passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Hot Boss is My Fiancé autor Yan Stellar

My Hot Boss is My Fiancé

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Marli

Miałam spędzić poniedziałek, odbierając telefony na dwunastym piętrze. Uśmiechać się, przełączać rozmowy, może udawać kaszel w piątek i dostać wypłatę za robienie absolutnego minimum. Taki był plan, kiedy Dana, moja kuzynka, zaproponowała mi tę tymczasową pracę; łatwa kasa, zero stresu. Zamiast tego byłam dziesięć minut spóźniona, nieodpowiednio ubrana i jakieś pięć sekund od rzucenia pracy. Nie powinnam była jechać prywatną windą na trzydzieste siódme piętro Mercer House. Piętro zarządu. A jednak – tam byłam.

Wychodzę z windy, obcasy stukają zbyt głośno jak na moją wygodę. Powietrze tutaj jest inne. Cieńsze. Bardziej osądzające. Nie ma recepcji. Tylko cisza, szklane ściany i niepokój. Facet przy eleganckim bocznym biurku podnosi wzrok i natychmiast marszczy brwi. „Mogę pomóc?”

„Tak, uh… jestem dziś na zastępstwie? Dana Quintell z HR mnie przysłała.”

Mruga. Podnosi słuchawkę od zestawu słuchawkowego. „Jest tutaj.”

Potem wstaje i macha w stronę ogromnych czarnych drzwi jakbym była bezpańskim kotem. „Tędy. On na ciebie czeka.”

Zawahałam się. „Na pewno?” On już siedzi z powrotem na swoim miejscu i nawet nie raczył odpowiedzieć.

Tak czy inaczej, otworzyłam drzwi i to był największy błąd w moim życiu. W środku było najzimniej, jak kiedykolwiek czułam, a pokój wyglądał... pusty. Nie było zdjęć, żadnych bibelotów. Tylko mężczyzna przy biurku, palce wystukujące coś na klawiaturze.

Poznałam go od razu. Ives Mercer. Oczywiście, że go znałam, Dana nie zamykała o nim ust. W każdy piątek wieczorem, z winem w ręku, narzekała na „tego emocjonalnie upośledzonego robota z sali konferencyjnej”, który zarządza Mercer House – czyli miliardowym imperium medialnym, którego CEO to ktoś, kto pewnie zwalnia ludzi według porządku alfabetycznego. Nazywała go Ponurym Żniwiarzem PowerPointów. Mówiła, że raz pogrążył projekt całego działu, bo ktoś użył Comic Sans w prezentacji.

Ponieważ Dana pracowała w HR, miała miejsce w pierwszym rzędzie do chaosu, panicznych rezygnacji, ludzi płaczących w windach, stażystów znikających w połowie tygodnia. Według niej Mercer nie wierzył w pochwały. Tylko w wyniki.

„Zwolniłby nawet swój cień, gdyby został w tyle”, mawiała. Tak więc, dokładnie wiedziałam, na kogo patrzę. Podniósł wzrok. Raz.

„Jesteś spóźniona”, rzucił, mrużąc lekko oczy. Tyle. Bez imienia, bez powitania.

„Ja- uh, wydaje mi się, że zaszła pomyłka”, mówię, poprawiając torbę na ramieniu. „Powiedziano mi, że mam pomagać komuś z marketingu?”

„Siadaj”, odpowiada, wskazując na biurko z boku, po czym wraca wzrokiem do ekranu. „Nie odzywaj się. Niczego nie dotykaj.”

Otworzyłam usta, żeby jeszcze raz wyjaśnić, ale spojrzenie, które mi posłał, natychmiast mnie uciszyło. To akurat nie była rzecz, o której Dana by skłamała. Więc usiadłam… na absurdalnie drogim krześle. I niczego nie dotykałam… przez pierwsze dziesięć minut. Aż zadzwonił jego telefon; głośno, ostro, echo rozległo się po biurze. Rozejrzałam się – nikogo więcej nie było. On rozmawiał na innej linii, więc odebrałam.

