passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Horse Whisperer autor itsvlada

Discover
/
LGBTQ+ Romance 🏳️‍🌈
/
My Horse Whisperer
My Horse Whisperer

My Horse Whisperer

Passion Exclusives

dot

Nowa dorosła

dot
eye

512

Opis

Obiecalam mamie, ze bede mila dla mojej nowej przyrodniej siostry. Mialam sie usmiechac, dogadywac, nie zepsuc tego. A potem poznalam Zare Walsh. Jest medalistka olimpijska, z lodem w zylach i talentem do doprowadzania mnie do lez. Chce, zebym zniknela. Powiedziala mi, ze nigdy nie bede prawdziwa amazonka. Przycisnela mnie do sciany za gardlo i kazala odejsc. A cale moje cialo pragnelo tylko, zeby byla jeszcze blizej. Powinnam byc hetero. Powinnam gonic za mistrzostwem. Powinnam chciec mojego starszego trenera, ktory obiecuje, ze zrobi ze mnie gwiazde. Zamiast tego chce dziewczyny, ktora mnie nienawidzi - i pocalowala mnie, kiedy myslala, ze nikt nie patrzy.

Rivals to lovers
LGBTQ+
Forbidden Love
Wymuszona intymność
Family abuse
Przeciwieństwa się przyciągają

Rozdział 1

Aug 23, 2026

POV Zary

"Co do cholery, tato?"

Nie drgnął. Nawet nie oderwał wzroku od spinek do mankietów. Na podjeździe stał srebrny Range Rover, z którego wysiadały dwie obce osoby, a mój ojciec poprawiał spinki do mankietów, jakby przed chwilą nie wysadził mojego życia w powietrze przez wiadomość tekstową.

Dwadzieścia minut wcześniej dostałam od niego SMS-a. Wracam do domu z Sage i jej córką. Będą u nas mieszkać. Bez telefonu, bez wyjaśnień. Po prostu powiadomienie.

Jak zwykle, nawet nie zasługuję na porządne uprzedzenie.

Przez okno widziałam je — blondynkę w czarnej sukience, wycierającą oczy chusteczką, i dziewczynę w moim wieku w podartych dżinsach i niedbałym koczku.

Nawet nie patrzyła na dom. Jej głowa już była zwrócona w stronę moich stajni.

Nie waż się patrzeć na moje stajnie jakby były twoje.

"Język, Zaro."

"Ożeniłeś się?" Mój głos mi zadrżał i znienawidziłam się za to. "I nawet mi nie powiedziałeś?"

"Spotykamy się z Sage od kilku miesięcy. Niedawno straciła męża — zrobiliśmy małą ceremonię, z szacunku dla jej żałoby."

Z szacunku dla jej żałoby. Ale nie dla własnej córki, która dowiedziała się o wszystkim 20 minut temu przez SMS-a.

"Jej córka jeździ ujeżdżenie," dodał, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. "Maxine. Ma osiemnaście lat, tyle co ty. Kandydatka na Mistrza Sportu."

Ziemia usunęła mi się spod nóg. Kolejna amazonka. W mojej stajni.

Pod dachem mojego ojca, gdzie każde moje zwycięstwo wisiało w ramce na korytarzu i nadal nie wystarczało, żeby usłyszeć jestem z ciebie dumny bez doczepionego na końcu ale .

Tylko nie mów mi, że przez nią będę musiała jeszcze bardziej się starać, żeby zdobyć uznanie ojca.

Drzwi wejściowe się otworzyły. Sage weszła, ściskając torebkę obiema rękami, wyglądała jak ktoś, komu kazano się uśmiechać na pogrzebie.

Potem weszła dziewczyna, rzuciła okiem na sufit i zagwizdała tak głośno, że echo odbiło się od ścian mojego holu.

"To miejsce jest niesamowite ." Obróciła się powoli dookoła. "Mamo, widzisz to? Tu jest prawdziwy żyrandol."

Żyrandol. Szaleje z zachwytu nad żyrandolem.

Mam na górze olimpijski brązowy medal, obok którego ojciec codziennie przechodzi nie rzucając nawet okiem — ale oczywiście, wszyscy ekscytujmy się lampą.

"Zara. To jest Sage. Twoja macocha. A to Maxine."

Maxine wyciągnęła rękę. Cały wyprost ramienia, szeroki uśmiech, wszystko jak należy. "Cześć! Mów mi Max. Wszyscy tak mówią."

Machnęła w powietrzu między nami, chociaż nawet się nie ruszyłam. "Twój tata mówi, że też jeździsz, co jest super, bo dosłownie nikogo tu nie znam i—"

"Wiem kim jesteś." Skrzyżowałam ramiona, bo jeśli bym tego nie zrobiła, moje ręce zrobiłyby coś, czego bym żałowała. "Czwarte miejsce na mistrzostwach kraju. Spadłaś na szóste po programie dowolnym, bo straciłaś koncentrację w ostatniej minucie."

Uśmiech nie zniknął z jej twarzy, ale coś się zmieniło w jej oczach. Dobrze. Przynajmniej nie jest kompletnie nieświadoma.

"Wow. Naprawdę odrobiłaś lekcje."

"Nie. Po prostu łatwo cię znaleźć."

Za mną Sage wydała z siebie cichy dźwięk — pół westchnienie, pół chrząknięcie. Dłoń ojca spoczęła na moim ramieniu, krótko i stanowczo, w ten sposób, który bez słów oznaczał zajmę się tobą później .

"Wystarczy." Jego głos był spokojny, ale uścisk na sekundę się wzmocnił zanim puścił. "Zaro, pokaż Maxine posiadłość. Potrzebuje stajni. Do Harrington Classic zostało osiem tygodni, a ona jest w tyle."

Harrington Classic. Mój eliminator. Ten, wokół którego budowałam cały sezon.

A on powiedział to tak, jakby teraz należał do niej, jakby już zdecydował, że zasługuje na szansę na coś, o co walczyłam przez cały czas.

"Z przyjemnością." Uśmiechnęłam się do Maxine. Nawet nie otarło się to o moje oczy.

Podskoczyła na piętach. "To będzie świetne. Już to czuję."

Nie masz pojęcia, w co się właśnie wpakowałaś.

Przeszłam przez tylne drzwi w stronę stajni. Szła równo ze mną — krok w krok, co irytowało mnie bardziej, niż powinno, bo celowo szłam szybko.

"Od kiedy jeździsz?"

"Odkąd umiem chodzić," rzuciłam i na tym skończyłam.

"Ja zaczęłam w wieku siedmiu lat. Tata wykupił mi lekcję na urodziny i popłakałam się, kiedy próbował mnie zabrać do domu." Zaśmiała się — jasno, głośno i ciepło, aż prawie bolało jej słuchać. "Więc po prostu zaczął mnie tam przywozić regularnie."

Nie odpowiedziałam. Wypełniła ciszę sama — nie znosiła spokojnej chwili, musiała ją zapełnić słowami, ciepłem i energią golden retrievera, która sprawiała, że miałam ochotę krzyczeć.

"Zmarł w zeszłym roku." Jej głos przycichł. "Zawał serca — miał tylko czterdzieści sześć lat."

Jej dłoń powędrowała do naszyjnika schowanego pod koszulką, szybkim, ledwo widocznym ruchem, jakby się upewniała, że wciąż tam jest.

Tylko skinęłam głową i nie zwolniłam kroku. Spędziłam dwadzieścia lat próbując zasłużyć na choć jedno ciepłe spojrzenie ojca, który żył i stał dziesięć stóp ode mnie. Nie wiedziałam, czego ona ode mnie chce.

Otworzyłam drzwi stajni. Zapach uderzył nas — siano, skóra i cichy oddech dwunastu koni. Moje terytorium. Jedyna przestrzeń na tej posiadłości, która była naprawdę, całkowicie moja.

