałam, że nikt nas nie zauważy, więc skąd to dziwne uczucie i ciarki?
– Czerwony pasuje ci, Evelyn – wyszeptał, a potem powoli zaczął poruszać nasze ciała w rytmie muzyki.
– Ale dziś mam na sobie czarną sukienkę – odparłam zdezorientowana jego komplementem. Przecież na ten wieczór wybrałam właśnie czerń.
– Mówię o kolorze twoich policzków. Nabierają pięknego odcienia czerwieni, kiedy się złościsz.
Wściekły rumieniec groził, że zaleje mi twarz, ale postanowiłam to zignorować i utrzymać zimną krew.
– Ha, ha! Świetny żart! – odpowiedziałam sarkastycznie, wywołując jego śmiech.
– No dobrze, powiedz mi, co cię skłoniło, żeby ratować mnie nie raz, a dwa? – zapytał po chwili.
– Powinieneś wiedzieć, skoro wydaje ci się, że znasz wszystkie moje sekrety – odparłam.
Tym razem nie żałowałam, że pozwoliłam tym słowom wypłynąć bez zastanowienia.
– Lubisz chować dużo sekretów, prawda? – jego głos stał się niższy.
– A może to ty nie zauważasz sygnałów.
Jego wyzywające, zielone oczy wbiły się w moje. W tej wymianie spojrzeń kryła się niewypowiedziana intensywność, która przeszyła mnie dreszczem, pobudzając zmysły i wyostrzając czujność.
A potem, w mgnieniu oka, wypowiedział słowa, które zupełnie zmieniły atmosferę.
– Czasem tak jest lepiej.
Pierdolona filozofia!
– Wiesz co? Powinnam była zostawić cię z tą Glorią – warknęłam, czując, jak frustracja rozchodzi się po moich żyłach. – Przynajmniej nie musiałabym znosić tych twoich enigmatycznych filozofii.
Wyraźnie wyczuł intensywność mojej złości, ale milczał, zostawiając mi próbę zrozumienia wyrazu jego twarzy, jednak nie miałam na to najmniejszej ochoty, bo już wystarczająco mnie zdenerwował.
– Wróć do tej suki i tańcz z nią – wykrzyknęłam, wyraźnie zirytowana. – Mam dość.
Odwróciłam się na pięcie i odeszłam od niego, stąpając zdecydowanie poza parkiet, nie racząc go już ani jednym spojrzeniem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Evelyn
Sfrustrowana i przytłoczona, oparłam się o kuchenny blat, próbując się uspokoić. Wzięłam głęboki oddech, usiłując odepchnąć wirujące emocje, które groziły, że mnie pochłoną. Nie mogłam jednak zaprzeczyć prawdzie. Moje uczucia do Jacoba były głębokie, a jego nieświadomość tylko potęgowała moją frustrację.
O, jakże tego nienawidziłam! Jego enigmatycznych sposobów. Jego zagadek i tendencji do ignorowania rzeczy, na których najbardziej mi zależało, by je zrozumiał.
To było całkowicie zamierzone, świadomy wybór. Nie był przecież pieprzonym dzieckiem, które nie zdaje sobie sprawy, że od lat go lubię, i wciąż tak jest. Byłam cholernie w niego zapatrzona, a ten facet miał to kompletnie gdzieś.
Dość tego! Mam dosyć.
Pierdol się, Jacob Adriano!
„Chyba jest jednak coś, czego nie potrafisz...” – ta suka w mojej głowie wtrąciła się, złośliwie próbując jeszcze bardziej podważyć mój już i tak nadwyrężony nastrój swoim obraźliwym komentarzem.
„No to pieprz się i ty, ty mała żmijo!” odparłam, uciszając rozmowę w mojej głowie.
Boże! Nienawidziłam tych nastrojów, a swojego życia jeszcze bardziej!
Wiedziałam dobrze, że przesadzam, ale nie mogłam się powstrzymać. W jednej chwili obdarzał mnie flirtującym urokiem, a w następnej zamieniał się w pieprzonego filozofa.
Cholerny diabeł!
W napadzie frustracji i złości chwyciłam z lodówki zimną butelkę wody, trzaskając drzwiczkami z nadzieją, że to ostudzi wrzącą we mnie złość.
Próbując odkręcić zakrętkę, znalazłam się w absurdalnej walce z kawałkiem plastiku. Tak, zgadłeś – to cholerstwo ani drgnęło. Jeszcze raz naprężyłam się, by otworzyć upartą butelkę, ale ona uparcie trwała zamknięta.
Czy naprawdę jestem taka słaba i głupia?
„Może i jesteś, bo kto inny chciałby przelecieć najlepszego przyjaciela swojego ojca?” – ta suka znów śmiała się odzywać.
Moja uwaga się rozproszyła, skoncentrowałam się na wrzeszczeniu na ten wewnętrzny głos, aż usłyszałam ciężkie kroki zbliżające się.
Wiedziałam, kto to, więc nie zawracałam sobie głowy, by się odwrócić i upewnić.
Podszedł i stanął obok mnie, lecz nie spojrzałam mu w oczy. Uważałam, że nie ma sensu zaczynać rozmowy.
Zamiast uznać jego obecność, skupiłam się na kolejnym, wydawało się niemożliwym zadaniu – otwarciu zakrętki. To stało się moją jedyną misją, moim osobistym Everestem.
Czułam na sobie jego wzrok, obserwował każdy mój nieudany wysiłek.
„Pozwól, że ci pomogę” – w końcu zaproponował, po kilku minutach mojej daremnej walki, próbując sięgnąć po butelkę.
„Nie, sama sobie poradzę” – warknęłam sucho, błyskawicznie odsuwając butelkę z jego zasięgu.
Przysięgłabym, że usłyszałam stłumiony chichot, irytująca wisienka na torcie mojej bezużytecznej złości.
„Jeśli przyszedłeś się ze mnie nabijać, to łaskawie wyjdź” – syknęłam przez zaciśnięte zęby, wciąż nie patrząc mu w oczy i nieustępliwie próbując pokonać plastikową przeszkodę.
„Evelyn... Nie śmiałem się z ciebie” – powiedział, jego głos był łagodniejszy niż kiedykolwiek.
Pierdolę to!
„Nie wierzę ci!”
„Dobrze. Przyznaję, zaśmiałem się” – westchnął. „A teraz, czy mogłabyś na mnie spojrzeć?”
„Nie.”
„A dlaczego?”
„Mam więcej niż jeden powód, by trzymać się od ciebie z daleka, Jacob” – powiedziałam, a mój głos nie był już tak donośny jak na początku, „Bo, szczerze mówiąc, ty nigdy niczego nie rozumiesz.”
„A dlaczego tak mówisz?” – jego głos stał się cichszy, pobrzmiewała w nim nuta powagi.
„Nie mówię tego bez powodu. Mówię to na podstawie tego, co zaobserwowałam” – stwierdziłam, czując przypływ odwagi, który pchał mnie naprzód, „Masz talent do unikania rzeczywistości, podczas gdy ja wolę się z nią konfrontować. Więc lepiej, jeśli będę się od ciebie trzymać z daleka... żeby...” – zawahałam się na sekundę, zastanawiając się, czy powinnam wypowiedzieć te słowa, ale wtedy odwaga wygrała, „Żeby raz na zawsze wyrzucić cię z moich myśli.” – wyrzuciłam z siebie.
Nie miałam pojęcia, jakiej odpowiedzi się po nim spodziewać. Może ciszy, a może czegoś zupełnie innego. Jednak to, co Jacob powiedział potem, przeszło moje najśmielsze oczekiwania.
„I myślisz, że oddalenie się ode mnie sprawi, że o mnie zapomnisz? Że w jakiś cudowny sposób uda ci się to, czego przez te wszystkie lata nie potrafiłaś? Wyrzucić mnie z głowy, kiedy to ja jestem wszystkim, o czym potrafisz myśleć?”
O Boże...!
Te pytania zmiotły z mojej głowy wszystkie inne myśli. Gorąco przesiąkało moją skórę, a determinacja powoli się kruszyła, podczas gdy on tylko patrzył.
Wiedział. Wiedział wszystko.
Bez wypowiadania tego wprost, jego słowa, zamknięte w tych samotnych pytaniach, były wszystkimi odpowiedziami – jasnymi i jednoznacznymi.
Zakrętka butelki cudownie się odkręciła, dźwięk odbił się echem po cichej kuchni. Może otworzyła się przez sprzeczne emocje, które kazały mi użyć większej siły. Ale w tamtym momencie nie miałam już ochoty na picie.
„Więc wiedziałeś przez cały czas... wiedziałeś... że...” – nie zdążyłam dokończyć, bo mi przerwał.
„Tak, wiedziałem od chwili, gdy twoje oczy zaczęły mówić za ciebie, wyrażać twoje uczucia. Od momentu, gdy zaczęłaś na mnie patrzeć inaczej, jakbyś w pośpiechu odwracała wzrok, by nie zdradzić emocji – wiedziałem to, wiedziałem od dnia, w którym po raz pierwszy mnie zobaczyłaś” – przyznał, zbliżając się jeszcze bardziej.
Czułam jego oddech delikatnie muskający moje odsłonięte ramię, cienka ramiączko mojej czarnej sukienki midi ledwo je zakrywała.
Jego obecność była drapieżna, a jednak w byciu jego ofiarą kryło się coś nieodpartego. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że bycie ściganą może być tak upajające.
„Więc tak, chcę wierzyć, że trzymając się od ciebie z daleka, uda mi się zrobić to, co trzeba” – powiedziałam, a moje emocje splątały się w chaos, odpowiadając na jego wcześniejsze pytania wszystkie naraz, „Zwłaszcza że masz taki talent do ignorowania znaków i lekceważenia wszystkiego.”
Nie patrząc na niego, odwróciłam się, zamierzając ruszyć w stronę wyjścia. Jednak nie udało mi się.
W mgnieniu oka moje stopy oderwały się od ziemi. Zimny marmur blatu przywitał moją skórę, gdy plecami uderzyłam o ścianę, a z ust wyrwał mi się mimowolny jęk.
Zajęło mi chwilę, by pojąć, że Jacob bez wysiłku uniósł mnie za uda i posadził na blacie. Teraz, gdy uświadomiłam sobie, jak bardzo jesteśmy blisko, moje serce waliło bezlitośnie, nie okazując miłosierdzia.
Jego biodra niebezpiecznie muskały moje, stojąc między moimi udami, a jego ręce spoczywały po obu stronach mojej talii i przyciągnęły mnie jeszcze bliżej tak, że moje ciało zderzyło się z jego twardą jak skała klatką piersiową.
To było to.
Tak. To było to.
W tej chwili wszystkie moje zmysły dawno już zniknęły, pochłonięte pierwotnym żarem, który ogarnął całe moje ciało, gdy moje oczy spotkały jego spojrzenie. Gorąco eksplodowało w moim podbrzuszu, a butelka wody wypadła z mojej drżącej dłoni, lecz bałagan na podłodze obchodził mnie mniej niż ten pomiędzy moimi udami – pulsujące ciepło i wilgoć.
Głód w jego oczach błagał moje ciało, by mu się poddało. Niech już mnie zrujnuje i nie wypowiem ani jednego sprzeciwu.
„Evelyn Fernandez…” Jego głos, głęboki i tłumiony pomruk, rozbrzmiewał na mojej skórze, gdy jego klatka piersiowa przyciskała się do mojej, tworząc hipnotyzujące wibracje. „To, że powstrzymuję się przed przyjemnością posiadania cię na swój sposób, nie znaczy, że pragnę czegokolwiek na tym świecie bardziej niż wziąć cię tutaj, na tym blacie, mocno i szybko, przez całą noc.” Obniżył głos, a na kąciku jego ust pojawił się uśmiech. „Aż nie będziesz już w stanie tego znieść i będę miał dość słuchania, jak wciąż i wciąż wykrzykujesz moje imię.”
O. Mój. Boże.
Nie mogłam uwierzyć, że to Jacob mówi do mnie w tej chwili.