„Mercer House, tu-” Szumy, potem pauza.

„Proszę mnie połączyć z Mercerem,” żąda głos. „The New York Times. Chcielibyśmy umówić wywiad z panem Mercerem.”

Zaczęłam panikować. Prawdziwa, ściskająca klatkę piersiową panika. Poprosiłam o poczekanie i spojrzałam na pana Mercera, wciąż rozmawiającego przez telefon, tym swoim przerażająco spokojnym tonem. Wstałam od biurka, podeszłam do niego i zaczęłam wymachiwać rękami, wskazując na słuchawkę, bezgłośnie mówiąc „New York Times”, machając jakby mi się paliło. Nawet nie przerwał rozmowy, tylko posłał mi spojrzenie. Jedno ostre, lodowate spojrzenie. Natychmiast wróciłam do biurka i opadłam na krzesło jak po postrzale.

Wzięłam głęboki oddech, by się opanować, zanim znów odezwałam się do telefonu. „Jest teraz zajęty, mogę przyjąć dla niego wiadomość?”

Wzrokiem szukałam po biurku długopisu i kartki, przewracając kilka rzeczy w pośpiechu, gdy głos po drugiej stronie zaczynał mówić. Pisałam gorączkowo, próbując nadążyć, kiedy teczka wylądowała na biurku przede mną, z moim imieniem na wierzchu. Zamarłam, po czym odruchowo odłożyłam słuchawkę w połowie zdania.

„Co to jest?” spytałam, patrząc na niego, czując jak w piersi narasta zamieszanie.

„Nie umiesz czytać?” rzucił beznamiętnie.

Policzki zapiekły mnie z upokorzenia. Ścisnęłam teczkę mocniej. „To pomyłka. Nie powinnam tu być, pomyliliście dziewczynę.”

„Jesteś spłukana. Tamta druga nie przyjęłaby tej pracy na zastępstwo.”

Brakło mi tchu. Oczy otworzyły mi się szeroko. „Skąd-”

Pochylił się, przerywając mi głosem zbyt spokojnym, by był miły. „Wiem, że potrzebujesz pieniędzy z tej umowy.”

Przekartkowałam strony, serce mi stanęło, gdy zobaczyłam pogrubioną kwotę na dole. 200 000 dolarów. Całość od razu.

Spojrzałam na niego, oszołomiona. „Dwieście tysięcy?”

„Podpisz,” powiedział cicho i stanowczo. „I są twoje.”

„Nie rozumiesz,” pokręciłam głową. „Trafiłam tu przez pomyłkę.”

Oceniał mnie wzrokiem od stóp do głów, patrzył wystarczająco długo, bym poczuła ciarki. Wiedziałam, co widzi – zwyczajność. Nic wyrafinowanego ani nieskazitelnego, tylko dziewczynę na zastępstwo w znoszonych obcasach i pożyczonej marynarce.

„Wyglądasz... zwyczajnie,” stwierdził w końcu. „Prasa nie będzie się tobą interesować. I czy chcesz to przyznać, czy nie, te pieniądze mogłyby zmienić wszystko.”

Przełknęłam ślinę. „Co mam zrobić?”

Jego wzrok zatrzymał się na moich oczach. „Musisz zostać moją udawaną narzeczoną.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Marli

Dwa tygodnie temu szukałam w Google, jak rozciągnąć puszkowaną zupę na trzy posiłki, siedząc w kuchni Dany i popijając paskudną kawę. Trzy dni temu sprzedałam stare buty, które ledwo nosiłam, tylko po to, żeby zapłacić połowę rachunku za prąd. Wczoraj dowiedziałam się ze szpitala, że ośrodek opieki babci znów tnie usługi, twierdząc, że jej ubezpieczenie już nie kwalifikuje się na lepsze skrzydło. Co to oznacza? Przeniosą ją na oddział, który cuchnie wybielaczem, samotnością i powolnym zaniedbaniem. Obiecałam, że to naprawię, chociaż nie miałam pojęcia jak.