Maxine weszła i znieruchomiała. Cała jej niespokojna energia po prostu zgasła. Sięgnęła do najbliższego boksu i prawie się uśmiechnęłam sama do siebie.

Proszę bardzo. Dotknij Rembrandta. Gryzie każdego stajennego, który się do niego zbliży. To będzie przezabawne.

Już wyobrażałam sobie, jak piszczy i cofa się do tyłu, gdy Rembrandt wyciągnął szyję i wsadził nos w jej dłoń. Delikatny jak nigdy, jakby czekał na nią cały dzień.

Jesteś zdrajcą, Rembrandt.

Mój uśmiech zgasł, gdy wyszeptała: "Cześć, piękny" — jej głos był zupełnie inny, cichy, miękki i ostrożny. "No popatrz na siebie."

Wtulił się w jej dłoń, jakby znali się od lat. Na tego konia pracowałam trzy miesiące.

Ona weszła i dostała to za nic. To samo ściskające uczucie, które pojawiało się za każdym razem, gdy ojciec chwalił kogoś innego, gdy stałam obok, podpełzło mi pod żebra.

"Nie dotykaj koni bez pozwolenia."

Odwróciła się, szczerze zdezorientowana. "Przepraszam. Po prostu — sam do mnie podszedł."

"To nie twoje."

"Zara!" Głos z siodlarni — jedyna osoba na tej posiadłości, która była po mojej stronie odkąd miałam szesnaście lat.

Ashton, mój trener, wyszedł wycierając ręce w szmatkę. Najpierw zobaczył mnie — zawsze tak było. To było nasze. Przed każdą sesją, każdym konkursem, najpierw szukał wzrokiem mnie.

Potem jego spojrzenie przesunęło się na Maxine i coś się w nim zmieniło.

Nie. Nawet nie próbuj.

"Musi być pani nową zawodniczką." Wyciągnął rękę. "Ashton Howard. Tutaj trenuję."

Uścisnęła jego dłoń i cała aż poczerwieniała. "Max. Cześć. Dosłownie właśnie tu przyjechałam."

"Szczęściara." Uśmiechnął się — i to był ten uśmiech. Ten, na który pracowałam cztery lata porannych treningów i bezbłędnych przejazdów.

Ten, który znaczył jesteś warta mojego czasu .

"Widziałem twoje starty na mistrzostwach. Musisz popracować nad piaffem, ale twój passage ma duży potencjał. Powinniśmy ułożyć plan."

"Serio?" Jej głos podskoczył o oktawę. "To byłoby — tak. Oczywiście."

Patrzyła na niego, jakby podarował jej świat. On patrzył na nią, jakby znalazł coś wyjątkowego.

Jestem tutaj. Stoję tuż obok.

Zapytał o jej półprzejście. Zamachała rękami, potrąciła wiadro, zaśmiała się z siebie. On śmiał się razem z nią — tym łatwym śmiechem, który pojawiał się tylko, gdy ktoś go zachwycił. Kiedyś tylko ja go słyszałam.

Cofnęłam się i żadne z nich tego nie zauważyło. Wysunęłam się na zewnątrz i chwyciłam płot padoku, aż drewno wgryzło mi się w dłonie.

Czterdzieści pięć minut — tyle wystarczyło. Uwaga ojca, zainteresowanie trenera, zaufanie mojego konia, wszystko oddane bez tego, żeby ona na to zapracowała choć przez sekundę.

Całe życie musiałam na wszystko zasługiwać. Każdy medal, każdy wynik, każde spojrzenie ojca — opłacone godzinami, potem i kręgosłupem, który codziennie rano krzyczał z bólu.

A ona po prostu weszła z uśmiechem, jakby świat był jej winien powitalne przyjęcie.

Miłego zwiedzania, Maxine. To ostatnia uprzejmość, jakiej ode mnie doświadczysz.

My Horse Whisperer

My Horse Whisperer

12 Rozdziały

close

book

12

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095