Już same te słowa wywołały we mnie nieodpartą rozkosz.
„To, że wybrałem nie wziąć cię właśnie teraz, kiedy wyglądasz tak niesamowicie seksownie i kusząco w tej małej czarnej sukience, nie znaczy, że nie chcę zaprowadzić cię do swojego pokoju, pochylić cię i pieprzyć aż do wschodu słońca.” Owinął palce wokół mojej szyi i ścisnął ją, wywołując u mnie urywany jęk, gdy poczułam, jak jego napięcie ociera się o moje wilgotne ciepło, przykryte jedynie cienkimi stringami.
„Kurwa!” zaklął szeptem, słysząc mój jęk.
Było oczywiste, że i on tracił kontrolę, dokładnie tak, jak sprawiał, że ja traciłam swoją. Nasze ciężkie oddechy mieszały się w naładowanym powietrzu. Pożądanie przesłaniało wszystko wokół nas, blokując każdą drogę ucieczki. A jednak czułam jego powściągliwość, determinację, by zachować panowanie nad sobą.
Chciałam, żeby jego usta dotknęły moich. Chciałam, by zrobił dokładnie to, o czym mówił— by mnie rozszarpał, nie zważając na resztę świata, ale też wiedziałam, że tego nie zrobi. Wiedziałam to, zanim jeszcze to powiedział.
„Ale nie mogę tego zrobić. Nie mogę cię mieć,” wyszeptał. Przycisnął nos do delikatnej skóry na mojej szyi, wdychając mój zapach i wywołując dreszcze na moich plecach.
Gęsia skórka przebiegła po mojej skórze. Moje ręce, kurczowo trzymające się jego koszuli dla równowagi, zacisnęły się jeszcze mocniej na materiale, jakby to on miał mi pomóc nie spaść z krawędzi tej przytłaczającej zagadki pożądania i... samego kuszenia— Jacob’s Adriano.
Ręka Jacoba oplatająca moją szyję przesunęła się, chwytając moją szczękę, by przechylić moją twarz tak, aby jego usta mogły odnaleźć drogę do wrażliwej skóry tam. Każdy centymetr mojej skóry zapłonął ogniem, który nigdy nie zgaśnie. I im więcej muskał mnie piórkowymi pocałunkami, tym bardziej narastała we mnie potrzeba tarcia.
Byłam tam na dole przesiąknięta i co najgorsze— nie obchodziło mnie to.
Nie mogłam myśleć o niczym innym poza Jacobem i tym, co mi robił.
Złożył długotrwały pocałunek w kąciku moich ust, sprawiając, że jeszcze mocniej zacisnęłam palce na jego koszuli, jego miętowy oddech musnął moją twarz, a zderzenie gorąca sprawiło, że potrzeba jeszcze wzrosła.
Właśnie kiedy myślałam, że jego usta w końcu spotkają się z moimi, w powietrzu zawisła dręcząca pauza— Zatrzymał się. Jego twarz była tak blisko, usta zaledwie kilka centymetrów od moich, ale... po prostu się zatrzymał.
Sięgnął z delikatnym gestem, jego palec przesunął się od podstawy mojej szyi po odsłoniętą skórę nagiego ramienia. Bezwiednie zadrżałam pod jego dotykiem.
„Jesteś kusząca jak grzech, Evelyn,” wyszeptał, widziałam pożądanie wirujące w zieleni jego oczu, „Jedynego grzechu, na który nie mogę sobie pozwolić.”
Wszystkie moje nadzieje legły w gruzach, roztrzaskane przez jego okrutne wyznanie.
Odgarnął kilka kosmyków moich włosów z twarzy, a potem po długim spojrzeniu na mnie próbował się odsunąć, ale nie pozwoliłam mu uciec. Oplotłam go nogami, uniemożliwiając mu odsunięcie się.
Pragnęłam jego dotyku, jego bliskości, i nie pozwoliłabym mu odmówić nam obojgu tego, czego naprawdę pragniemy— nie zamierzałam się poddać.
„Ale to ty jesteś grzechem, który jestem gotowa popełnić na każdy możliwy sposób,” chwyciłam jego dłonie i położyłam je na swoich biodrach, przyciągając go tak blisko, jak tylko mogłam.
„Evelyn....”
Zanim zdążył powiedzieć cokolwiek więcej, nie wiem skąd miałam odwagę, ale objęłam go ramieniem za szyję i przycisnęłam swoje usta do jego. Ciepło natychmiast rozlało się po moim ciele.
Zanim zdążył coś jeszcze powiedzieć, w odruchu odwagi sięgnęłam i objęłam go za szyję, przyciągając go jeszcze bliżej siebie.
I bez cienia wahania przycisnęłam swoje usta do jego.
No cóż. Te iskry paliły inaczej…
Nie obchodziło mnie, czy wokół nas było ponad sto osób i że ryzyko przyłapania nas wzrosło dziesięciokrotnie. Liczył się tylko ten mężczyzna.
Byłam cholernie uzależniona. Do stopnia, że to było szalone.
Na początku nie poddał się od razu temu rytuałowi. Jego pierwszą reakcją było czyste zaskoczenie, jakby próbował odzyskać równowagę. Ale gdy delikatnie musnęłam językiem jego dolną wargę, wszelka reszta jego powściągliwości runęła.
Przyciągnął moje ciało tak, że nasze biodra zderzyły się ze sobą, mój jęk został stłumiony przez jego usta, a mój bolący sutek wcisnął się w jego twardą jak skała klatkę piersiową, gdy mnie pochłaniał.
Cholera!
Wsunął język do moich ust, ten dotyk przesłał falę elektryczności przez całe moje ciało i rozniecił ogień jeszcze bardziej, czując jego twardość między moimi udami.
Sięgnęłam drżącymi palcami, by odpiąć guziki jego koszuli. Lecz wtedy rozsądek przebił się przez tę zagadkową mgłę. Uświadomił sobie, co zamierzaliśmy zrobić.
Chwycił moje dłonie, powstrzymując ich ruch, zanim przerwał pocałunek.
„To nie jest w porządku, Evelyn,” westchnął, kręcąc głową.
„Dlaczego?” Mój głos ledwo wydostał się z moich ust szeptem.
„Mamy swoje granice, których nie możemy przekroczyć,” powiedział. „Nie powinniśmy tego robić. Ty nie jesteś taką dziewczyną, Evelyn.”
Zapytałam, a ból, jaki poczułam po jego słowach, odbił się w moich oczach. „Czy to miałeś cały czas na myśli? By mnie upokorzyć?”
Musiał wyczuć, jak zinterpretowałam jego słowa, bo w jego rozszerzonych oczach pojawił się przebłysk zrozumienia.
„Nie, nie to miałem na myśli,” wtrącił pośpiesznie. „Jest w tobie o wiele więcej. Chciałem powiedzieć, że nie jestem gotowy na żadne zobowiązania. Nawet gdybym chciał, nie mógłbym ci ich dać. A ty zasługujesz na coś o wiele lepszego. Nie zasługujesz na to, by być traktowana jak przedmiot.”
„Jacob…”
„Nie, Evelyn,” pokręcił głową, cicho wzdychając, „Nie możemy tego kontynuować i musisz zrozumieć dlaczego. To po prostu złe.”
Zamilkł, szukając w myślach odpowiednich słów, zanim kontynuował.
„I może miałaś rację. Może najlepiej, jeśli zaczniemy się od siebie oddalać.” Wypowiadając te słowa, w końcu puściłam jego koszulę.
„Dobrze,” odpowiedziałam, mój głos pozbawiony był emocji, ale w środku płonął dziki ogień, niewytłumaczalny ból tkwiący w piersi, nie do ugaszenia. „Skoro chcesz tak postępować, niech będzie.”
Każda cząstka mojego ciała tęskniła za jego dotykiem, część mnie łudziła się jeszcze nadzieją, że zmieni zdanie, ale siłą odsunęłam to wszystko i zeszłam z blatu.
Rozmowa z nim wydawała się bezcelowa…
„Żegnaj, Jacob.” Po tych słowach odwróciłam się i wyszłam z kuchni.
Przesuń w górę, aby kontynuować