Tak, potrzebowałam pracy. Nie, poprawka: potrzebowałam pieniędzy. Dlatego kiedy Dana, która pracowała w HR w Mercer House, zadzwoniła do mnie w piątek z dokładnie sześcioma słowami: „Hej, chcesz łatwą kasę w przyszłym tygodniu?” – nie zadawałam pytań, po prostu powiedziałam tak.

Powiedziała, że to tymczasowa administracyjna fucha, ktoś z działu marketingu potrzebuje zastępstwa. Telefony, maile, może zamawianie babeczek na urodziny w biurze, jeśli będę miała szczęście. Nic stresującego, nic na stałe. Poza tym Dana była mi coś winna. Coś o nieudanych wakacjach, zamianie kluczy i tym, jak zamknęła mnie na sześć godzin poza moim własnym mieszkaniem.

Brzmiało to prosto i niewinnie. Co mogło pójść nie tak? „Bez presji”, powiedziała. „Jeden tydzień. Nawet nie zobaczysz nikogo ważnego.” Spoiler: skłamała.

„Przepraszam. Wiem, że nawaliłam”, Dana zadzwoniła do mnie po mojej męczącej zmianie. Po tym, jak kazała mi spotkać się z tym zimnym i apodyktycznym potworem. „Miałaś tylko zastąpić kogoś na dwunastym piętrze. Przysięgam na Boga, to właśnie zgłosiłam.”

„Było przekierowanie w systemie”, powiedziała, mówiąc szybko. „Jedna z asystentek zarządu nagle rzuciła pracę w weekend. Algorytm wskazał twoje nazwisko jako następny dostępny zastępca i uzupełnił wakat.” Tylko przytaknęłam, bo Ives już mi to powiedział.

Jęknęła. „Nie zauważyłam tego aż do dziś rano, gdy sprawdziłam wewnętrzne logi biurka. Próbowałam cię ściągnąć na dół, ale Mercer już zatwierdził zmianę.”

Zimna krew odpłynęła mi z twarzy. „On co?”

„Zostawił notatkę: Zostawić. Dwa słowa. To wszystko. Jak już CEO podpisze, nikt tego nie ruszy.”

„Nie pomyślałaś, żeby zadzwonić do mnie wcześniej?”

„Próbowałam! Cały ranek jestem na telefonie z IT. HR jest teraz bezużyteczny. Tak mi przykro.” Moje serce waliło tak mocno. Ten rodzaj paniki, który osiada pod żebrami i drapie w płuca.

„To nie to, na co się zgodziłam, Dana.”

„Wiem. Wynagrodzę ci to. Nie mów nic dziwnego. Niczego nie zepsuj. I na miłość boską, nie odzywaj się do Mercera, chyba że naprawdę musisz.” Za późno. Rozmowa się zakończyła.

Wróciłam na cichy korytarz, jakbym właśnie wpadła pod ciężarówkę, i wtedy to zobaczyłam. Leżała idealnie wyśrodkowana na moim biurku, jakby czekała na mnie. Teczka bez etykiety i bez notatki. Otworzyłam ją.

W środku: NDA. Umowa prawna. Warunki bardziej przypominające casting niż umowę o pracę. Trzy miesiące jako fałszywa narzeczona Ivesa Mercera. Wydarzenia publiczne, skoordynowane wystąpienia, zero pomyłek, obowiązkowa wspólna koegzystencja i żelazna klauzula poufności.

A potem zobaczyłam kwotę, wynagrodzenie. To były pieniądze, jakich nigdy nie widziałam przy swoim nazwisku. Wystarczająco, by utrzymać mieszkanie, przenieść babcię do dobrego ośrodka i przestać się martwić... chociaż na chwilę.

Nie wiedziałam, czy płakać, czy zwymiotować. Zamknęłam teczkę i wyszłam z budynku, ściskając ją mocno przy piersi. Nie otworzyłam jej tej nocy znowu. Nie mogłam. Bo kiedy już powiem tak, nie będzie odwrotu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Hot Boss is My Fiancé

My Hot Boss is My Fiancé

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa