passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Horse Whisperer - Rozdział #6 - autor itsvlada

My Horse Whisperer

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Maxine

„Ashton Howard?” Blondynka — może Becca, a może Bianca — prawie się krztusi swoim drinkiem. „O, kochanie, ustaw się w kolejce.”

Jestem po trzech drinkach, siedzę na kuchennym blacie w jakimś ogromnym domu z grupą ludzi, których poznałam czterdzieści minut temu.

Muzyka jest tak głośna, że aż wibruje mi w piersi. Mam na sobie czarną sukienkę, którą Zara rzuciła mi przed wyjściem z rancza z jedną tylko instrukcją: Nie przynoś mi wstydu.

„Co masz na myśli, mówiąc, żeby się ustawić w kolejce?” pytam.

Dziewczyna siedząca obok Becci-albo-Bianki pochyla się bliżej. „Ashton flirtuje z każdą dziewczyną, którą trenuje. Wygłasza tę przemowę o twoim potencjale i twoim surowym talencie , i myślisz, że jesteś wyjątkowa. A potem dowiadujesz się, że w tym samym tygodniu powiedział to sześciu innym dziewczynom.”

Mocniej zaciskam dłoń na plastikowym kubku.

Twoje przejazdy mają prawdziwy potencjał. Powinniśmy ułożyć plan.

Powiedział mi to, patrząc mi w oczy, jakbym była jedyną amazonką na świecie. Odgrywałam ten moment pod prysznicem. Dwa razy.

„Ale jest przystojny,” mówi jeden z chłopaków. Trevor — wysoki, ciemne włosy, ładny uśmiech, całą noc stoi trochę za blisko mnie. „Nie można go winić.”

„Oczywiście, że można,” mówi Becca-albo-Bianca. „Ma trzydzieści dwa lata i flirtuje z nastolatkami.”

Wszyscy się śmieją, a ja biorę długi łyk tego, co mam w kubku. Jest słodkie i mocne i już nie czuję ust, co prawdopodobnie oznacza, że powinnam zwolnić.

Więc Ashton tak robi z każdą.

Komplementy, kontakt wzrokowy, dłoń, która zatrzymała się na mojej kostce w strzemieniu o sekundę za długo. Nie wyjątkowa. To tylko jego rutyna. Nie jestem dziewczyną, którą odkrył — jestem dziewczyną tygodnia.

W porządku. Nadal jesteś sobą.

Jeśli robi to z każdą, musisz być tą, której nie zapomni.

„W porządku?” Trevor szturcha mnie kolanem. „Wyglądasz, jakby ktoś ukradł ci cukierka.”

„Świetnie.” Rzucam mu uśmiech. „Po prostu myślę.”

„Niebezpieczne hobby.” Uśmiecha się szeroko.

Jest naprawdę uroczy. Łatwy. Ten typ chłopaka, który trzymałby cię za rękę w kinie i odpisywał w pięć minut.

Powinnam się na nim skupić. Powinnam się tym cieszyć — moja pierwsza prawdziwa impreza, ludzie rzeczywiście ze mną rozmawiają, chłopak, który ciągle znajduje preteksty, żeby dotknąć mojego ramienia.

Ale moje oczy nie chcą się zatrzymać tam, gdzie je ustawiam.

Po drugiej stronie pokoju Zara siedzi na kanapie z dziewczyną, której nigdy wcześniej nie widziałam. Ciemne włosy, czerwone usta, nogi skrzyżowane w stronę Zary, jakby czegoś chciała. Są blisko — dłoń dziewczyny spoczywa na udzie Zary, swobodnie i znajomo, jakby była tam od zawsze.

Zara się śmieje. Nie tym prawie-śmiechem, który prawie z niej wydobyłam podczas zawodów. Prawdziwym. Cichym i niskim, z lekkim odchyleniem głowy do tyłu, z odsłoniętą szyją.

Tak śmieje się też dla innych?

„Kto to siedzi z Zarą?” pytam, starając się brzmieć swobodnie.

Trevor zerka w tamtą stronę. „To Elsie. Czasami się z nią spotyka. Zara raczej się z tym nie kryje.”

Spotyka się. Z dziewczyną. Zara spotyka się z dziewczynami.

Mój mózg układa wszystko na nowo w czasie rzeczywistym. Przejażdżka w terenie. Pytanie, czy rozważałam dziewczyny. Jej palce na mojej szyi. Sposób, w jaki na mnie patrzyła, jakby już znała odpowiedź.

„Aha,” mówię. „Super. Dobrze dla niej.”

Super? Dobrze dla niej?

Co ja jestem, doradca zawodowy?

Biorę kolejny łyk i zmuszam wzrok z powrotem na Trevora. Trevor opowiada o jakichś zawodach, do których prawie się zakwalifikował. Kiwnęłam głową. Uśmiecham się. Nie słyszę ani słowa.

Bo po drugiej stronie pokoju Zara pochyla się i całuje Elsie. Jej dłoń powoli i świadomie sięga do szczęki Elsie i pochyla głowę i to jest…

Nie mogę oderwać wzroku.

Zara odrywa się od pocałunku i patrzy prosto na mnie. Przez cały pokój, przez tłum, prosto w moją twarz. Jakby przez cały czas wiedziała, gdzie siedzę. Jakby to wszystko było dla mnie.

Całe moje ciało robi się gorące. Coś skręca się nisko w moim brzuchu — nie od alkoholu, coś ostrzejszego, coś z zębami.

Chcę odwrócić wzrok i nie mogę. Chcę być zła i jestem — ona tam urządza przedstawienie z tą dziewczyną, a ja siedzę tu jak idiotka z piwem na oddechu i chłopakiem, na którym mi nie zależy, dotykającym mojego ramienia. Ale pod tą złością jest coś jeszcze.

Coś, co czułam dokładnie podczas jazdy w terenie, kiedy jej palce były na mojej szyi. Odmawiam przyjrzenia się temu zbyt dokładnie.

Zara utrzymuje mój wzrok jeszcze przez sekundę. Potem odwraca się do Elsie jakby mnie nie było.

W porządku. W porządku. W tę grę mogą grać dwie osoby.

„Trevorze.” Odwracam się do niego i kładę mu dłoń na piersi. Jego brwi unoszą się wysoko. „Opowiedz mi więcej o tych zawodach.”

Uśmiecha się. „Serio?”

„Serio.” Przesuwam się bliżej niego na blacie.

Nasze kolana stykają się. Sama nie wiem, co próbuję udowodnić. Po prostu wiem, że Zara pocałowała tamtą dziewczynę, patrząc mi prosto w oczy, a ja muszę teraz zrobić coś.

Pamiętam tę przejażdżkę.

Całowałaś kiedyś chłopaków? Tak po prostu, tylko całowałaś?

Sposób, w jaki to powiedziała. Jakbym była dzieckiem, które jeszcze nie zaczęło żyć.

Pochylam się w przestrzeń Trevora. Pachnie piwem i wodą kolońską, patrzy na moje usta. To jest łatwe. To jest to, czego powinnam chcieć.

„Chcesz iść na górę?” pyta, na tyle cicho, że słyszę to tylko ja.

Serce mi wali. Nie przez niego — przez wszystko. Przez wzrok Zary po drugiej stronie pokoju i dłoń Elsie na jej udzie i to coś w moim brzuchu, co nie przestaje się skręcać.

„Tak,” mówię. „Chodźmy.”

Zeskakuje z blatu i ściska moją dłoń. „Idź już — drugie drzwi po lewej. Złapię prezerwatywę i zaraz będę.”

Znika w tłumie. Zsuwam się z blatu na drżących nogach i kieruję się na schody.

W połowie drogi rzucam spojrzenie na kanapę.

Zara mnie obserwuje. Elsie coś do niej mówi, ale Zara nie słucha. Patrzy, jak idę na górę z chłopakiem. I po raz pierwszy nie potrafię odczytać jej twarzy.

Odwracam się i idę dalej.

Chciałaś, żebym dorosła, Zaro? Patrz na mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Maxine

W porządku. Tak właśnie robią ludzie. Idą z chłopakami na górę podczas imprez. Całkowicie normalne.

Ledwo widzę własne ręce. W sypialni jest tak ciemno, że musiałam po omacku dotrzeć do łóżka, a teraz siedzę na jego skraju, ściskając prześcieradło jakby miało mnie uratować.

Drzwi się otwierają. Do środka wchodzi sylwetka — wysoka, szczupła, pewna siebie.

Jedyne światło wpada przez okno za nim, ledwo wystarcza, by dostrzec krawędź halloweenowej półmaski. Nie widzę jego twarzy.

„Hej”, mówię. Mój głos jest zachrypnięty. „Znalazłeś?”

Trevor kręci głową i zamyka drzwi. W pokoju robi się jeszcze ciemniej.

Coś miga mi w głowie — Trevor jest chyba szerszy w barach, prawda? I wyższy? Ale jest ciemno i jestem pijana. Pozwalam temu myśli się rozmyć.

Dłoń odnajduje moje ramię i delikatnie popycha — nie w stronę łóżka, lecz fotela za mną.

Pozwalam się prowadzić, aż moje nogi napotykają poduszkę i zapadam się w nią.

Dłoń przesuwa się w dół mojego ramienia — powoli, śledząc wnętrze łokcia, nadgarstek, opuszki palców odnajdują przerwy między moimi palcami.

Nikt nigdy nie dotykał mojej dłoni jakby była warta odkrywania. Moje uda same się zaciskają.

Pochyla się i czuję oddech na swojej szyi — ciepły, powolny, przesuwający się od ucha do obojczyka. Nie całuje. Po prostu oddech.

Odchylam głowę, odsłaniając więcej, i szepczę „proszę” zanim mój mózg zdąży mnie powstrzymać.

Przestań myśleć o Zarze na tej kanapie. Jej dłoń na szczęce Elsie. Jej usta—

Opada na kolana. Dłonie na moich udach, rozchylają je. Jego kciuki zataczają powolne kółka po wnętrzu moich ud, przesuwając się coraz wyżej.

Moja sukienka podjeżdża do góry, a chłodne powietrze uderza w mokry materiał mojej bielizny — już jestem cała mokra tylko od jego dłoni na moich ramionach.

Palce odchylają moją bieliznę na bok. Potem usta — ciepłe, miękkie, mokre — przyciskają się płasko do mnie. Całe moje ciało odruchowo napina się.

Moje nogi same rozchylają się szerzej, a jego dłonie utrzymują je otwarte, rozpychając je jeszcze bardziej. Liże mnie jednym, powolnym ruchem, od dołu do góry, a jęk wydziera mi się z gardła, wypełniając pokój.

Jeszcze raz. I jeszcze. Jego język odnajduje moją łechtaczkę i zatacza na niej kółka — mocno, precyzyjnie.

Mój mózg przenosi mnie na konia. Przejażdżka po szlaku, but Zary o centymetry od mojego — tylko teraz ta przerwa znika. Jej noga przylega do mojej i czuję jej ciepło przez skórę buta.

Moja ręka sięga w dół, by złapać go za włosy, a on przyciska mój nadgarstek do podłokietnika. Próbuję drugą — przytrzymuje i tę, obie dłonie unieruchomione, podczas gdy jego usta pracują dalej.

Dłonie Zary. Jej uchwyt. Te palce oplatające moje nadgarstki tak samo, jak trzymała mnie za gardło przy belce — pewnie i mocno, jakby robiła to tysiąc razy.

Moje plecy wyginają się w łuku. „Kurwa”, wzdycham. „Kurwa, kurwa, kurwa—”

Odsuwa się, a ja niemal zawodzę. Potem jego język wsuwa się do środka — powoli i głęboko — i ocieram się o jego twarz zanim w ogóle zorientuję się, że moje biodra się ruszają.

Koń porusza się pod nami, a moje biodra kołyszą się do przodu. Ale to już nie siodło — to Zara za mną, jej klatka piersiowa przy moich plecach, jej usta na mojej szyi, język śledzący linię od ucha do obojczyka.

Jej dłonie przesuwają się z talii na uda, rozchylając mnie, podczas gdy koń kołysze nas razem.

On zastępuje język dwoma palcami. Wchodzą tak łatwo, że aż mi wstyd — słyszę mokry dźwięk ich wślizgiwania się we mnie.

Zakrzywia je, odnajduje miejsce, które sprawia, że krzyczę.

Palce Zary. Jej usta przy moim uchu szepczące „wyluzuj, za dużo myślisz” tym niskim głosem.

Jej palce we mnie, podczas gdy druga dłoń chwyta mnie za biodro, jeździ na mnie jak na koniu — powoli, precyzyjnie, miażdżąco.

Jego palce pracują mocniej, głębiej, a usta zamykają się na mojej łechtaczce i ssą. Moje uda drżą w jego dłoniach i nie mogę powstrzymać dźwięków, które wydobywają się ze mnie za każdym razem, gdy jego palce się zginają.

Ona jest teraz wszędzie. Język Zary między moimi nogami, jej palce rozciągające mnie, oddech Zary gorący na moim udzie.

Nie ma już konia, nie ma już szlaku — tylko ona klęcząca przede mną, te blade zielone oczy patrzące w górę, gdy jej usta mnie rozkładają na czynniki pierwsze.

On dodaje trzeci palec i prawie odlatuję z fotela. Jego język pracuje szybko, nieubłaganie, a palce posuwają mnie głęboko i twardo.

Napięcie narasta nisko w moim brzuchu, ściągając każdą nerwę do jednego punktu.

Usta Zary na moich. Ta pół sekundy, gdy oddała pocałunek, jej usta zmiękły i pragnęła mnie, pragnęła mnie, ona—

„Ja… zaraz—”

Ssę mocniej. Jego palce uderzają w to miejsce i całe moje ciało się napina. Dochodzę tak mocno, że moje uda zaciskają się na jego głowie.

Moje plecy wyginają się w łuk, ściskam jego palce, fala za falą, podczas gdy gryzę kłykcie, by nie krzyknąć.

Tylko że imię w mojej głowie to nie Trevor.

On prowadzi mnie przez to — wolniej, delikatniej — aż drżę i jestem bezwładna. Ostatni pocałunek na środku mojego ciała, niemal czuły, i już go nie ma.

Gdy otwieram oczy, pokój jest pusty. Sukienka wokół mojej talii, bielizna dalej na boku, całe ciało pulsuje. Już go nie ma.

Co się właśnie stało. Co się właśnie stało. Co—

Opuszczam sukienkę i idę do drzwi na nogach, które nie chcą mnie słuchać.

Trevor stoi tuż obok, ręka podniesiona do pukania. „O, jesteś!” Unosi foliową paczkę i uśmiecha się. „Znalazłem. Zajęło to wieki. Gotowa?”

Patrzę na niego. Jego szerokie ramiona. Jego perfumy. Jego wzrost.

„Trevor,” mówię powoli. „Byłeś tu przed chwilą?”

Marszczy brwi. „Nie, dopiero tu przyszedłem. Szukałem prezerwatywy. Czemu?”

Jeśli Trevor dopiero co tu dotarł — jeśli nigdy nie był w tym pokoju — to czyje usta były właśnie między moimi nogami?

„Max? Wszystko okej? Wyglądasz trochę blado.”

„Muszę po prostu wrócić do domu. Przepraszam, Trevor.”

Przepycham się obok niego i schodzę na dół. Impreza trwa dalej. Nic do mnie nie dociera.

Znajduję Zarę na tylnym ganku, samotną, opartą o poręcz z drinkiem w dłoni. Bez Elsie. Bez maski.

Spogląda na mnie przez ramię. „Wyglądasz jak gówno.”

„Możemy wracać?”

Odstawia drinka nie dopijając go. „Dobra. Tylko nie rzygaj mi w samochodzie.”

Podążam za nią w noc na nogach, które wciąż drżą, i pytaniem palącym mi klatkę piersiową, na które nie jestem gotowa odpowiedzieć.

Kto był w tym pokoju?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Horse Whisperer

My Horse Whisperer

12 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

12

Treść

Aa